Blog 457
...
-
Kelten herleven dankzij Halloween
Gruwelijke monsters, leviterende geesten, bloedzuigende vampiers en gereanimeerde lijken kwamen gisteravond weer tot leven in de Antwerpse metropool. Het zal niet onopgemerkt gebleven zijn dat het weer Halloween was. Om het startschot voor deze duistere nacht te geven, organiseerden echte die-hards een zombiewalk. Tijdens zo’n tocht, gaan ze, verkleed als levende lijken, door de stad zwerven om mensen de stuipen op het lijf te jagen. Hun verantwoording: “Wij doen gewoon graag gek.”
Halloween is oorspronkelijk van Keltische afkomst: op hun kalender eindigde het jaar op 31 oktober. Men geloofde dat de geesten van overledenen die dag een nieuw lichaam kwamen zoeken, waarin ze gedurende het volgende jaar verder konden leven. Uit angst hiervoor droegen ze grote, afschrikwekkende maskers. Dit tafereel heeft de jeugd omgevormd tot een populair feest, met veel huiveringwekkende toestanden, maar vooral… veel snoepgoed.
Ontsnappen aan vrouw en kind
Is het wel een goede evolutie dat van een culturele en godsdienstige gebeurtenis een commercieel evenement wordt gemaakt? “Commerce is net het leuke eraan,” zegt Annemarie Caubergs, deelneemster aan de zombiewalk. ”Als iedereen eraan meedoet, wordt er een speciale sfeer geschapen.” Sommigen zijn het hiermee eens, anderen niet. Vooral ouderen vinden dat Halloween een te veramerikaniseerd event dat belangrijker werd dan Kerstmis en Nieuwjaar. De jeugd zou houden van spanning en actie, terwijl ouderen rust en kalmte verkiezen. Matthew Baker, Canadees wereldreiziger, is het hier niet mee eens: “In Canada is Halloween een groepsgebeuren, dus is het absoluut niet enkel voor kinderen bedoeld. Volwassen mannen zien deze dag als de kans om te ontsnappen van hun vrouw en de hele nacht op café te gaan.”
Een heidens feest voor iedereen
Sommige mensen houden vast aan oude gewoontes en gunnen de jeugd hun eigen feest niet. Jongeren kunnen zich op deze dag amuseren. Dit kunnen ze niet met Kerst, omdat ze meestal door ouderen verplicht worden deze traditionele avond met familie door te brengen. En waarom zouden volwassenen niet van dit heidens feest kunnen genieten? Verdraagzaamheid en respect, zowel van jong als oud, is de boodschap van de pleitbezorgers.
Op http://users.telenet.be/HappyHalloween/Home.html, vind je alles wat je wil weten over Jack-o’- Lantern, Trick or Treat en bonfires.
© 2009 – StampMedia – Nick Lodewyckx -
(Hang)jongeren leveren een creatieve bijdrage aan hun stad
Jongeren kunnen meer dan hangen alleen, om dit te bewijzen organiseerden Turnhoutse jongeren op 26 september 2009 voor de tweede keer het urban festival “23Dubbel0 On FIRe!”. Met optredens van bekende namen uit de hiphop-scene, een open-mic contest en graffiti-workshops leverden ze een creatieve bijdrage aan hun stad.
“23Dubbel0 On FIRe!” verwijst naar de postcode van Turnhout. Het is de bekroning van bijna een jaar werk van een groep “hangjongeren”. Met “23dubbel0 On FIRe!” vertaalden de jongeren mee het Turnhoutse beleid: “rondhangen” is een recht. En als dat eventueel gepaard ging met overlast koos men niet voor repressie. Er werd naar oplossingen gezocht via toenadering en open communicatie.
Project “23Dubbel0 On FIRe!” is dan ook een stap in de positieve beeldvorming over Turnhoutse jongeren.
Een twintigtal jongeren legden samen een intensief traject af, begeleid door Uit de Marge vzw, samen met de straathoekwerker en medewerkers van het JAC, de Jeugddienst en Akira. De jongeren namen deel aan overleg, kregen vorming en gingen in dialoog met de stad Turnhout. Met de organisatie van het evenement op 26 september oefenden ze hun vaardigheden om creatief te organiseren en te communiceren. Ze kregen inzicht in de werking van diensten, politie en administratie. Ze namen initiatief en engageerden zich om hun project te realiseren.
