Blog van StampMedia

[Opinie] Schone schijn bij Netlog

stampmedia — Sun, 22 Nov 2009 14:30:30 UT

De sociale netwerksite Netlog gaat vernieuwen. Ze willen zich, nog meer dan voorheen, richten op jongeren. De verjongingskuur uit zich via nieuwe applicaties en een nieuwe lay-out, die momenteel al bestaat in een gesloten betaversie. Om het heugelijke nieuws te vieren hielden ze een dure persconferentie. De jongeren zelf mochten echter niet mee vieren.

Ze hadden aan alles gedacht: champagne, een taxidienst en een wandelend buffet. Iedereen was aanwezig. De ontwikkelaars, de medewerkers, de partners en de pers. Alleen de jongeren waren ze vergeten. Opmerkelijk voor een bedrijf dat zich op jongeren richt. Zij moeten immers met de netwerksite werken. Mogen zij de vernieuwing niet meevieren?
Er werd uitgelegd op welke manier de bedrijven de site moeten gebruiken om de jongeren te bereiken. Hoe je daarin te werk gaat, werd uitgelegd door ervaringsspecialisten. Deze specialisten waren ouder dan vierentwintig, en dus ouder dan de doelgroep. De term ‘ervaringsspecialist’ wordt plots heel rekbaar.

Wandelend zakgeld?

Is het niet handig om jongeren bij zo’n evenement te betrekken? Jongeren zijn meer dan wandelend zakgeld. Zij zijn de echte ervaringspecialisten van sociale netwerken. Zij weten hoe je ze bereikt. Bedrijven die zich tot jongeren richten, kunnen zich de vraag stellen welke functie de jongeren vervullen. Zijn ze enkel een imago, of kunnen ze meer zijn dan dat? Kunnen ze actief betrokken worden bij het ontwikkelen en uitbouwen van hun product?
Lorenz Bogaert en Toon Coppens, de oprichters van Netlog, staan open voor de idee. Ze brengen het naar eigen zeggen al in de praktijk. Coppens: “Wij doen alles voor de jongeren. Als we ons product willen verbeteren, leggen we ons oor bij hen te luister. Als ze goede ideeën hebben, die passen in onze strategie, werken we ze uit.”

Breezer

Zou het niet logisch zijn om de jongeren, bij wie ze te rade gaan, ook uit te nodigen op persconferenties en partnerdagen? De innovatieve veranderingen zijn mee door hen tot stand gekomen. Bogaert is verrassend hard voor dat uitgangspunt: “We kunnen toch niet allemaal met een breezer in onze handen rondlopen?” Dat spreekt boekdelen. Hoe serieus zou meneer Bogaert de ideeën van zijn doelpubliek nemen? Werkt hij voor de jongeren, of voor hun geld? Coppens stond meer open voor de suggestie: “We zullen er over nadenken bij het organiseren van de volgende partnerdag.”

Casino

De vraag blijft in welke mate bedrijven op een verantwoordelijke manier met hun doelpubliek omspringen. Vooral wanneer het gaat om jongeren. Een van de aanwezigen op de persconferentie was een vertegenwoordiger van een bedrijf dat casino’s inricht. Omdat de bezoekers van de casino’s steeds ouder worden, zocht zijn bedrijf een manier om jongeren te lokken. Met andere woorden, jongeren in de val lokken om ongebreideld geld uit te geven. De vertegenwoordiger hoopte daarvoor Netlog te gebruiken. Hier is duidelijk niet veel research aan te pas gekomen. De sociale netwerksite heeft een groot percentage minderjarige profielen. Gokken is pas legaal op eenentwintig jaar. Dat zegt genoeg.

© 2009 - StampMedia - Vincent Van Nauw

Gigos/Genk Zuid wint Cera-prijs Vlaamse Jeugdwelzijnswerk

stampmedia — Fri, 20 Nov 2009 10:58:24 UT

Jeugdwerking Gigos/Genk Zuid wint de jaarlijkse Cera-prijs van het Vlaamse Jeugdwelzijnswerk. De prijs wordt vandaag 20 november uitgereikt in het Antwerpse Provinciehuis door gedeputeerde voor jeugd Inga Verhaert. Gigos gaat naar huis met 2.500 euro en een klein kunstwerk. De Genkse organisatie draagt gedurende één jaar de titel “Jeugdwelzijnswerk van het Jaar.”

Gigos / Genk Zuid ondersteunt een samenwerkingsverband tussen het lokale jeugdwelzijnswerk en het bestaande jeugdwerk dat op vrijwilligers draait: speelpleinwerking, chiro, scouts en de jongerenvereniging van een Turkse moskee. De werkingen leren van elkaar over toegankelijkheid, onbewuste drempels en gehanteerde waarden en normen. De samenwerking is uniek in Vlaanderen.

Drempels

Coördinator Johan Paulini: “Traditionele jeugdwerking is ontoegankelijk voor een kansarm publiek. Binnen de wijken Kolderbos, Termien en d’Ierd/Vlakveld van Genk-Zuid groeit de groep jongeren die uit een allochtoon en /of kansarm milieu komt. Het plaatselijk traditioneel jeugdwerk heeft nauwelijks nog leden. Blanke jongeren trekken naar de grote chiro’s en scouts in het centrum.” Vanuit die vaststelling is Gigos gaan spreken met de plaatselijke leidingen. “We zijn erin geslaagd om de leiding van chiro en scouts samen te brengen met onze doelgroep tijdens de activiteiten van de jeugdwelzijnswerking. En dat op momenten die van oudsher voorbehouden zijn voor het traditionele jeugdwerk.”

Rol van de ouders

Paulini: “In gesprekken met allochtone en kansarme moeders konden we het belang van het traditioneel jeugdwerk duidelijk maken. De Turkse Moskee van Kolderbos had al een aanbod voor jongens in de wijk. Na gesprekken is er nu iedere vrijdag een instuif binnen het jeugdhuis van Kolderbos, georganiseerd door de vrijwilligers van de jongerenwerking van de Moskee.”

Neolithisch succesverhaal

Het Jongerenwelzijnswerk had al een eigen werking tijdens de zomer maar slaagde er niet in heel de vakantie een aanbod te organiseren. “Het samenwerkingsverband bouwde een replica van een neolithische hut waar zowel jongeren als vrijwilligers van de verschillende partners 24 op 24 uur konden overnachten en instuiven bij het kampvuur.” Gedurende juli en augustus kende de hut 154 overnachtingen en 49 kampvuren. Gemiddeld bereikte de samenwerking 165 kinderen. De hut kreeg ook 26 moeders van de doelgroep over de vloer bij kookactiviteiten of picknick momenten.

Win-win

Paulini: “We kunnen ontzettend veel van elkaar leren, zowel inhoudelijk als organisatorisch. Het jeugdwelzijnswerk kent de doelgroep maar het traditionele jeugdwerk is specialist in speeltechnieken en kan goed vrijwilligers organiseren. Kansarme kinderen en jongeren hebben baat bij een ‘gemengde’ werking. Het stimuleert hun taal en algemene ontwikkeling, de reflectie op de eigen situatie en de verdraagzaamheid. En jongerenwerkingen die ontstaan binnen de Moskees dienen serieus genomen te worden. Alleen zo kunnen ze zich onttrekken aan een toenemende stigmatisering en isolement. Het traditionele jeugdwerk daarentegen kan zich bezinnen over zijn eigen waarden en zich richten tot een breder en gemengd publiek.”

Uit De Marge

De Cera-Prijs van het Vlaamse Jeugdwelzijnswerk is ontstaan uit de samenwerking tussen Cera en Uit De Marge. Uit De Marge beoogt de emancipatie van maatschappelijk kwetsbare kinderen en jongeren via jeugdwerk en jeugdbeleid. Met de jaarlijkse Cera-prijs van het Vlaamse Jeugdwelzijnswerk vragen Cera en Uit De Marge aandacht voor de situatie van maatschappelijk kwetsbare kinderen en jongeren. Door bestaande projecten in dit jeugdwelzijnswerk in de kijker te zetten willen ze werken aan een positieve beeldvorming én identiteitsvorming, zowel voor de jongeren als voor het werkveld.

http://www.cera.be
http://www.uitdemarge.be
http://www.gigos.be/genkzuid/website.htm

© 2009 – StampMedia – Koen Stuyck

Anne Provoost: "het Arabisch is enorm zinnelijk."

stampmedia — Thu, 19 Nov 2009 09:55:40 UT

“Kent u de Marokkaanse literatuur? En hoe bekend is de Vlaamse literatuur bij de Marokkanen?” Met deze vragen vertrokken Rachida Lamrabet, Tom Lanoye, Joseph Pearce en Anne Provoost naar Casablanca en Rabat, waar ze hun Marokkaanse collega’s Latifa Baqa, Mohamed Berrada, Mohamed Nedali en Abdallah Zrika ontmoetten. StampMedia ondervroeg Anne Provoost over haar ervaringen.

Anne Provoost - (foto: Aicha Belorf)
Het resultaat van deze ontmoeting was afgelopen vrijdag 13 november voor het eerst te zien in het Antwerpse Zuiderpershuis. De acht auteurs lazen er voor uit eigen werk en uit de brieven die ze naar elkaar geschreven hadden naar aanleiding van de uitwisseling, telkens in de oorspronkelijke taal. Dit gaf een boeiende mix van Frans, Arabisch en Nederlands, voor iedereen verstaanbaar dankzij de ondertiteling die op de muur geprojecteerd werd. Het werd een literaire en ook erg muzikale avond, dankzij de mengelmoes van talen en de muzikale intermezzo's van de al even multiculturele band.

Anne Provoost

Anne Provoost woont al jaren in Borgerhout. , Dit was voor haar één van de belangrijkste drijfveren om mee te doen aan het project: de zijdelingse kennis -die je nu eenmaal opdoet als je buren en vrienden Marokkaans zijn- verdiepen en literair relevant maken. "Het was ook echt wel een verschil.Wij associëren Arabisch direct met straattaal, maar er bestaat ook een literaire kant. Ik werd in Marokko echt teruggegooid in de tijd, naar de verhalen van 1001 nacht, naar het sensuele en muzikale van de taal en de cultuur. Het Arabisch is een enorm zinnelijke taal, en vaak heel poëtisch."

