Blog van Stefany

Broodfok, een hond vertelt...

stefany1979 — Sat, 04 Jul 2009 22:36:31 UT

Broodfokkers.
Dit verhaal begint ongeveer 8 weken voor jij
die dierenwinkel binnen stapte.
Het is hier vochtig, kou en vooral donker, zo
donker... . Mijn naam is “teef” uit het 3de hok
van links". Zo noemen ze me toch altijd als ze
het over me hebben. Ik ben 3 jaar. Ik ben bijna
60 dagen zwanger en ik heb zo'n honger. Hopelijk
krijg ik straks nog iets te eten. Op veel
hoop ik al lang niet meer maar gewoon een
snede brood, daar zou ik al blij mee zijn.
We zijn hier met ongeveer 25 teven. Allemaal
op de een of andere manier familie van elkaar,
mijn mams zit 2 hokken verder. We zien elkaar
echter nooit. We mogen enkel uit ons hok om
gedekt te worden en dan nog vaak brengen ze
de reu gewoon naar hier. Hij zit immers maar 6
hokken verder.

Ik vraag me vaak af hoe het hierbuiten uitziet.
Zou het overal zo donker zijn? Ik heb zo'n honger...
en ik voel dat mijn buik stilaan onrustig
wordt, volgens mij gaan mijn pups stilaan komen.
Tja na 5 nesten op een goede 2 jaar tijd
weet je wel hoe het gaat hoor. Ik voel me zo
alleen...was er maar iemand die me effe gezelschap
kwam houden, niet lang, heel even zou
al fijn zijn....

Enkele dagen later.
Wel, mijn pups zijn geboren. Ik weet niet goed
wanneer, dag of nacht, het is hier altijd donker,
je verliest zo snel de tel.
Er zijn 3 reutjes en 5 teefjes geboren. 1 teefje
heeft de eerste 24 uur niet gehaald. Ze zag er
zo ziek uit. Ik heb gebruld, gegild, maar
niemand kwam me helpen. Een beetje later was
ze dood. Een paar uur later kwam 'die man"
binnen, hij mopperde wat over dode pups en hij
nam haar mee. Ik vraag me af waar ze nu is.
Ik heb nog altijd zo'n honger. Mijn pups ook!

Het is zo zwaar zo zwaar, maar toch ben ik
weer een beetje vrolijk, eindelijk weer wat leven
rondom mij. Hoewel ze wel heel stil zijn
hoor. Hopelijk zijn ze niet allemaal ziek! Zou ik
wat fout doen? Mijn buik doet zo’n pijn.

Vijf en een halve week later.
Ik ben weer helemaal alleen. Gisteren is "die
man" mijn pups komen halen.
Ik had me zo voorgenomen: deze keer blijven
ze bij mij. Hij neemt ze me niet meer af. Maar
het enige dat mijn protest heeft opgeleverd was
een klop op mijn kop en een stamp tegen mijn
buik. Mijn puppies wilden helemaal nog niet
weg van me. Ze zijn nog zo klein oh zo klein. Ik
ben zo bang, waar zouden ze naartoe gaan? Ze
kennen niets van de wereld enkel dit hok. Ik
wou dat ik ze meer had kunnen leren maar ook
ik ken enkel dit hok. Ik ben hier geboren en
hier nooit weggeweest. Mijn buik doet zo verschrikkelijk
pijn. De eenzaamheid is ondraaglijk.
Nooit iemand om mee te spelen of om lekker
tegenaan te kruipen. En toch probeer ik vriendelijk
te zijn tegen "die man" in de hoop dat ik
een aai of een lief woord krijg, maar ik doe telkens
wat fout. Mijn buik doet zo’n pijn.
Ik hoop dat mijn pups wel weten hoe ze het
goed moeten doen, ik heb ze zo weinig kunnen
leren, ik hoop dat ze zich redden. 3 van de 7
pups waren zo ziek. Hopelijk knappen ze snel
weer op.