Op verzoek van de jongeren werd het jongeren media-agentschap StampMedia gecontacteerd om samen met hen een reportage te maken die het project toelicht vanuit hun leefwereld.
© 2009 - StampMedia
===
Deze reportage werd uitgezonden op 19/10/2009 door StadsTV Turnhout (RTV), aflevering 133.
Deze reportage werd uitgezonden op 29/10/2009 door de jongerenzender TMF.
Deze reportage werd gepubliceerd door Gazet van Antwerpen - online op 30/10/2009 -
Politiek zonder stropdas
Tijdens de persconferentie op het Antwerpse stadhuis met de burgemeesters Janssens en Aboutaleb van Rotterdam op 28 oktober jl. deed deze laatste een opgemerkte uitspraak. Burgemeester Aboutaleb greep het uiterlijk voorkomen van een jonge vertegenwoordiger van de Europese Jongerenhoofdstad aan om zijn visie op de ‘ontwikkeling van de Rotterdamse jongeren’ in de verf te zetten. Volgens de burgervader hield dat in dat “de haren gaan plat liggen en de gympies vervangen worden door zwarte schoenen.”
Burgemeester Janssens wist het veld te ontmijnen met een kwinkslag door te verwijzen naar zijn eigen ‘dasloze’ verschijning. Een reporter van StampMedia zag verscheidene wenkbrauwen de hoogte ingaan en nam achteraf contact op met Rogier Elshout, de jongere in kwestie.
Nood aan verandering
“Ik vind het een compliment dat hij zei dat ik hem over twintig jaar zou kunnen opvolgen,” reageert Elshout, “maar ik hoop daar in te slagen zonder mijn haar in een scheiding te leggen en mijn das net te trekken.”
Jongeren die actief zijn in jeugdraden zijn erg bezig met hun idealen en willen een frisse wind brengen denkt Elshout. “Ik zou dingen willen bereiken zonder ‘het systeem’ te moeten accepteren,” legt hij uit. “En misschien heeft de Antwerpse burgemeester dan wel gelijk en hoeft die stropdas helemaal niet.”
Dat Rotterdam nog tot december Europese Jongerenhoofdstad is, maakt de uitspraak van Aboutaleb helemaal verrassend, want veel jongeren krijgen immers de kans niet om een maatpak en stropdas aan te trekken. “Je kan een hangjongere in een maatpak steken, maar je zal hem nooit begrijpen,” zegt Elshout. “Het gaat erom de jongeren uit te nodigen in de beleidswereld en dat gaat niet door alles gewoon te doen zoals altijd. De meeste jongeren hebben geen interesse in de politiek, al is het maar omdat er constant gepraat wordt in een taal die ze niet begrijpen.”
Hoewel Elshout zelf al enige tijd meedraait in de bestuurswereld, is hij er van overtuigd dat er nood is aan verandering. “Er moeten andere manieren gezocht worden om met de jongeren in contact te komen,” zegt Elshout. “Misschien moet de jongere er dan een beetje deftig uit zien, maar het vraagt wederzijdse aanpassingen om de kloof tussen de jongeren en de politici te kunnen dichten.”
© 2009 – StampMedia – Carmen Van Oers -
StampMedia stelt zich voor op ontmoeting burgemeesters...
Kamal Kharmach, één van de woordvoerders van StampMedia, stelt het jongeren media-agentschap voor via een filmpje. Dat werd getoond op de persconferentie met burgemeesters van Antwerpen en Rotterdam over de jongerenhoofdstad van 2009 (Rotterdam) en Antwerpen (2011). Twee jongerenorganisaties uit beide steden stelden hun werking kort voor. De persconferentie vond plaats op woensdagvoormiddag, een moment dat Kamal vanzelfsprekend op de schoolbanken zat.