Geen cultuurclash

En hoe zat dat met de verschillen in cultuur? "Dat hangt er vanaf waar je gaat zoeken. Als je rondloopt in Casablanca zie je echte armoede. Casablanca is een fuik; alles komt er samen. Marokkanen, Afrikanen die een weg zoeken naar Europa, enz. Maar met Marokkaanse schrijvers onderling is dat en heel ander verhaal. We deelden dezelfde passie, dezelfde interesse, en dan worden die verschillen ineens ongelooflijk klein."

Wat haar ook opviel, was hoe weinig ze eigenlijk kende van de Marokkaanse literatuur. "Het is een weinig ontsloten gebied. Er is niet veel Arabische literatuur vertaald in het Nederlands. Gelukkig spreken veel mensen goed Frans in Marokko – Dat is een groot voordeel. Het is heel moeilijk om het over literatuur te hebben als je elkaars taal helemaal niet spreekt."

"Marokko heeft ook een enorme literaire evolutie doorgemaakt in de laatste decennia. Enerzijds associëren we de Arabische literatuur met Ali Baba, met de verhalen van 1001 nacht, met sprookjesachige, heel oude verhalen. Anderzijds heb je ook moderne schrijvers zoals Berrada, die schrijven over de veranderingen in de cultuur, over vrouwenemancipatie, ... Marokko heeft dezelfde literatuuremancipatie doorgemaakt als de rest van de wereld, o.a. onder invloed van film, van het internet, ... Het is een heel eigenwijze vorm van literatuur geworden, en het evolueert nog steeds."

© 2009 – StampMedia – Noémie Six

Abdallah Zrika: "Marokkaanse jongeren hier moeten fier

stampmedia — Wed, 18 Nov 2009 08:17:47 UT

In oktober waren Rachida Lamrabet, Tom Lanoye, Joseph Pearce en Anne Provoost te gast in Casablanca en Rabat. Ze ontmoetten er collega-schrijvers Latifa Baqa, Mohamed Berrada, Mohamed Nedali en Abdallah Zrika. StampMedia sprak met Zrika, een modern icoon voor vele Marokkaanse jongeren.

Op 13 november kwamen ze de acht auteurs bijeen in het Zuiderpershuis om hun gesprekken verder te zetten. Ze lazen voor uit hun werk of lazen de brieven die ze naar elkaar hadden geschreven. Een literaire avond in het Nederlands, Arabisch en Frans waarbij iedereen moeiteloos kon volgen dankzij de ondertitelingen. Ze stonden stil bij de veranderingen van de laatste jaren in beide landen. Ze bogen zich ook over de verbindingen die onder meer door migratie zijn gegroeid, over taal, meertaligheid en identiteit.

Donkere verzen

Abdallah Zrika woont en werkt in Casablanca. Hij groeide op in Ben M’Sik, een arme buitenwijk van de stad. Hij was 12 toen hij zijn eerste verzen schreef. Hij studeerde sociologie en brak als twintiger meteen door als dichter. Zijn sombere en duizelingwekkend beeldrijke verzen verwoorden de blik van het individu op de slechte wereld die hem omringt. Abdallah: “Ik schrijf ook romans, maar vind poëzie nog steeds het belangrijkste. Mijn gedichten lijken voor sommigen donker, maar ik ben geen zwartkijker. Ik schrijf met vreugde. Zelfs in obscuriteit zitten kleuren. De dood bijvoorbeeld is een deel van het leven en het maakt niet uit op welke manier het toeslaat.”

Gevangenis

Hij belandde 2 jaar achter de tralies, omdat zes van zijn gedichten zogezegd “schadelijk voor de heilige waarden” waren. Zrika: “Ik vind het belangrijk om me vrij te voelen om te kunnen schrijven wat ik wil. Toch kan ik niet zonder en zal dus altijd blijven schrijven ongeacht de situatie waarin ik zit.”

Culturele inspiratie

Zrika gelooft niet in inspiratie. “Voor mij is schrijven werken hard werken. In Marokko is er ook weinig ondersteuning en structuur voor het cultureel leven. . In België heerst heel wat dynamiek en het is historisch en cultureel rijk.”

Jongeren

Volgens Wikipedia vertegenwoordigt Abdallah Zrika het ideaal van poëzie, vrijheid en zelfexpressie voor de Marokkaanse jeugd. Abdallah: “In België zijn er heel wat mogelijkheden. De Marokkaanse jongeren hier moeten fier zijn op zichzelf en op hun buitengewone geschiedenis. Ze moeten de mogelijkheden benutten en inzien dat hun meertaligheid een enorme rijkdom is. We moeten niet over een imaginaire identiteit nadenken. We zijn wie we zijn.”

© 2009 – StampMedia – Aicha Belorf

Antwerpen Noord beweegt

stampmedia — Tue, 17 Nov 2009 15:07:07 UT

KIDS Noord, Chiro Dolfijn en MSC Ahlan organiseerden op 15 november een opendeurdag om hun werkingen voor te stellen. Hun gemeenschappelijke biotoop is Antwerpen Noord. Hun gedeelde missie: kinderen en jongeren van ‘de Seefhoek’ een zinvol en leuk vrijetijdsaanbod bieden.

Kansen in de stad

Chiro Dolfijn is een jeugdbeweging die op zondag activiteiten biedt voor kinderen en jongeren van ’de Seefhoek’ tussen 6 en 17 jaar. KIDS staat voor Kansen In De Stad en wil vooral kinderen en jongeren bereiken die het moeilijk hebben om zich aan te sluiten bij wat er te beleven is in de stad. Heel wat kinderen stromen door vanuit KIDS naar de Chiro en andersom. Beide organisaties zitten in aanpalende gebouwen. Yakup (vrijwilliger KIDS Noord): “Ik kwam hier al van toen ik klein was en beleefde er een leuke tijd. Nu ben ik zelf vrijwilliger en help ik mee bij het begeleiden van de kinderen.”

Jan Verstraete (algemeen coördinator KIDS Noord): “We organiseren elke dag activiteiten voor onze leden, behalve op zondag. Met de opendeurdag willen we de buurt laten zien wat er hierbinnen allemaal gebeurt. De kinderen vermengen zich met de kinderen van Chiro Dolfijn en MSC Ahlan en zo leren ze elkaar ook kennen.”

MSC Ahlan

MSC Ahlan is een organisatie die door een dertigtal enthousiaste vrijwilligers wordt gedragen. Hun missie is om vanuit hun gemeenschap op verschillende beleidsdomeinen actief te zijn om het welzijn van kinderen, tieners, jongeren en volwassenen te verbeteren. Samen organiseren ze allerlei activiteiten rond jeugd, sport, onderwijs, emancipatie en participatie.

Kiliç (16): “Als vrijwilliger kom ik in contact met heel wat mensen. We hebben een toffe vrijwilligersgroep. Ik werk ook graag met kinderen en vind het belangrijk dat ze niet op het verkeerde pad komen.”

Dynamische buurt

Jan Verstraete: “Ik ben bij KIDS Noord begonnen omdat ik dit belangrijk werk vind. Antwerpen Noord heeft me altijd al aangesproken door al de bewegingen in de wijk. Ook door de grote diversiteit onder de mensen. Er gebeurt hier heel veel, kijk maar de vele activiteiten in het nieuwe park Spoor Noord.

© 2009 – StampMedia – Aicha Belorf

Loslopend Wild in het Vlaamse Striplandschap

stampmedia — Tue, 17 Nov 2009 08:00:41 UT

Op 10 november organiseerde distributeur Pinceel op de Boekenbeurs verschillende infosessies rond de nieuwe Vlaamse strip. Een jonge garde stripauteurs zat er rond de tafel voor een vraaggesprek onder leiding van stripspecialist Geert De Weyer. In dit debat werd de stijlbreuk met het verleden aangekaart.

“Opportunistische sletjes, mensen lezen graag zo’n shit.” Deze gevleugelde woorden sprak Maarten vande Wiele, stripauteur van I Love Paris, uiteraard met een vette knipoog. Hij kwam met andere jonge tekenaars, waaronder Conz, Philip Paquet en Kristof Spaey, zijn jongste worp promoten. Wat meteen opviel in deze voorstelling was de grote variatie in gepubliceerde strips. De nieuwe lichting jongeren brengt geheel eigen verhalen en laat zich niet beperken door de oudere tradities. Het is een stijl die fel afsteekt tegen de klassieke strips van Suske en Wiske, Jommeke en Kiekeboe. De nieuwe tekenstijl gaat van cartoonesk naar impressionistisch tot hyperrealistisch. Deze grote contrasten vinden we ook terug in de inhoud van de verhalen, die even uiteenlopend als gedurfd zijn. Een mengeling van Sex and the City met Dynasty, een coming of age liefdesverhaal en een snoeiharde actiethriller behoren tot de meest recente uitgaven in Vlaanderen.

Buitenlandse dromen

Het opkomend talent heeft veel liefde en bewondering voor het werk van buitenlandse auteurs. Deze invloeden uit hun jeugd dienen dan ook als inspiratiebron voor hun eigen werk. Het loslopend wild wil zichzelf duidelijk niet beperken tot de Vlaamse klei. Velen onder hen zoals Kristof Spaey dromen van uitbreken naar buitenlandse markten. “Als je strips wilt maken om daar voltijds van te leven, dan moet je die keuze maken,” aldus Philip Paquet. De meesten onder hen zijn verplicht om geregeld illustratie opdrachten te aanvaarden. De Vlaamse markt is gewoonweg zo klein, dat deze auteurs niet van hun eigen strips kunnen leven. Via internet ontdekten ze wat allemaal mogelijk is en hoe je een groot publiek kan bereiken. Tegenwoordig kan je echter enkel een grote populariteit verwerven via televisie. Niet alle tekenaars zijn bereid deze toer op te gaan. Voorlopig lijken ze tevreden hun eigen ding te kunnen doen en persoonlijke verhalen te vertellen. Die artistieke zienswijze zou verloren gaan indien ze niet konden rekenen op de steun van de kleine uitgeverijen

Noodzakelijke subsidies

De huidige oplages schommelen tussen duizend en drie duizend exemplaren. De jonge tekenaars vinden dan ook geen afzet bij de grote spelers. Het Vlaams Strip Fonds speelt hier een belangrijke rol via de toebedeling van subsidies. Die professionele begeleiding geldt als een goede motor om het product af te werken. Helaas geraken sommigen bij de oudere generaties geïrriteerd over de aandacht die de jonge wolven krijgen. Voor Conz is de meeste kritiek oneerlijk. De criticasters die steeds opnieuw verwijzen naar subsidies zeggen niets over sectoren zoals opera, literauur en cinema. Die krijgen in verhouding met de stripwereld nauwelijks te maken met deze discussie. Volgens Van de Wiele is deze financiele steun misschien te gemakkelijk, maar in het algemeen zijn de auteurs het erover eens dat ze het project ten goede komen. De subsidies kopen niet alleen tijd, middelen en gemoedsrust, maar het helpt om kwalitatief betere strips te krijgen door verzorgde inkleuring, lettering en andere toepassingen.