De pijn in mijn buik wordt erger en erger. Zou
er iets mis zijn? Ik gil van de pijn maar
niemand komt. Ik ben zo verschrikkelijk eenzaam.
Wat doe ik toch fout? Met ieder uur dat
voorbijgaat wordt de pijn erger en ik heb het zo
warm, zo vreselijk warm. Ik heb het opgegeven
om te gillen, er komt toch niemand.
Zoals altijd sta ik er alleen voor. Ik heb het zo
koud, zo warm, zo koud. Ik ril er van... en dan
die pijn, ik weet niet hoe lang ik dit nog volhoudt...
Had ik maar mee kunnen gaan met
mijn pups. Gewoon 1 keer de buitenwereld
zien. Zou het daar ook zo donker zijn?

De pijn is niet meer te verdragen. Ik denk dat
ik maar stilaan ga slapen, waarschijnlijk wordt
ik nooit meer wakker. Maar weet je, mijn mams
heeft me ooit een verhaal verteld van een wereld
waar bomen zijn en gras en licht en andere
honden om mee te spelen, wie weet ga ik daar
nu wel naartoe...
Een paar uur erna komt "die man" aan, hij
zucht wat over rotteef en hij roept, hey er is er
hier eentje dood ...

Pups
Amper 5 en een halve week en "die man" kwam
ons bij onze lieve mams halen. Hij grabbelde
ons vast aan nek, poten, staart, waar hij ons
maar kon pakken. We werden met zijn allen in
een doos gestoken. Het was zo eng. 3 van ons
zijn zo ziek. Alles is zo donker. Waar gaan we
naartoe, wat gebeurt er, waarom kan mams
niet mee? Honger ... zo’n honger ...

Wat een raar geluid, net een beer die naast ons
brult en de wereld beweegt plots. Konden we
nu maar zien naar waar we gaan. Wat gebeurt
er toch. Zo bang ... "Die man" brult dat we onze
kop moeten houden ...
Een half uurtje later is alles plots stil. Oh hey,
daar gaan we weer, hobbel, hobbel ...
De doos gaat open ... Jeetje, wat is het hier
licht!!! Mijn ogen ... Wat doet dat pijn, we zien
niks ... "Die man" en een andere mopperen wat
over 2 dode pups ... Oh nee, 2 van onze zusjes
zijn dood. De rest wordt uit de doos gehaald.
Ze gooien ons in een hok ... Het is hier zo licht.
Zoveel mensen, zoveel lawaai. Zo bang ...
iedereen lacht en tikt tegen het hok.

Erg belangrijk voor mensen die een hond willen
kopen:
1 van die iemanden kan jij zijn.
Koop nooit een pup bij een dierenwinkel of
broodfokker. Dit hebben alle pups die je daar
ziet meegemaakt.
Als je zo'n lief koppie naar je ziet kijken, denk
dan aan zijn mams die ergens in een donker
hok zit. ( Kijk bovendien eens naar dat magere
lijfje met bolle buikje ongetwijfeld vol van de
wormen, omdat ontwormen teveel kost).

Door de pups te kopen, die te koop zijn in deze
winkels en fokkerijen, hou je deze handel in
stand en zullen honden onder deze omstandigheden
hun leven moeten doorbrengen!

Pups horen NIET op te groeien in een donker
hok of in de etalage van een winkel. Pups horen
lekker in de huiskamer op te groeien. Overladen
door liefde en steun van mams en de baasjes
van mams.

Als dan zo'n verkoper je begint wijs te maken
dat je voor 30 euro meer zelfs een stamboom
meekrijgt, waarschuw deze persoon dan, dat
dat illegale praktijken zijn. Stambomen voor
pups worden aangevraagd voor de geboorte al,
niet 8 weken erna en al zeker niet in een dierenwinkel.

Dit verhaal mag elders geplaatst of herdrukt
worden in de hoop dat het broodfokkers
zal stoppen om geldgewin na te streven
in plaats van aan het welzijn van de
dieren te denken.bron: www.honden-opvoeding.nl

Hoe kon je....

stefany1979 — Sat, 10 Jan 2009 00:39:55 UT

Hoe kon je - Auteur Jim Willis, 2001
Think twice before buying an animal
Hoe kon je ???

Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken

en maakte ik je aan het lachen.

Je noemde mij je kind,

en ondanks een aantal kapot gekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes

werd ik je beste vriend.

Als ik stout was, schudde je met je vinger naar me

en vroeg je me 'hoe kon je?',

maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.

Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht

omdat je het vreselijk druk had,

maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt.

Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aan schurkte

en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde,

ik kon me geen beter leven voorstellen.

We maakten lange wandelingen en rende door het park, maakten ritjes in de auto,

stopten om een ijsje te kopen,

ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het

eind van de dag thuis zou komen.

Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en carrière besteden,

en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner.

Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was,

gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam

en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam.

En toen werd je verliefd.

Zij - inmiddels je vrouw - is geen "hondenmens".

Toch verwelkomde ik haar in het huishouden,

probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar.

Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.

Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding.

Ik was gefascineerd door hun roze huidje,

hoe ze roken en ik wilde ze ook bemoederen.

Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen,

en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen,

of naar de bench.

Oh ik wilde zo graag van ze houden,

maar ik werd een gevangene van de "liefde"

Toen ze groeide werd ik hun vriend.

Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op,

staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus.

Ik hield van ze en van hun aanraking -

jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam -

ik zou hun met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest.

Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde

naar hun zorgen en geheime dromen,

en samen wachten we op het geluid van jou auto.

Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had,

je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde.

De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja " en veranderde je van onderwerp.

Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond",

en iedere gulden die je aan mij besteedde werd er een teveel.

Nu heb je een carrière kans in een andere stad,

jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn.

Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin",

maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was.

Ik was blij en opgewonden over de autorit,

tot we bij het asiel stopten.

Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid.

Je vulde de paperassen in en zei ik weet zeker dat jullie

een goed tehuis voor haar vinden.

Zij haalden hun schouders op en keken je meewarig aan.

Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van

middelbare leeftijd, zelfs een met papieren.

Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband

lostornen terwijl hij schreeuwde

"nee papa ! laat ze mijn hond niet meenemen ! ".

En ik maakte me zorgen om hem, en over wat ik hem hiermee had bijgebracht over

vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, over respect voor het leven.

Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd,

je vermeed mij in de ogen te kijken,

en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen.

Je moest nog een deadline halen -

en ik nu ook.

Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist

dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan

om een goed tehuis voor me te vinden.

Ze schudden het hoofd en zeiden " hoe kon je ? ".

Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is

met hun drukke bezigheden.

Ze voeren ons natuurlijk, maar ik heb geen trek meer.

In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek,

hopend dat jij het was.

Dat je van gedachten was veranderd.

Dat dit allemaal slechts een nare droom was.

Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden.

Toen ik me realiseerde dat ik niet op kon tegen

die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond

ik trok me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel

en wachtte af.

Ik hoorde haar voetstappen, ze me kwam halen aan het einde van de dag,

ik liep met haar de gang door naar een aparte kamer.

Een gelukzalige stille kamer.

Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren

Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren,

Ze vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken.

Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen.

De last die zij moest dragen is zwaar,

dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde.

Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot

terwijl er een traan over haar wang gleed.

Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten,

al die jaren.

Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden.

Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde,

ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde

" hoe kon je ? ".

Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei

" het spijt me zo".

Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was

ervoor te zorgen dat ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden

of voor mezelf moest zorgen.

een plaats van licht en liefde,

en zo verschillend van dit aardse bestaan.

Met het laatste beetje energie dat ik nog had,

probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen

dat mijn " hoe kon je ? " niet tegen haar gericht was.

Ik dacht aan jou lieve baas.

Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.

Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.

Broodfok

stefany1979 — Tue, 23 Sep 2008 21:38:43 UT

Geboren worden om geld te verdienen voor een ander
Opgesloten en geïsoleerd van de wereld
In een koude, kille en liefdeloze omgeving
Kleintjes op een wereld zetten die je zelf nooit te zien krijgt
Totdat je lichaam helemaal uitgeteerd is
Daarna de schedel ingeslagen worden
Of – als je geluk hebt – een verlossend spuitje krijgen.