© 2009 - StampMedia -
Antwerpen wil band met Rotterdam versterken
Een informeel bezoek van Ahmed Aboutaleb (PvdA), burgemeester van Rotterdam aan de Antwerpse burgemeester Patrick Janssens (sp.a) moet de band tussen de twee steden versterken. Rotterdam kan als Europese Jongerenhoofdstad 2009 Antwerpen helpen in de voorbereidingen naar 2011. En onder de tafel spelen de havenbelangen…
“Dit is een manier om de banden aan te halen zonder daar grote verdragen voor te moeten sluiten,” zegt Janssens. “We hebben veel gemeen en kunnen dan ook op verschillende vlakken van elkaar leren.” Zowel Rotterdam als Antwerpen worstelen met de havenproblematiek. Bovendien zal Antwerpen in 2011 een jaar lang de Europese Jongerenhoofdstad zijn, terwijl Rotterdam in december zijn jaar afsluit.
Investeren in de jeugd
Rotterdam legde een jaar lang de focus op het stimuleren van jong talent. Maar liefst 500 projecten moesten er voor zorgen dat de jongeren hun plaats vonden in de stad.“Het beste wat je kan overkomen is investeren in de jeugd,” zegt Aboutaleb. “Jongeren maken hun eigen toekomst, maar je moet zorgen voor de juiste randvoorwaarden. Je moet hen een platform geven om aan de stad en de wereld te tonen dat zij de toekomst zijn.”
Jeugdbeleid
Volgens Janssens is de Jongerenhoofdstad een stimulans om het jeugdbeleid verder uit te bouwen. “Hoewel je het belang ervan niet mag onderschatten gaat het niet om één jaar. Het moet passen in de continuïteit van het jeugdbeleid.”
Dat jeugdbeleid moet zich zo breed mogelijk richten. Antwerpen moet een plaats worden waar alle jongeren zich zowel fysiek als psychisch goed voelen. “Je kan je beleid niet toespitsen op een specifieke probleemcategorie,” legt Janssens uit. “Het gaat om het kansen geven aan alle jongeren, met extra aandacht waar nodig.”
Affiche
Is het optreden als Jongerenhoofdstad meer dan een strategische toeristische zet? “Het is zeker niet toeristisch, maar er is niets mis mee om deze kans toeristisch uit te spelen,” verduidelijkt Janssens. “Hopelijk kunnen we in 2011 meer jongeren verwelkomen in Antwerpen en ons op de affiche zetten. In de eerste plaats krijgen de jongeren hier een podium. Talent zal op die manier een positie veroveren en die niet meer afgeven.”
Voorbereiding
“Zoals bij koken zit het succes hem in de voorbereiding,” zegt schepen voor jeugd Leen Verbist (sp.a). “Het komende anderhalf jaar moeten we investeren in het op poten zetten van projecten.” Naast het samenstellen van een ondersteunend team, dienen ook de nodige financiële middelen verzekerd te worden.
“Voor de Jongerenhoofdstad worden geen Europese middelen voorzien. De financiering komt dus van de stadsbegroting,” legt Verbist uit. “Daarvoor werd er al enkele jaren budget opzij gezet.”
Mogelijkheden bieden
“Dit extra budget is maar voor één jaar, maar Antwerpen heeft altijd sterk geïnvesteerd in het jeugdbeleid,” zegt Verbist. “Jongerenhoofdstad zijn zorgt voor een toonmoment. We kunnen organisaties laten lopen in plaats van laten wandelen. Het is niet alleen een kwestie van budget, maar van het bieden van mogelijkheden.”
© 2009 – StampMedia – Carmen Van Oers -
Documentaire suggereert oplossingen donorverbod voor homo’
Bloed geven doet leven, maar niet iedereen komt in aanmerking om donor te worden. Door de vergrote kans op HIV-besmetting is het in België voor homo’s verboden bloed te geven. Roland Javornik gaat in zijn documentaire For This Is My Blood op zoek naar mogelijke oplossingen.
In de brochure van het Rode Kruis staat te lezen dat ‘mannen die seks hebben met een andere man’ gevraagd worden geen bloed te geven, ongeacht of ze veilig vrijen of niet. Roland Javornik (26) maakte van deze problematiek zijn eindwerk in het kader van zijn studie voor filmmaker aan de Katholieke Hogeschool Limburg.