Moeilijke publicatie

In deze discussie mag dan ook niet vergeten worden dat het Vlaamse striplandschap serieus hertekend is. Het verschil met vroeger is groot en de gloriejaren van Willy Vandersteen en Marc Sleen liggen lang achter ons. Deze grondleggers hebben nooit subsidies gezien en dienden met hun reeks te scoren of hun verhaal werd afgevoerd. In die tijd konden strips nog gemakkelijk hun weg naar het publiek vinden via de dagelijkse krantenpublicaties. Tegenwooordig vindt men daar enkel nog de import van een reeks buitenlandse gagstrips terwijl de Vlaamse tekenaars in de kou blijven staan. Daar komt nog eens bij dat het aartsmoeilijk blijkt om een grote reeks als mainstream strip van de grond te krijgen zelfs met de steun van de grote uitgevers. Hier staat wel tegenover dat de klassieke Vlaamse strip helemaal niet verkoopt in het buitenland. Zelfs onze noorderburen uit Nederland moeten niets weten van Jommeke.

Niet marginaal

De infoavond op de boekenbeurs werd afgesloten met de vertoning van de documentaire ‘De Strip Hertekend’. Hierin werd een blik gegund op de leefwijze en werkmethode van enkele toonaangevende, hedendaagse striptekenaars. Zo konden we definitief concluderen dat als er al één gelijkenis tussen de auteurs te vinden valt, dan was het wel dat er nauwelijks gelijkenissen bestaan. De Vlaamse strip is de laatste jaren ongetwijfeld een nieuw fris pad ingeslagen en het gaat de meeste tekenaars voor de wind qua kritisch succes. Ze zijn overtuigd dat de strip er staat als een volwaardig medium en net als illustratie fondsen verdient. “Zeker in een markt waarin de interesse voor jonge tekenaars slinkt,” zegt Conz, ” want er is namelijk geen enkele reden waarom deze strips in de marge zouden moeten belanden, of als raar en alternatief bekeken worden.”

© 2009 – StampMedia – Yves Torbeyns

Vooruit danst op rockabilly

stampmedia — Tue, 17 Nov 2009 07:58:33 UT

Gebeten door alles wat met vintage rock&roll te maken heeft, serveerden The Hometown Gamblers op zondag 15 december de nodige muziek aan honderden danslustigen in de Gentse Vooruit. Wie zich de rockabilly danspassen meester wilde maken, kon aanschuiven voor de danslessen van vzw Polariteit.

© 2009 - StampMedia /Vooruit - Edward Populaire, Julie De Moyer, Britt Raes

"Toetreden tot de samenleving met een warm gevoel&quo

stampmedia — Mon, 16 Nov 2009 09:37:34 UT

Op zondag 15 november organiseerden de onthaalbureaus Inburgering Gent en Inburgering Oost-Vlaanderen samen een feest voor inburgeraars en Oost-Vlaamingen in de Vooruit te Gent. Met dit feest zet men de kersverse Vlamingen in de bloemetjes en laat men iedereen aan den lijve ondervinden dat toetreden tot de samenleving gepaard gaat met een warm gevoel.

In 2008 vestigden zich 4.630 meerderjarige nieuwkomers vestigden zich in Oost-Vlaanderen, waarvan de helft in Gent. Velen onder hen volgden het afgelopen jaar een inburgeringstraject of behaalden een attest van inburgering. Redenen genoeg om af te zakken naar de Gentse Vooruit voor het ‘Café Dansant Mondial’ en de vinger aan de pols te houden tijdens een gesprek met Eddy Couckuyt, gedeputeerde voor de provincie Oost-Vlaanderen.

© 2009 - StampMedia/Vooruit - Charlotte Dhont en Gijs Witdouck

HIV nog steeds een groot taboe

stampmedia — Thu, 12 Nov 2009 16:51:52 UT

Sensoa, Designers Against Aids, Het Roze Huis, Cavaria en Springle vzw slaan de handen in elkaar om de solidariteitsoproep van Wereld Aids Dag (1 december) in de schijnwerpers te zetten. Daarmee willen ze voor de derde keer het publiek bewust maken van hun houding tegenover mensen met aids.

De campagne werd voorgesteld in het Shopping Stadsfeestzaal waar vier reuzenbanners met de gezichten en boodschappen van Bekende Vlamingen onthuld werden.

Discriminatie

Uit de resultaten van de laatste Gezondheidsenquête uit 2004 blijkt dat in Vlaanderen 74% van de bevolking één of meerdere discriminatoire houdingen tegenover seropositieve personen heeft. Vele Vlamingen vinden zich tolerant, maar wanneer je verder vraagt, bijvoorbeeld hoe ze zouden reageren als een collega seropositief blijkt te zijn, gaat het vaak om schijntolerantie. Zelfs medisch personeel reageert vaak afwijzend of met overdreven voorzichtigheid op patiënten met hiv. Mensen met hiv proberen hun infectie dan ook vaak zo lang mogelijk verborgen te houden voor anderen. Boris Cruyssaert (Sensoa vzw): “We krijgen vaak de vraag van bedrijven hoe ze bij hun medewerkers bekend kunnen maken dat een collega seropositief is. We gaan dan in dat bedrijf praten over aids. Er hangt nog steeds een groot taboe rond.”

Toestand in België

Boris Cruyssart (Sensoa vzw): Elke dag krijgen in België drie mensen te horen dat ze drager zijn van hiv. We merken dat mensen in de jaren ‘80 veel bewuster waren van de risico’s van aids, omdat het toen volop in de media aanwezig was. Het virus raakt vooral mensen uit de actieve bevolkingsgroep van 20 tot 45 jaar. 80 % van de besmette Belgen zijn mannen en 3/4e daarvan betreft homoseksuele mannen. Er is dus nog steeds een campagne nodig om op te roepen voor solidariteit en tegelijkertijd te sensibiliseren.

Medicijnen

Boris Cruyssart : Aidsremmers worden steeds efficiënter en mensen kunnen nu een ‘quasi’ normaal leven leiden, maar van de bijwerkingen is nog niet veel geweten. In Amerika blijkt nu dat de aidsremmers de cholestorol verhogen, waardoor die mensen aan een te hoge cholestorol sterven.

Campagne

Met de campagne wil sensoa het algemeen publiek wakker schudden en doen inzien dat uitsluiting op basis van het feit dat iemand seropositief is nog steeds gebeurt. De methode die ze hierbij kiezen, is modeling. Bekende figuren die vaak een referentiefiguur vormen, dagen de mensen uit om hun mening rond het thema te herzien. Sensoa koos Bekende Vlamingen die verschillende doelgroepen aanspreken. Boris Cruyssaert :” Het is de bedoeling dat de BV’s met hun slogans de mensen confronteren met hun houding tegenover mensen met HIV. Sofie Engelen, Elodie Ouedraogo, Brahim, Véronique De Kock, Freek Braeckman en Roel Vanderstukken vormen samen het gezicht van deze campagne.”

Brahim:” We hebben een fotoshoot gedaan en daarbij een slogan bedacht om aandacht te vragen voor mensen met hiv. Ik heb kennissen die seropositief zijn en vind dat men deze mensen niet mag uitsluiten. Solidariteit draag ik hoog in het vaandel.”

Meer info: www.sensoa.be

© 2009 – StampMedia – Aicha Belorf

'De Comïsie' verdeelt Antwerpen in rijk en arm

stampmedia — Tue, 10 Nov 2009 21:26:47 UT

Op zaterdag 7 november kwamen een tiental jongeren, verkleed als communistische Russen en met carapils bij de hand, op straat om de val van de Berlijnse muur te herdenken. Ze tekenden een denkbeeldige muur op straat, die het minder gegoede Antwerpen moest scheiden van het welgestelde deel van de stad.

20 jaar geleden, op 9 november 1989, werd er een einde gemaakt aan een 45 km lang bouwwerk dat families en vrienden van elkaar scheidde. De Berlijnse muur kapte de stad gedurende 28 jaar in een Oostelijk en Westelijk deel. De Duitse Democratische Republiek (DDR), een communistische staat waar Oost-Berlijn toe behoorde, wou beletten dat haar inwoners massaal naar het kapitalistische Westen zouden vluchten. Na verloop van tijd werd de kloof tussen de arme en de rijke kant van de muur groter, omwille van de economische en technologische achterstand van het Oostblok.

Geschiedenis herhaalt zich

Zaterdag 7 november kwamen een tiental jongeren, verkleed als communistische Russen en met carapils bij de hand, op straat om deze gebeurtenis te herdenken. Ze wilden een denkbeeldige muur creëren, die het minder gegoede deel van Antwerpen afzonderde van het welgestelde. Deze antikapitalistische jongerengroep, die zichzelf ‘De Comïsie’ noemt, stippelde in enkele uren tijd een traject van 6 km uit en legde deze vast in een doorlopende krijtlijn die begon aan het Hessenplein en eindigde aan de Cockerillkaai. De jongeren uiten kritiek op de hedendaagse maatschappij. “Iedereen zou dit moeten doen”, zegt Timothy, stichtend lid van de organisatie, “de enige voorwaarde is dat de kritiek gegrond is en een politieke of culturele boodschap met zich meebrengt.”

StampMedia vroeg hen waar ze voor staan, met welke motivatie ze handelen en wat ze kunnen bereiken. Hebben ze een impact op ons dagelijks leven, of zijn hun acties zinloos? “Ons doel bestaat erin de mensen te doen nadenken,” zegt Timothy, activist van ‘De Comïsie.’ “De vraag is soms belangrijker dan het antwoord.”

Verdeelde mening

Buurtbewoners reageerden verrast op dit initiatief: “Ik kom mijn deur uit en zie een scheidingslijn tussen mijn huis en de bakker aan de overkant,” zegt Arlette Adriaensen, bewoonster aan de arme kant van de lijn. “Het is goed dat de jeugd zulke initiatieven neemt. Hierdoor beginnen mensen kritisch na te denken over het systeem waarin we leven.” Jozef Verbeeck ziet het anders: “Waar houden deze kinderen zich mee bezig? Ze zouden beter iets nuttigs doen dan met krijtjes op muren en de openbare weg te tekenen.”