Het is geen leven..
Het is de realiteit van de broodfok.

De Dikke Van Dale kent het woord ‘broodfok’ niet. Daarom willen we u graag uitleggen wat het betekent. Een klassieke definitie bestaat er niet, maar er zijn wel een paar duidelijke kenmerken waaraan je een broodfokker kunt herkennen.

Een broodfokker fokt honden met maar één doel voor ogen: zoveel mogelijk geld verdienen in een zo kort mogelijke tijd. Dit gaat vaak ten koste van de fysieke en mentale gezondheid van de pups die hij verkoopt. Hoe hij dat geld verdient, is dus minder belangrijk.. het maakt hem niet uit hoeveel nesten een teef krijgt, of de pups gezond zijn, of de pups een goede socialisatie krijgen en bij wie de pups terechtkomen – niet iedereen heeft het goed voor met een hond.

Als je bij een broodfokker een pup gaat kopen, zal hij je overdonderen met mooie praatjes die meestal geloofwaardig zijn. Op alle vragen heeft hij snel een antwoord. Mensen die dus een eerste eigen hond en er weinig vanaf weten, zullen dus snel in de val lopen.
Volgens broodfokkers zijn de goede, professionele fokkers mensen die teveel geld vragen voor een pup, terwijl je bij hem voor de helft van de prijs een pup kan kopen. Hoe het komt dat degelijke fokkers veel geld vragen voor een pup, dat vraagt hij zich echter niet af. Bij een goeie fokker wordt er meer gevraagd voor een pup omdat er veel medische onderzoeken zijn voorafgegaan aan de geboorte van de pups. De vader- en moederhond worden getest op erfelijke afwijkingen, zodat enkel met fysiek en mentaal gezonde honden gefokt wordt. Fokken dient met de nodige kennis van hondengedrag, genetica en raseigenschappen te gebeuren. Fokken is niet gelijk aan zomaar twee honden van hetzelfde ras samenbrengen.
Bij een degelijke fokker heb je dus meer kans dat je een gezonde hond in huis haalt, terwijl een hond van bij een broodfokker vaak ernstige erfelijke aandoeningen met zich meedraagt, door het gebrek aan onderzoeken voor het fokken.

Bovendien zal een broodfokker zijn pups ook niet opvoeden in een huiselijke omgeving. Vaak zitten de honden achteraan in een donkere schuur of in de winkel in een glazen hokje.
Honden zijn sociale wezens die nood hebben aan voldoende sociaal contact. Als pups niet voldoende gesocialiseerd worden gedurende de eerste levensweken is de kant groot dat ze uitgroeien tot mentaal gestoorde honden, die overal schrik van hebben en zelfs agressief kunnen reageren als ze ergens van schrikken. Denk maar aan de lieve labrador die plots omslaat in een gestoorde hond die het kindje van de buren aanvalt.
Bij goede fokkers is de socialisatie wel belangrijk, ze zorgen ervoor dat de pups in contact komen met allerlei geluiden; bv.: stofzuiger, auto, radio, enz.. Doordat de pups die geluiden van klein af aan gewoon zijn, zullen ze later minder geneigd zijn om er bang op te reageren.
Broodfokkers hebben geen tijd om die pups te socialiseren want ze hebben er veel teveel tegelijk.

Een broodfokker is ook niet kritisch naar puppykopers. Waar de honden terechtkomen is voor hen niet van belang, als ze maar verkocht raken. Iemand die bij hem een hond koopt om er achteraf een agressieve moordmachine van te maken is voor hem geen probleem; of beter.. het interesseert hen niet. Helaas leidt het wel tot krantenkoppen als: ‘Agressieve hond bijt kind dood’. Hier is een broodfokker dus mede voor verantwoordelijk.

Daarom willen wij een grootse actie opzetten tégen de broodfok. Deze praktijken hebben ernstige gevolgen voor de honden, voor hun baasjes én voor de maatschappij. Dit kan niet!

Bron: Anti Broodfok Actiecomité
Voor meer info over broodfok en broodfokverhalen: ABA http://www.broodfok.be/