Risicogroep
“Mijn moeder is nadat ze gered werd door een zakje bloed zelf donor geworden,” vertelt Javornik. “Ik heb toen beslist dat ik ook donor wilde worden. Toen ik bloed ging geven werd ik echter afgewezen omdat ik blijkbaar in een risicogroep zit.” De afwijzing vormt het begin van de documentaire.
Discriminatie?
Wat initieel een algemene documentaire had moeten worden over bloed geven, krijgt zo een plotse wending. “Je wilt iets goed doen voor de maatschappij en dan word je er op gewezen dat je niet mag. Ik ben daardoor verder gaan nadenken. Natuurlijk bestaat die regel uit veiligheidsoverwegingen, maar zijn die regels niet te streng? Is dit een vorm van discriminatie?”
Javornik verwijst naar landen zoals Spanje en Australië waar homo’s wel bloed mogen geven. “In Australië mogen homo’s bloed geven wanneer ze 12 maanden geen seks hebben gehad. Hoe absurd die regel ook is, ze klinkt minder discriminerend dan die van België waarbij je nooit bloed mag geven.”
Bloedplasma
Javornik bepleit in de documentaire dat België over de nodige apparatuur beschikt om homo’s de mogelijkheid te geven op een veilige manier bloedplasma te laten doneren. Door het gebruik van een mytheleenblauwfilter kunnen zowel hepatitis B, C en HIV vernietigd worden zodat er zuiver plasma overblijft.
“Ik begrijp het Rode Kruis volkomen dat het gebruik van deze filter momenteel enkel aanvullend is,” zegt Javornik, “maar zolang niemand er een hoofdmaatregel van wil maken, zal het altijd een zijmaatregel blijven. Het is nu aan de holebi-organisaties om met mensen zoals minister Onckelinx samen te gaan zitten om de mogelijkheden aan te kaarten.”
Liegen als oplossing?
Wie als homo toch bloed gaat geven en zijn geaardheid niet meldt, is strafbaar. “Je ondertekent op eer een formulier waarin je verklaart niet tot een risicogroep te behoren,” legt Javornik uit. “Zij brengen dan technisch gezien de volksgezondheid in gevaar.” Uit een korte rondvraag bleek dat van de 300 bevraagde homo’s 17% bloed doneerde en loog.
Wat Javornik vooral verraste was dat veel donoren niet op de hoogte waren van de regel. “Als je dit als donor niet weet, dan neem ik aan dat je het formulier niet grondig doorleest want het staat er letterlijk in. Hoe veilig is die vragenlijst dan?”
Vertoningen
Met zijn documentaire hoopt Javornik het debat terug te openen. Ook vanuit scholen is er ondertussen vraag naar de documentaire. For This is my Blood staat in november geprogrammeerd tijdens het Holebifilmfestival in Leuven.
© 2009 – StampMedia – Carmen Van Oers -
I Love Techno is meer dan xtc
‘Zeven mensen zijn aangehouden op het technofeest omdat ze betrapt werden met grote hoeveelheden drugs, zoals xtc, cocaïne en speed.’ Martine Tanghe kon het zondagmiddag niet laten. Na een reportage over het Gentse dancefestival I Love Techno moest de buit van de nacht nog even mee.
Geen I Love Techno zonder de cijfertjes over de in beslag genomen drugs, opgepakte dealers en afgevoerde slikkers en snuivers. Naast de obligate foto van een blondine in fluo-outfit, natuurlijk. Met ook dit jaar een fris zijsprongetje richting gehoorschade.
Met de dj’s en live acts hebben de mainstreammedia het al wat moeilijker. Nochtans doet Live Nation, de organisatie achter I Love Techno, er de laatste jaren alles aan om grote, populaire namen te strikken die maandenlang op Studio Brussel en andere jongerenzenders te horen zijn. Voor sommige puristen dekt het etiket ‘I Love Techno’ zelfs de lading niet meer. En neen, de programmator neigt daarom niet richting duistere, voor journalisten onbekende underground. Maar dat is een ander verhaal.
Drugsoogst
De drugsoogst is inderdaad indrukwekkend, en hoogstwaarschijnlijk slechts het topje van de ijsberg. Maar liefhebbers van elektronische muziek krijgen de kriebels van de eeuwige associatie van elektronische muziek met illegale roesmiddelen. Alsof drugs afwezig zijn op Rock Werchter, Graspop of Reggae Geel. Alsof drugs enkel zouden werken met beats en bleeps.