Zie ook: http://www.facebook.com/group.php?gid=50763349267

© 2009 – StampMedia – Nick Lodewyckx

SKaGeN duikt in wereld van pubers

stampmedia — Mon, 09 Nov 2009 08:28:34 UT

HETPALEIS en SKaGeN slaan voor het eerst de handen in elkaar en zetten een opmerkelijke voorstelling op scène. ‘Wonderland’ verwijst vooral in naam naar het beroemde verhaal van Lewis Caroll. Het is een multimediale voorstelling geworden over de groeipijnen van een jong tienermeisje.

Risicotheater

Een combinatie van diverse jongerenproblematieken, banale humor, abrupte keerpunten en heftige scheldpartijen maken van Wonderland een zeer gewaagd stuk, maar de combinatie geeft zo goed het puberaal gedrag van jongeren weer, dat het onmogelijk wordt dit als struikelblok te zien. De opvoering gaat over Alice, een opstandig meisje dat haar zelfrespect verloren heeft. Na een meningsverschil met haar vader sluit ze zich op in de badkamer en valt in slaap. Haar droom vervoert haar naar een imaginaire macrowereld, waar andere kleine mensjes leven: de minimannen. Ze zijn simpel van geest, maar hebben een goed hart en doen alles om Alice er terug bovenop te helpen. Uiteindelijk beseft ze dat weglopen van haar problemen geen oplossing biedt.

Een geslaagde samenwerking

Theatergezelschap SKaGeN, en HETPALEIS, het Antwerpse theaterhuis voor kinderen en jongeren hebben de handen in elkaar geslagen en een opmerkelijke productie op poten gezet: Wonderland. Met dit schouwspel slaat SKaGeN een compleet andere weg in, omdat het een voorstelling is voor tieners vanaf 12 jaar. ”Dit is de eerste keer dat we zo’n jong publiek aantrekken,” zegt Bruno Vanden Broecke, miniman in Wonderland, “Normaliter richten we ons op 16+. Beginnende pubers moeten zichzelf kunnen identificeren met het stuk en dat was een immense uitdaging. We wilden soms teveel laten blijken dat we hen verstaan.”

Verfrissende vernieuwing

Hoewel de titel verwijst naar “Alice in Wonderland” van Lewis Caroll , is daar in het stuk niet veel van te merken: ”Het boek is saai,“ zegt Barbara Serulus, productieleidster van SKaGeN, ”maar de essentie is waardevol. De transitie van jong naar oud blijft iets van alle tijden. We hebben slechts enkele dingen overgenomen, omdat het grote merendeel niet meer van toepassing was op de hedendaagse tijd.”

Mainstream

De voorstelling zal vooral door leerlingen van de eerste en tweede graad bijgewoond worden, dus de leerkrachten moesten ook overtuigd worden. ”Wij zijn zeker overtuigd,” zeggen Katrien Liekens, Tinne Feremans en Veerle Demnysch, leerkrachten in het lager secundair, ”Het is zeker iets waar jongeren zich mee bezig houden. Het soms groffe taalgebruik hoort hier ook bij. We vinden wel dat Wonderland soms meespeelt met het creëren van een mainstream: jongeren moeten zich aanpassen om aanvaard te worden.” Barbara Serulus is het hier niet mee eens: ”Alice verandert, maar ze blijft zichzelf.”

Onoverzichtelijke omkadering

De voorstelling is geschikt voor jong en oud, en een absolute aanrader voor wie houdt van visuele hoogstandjes. Alleen in de omkadering schort er één en ander. De twee voorstellingwebsites schieten hun doel wat voorbij. Er worden twee webadressen voor één toneelopvoering gemaakt, terwijl de tweede geen meerwaarde is. De site van Wonderland zelf is erg onoverzichtelijk, waardoor het moeilijk kiezen is waar te beginnen.

De voorstelling is nog te bekijken tot 27 november, reservatie via onthaal@hetpaleis.be of 03 202 83 60. Meer info op http://www.hetpaleis.be

http://www.hetpaleis.be/wonderland
http://www.hetpaleis.be/voorstelling.php?id=358

© 2009 – StampMedia – Nick Lodewyckx

Sportdokter Chris Goossens zwaar aangeslagen...

stampmedia — Sat, 07 Nov 2009 09:28:24 UT

Dr. Chris Goossens, die destijds het systeem van de whereabouts zelf mee uitwerkte, gooit de handdoek in de ring. Het systeem op zich is goed, maar als het op de letter gevolgd wordt, kom je in kafkaiaanse toestanden terecht.

“Dit is de moeilijkste dag van mijn leven” zei hij op een persconferentie eerder vandaag in de Lotto Arena. Deze straf is erg zwaar. “Het menselijk gelaat van de dopingbestrijding was er niet”, vervolgt Goossens. “Ik maak een einde aan mijn taak als dopingbestrijder”. “Ik ga een team maken onder de naam MVS… Mijn veroordeelde sporters”.

© 2009 - StampMedia - Vincent Van Nauw/Tim Dalle

De Meiden van Halal schoppen Nederlands medialand een gewete

stampmedia — Fri, 06 Nov 2009 09:26:38 UT

Allochtone jongeren voelen zich niet geroepen om een job te vinden in de media. De redacties blijven wit kleuren omdat de drempel te hoog ligt. Esmee, Jihad en Hajar zijn van Marokkaanse afkomst. Ze presenteren het Nederlandse televisieprogramma ’De Meiden Van Halal.’ De drie zusjes willen hun stem laten horen in de media en vertellen over de heersende kloof tussen moslims en niet moslims.

De Meiden van Halal - Esmee, Jihad en Hajar (foto: Tom Clabots)
Moslima’s in de journalistiek

Ook in Nederland kampt men met de problematiek dat allochtone jongeren zich niet aangesproken voelen om te werken in de media. De drempel ligt te hoog. Esmee, Jihad en Hajar zijn van Marokkaanse afkomst en presenteren het Nederlandse programma ‘De Meiden Van Halal.’ Jihad: “Wij zijn de eerste moslima’s in Europa die jonge allochtonen stimuleren om een carrière te maken in de media.”

Normale dames

Tijdens een stage bij de lokale radio ATV in Amsterdam ontmoette Esmee regisseur Jan Kooiman. Hij bood een luisterend oor en volgde hun activiteiten mee op de voet. De meiden waren al langer bezig met het opzetten van debatten. Nu kwam daar enkel op de achtergrond een draaiende camera bij. “Wij zijn niet zelf naar de media toe gestapt, omdat we niet op zoek waren naar het maken van een programma. We wilden vooral een andere kant van de moslims laten zien. Met ons programma ‘De Meiden Van Halal’ zien kijkers dat we normale dames zijn onder onze sluier. Het doet er niet toe dat wij moslima’s zijn,” benadrukt Esmee.

Media en multiculturalisme

De Meiden Van Halal onderstrepen dat de Nederlandse mediakanalen vaak niet open staan voor jonge allochtonen. “Dat komt doordat de meerderheid van de bevolking zich wantrouwig opstelt tegenover moslims,” zegt Hajar. “De kloof tussen moslims en niet moslims is dieper geworden naar aanleiding op de moord van Theo Van Gogh, die vermoord werd door een moslim.”

Beeldvorming van allochtonen

Daarnaast is de aandacht van de media voor allochtonen gering. “Wanneer er berichtgeving in de kranten verschijnt is het doorgaans negatief. Hierdoor kampen jonge allochtone reporters met onzekerheid en vooroordelen. En omdat er te weinig allochtonen presenteren denken jongeren dat ze niet worden aangenomen,” benadrukt Jihad.

Positieve discriminatie

“Niet alleen de media draagt schuld, ook scholen moeten allochtonen meer zelfvertrouwen aanbrengen. Wij zijn tegen positieve discriminatie maar als de media geen weerspiegeling is van de samenleving dan kunnen we alleen maar concluderen dat er een probleem is met die media,” aldus Esmee.

Mediamacht

Voor De Meiden Van Halal is de tijd gekomen om vooroordelen uit te vlakken. “En moslims zelf moeten ook opstaan voor de media,” vindt Esmee. “Terwijl de witte mannen in de media die geen affiniteiten hebben met allochtonen zich meer moeten open stellen.”

Ook Hajar vindt de media te wit, “het nieuws zou anders zijn als een redactie bestaat uit mensen met verschillende achtergronden en kleuren. Wie weet wordt het nieuws daardoor objectiever?”

Vooroordelen

Het programma, ’De Meiden Van Halal’ bereikt niet alleen allochtonen maar heeft ook een groot succes bij autochtonen. “We bekijken ernstige onderwerpen uit een ander perspectief,” zegt Jihad. “Daarom ontvangen we negatieve en positieve reacties van gelovigen maar ook van ongelovigen. Die lelijke doeken, wat moeten die rond het hoofd? Zijn die meiden moslims aan het rekruteren?”, Esmee: “waar we trots op zijn is dat onze vriendenkring, die te kampen heeft met vooroordelen, zo positief reageerde.”

Leerschool

De meiden hebben op voorhand geen cursus gevolgd. “Eén van onze sterke punten is dat mensen ons kunnen zien zoals we zelf zijn. Soms zien de beelden er slordig uit. We maken ruzie als het nodig is. We zijn spontaan en vooral nieuwsgierig naar diverse verhalen. Met of zonder hoofddoek, in de media leer je vanzelf wel,” zeggen de drie meiden in koor.

© 2009 – StampMedia – Nancy Verresen

Facebook for peace

stampmedia — Thu, 05 Nov 2009 11:44:34 UT

Sinds een paar weken zet de sociale netwerksite Facebook zijn schouders onder de wereldvrede. Met de aparte “Peace”-pagina probeert de site vrede te promoten, onder andere door het aantal vriendschappen tussen inwoners van verschillende landen in conflict of tussen mensen van verschillende religies bij te houden.

Zo werden onder andere de vriendschappen tussen inwoners van Griekenland en Turkije, India en Pakistan en Israel en Palestina geteld. Ook werden de verschillende religies onder de loep genomen: vriendschappen tussen moslims en christenen, soennieten en sjiieten, …

Naast het cijfermateriaal van de internationale vriendschapsbanden worden er ook polls afgenomen van de Facebook-bezoekers in verschillende landen. De belangrijkste: “Geloof jij dat we binnen 50 jaar de wereldvrede kunnen bereiken?” Het initiatief is nog jong en de vraag is nog maar in een paar landen gesteld, maar de resultaten zijn toch al behoorlijk opvallend. Zo lag het aantal mensen dat “ja” antwoordde op deze vraag hoger in Israël en Colombia -toch niet de meest stabiele landen op de planeet- dan in Westerse landen als Duitsland en de Verenigde Staten. De VSA had zelfs het laagste aantal ‘believers’: slechts 7,75 procent.

Technologie voor vrede

De Peace-pagina van Facebook kadert in de “Peace Dot” campagne van Stanford University. Dit initiatief werd opgezet door het Persuasive Technology Lab van de universiteit. Zij doen voornamelijk onderzoek naar hoe de moderne technologie -alles van websites en software tot GSM’s en internetapplicaties- gebruikt kan worden om mensen op een positieve manier te beïnvloeden. Het idee achter Peace Dot is simpel: iedereen die een organisatie of bedrijf heeft dat zich op de een of andere manier inzet voor de vrede, kan via de website van Peace Dot een eigen Peace-pagina aanmaken. Op deze manier verzamelt het Stanford Lab een lijst van organisaties die iets bijdragen aan de wereldvrede.

Voorlopig zijn er nog maar een twintigtal links te vinden op Peace Dot, maar er zitten toch al een aantal bekende namen tussen. Naast Facebook doen ook imvu.com, een netwerksite met 3d digitale avatars en couchsurfing.com mee aan het project.

Meer info:
http://peace.stanford.edu
http://peace.facebook.com

© 2009 – StampMedia – Noémie Six

Leraars organiseren stiekem muziekfestival voor leerlingen

stampmedia — Wed, 04 Nov 2009 11:37:30 UT

Wat een saaie schooldag zou worden voor de leerlingen van het Sint-Jozef Instituut in Brugge, veranderde onverwacht in een zonnig feest. Voor de tachtigste verjaardag van de school, organiseerden de leerkrachten van de school, in samenwerking met TMF Stressfactor, stiekem een muziekfestival aan de kust.

© 2009 - StampMedia - Vincent Van Nauw en Sam Heijens

Halil Cikmazkara for ‘Building Europe’

stampmedia — Tue, 03 Nov 2009 14:39:37 UT

Brussel verpaupert. Tijd voor actie, meende Halil Cikmazkara (26) toen hij voor de wedstrijd Eurobama het project ‘Building Europe’ bedacht. “Jongeren op ecologische wijze huizen laten renoveren om de verloedering in Brussel tegen te gaan: idealistisch, maar haalbaar,” aldus Cikmazkara.

Erika Ellyne en Halil Cikmazkara (foto: Gil Plaquet)
Leegstaande huizen, doe er iets mee

Halil Cikmazkara (26), de Nederlandse jongen van Turkse afkomst die de idee ‘Building Europe’ ontwikkelde, wil dat jongeren (16-30 jaar) van allerlei slag verkrotte huizen in de stad Brussel renoveren. En dat op ecologische wijze. “Als je door Brussel loopt, zie je in elke straat meerdere leegstaande huizen,” vertelt hij. “Soms groeien er zelfs bomen uit de ramen, dat verknoeit de esthetiek van de stad.”

Daarnaast heerst in Brussel een groot huisvestingsprobleem. En toch staan er, volgens de Brusselse Raad voor het Leefmilieu (BRAL), maar liefst meer dan 15.000 gebouwen leeg. “Dan klopt er iets niet”, vervolgt Cikmazkara.

“Soms laten eigenaars zulke gebouwen zelfs bewust verloederen, in de hoop er zo meer geld uit te halen. Misschien kan ‘Building Europe’ wel voor een kantelmoment zorgen in deze problematiek”, vult Erika Elynne aan. Zij hielp haar vriend Cikmazkara samen met non-profitorganisatie Kif Kif bij de vorming van het plan.

Ontplooiing van de jongeren

De uitvoering van de projecten zal moeten gebeuren door jongeren, onder begeleiding van gepensioneerde werklieden. Deze ervaren arbeiders zullen vooral kennis overdragen. “Als mensen werken, willen ze veelal zo snel mogelijk geld zien binnenkomen, maar met dit project bieden we iets anders aan. Bij ons kunnen jongeren theorie in praktijk omzetten. Zo kunnen ze hun vaardigheden bijschaven en zich ontplooien, ” gaat Cikmazkara verder.

Het gaat echter niet alleen om professionele ontwikkeling: “Door te werken met jongeren uit alle hoeken van Brussel, ontstaat er een soort kruisbestuiving. Ze wisselen visies en inzichten uit die uiteindelijk leiden tot een bredere kijk op de dingen. Bovendien leren ze hun stad eens op een andere manier kennen.”

En nu? Actie!

Of het project effectief in uitvoering komt, is nog maar de vraag. Op woensdag 4 november vindt de finale van de wedstrijd Eurobama plaats, is de uitslag belangrijk voor het welslagen? Cikmazkara: “Winnen of verliezen, we doen gewoon verder met het zoeken naar steun bij organisaties en overheden allerhande. Als blijkt dat er helemaal geen interesse is voor ons project houdt het jammer genoeg op.”

Gelijkaardige projecten krijgen al steun van de overheid. Volgens Elynne houden ze van hun idee. “Bovendien is de overheid bijna verplicht ons hulp te bieden: huisvesting is immers hun verantwoordelijkheid. Er bestaat overigens ook een wet die toestaat leegstaande huizen te onteigenen na een periode van 5 jaar.”

De eigenaars van zulke huizen zijn wellicht minder tevreden met het project. “Maar waarom laat je je huis dan zo lang leegstaan, ” vraagt Cikmazkara zich af. “Het is gemakkelijk om te zeggen wat fout is en wat niet mag, maar kom dan met een alternatief.”

© 2009 – StampMedia – Marjolein Lambrechts

Traditionele geneeskunde - van wie?

stampmedia — Tue, 03 Nov 2009 12:15:30 UT

Meer dan 85% van alle plantensoorten ter wereld komen voor in gebieden van inheemse volkeren. Omdat zij op een intensieve manier met de hen omringende natuur samenleven, kennen ze de fauna en flora van hun wereld door en door. Ze weten precies welke plant of welk mineraal waarvoor gebruikt kan worden: voor kleding, woning en voeding; als insectide, mest-, brand-, geur- of kleurstof… en er zit natuurlijk ook een uitgebreide apothekerskast bij. De Kallaywaya, traditionele genezers in Bolivia, maken bijvoorbeeld gebruik van zo’n zeshonderd verschillende soorten geneeskrachtige of preventieve kruiden. Veel van die planten zijn bij buitenlandse wetenschappers nog onbekend.

Lange tijd werd traditionele kennis als gemeenschappelijk erfgoed van heel de mensheid beschouwd. Wie op basis van de kennis van een amper bekende stam een commercieel product ontwikkelde, kon zich makkelijk als de uitvinder doen gelden. Heel wat gepatenteerde producten zijn een licht verwesterde versie van inheemse originelen. Zo’n drie kwart van de medicijnen die over heel de wereld gebruikt worden, zijn ontwikkeld dankzij inheemse kennis.

Het gaat er niet alleen om dat de winst meestal niet gedeeld wordt. Erger is, dat het gebruik van het oorspronkelijke middel soms wettelijk verboden wordt. De eigenlijke uitvinders, of althans hun nazaten, moeten dan gaan betalen voor geneesmiddelen die van hun eigen tradities afgekeken zijn. Vaak kunnen ze zich de aanschaf daarvan niet eens veroorloven. In sommige landen gaat de volksgezondheid door agressief winstbejag dan ook merkbaar achteruit.

Terwijl het oorspronkelijke idee achter patenten net is, dat nieuwe kennis zo veel mogelijk mensen ten goede dient te komen. Door de uitvinder voor een bepaalde tijd het alleenrecht op de commercialisering te garanderen, moedigt het patentsysteem onderzoek aan naar nieuwe producten of processen waar in de samenleving nood aan is, en moedigt het uitvinders aan om hun ideeën openbaar te maken. De uitvinder wordt dus financieel beloond. Maar wat is ‘genoeg’?

Als je kijkt naar de evolutie die de patentwetgeving de laatste decennia heeft doorgemaakt, lijkt het evenwicht zoek: ten nadele van het algemeen belang, ten voordele van een steeds grotere winstmaximalisatie. Zowel op farmaceutisch gebied als in de zadenhandel komt de monopolie-positie van een paar grote transnationale corporaties nu niet bepaald de armsten ten goede. Door de flagrante verhalen die af en toe in het nieuws komen, begint sinds het paar decennia toch langzaam het besef te groeien dat dàt de bedoeling van het intellectueel eigendomsrecht niet was.

Zelfs als de situatie onmiskenbaar illegaal is, wil dat nog niet steeds zeggen dat recht geschiedt. Een multinational heeft geld, en dus ook slimme advocaten ter beschikking. Die worden ingezet tegen kleine, lokale spelers, die minder tijd en energie kunnen vrijmaken om zich in de ingewikkelde materie in te werken. In Indië zijn heel wat kleinschalige producenten van traditionele geneesmiddelen, van wie het product simpelweg gekopieerd en gepatenteerd was, omvergeprocedeerd door de rijkere multinationals.

Om dat te voorkomen ontstonden er, in Indië maar ook elders, databanken waarin alle traditionele geneesmiddelen en -methoden van het land werden opgenomen. Wordt er nu ergens ter wereld op één daarvan een patent aangevraagd, dan kan in ieder geval al makkelijker aangetoond worden dat het niet om een nieuwe uitvinding gaat.

Men ging zich ook afvragen of in de internationale wetgeving geen clausules ingebouwd konden worden die traditionele kennis als het bezit van een hele gemeenschap beschrijven. De regelgeving rond intellectueel eigendom gaat tot nog toe uit van ons waardenstelsel, waarin privébezit een centrale plaats inneemt. Die trend zet zich nog steeds verder. Hoe langer hoe meer aspecten van het leven worden in onze maatschappij als commercieel goed gezien. Wie had zich dertig jaar geleden b.v. kunnen voorstellen dat je zou moeten betálen om te parkeren? Zomaar gratis ademen, hoe lang nog?

Bij inheemse volkeren heerst meestal een heel ander wereldbeeld. Daar geldt vaak net dat kennis van algemeen nut zo breed mogelijk gedeeld moet worden, zodat iedereen ermee aan de slag kan - ‘open software’, kun je zeggen. Op die manier ontwikkelden de Quenchua in Zuid-Peru b.v. in de loop der eeuwen maar liefst tweeduizend aardappelsoorten. Het mag duidelijk zijn dat dit zijn nut heeft: de ene soort is resistenter tegen bepaalde ziektes, de andere is wat makkelijker te verteren, nog een andere heeft een heel specifieke voedingswaarde … Door een grootschalige aanpak van de landbouw in latere tijden, zijn de meeste van die soorten weer verdwenen.