Bovendien worden elektronische feestjes duidelijk geviseerd en hebben de massamedia het ontzettend moeilijk om inhoud te geven aan de muzikale acts, of er althans creatief mee om te springen. Na Rock Werchter, Dour of Pukkelpop wordt elk akkoordje tot het kleinste detail geanalyseerd. Voor I Love Techno is dat heel wat minder het geval.
Voor de politiediensten is I Love Techno een loodzware werkdag. Het machtsvertoon is indrukwekkend en er heerst ook een nultolerantie. De kans op een alcohol- en drugscontrole is er hoger dan na een doorsnee zomerfestival. Alles wordt in de gaten gehouden, ook in het station Gent-Sint-Pieters. Dat is niet enkel om een goede doorstroming te verzorgen. De jacht op drugs is even belangrijk.
Zeven dealers
De cijfertjes voor dit jaar: 35.000 festivalgangers, 117 betrapt op drugs, van wie er elf een nachtje in de cel mochten doorbrengen. Zeven dealers mogen het later gaan uitleggen aan de rechter. Een Pool en een Portugees werden aangehouden en twee Belgen werden voorgeleid bij de onderzoeksrechter. Het Rode Kruis verzorgde 467 personen en voerde 42 patiënten naar het ziekenhuis.
Voor de ene hoge cijfers, voor de andere veeleer aan de lage kant. Maar dergelijke cijfers duiken níét op na Rock Werchter of Pukkelpop. In het archief van Mediargus kon ik er voor het afgelopen festivalseizoen toch geen terugvinden. Voor I Love Techno spuwt Mediargus vooral drugsgerelateerde artikels uit.
Dit jaar raakte Vlaams parlementslid Paul Wille (Open Vld) het drugsprobleem met de beste bedoelingen enkele dagen vóór het festival aan. Vorig jaar deed hij hetzelfde. De Morgen leidde het opiniestuk in de krant toen heel categorisch in:
Xtc of andere drugs: maar iedereen pakt op I Love Techno. Tenminste, dat kreeg Paul Wille deze week te horen van jongeren die het kunnen weten.
Zou Wille er ook aan denken om de mindere kwaliteit van drugs en de daarmee verbonden gevaren aan de vooravond van Rock Werchter, het theaterseizoen of de zware budgetbesprekingen bij bedrijven aan te kaarten? Of zijn drugs er onbestaande? Misschien eens proberen in 2010.
Weekend voor iedereen
Duizendpoot Ben Van Alboom, journalist voor Focus en Weekend Knack, een van de stemmen van het Studio Brusselprogramma Switch en de bezieler van Elektropedia, wond zich afgelopen weekend op Facebook op over de drugsberichtgeving tijdens en na I Love Techno. Hij laakt niet enkel de associatie van drugs met elektronische muziek, maar ook de hypocrisie en “de onwaarschijnlijke luiheid van verschillende media”.
Over de media: “Misschien moet ik sommige van mijn collega’s ook niet te hard aanpakken; het is voor iedereen weekend, en een bericht van Belga voorlezen is minder tijdrovend dan erover te moeten nadenken en de nieuwswaarde ervan te proberen inschatten”.
Van Alboom vreest ook dat de cijfers niet echt vergelijkbaar zijn met andere festivals omdat tijdens I Love Techno eenmaal zwaarder gecontroleerd wordt. “Mocht de politie enige moeite doen om met evenveel – een beetje minder mag ook – machtsvertoon naar rockfestivals te trekken, dan zou je inderdaad zien dat die cijfers daar even hoog (of laag) liggen. Maar alsof het plaatselijke schepencollege ermee gemoeid is, heb ik in de buurt van een rockfestival – en ik heb ze allemaal al meerdere keren gedaan – zelfs nog nooit een alcoholcontrole zien staan, laat staan dat er ergens op het terrein of op de camping naar drugs werd gespeurd.”