Maar het tij keert. Het enorme verlies aan biologische diversiteit begint al een tijdje bepaald zorgwekkend te worden. We staan op een steeds smallere basis, wat onze overlevingskansen wankeler maakt. In die context is er meer waardering gekomen voor de inheemse volkeren. Die leven, zoals al vermeld, in gebieden waar de biodiversiteit nog het hoogst is, en op een manier die die diversiteit niet aantast en soms zelfs vergroot.

In de Conventie over Biologische Diversiteit (CBD) van 1992 wordt dan ook in enkele artikelen uitdrukkelijk verwezen naar de rol die inheemse volken spelen bij de bescherming van de biodiversiteit. Er staat zelfs in dat het wenselijk is dat zij delen in de voordelen die dat de maatschappij oplevert. Het belangrijkste is artikel 8j: “Iedere ondertekenende regering zal voor zover mogelijk,… kennis, innovaties en praktijken van inheemse en lokale gemeenschappen die traditionele levensstijlen belichamen die relevant zijn voor het behoud van biologische diversiteit, opnemen in haar nationale wetgeving, eerbiedigen, beschermen en behouden en de bredere toepassing ervan bevorderen met de toestemming en de betrokkenheid van de houders van zulke kennis, innovaties en praktijken en het evenwichtig delen van de opbrengst van zulke kennis, innovaties en praktijken.”

Jammer dat er niet echt bij staat hoé en wannéér dat moet gebeuren. Deze bemoedigende paragraaf is dan ook grotendeels dode letter gebleven. En hoewel de CDB een internationaal wettelijk bindend verdrag is, werd de inhoud ervan bij latere internationale overeenkomsten volledig genegeerd. In 1994 ontstond binnen de Wereldhandelsorganisatie (WTO) b.v. een akkoord rond intellectuele eigendomsrechten (TRIPS), waarin het artikel 8J van de CBD niet echt terug te vinden is. Bovendien dwingen bilaterale handelsakkoorden armere landen vaak tot voorwaarden die nog nadeliger zijn dan de TRIPS. Europa, nochtans een gulle donor in de ontwikkelingssamenwerking, is hierbij nog inhaliger dan de VS.

Het gaat de inheemse gemeenschap hier niet noodzakelijk om het geld, of om de verspreiding van hun geneeskundige praktijken te verhinderen. Wat hen vooral stoort, is dat hun kennis gebruikt wordt op een manier die tegen hun wereldbeeld en waarden ingaat. Het idee van genetische manipulatie, b.v., wordt tenslotte ook binnen onze eigen cultuur niet door iedereen aanvaard. Toch worden al sinds enkele decennia levende wezens, met name gemodifieerde planten, micro-organismen en genen, als patenteerbaar beschouwd. Door de TRIPS zijn alle WTO-lidstaten zelfs zonder meer verplicht om patenten toe te staan op gemodifieerde levensvormen. Wat geeft hen het recht om anderen hun waardensysteem op te leggen?

Veel verontwaardiging ontstond in inheemse kringen naar aanleiding van het ‘Human Genome Diversity Project (HGDP)’. Het idee was om van alle inheemse volkeren, waarvan soms nog maar een paar mensen in leven waren, genetisch materiaal te verzamelen en zo voor de eeuwigheid te bewaren. Klinkt schattig. Maar aan wie behoren die stalen nu toe? Iedereen die wil, heeft toegang tot dit materiaal. Onderzoek, manipulatie en uiteindelijk - onvermijdelijk - commercialisering is in handen van wie zich die investering kan veroorloven. Bij geïsoleerde inheemse volkeren bestaan soms aandoeningen en immuniteitsgevallen die nergens anders voorkomen. Op basis van zo’n uniek genetisch materiaal worden tegenwoordig dure geneesmiddelen gepatenteerd. Uitspraken in rechtszaken oordeelden eerder al dat de persoon van wie een staal genomen werd, geen enkel recht meer heeft op inspraak in wat er met zijn eigen genetisch materiaal gebeurt, en ook geen recht op een deel van de winst. Veel inheemsen begrepen niet eens wat er gebeurde. Het vampier-project, noemden hun belangenorganisaties het.

In september 2007, na meer dan twintig jaar getouwtrek, werd eindelijk binnen de VN de Verklaring over de Rechten van Inheemse Volkeren goedgekeurd. Daarin staan ook een paar paragrafen die bescherming kunnen bieden tegen ‘biopiraterij’.

Om te beginnen hebben inheemse volkeren volgens deze verklaring het recht hun eigen geneeskundige praktijken te blijven beoefenen (artikel 24). Het meest expliciet is artikel 31: “Inheemse volkeren hebben recht op het behouden, controleren, beschermen en ontwikkelen van … hun traditionele kennis … de uitingen van hun wetenschap, technologie … inclusief de menselijke en genetische bronnen, zaden, geneesmiddelen, technologieën en de eigenschappen van fauna en flora … Bovendien hebben ze recht op het behouden, controleren beschermen en ontwikkelen van … hun intellectueel eigendomsrecht over … hun traditionele kennis. Staten behoren gepaste maatregelen te nemen om de uitoefening van deze rechten mogelijk te maken.” Tenslotte behoren inheemse volkeren ook de o.a. intellectuele eigendommen terug te krijgen die zonder hun vrije, voorafgaande, geïnformeerde toestemming, of met inbreuk op hun wetten, tradities en gewoonten, bij hen werden weggehaald (artikel 11). Dat slaat zeer zeker ook op de vampier-stalen.

Jammer genoeg gaat het hier enkel om een verklaring, geen afdwingbare wet. Bovendien stemden de VS, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland tegen, en dat zijn nu net landen die weinig scrupules aan de dag leggen als het om de rechten van minderheden gaat, zowel in hun eigen land als daarbuiten. Toch mogen we hopen dat er in de toekomst nog meer respect komt voor de kennis van alle volkeren op deze wereld, en de manier waarop ze die wensen toe te passen. Want die diversiteit vormt een onvervangbare rijkdom.

Bronnen

Johan BOSMANS, 2000: ‘Inheemsen en Bio-diversiteit: Artikel 8J van de Conventie over Bio-diversiteit (CBD)’. In: Vergeten Volken, jaargang 9, nummer 54, nov.-december 2000.

Monika ERMERT, 2009: Drug Patent Linkage Is Subject Of Court Case, Dispute In India. For Intellectual Property Watch

Stephen LEAHY, 2009: Content Control: Patents Threaten Traditional Knowledge of Indigenous People

IWGIA - International Workgroup on Indigenous Affaires
www.iwgia.org

United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples
www.un.org/esa/socdev/unpfii/en/drip.html

Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights
www.wto.org

© 2009 - Verrekijkers - iez Thiry

Pandemedia - Zijn we gevoelig voor de griep of voor de media

stampmedia — Mon, 02 Nov 2009 12:48:42 UT

30 april 2009, het is zeven uur en honderden duizenden Vlamingen kijken televisie. Het avondnieuws kopt een alarmerend bericht: ‘Nieuw griepvirus teistert Mexico’. Opluchting, het is veraf, maar al snel rollen de woorden ‘World Health Organization (WHO) vreest wereldwijde pandemie’ over het scherm. Dan volgen beelden van drommen Mexicanen met mondmaskers, volle ziekenhuiszalen, lege sportstadions en gesloten winkels want de Mexicaanse president wil iedereen thuis houden. De crise du jour in de media wordt al snel een crise du mois. Het nieuwe virus is ‘hot’: het krijgt de stempel ‘Mexicaanse griep’, de kranten staan vol van de plaag, online-wereldkaarten brengen elke dag de nieuwe gevallen in beeld, ‘griep’ wordt op internet al snel het populairste woord. Drie maanden later is het virus nog steeds wereldnieuws maar de toon is veranderd. Het aantal dodelijke slachtoffers lijkt voorlopig niet meer te zijn dan in het jaarlijkse griepseizoen en dokters raden hun patiënten hetzelfde als bij elk buikgriepje aan: thuis uitzieken. De mediaparanoia heeft een muis gebaard. Of moet het ergste nog komen?

De Wereldgezondheidsorganisatie denkt alvast van wel. Het was immers de WHO zelf die op 11 juni aan de alarmbel trok. Te vlug volgens een aantal lidstaten van dit VN-organisme, maar het is nu eenmaal de taak van de WHO om de wereld op tijd te verwittigen bij mogelijke pandemieën en snel te reageren. Sinds 2000 beschikt de organisatie immers over het Global Outbreak Alert and Response Network (GOARN), een coördinatiemechanisme dat elke ziekte-uitbraak in de wereld in goede banen moet leiden. Daarbij worden vooral de nationale regeringen en bestaande gezondheidsinstellingen geassisteerd bij het bestrijden en indijken van een mogelijke pandemie. Het GOARN verzamelt het hele jaar door gegronde informatie over alle ziekten ter wereld. Aan de hand van die gegevens gaat een uitgekiend detectiemechanisme na hoe gevaarlijk een ziekte is, die vervolgens wordt ingedeeld op een schaal van 6 alarmfases. Naarmate de ziekte zich gevaarlijk uitbreidt, wordt de alarmfase verhoogd en de paraatheid verscherpt. Klinkt allemaal logisch, zou je zeggen, maar het systeem lijkt toch wat overgevoelig voor de griep. De geschiedenis leert immers anders, dat zou de WHO toch moeten weten.

Lang leve de griep

De griep, of influenza zoals de officiële naam luidt, gaat al een tijdje mee. De bekendste uitbraak van influenza was de Spaanse griep die in 1918 in totaal aan een monsterachtige 40 miljoen mensen het leven kostte. Maar de Spaanse griep was een uitzondering en escaleerde vooral door een hardnekkige bacteriële infectie die vandaag eenvoudig met antibiotica geremedieerd kan worden. Sindsdien loopt het dodental lang niet zo op. De uitbraken van nieuwe griepsoorten in 1957 en 1968 haalden maar een fractie van die in 1918. De sterk gehypete vogelgriep van de laatste jaren maakte onder mensen wereldwijd ‘slechts’ 500 doden, peanuts vergeleken met de gewone griep die nog steeds, alle vaccinatiecampagnes ten spijt, jaarlijks alleen al in Europa 30.000 slachtoffers maakt. Het is dus zeer onwaarschijnlijk dat nieuwe uitbraken het niveau van een Spaanse griep halen. Alertheid is altijd geboden maar je moet nu ook niet overdrijven.

Economische griep

Waarom dan toch die overdreven hype? Zijn er misschien economische motieven in het spel? De machtige Europese en Amerikaanse farmaceutische industrie profiteert in ieder geval volop. Massa’s medicijnen worden opgekocht en de overheden over de hele wereld schreeuwen om het nieuwe vaccin dat eraan zit te komen. Maar dat is slechts een sector. Globaal genomen zal de Mexicaanse griep allicht meer economische dan dodelijke slachtoffers eisen. Mexico ondervond dat als eerste. Toen president Calderón er de noodtoestand afkondigde, viel het dagelijkse economische leven in het hele land dagenlang stil, een financiële ramp voor de vele arme Mexicanen die hun inkomen uit de informele markt zagen herleiden tot niets. Nadat regeringen hun burgers afraadden om nog naar Mexico te reizen, werd ook de belangrijke toeristische sector zwaar getroffen. De stranden van Acapulco bleven de laatste maanden akelig leeg. Naast nog zulke lokale tragedies zal bij de meeste economieën vooral het kostenplaatje doorwegen dat verbonden is aan al de draconische voorzorgsmaatregelen voor de apocalyps die ons te wachten staat. Medicijnen, vaccins, mondmaskers maar ook warmtegevoelige scanners, veiligheidsmaatregelen op luchthavens, grensposten, … ze kosten de overheden handenvol geld. De Wereldbank berekende in 2006 dat bij een eventuele uitbraak van de vogelgriep 60 % van het economische verlies naar voorzorgsmaatregelen zou gaan. Dat is twee keer meer dan het economische verlies door absenteïsme op het werk en drie keer meer dan het verlies door doden. In totaal zou zo’n uitbraak de wereld 800 triljoen dollar kosten. Je kan je inbeelden dat, bovenop de huidige wereldeconomie in crisis, dit heel wat ontwikkelingslanden op de rand van het failliet zou brengen.

Oh ja, even vergeten.

Heeft u het ook gemerkt? We hebben het in dit artikel alleen nog maar over de griep gehad. Wat met die andere virale moordenaars die onze planeet teisteren? Aids, dengue, tuberculose… ze lijken plots van de mediaradar verdwenen, terwijl ze al jaren een dodelijk spoor achterlaten in de wereldbevolking. En uit het oog is uit het hart. Heel wat Afrikaanse landen kunnen de strijd met aids, tuberculose en malaria niet meer aan. Dit zijn nochtans de belangrijkste doodsoorzaken in zuidelijk Afrika. Door de economische crisis moeten zelfs meer welvarende landen als Botswana en Zuid-Afrika bezuinigen op hun preventieprogramma’s. De belangrijke internationale hulp neemt af. Het Mondiaal Fonds voor de Strijd tegen Aids, Tuberculose en Malaria komt 3 miljard euro tekort om alle programma’s in 2010 voort te zetten. Om de gaten in hun begroting op te vullen, besparen Afrikaanse regeringen op de relatief goedkope aidsremmers. Meer verzwakte aidspatiënten zullen daardoor tuberculose krijgen en aangewezen zijn op duurdere antibiotica. Er voltrekt zich een heel wat realistischer doemscenario dan een tweede Spaanse griep. Miljoenen Afrikanen dreigen te sterven omdat ze hun medicijnen niet eens kunnen betalen. Ondertussen koopt de Britse regering aan de andere kant van de wereld alvast 30 miljoen mondmaskers, terwijl de efficiëntie van zulke maskers niet eens bewezen is. Lopen de Britten er straks net zo bij als die drommen Mexicanen in het nieuws? We wisten al langer dat de politiek gevoelig is voor beelden in de media, maar dit …

Waar is SARS gebleven?
U herinnert zich misschien nog de eerste pandemie van de 21ste eeuw. Het Severe Acute Respiratory Syndrome (SARS) zaaide zelfs paniek onder de experts want de ziekte was nooit eerder gezien en leek nog het meest op een driedubbele longontsteking. In november 2002 werd in Hong Kong het eerste geval van SARS vastgesteld en de WHO trok meteen aan de alarmbel. Het was de eerste grote test voor het toen nog nieuwe GOARN (Global Outbreak Alert and Response Network). Aanvankelijk zag het er niet goed uit. Het nieuwe virus reageerde niet op de bestaande behandelingen en verspreidde zich in twee maanden tijd naar de andere continenten met een relatief hoog dodental. Vooral China werd zwaar getroffen en moest vaak duizenden mensen in quarantaine plaatsen. De schrik zat er goed in en als je nog maar een keer hoestte, werd je in Peking gemeden als de pest. Ook de internationale handel had zwaar te lijden onder de SARS-paniek. Maar de ziekte werd uiteindelijk een succesverhaal voor het GOARN. In enkele maanden tijd werd SARS helemaal ingedijkt. In juni 2003 was alles voorbij en sindsdien zijn er geen nieuwe gevallen geregistreerd. In totaal werden zo’n 8000 mensen geïnfecteerd, waarvan 800 patiënten uiteindelijk stierven, amper het niveau van massamoordenaars als aids en tuberculose. De WHO gaf in een later rapport toe dat het overdreven reageerde op het nieuwe virus maar wijst erop dat dankzij die crisis de nationale overheden beter voorbereid achterbleven voor een volgende pandemie.

© 2009 - Verrekijkers - Dries Rombouts
Illustratie: Wout Schildermans

Kelten herleven dankzij Halloween

stampmedia — Sat, 31 Oct 2009 20:51:06 UT

Gruwelijke monsters, leviterende geesten, bloedzuigende vampiers en gereanimeerde lijken kwamen gisteravond weer tot leven in de Antwerpse metropool. Het zal niet onopgemerkt gebleven zijn dat het weer Halloween was. Om het startschot voor deze duistere nacht te geven, organiseerden echte die-hards een zombiewalk. Tijdens zo’n tocht, gaan ze, verkleed als levende lijken, door de stad zwerven om mensen de stuipen op het lijf te jagen. Hun verantwoording: “Wij doen gewoon graag gek.”

Halloween is oorspronkelijk van Keltische afkomst: op hun kalender eindigde het jaar op 31 oktober. Men geloofde dat de geesten van overledenen die dag een nieuw lichaam kwamen zoeken, waarin ze gedurende het volgende jaar verder konden leven. Uit angst hiervoor droegen ze grote, afschrikwekkende maskers. Dit tafereel heeft de jeugd omgevormd tot een populair feest, met veel huiveringwekkende toestanden, maar vooral… veel snoepgoed.

Ontsnappen aan vrouw en kind

Is het wel een goede evolutie dat van een culturele en godsdienstige gebeurtenis een commercieel evenement wordt gemaakt? “Commerce is net het leuke eraan,” zegt Annemarie Caubergs, deelneemster aan de zombiewalk. ”Als iedereen eraan meedoet, wordt er een speciale sfeer geschapen.” Sommigen zijn het hiermee eens, anderen niet. Vooral ouderen vinden dat Halloween een te veramerikaniseerd event dat belangrijker werd dan Kerstmis en Nieuwjaar. De jeugd zou houden van spanning en actie, terwijl ouderen rust en kalmte verkiezen. Matthew Baker, Canadees wereldreiziger, is het hier niet mee eens: “In Canada is Halloween een groepsgebeuren, dus is het absoluut niet enkel voor kinderen bedoeld. Volwassen mannen zien deze dag als de kans om te ontsnappen van hun vrouw en de hele nacht op café te gaan.”

Een heidens feest voor iedereen

Sommige mensen houden vast aan oude gewoontes en gunnen de jeugd hun eigen feest niet. Jongeren kunnen zich op deze dag amuseren. Dit kunnen ze niet met Kerst, omdat ze meestal door ouderen verplicht worden deze traditionele avond met familie door te brengen. En waarom zouden volwassenen niet van dit heidens feest kunnen genieten? Verdraagzaamheid en respect, zowel van jong als oud, is de boodschap van de pleitbezorgers.

Op http://users.telenet.be/HappyHalloween/Home.html, vind je alles wat je wil weten over Jack-o’- Lantern, Trick or Treat en bonfires.

© 2009 – StampMedia – Nick Lodewyckx

(Hang)jongeren leveren een creatieve bijdrage aan hun stad

stampmedia — Fri, 30 Oct 2009 11:19:26 UT

Jongeren kunnen meer dan hangen alleen, om dit te bewijzen organiseerden Turnhoutse jongeren op 26 september 2009 voor de tweede keer het urban festival “23Dubbel0 On FIRe!”. Met optredens van bekende namen uit de hiphop-scene, een open-mic contest en graffiti-workshops leverden ze een creatieve bijdrage aan hun stad.

“23Dubbel0 On FIRe!” verwijst naar de postcode van Turnhout. Het is de bekroning van bijna een jaar werk van een groep “hangjongeren”. Met “23dubbel0 On FIRe!” vertaalden de jongeren mee het Turnhoutse beleid: “rondhangen” is een recht. En als dat eventueel gepaard ging met overlast koos men niet voor repressie. Er werd naar oplossingen gezocht via toenadering en open communicatie.
Project “23Dubbel0 On FIRe!” is dan ook een stap in de positieve beeldvorming over Turnhoutse jongeren.

Een twintigtal jongeren legden samen een intensief traject af, begeleid door Uit de Marge vzw, samen met de straathoekwerker en medewerkers van het JAC, de Jeugddienst en Akira. De jongeren namen deel aan overleg, kregen vorming en gingen in dialoog met de stad Turnhout. Met de organisatie van het evenement op 26 september oefenden ze hun vaardigheden om creatief te organiseren en te communiceren. Ze kregen inzicht in de werking van diensten, politie en administratie. Ze namen initiatief en engageerden zich om hun project te realiseren.

Op verzoek van de jongeren werd het jongeren media-agentschap StampMedia gecontacteerd om samen met hen een reportage te maken die het project toelicht vanuit hun leefwereld.