Hij stipt het verschil aan met een voorbeeld uit 2008: “Als het I Love Techno (of een ander elektronicafestival) is, wordt nét niet het leger ingeschakeld en wordt desnoods, zoals vorig jaar, zelfs het Sint-Pietersstation afgesloten.”
Het puike stukje mediakritiek, na een nachtje werken en stappen op I Love Techno nota bene, sluit hij af met de vaststelling dat de media daar weinig aan kunnen doen. “Maar het getuigt ook niet van enige zin voor journalistiek dat ze zich daar geen vragen bij stellen.”
I Love Techno, en elektronische muziek in het algemeen, wordt nog te vaak in één adem uitgesproken met drugs. Terwijl daar dj’s en live acts staan die professioneel met muziek bezig zijn, vaak heel goed weten waarom ze de ene beat verkiezen boven de andere en soms maandenlang in muziekstudio’s doorbrengen op zoek naar de juiste toon.
In een Laurent Garnier, Deadmau5 of Len Faki zit echt wel voldoende om het overzichtje met drugsdelicten, Rode Kruispatiënten en aantal buitenlanders op dit ‘leading dance festival’ naar de laatste alinea te verwijzen. Waar het hoort.
© 2009 - De Werktitel - Bram Souffreau -
The Ghostbusters are back!
‘Tussen Twee Werelden’ is een collectief dat hulpverleners en pedagogen helpt die in aanraking komen met personen met een andere culturele achtergrond. Vaak strookt de manier waarop mensen met andere culturele achtergrond hun problemen definiëren niet met onze westerse opvattingen over gezondheid en welbevinden. Wat moet een dokter bijvoorbeeld doen wanneer een patiënt zegt behekst te zijn? Hoe reageer je daarop en is een bijkomende behandeling door een traditionele genezer dan aangewezen? Verrekijkers vroeg de voorzitter, Abdessamê Es-Salmi, de draden van het lijf en kwam alles te weten over de mysterieuze wereld van djinns en marabouts.
Wordt er in België veel gebruik gemaakt van traditionele genezers?
Oh ja, zeker! Ik ben vooral bekend met de situatie binnen de maghrebijnse gemeenschap en daar wordt er veel gebruik gemaakt van marabouts en gebedsgenezers. Hier in België gaan de meesten eerst naar een gewone dokter. Pas als de problemen aanhouden, zoeken ze andere oplossingen. Meestal komen ze in contact met traditionele genezers via familie of vrienden, maar meer en meer huisdokters in Brussel zijn op de hoogte van etnopsychiatrie. Die raden dan zelf hun maghrebijnse patiënten aan om ook een traditionele genezer te bezoeken.
Zijn het vooral de eerste generaties migranten die traditionele genezers raadplegen of ook migranten uit de derde en vierde generatie?
De eerste generaties zijn opgegroeid in een traditionele cultuur. Zij zullen dus sneller naar een traditionele genezer trekken. Bij de derde en vierde generatie ligt het wat complexer. Zij vinden de ideeën van hun ouders en grootouders vaak ouderwets. Maar tegelijkertijd zoeken zij zeer intensief naar een eigen identiteit waarin ook elementen uit de cultuur van hun familie een rol spelen. Daarbij voeren ze een strikte scheiding door tussen het zuiver religieuze en het culturele. Velen beschouwen geesten en beheksing als bijgeloof, maar dat klopt niet helemaal want ook in de koran vind je verwijzingen naar de duivel en djinns.
Hoe gaat een behandeling door een marabout in zijn werk?
Je hebt verschillende oorzaken voor gezondheidsproblemen, die elk een aangepaste behandeling vereisen. Naast beheksing en het boze oog heb je ook geesten die bezit nemen van een persoon. Die djinns zijn dan verantwoordelijk voor allerlei ziekten, maar ook voor veranderingen in gedrag. Sommige genezers fluisteren gewoon de juiste koranverzen in je oor om de geest te vragen het lichaam te verlaten. Andere genezers gebruiken meer uitgebreide technieken zoals zelfgemaakte middeltjes en ingewikkelde rituelen. Er zijn ook genezers die de kwade geest niet uitdrijven, maar enkel kalmeren door muziek te spelen. Dat heet Gnawa. Muzikanten bemiddelen dan tussen jou en de geest die bezit van jou heeft genomen. Vooral bij zieken worden soms Gnawamuzikanten uitgenodigd. Er wordt dan een dier geofferd en zij spelen de hele nacht muziek voor de patiënt.