© 2009 - StampMedia

===

Deze reportage werd uitgezonden op 19/10/2009 door StadsTV Turnhout (RTV), aflevering 133.
Deze reportage werd uitgezonden op 29/10/2009 door de jongerenzender TMF.
Deze reportage werd gepubliceerd door Gazet van Antwerpen - online op 30/10/2009

Politiek zonder stropdas

stampmedia — Thu, 29 Oct 2009 13:32:38 UT

Tijdens de persconferentie op het Antwerpse stadhuis met de burgemeesters Janssens en Aboutaleb van Rotterdam op 28 oktober jl. deed deze laatste een opgemerkte uitspraak. Burgemeester Aboutaleb greep het uiterlijk voorkomen van een jonge vertegenwoordiger van de Europese Jongerenhoofdstad aan om zijn visie op de ‘ontwikkeling van de Rotterdamse jongeren’ in de verf te zetten. Volgens de burgervader hield dat in dat “de haren gaan plat liggen en de gympies vervangen worden door zwarte schoenen.”

Burgemeester Janssens wist het veld te ontmijnen met een kwinkslag door te verwijzen naar zijn eigen ‘dasloze’ verschijning. Een reporter van StampMedia zag verscheidene wenkbrauwen de hoogte ingaan en nam achteraf contact op met Rogier Elshout, de jongere in kwestie.

Nood aan verandering

“Ik vind het een compliment dat hij zei dat ik hem over twintig jaar zou kunnen opvolgen,” reageert Elshout, “maar ik hoop daar in te slagen zonder mijn haar in een scheiding te leggen en mijn das net te trekken.”
Jongeren die actief zijn in jeugdraden zijn erg bezig met hun idealen en willen een frisse wind brengen denkt Elshout. “Ik zou dingen willen bereiken zonder ‘het systeem’ te moeten accepteren,” legt hij uit. “En misschien heeft de Antwerpse burgemeester dan wel gelijk en hoeft die stropdas helemaal niet.”

Dat Rotterdam nog tot december Europese Jongerenhoofdstad is, maakt de uitspraak van Aboutaleb helemaal verrassend, want veel jongeren krijgen immers de kans niet om een maatpak en stropdas aan te trekken. “Je kan een hangjongere in een maatpak steken, maar je zal hem nooit begrijpen,” zegt Elshout. “Het gaat erom de jongeren uit te nodigen in de beleidswereld en dat gaat niet door alles gewoon te doen zoals altijd. De meeste jongeren hebben geen interesse in de politiek, al is het maar omdat er constant gepraat wordt in een taal die ze niet begrijpen.”

Hoewel Elshout zelf al enige tijd meedraait in de bestuurswereld, is hij er van overtuigd dat er nood is aan verandering. “Er moeten andere manieren gezocht worden om met de jongeren in contact te komen,” zegt Elshout. “Misschien moet de jongere er dan een beetje deftig uit zien, maar het vraagt wederzijdse aanpassingen om de kloof tussen de jongeren en de politici te kunnen dichten.”

© 2009 – StampMedia – Carmen Van Oers

StampMedia stelt zich voor op ontmoeting burgemeesters...

stampmedia — Thu, 29 Oct 2009 11:35:08 UT

Kamal Kharmach, één van de woordvoerders van StampMedia, stelt het jongeren media-agentschap voor via een filmpje. Dat werd getoond op de persconferentie met burgemeesters van Antwerpen en Rotterdam over de jongerenhoofdstad van 2009 (Rotterdam) en Antwerpen (2011). Twee jongerenorganisaties uit beide steden stelden hun werking kort voor. De persconferentie vond plaats op woensdagvoormiddag, een moment dat Kamal vanzelfsprekend op de schoolbanken zat.

© 2009 - StampMedia

Antwerpen wil band met Rotterdam versterken

stampmedia — Wed, 28 Oct 2009 16:43:05 UT

Een informeel bezoek van Ahmed Aboutaleb (PvdA), burgemeester van Rotterdam aan de Antwerpse burgemeester Patrick Janssens (sp.a) moet de band tussen de twee steden versterken. Rotterdam kan als Europese Jongerenhoofdstad 2009 Antwerpen helpen in de voorbereidingen naar 2011. En onder de tafel spelen de havenbelangen…

“Dit is een manier om de banden aan te halen zonder daar grote verdragen voor te moeten sluiten,” zegt Janssens. “We hebben veel gemeen en kunnen dan ook op verschillende vlakken van elkaar leren.” Zowel Rotterdam als Antwerpen worstelen met de havenproblematiek. Bovendien zal Antwerpen in 2011 een jaar lang de Europese Jongerenhoofdstad zijn, terwijl Rotterdam in december zijn jaar afsluit.

Investeren in de jeugd

Rotterdam legde een jaar lang de focus op het stimuleren van jong talent. Maar liefst 500 projecten moesten er voor zorgen dat de jongeren hun plaats vonden in de stad.“Het beste wat je kan overkomen is investeren in de jeugd,” zegt Aboutaleb. “Jongeren maken hun eigen toekomst, maar je moet zorgen voor de juiste randvoorwaarden. Je moet hen een platform geven om aan de stad en de wereld te tonen dat zij de toekomst zijn.”

Jeugdbeleid

Volgens Janssens is de Jongerenhoofdstad een stimulans om het jeugdbeleid verder uit te bouwen. “Hoewel je het belang ervan niet mag onderschatten gaat het niet om één jaar. Het moet passen in de continuïteit van het jeugdbeleid.”

Dat jeugdbeleid moet zich zo breed mogelijk richten. Antwerpen moet een plaats worden waar alle jongeren zich zowel fysiek als psychisch goed voelen. “Je kan je beleid niet toespitsen op een specifieke probleemcategorie,” legt Janssens uit. “Het gaat om het kansen geven aan alle jongeren, met extra aandacht waar nodig.”

Affiche

Is het optreden als Jongerenhoofdstad meer dan een strategische toeristische zet? “Het is zeker niet toeristisch, maar er is niets mis mee om deze kans toeristisch uit te spelen,” verduidelijkt Janssens. “Hopelijk kunnen we in 2011 meer jongeren verwelkomen in Antwerpen en ons op de affiche zetten. In de eerste plaats krijgen de jongeren hier een podium. Talent zal op die manier een positie veroveren en die niet meer afgeven.”

Voorbereiding

“Zoals bij koken zit het succes hem in de voorbereiding,” zegt schepen voor jeugd Leen Verbist (sp.a). “Het komende anderhalf jaar moeten we investeren in het op poten zetten van projecten.” Naast het samenstellen van een ondersteunend team, dienen ook de nodige financiële middelen verzekerd te worden.

“Voor de Jongerenhoofdstad worden geen Europese middelen voorzien. De financiering komt dus van de stadsbegroting,” legt Verbist uit. “Daarvoor werd er al enkele jaren budget opzij gezet.”
Mogelijkheden bieden

“Dit extra budget is maar voor één jaar, maar Antwerpen heeft altijd sterk geïnvesteerd in het jeugdbeleid,” zegt Verbist. “Jongerenhoofdstad zijn zorgt voor een toonmoment. We kunnen organisaties laten lopen in plaats van laten wandelen. Het is niet alleen een kwestie van budget, maar van het bieden van mogelijkheden.”

© 2009 – StampMedia – Carmen Van Oers

Documentaire suggereert oplossingen donorverbod voor homo’

stampmedia — Wed, 28 Oct 2009 14:22:51 UT

Bloed geven doet leven, maar niet iedereen komt in aanmerking om donor te worden. Door de vergrote kans op HIV-besmetting is het in België voor homo’s verboden bloed te geven. Roland Javornik gaat in zijn documentaire For This Is My Blood op zoek naar mogelijke oplossingen.

In de brochure van het Rode Kruis staat te lezen dat ‘mannen die seks hebben met een andere man’ gevraagd worden geen bloed te geven, ongeacht of ze veilig vrijen of niet. Roland Javornik (26) maakte van deze problematiek zijn eindwerk in het kader van zijn studie voor filmmaker aan de Katholieke Hogeschool Limburg.

Risicogroep

“Mijn moeder is nadat ze gered werd door een zakje bloed zelf donor geworden,” vertelt Javornik. “Ik heb toen beslist dat ik ook donor wilde worden. Toen ik bloed ging geven werd ik echter afgewezen omdat ik blijkbaar in een risicogroep zit.” De afwijzing vormt het begin van de documentaire.

Discriminatie?

Wat initieel een algemene documentaire had moeten worden over bloed geven, krijgt zo een plotse wending. “Je wilt iets goed doen voor de maatschappij en dan word je er op gewezen dat je niet mag. Ik ben daardoor verder gaan nadenken. Natuurlijk bestaat die regel uit veiligheidsoverwegingen, maar zijn die regels niet te streng? Is dit een vorm van discriminatie?”

Javornik verwijst naar landen zoals Spanje en Australië waar homo’s wel bloed mogen geven. “In Australië mogen homo’s bloed geven wanneer ze 12 maanden geen seks hebben gehad. Hoe absurd die regel ook is, ze klinkt minder discriminerend dan die van België waarbij je nooit bloed mag geven.”

Bloedplasma

Javornik bepleit in de documentaire dat België over de nodige apparatuur beschikt om homo’s de mogelijkheid te geven op een veilige manier bloedplasma te laten doneren. Door het gebruik van een mytheleenblauwfilter kunnen zowel hepatitis B, C en HIV vernietigd worden zodat er zuiver plasma overblijft.

“Ik begrijp het Rode Kruis volkomen dat het gebruik van deze filter momenteel enkel aanvullend is,” zegt Javornik, “maar zolang niemand er een hoofdmaatregel van wil maken, zal het altijd een zijmaatregel blijven. Het is nu aan de holebi-organisaties om met mensen zoals minister Onckelinx samen te gaan zitten om de mogelijkheden aan te kaarten.”

Liegen als oplossing?

Wie als homo toch bloed gaat geven en zijn geaardheid niet meldt, is strafbaar. “Je ondertekent op eer een formulier waarin je verklaart niet tot een risicogroep te behoren,” legt Javornik uit. “Zij brengen dan technisch gezien de volksgezondheid in gevaar.” Uit een korte rondvraag bleek dat van de 300 bevraagde homo’s 17% bloed doneerde en loog.

Wat Javornik vooral verraste was dat veel donoren niet op de hoogte waren van de regel. “Als je dit als donor niet weet, dan neem ik aan dat je het formulier niet grondig doorleest want het staat er letterlijk in. Hoe veilig is die vragenlijst dan?”

Vertoningen

Met zijn documentaire hoopt Javornik het debat terug te openen. Ook vanuit scholen is er ondertussen vraag naar de documentaire. For This is my Blood staat in november geprogrammeerd tijdens het Holebifilmfestival in Leuven.

© 2009 – StampMedia – Carmen Van Oers