Hoe word je marabout?
Voor sommigen is het een gave. Vaak gaat het om mensen die zelf ooit bezeten waren door een geest. Nadat ze genezen zijn, dragen ze nog steeds een deel van de geest in zich. Zij worden dan zelf genezers omdat, zo zegt men,er wordt gezegd dat zij een speciaal contact hebben met de geesten. Soms hoor je ook spreken over mensen die niet kunnen lezen of schrijven, maar van de ene dag op de andere vloeiend verschillende vreemde talen kunnen spreken. Dat wordt dan toegewezen aan de aanwezigheid van een geest. Verder moet je ook hard studeren om marabout te worden. Je moet de passages in de koran kennen die betrekking hebben op genezing.
Kunnen zij rondkomen van dat beroep?
Zeker en vast! De goede marabouts verdienen zeer goed. Als je iemand verzorgt, mag je in principe geen geld vragen. Wanneer je iemand behandelt die bezeten is, loop je namelijk het risico om zelf de kwade geest aan te trekken. Daarom is het beter dat de patiënt uit eigen beweging iets geeft dan dat je je opdringt. Het beroep is dus niet zonder risico’s. Soms krijgt de genezer de energie van de patiënt over en wordt die zelf ziek. Ook als de genezer de verkeerde verzen gebruikt, kan de geest ontsnappen en het lichaam van de genezer overnemen. Sommige genezers stoppen dan ook omdat het te vermoeiend is.
Maar het meest lucratieve is zwarte magie. Talismannen en beschermmiddeltjes tegen het boze oog vallen onder witte magie. Zwarte magie gebruik je wanneer je iemand wilt beheksen. Je kan bijvoorbeeld proberen om een meisje waar je op verliefd bent voor je te winnen door naar een tovenaar te gaan. Met een foto of een plukje haar van dat meisje maakt die een speciaal brouwsel dat je moet opdrinken. Het meisje zal dan spoedig verliefd op je worden. Ook als één van de partners van een koppel geen kinderen meer wilt, kan die naar een marabout gaan om de andere partner onvruchtbaar te maken. Zo’n magie kan enkel door een andere marabout ongedaan gemaakt worden.
Soms verschijnen er berichten in de pers over mensen die sterven tijdens een behandeling door een marabout. Is het niet gevaarlijk om niet-opgeleide mensen geneeskunde te laten uitoefenen?
Ongelukken gebeuren wel degelijk. Soms bestaat een behandeling erin om bij elke slok water een spreuk uit de koran op te zeggen. Dan kan je snel te ver gaan. Een andere manier om een kwade geest te verdrijven is papier met spreuken uit de koran rond een stok te wikkelen en de patiënt daarmee te slaan, soms tot bloedens toe. Het idee daarachter is dat de genezer niet de patiënt slaat, maar de geest die bezit heeft genomen van zijn lichaam. Elke genezer kiest zelf hoever hij daarin gaat. Sommige avonturiers beseffen niet welke risico’s ze nemen. Ook binnen de maghrebijnse gemeenschap krijgt de traditionele geneeskunde zo een slechte naam.
‘Tussen Twee Werelden’ richt zich niet alleen tot hulpverleners uit de medische sector, maar ook tot opvoeders. Hebben allochtone jongeren speciale noden?
Ik geloof dat er iets gebeurt wanneer jongeren opgroeien zonder kennis van de cultuur van hun ouders. Veel migranten van de eerste generatie vertellen hun kinderen wel het verhaal van de aankomst in België maar niet hoe hun leven er in hun thuisland uitzag. Veel van het rebelse gedrag van die jongeren is te verklaren door die breuk met de cultuur van afkomst. Ook de opvoedingsmethodes verschillen danig in België waardoor de relatie tussen ouders en kinderen onder druk komt te staan. Vaders kunnen hier niet op dezelfde strenge manier optreden als in Marokko, want dat wordt hier niet getolereerd. Dat verklaart waarom veel vaders afwezig zijn in de opvoeding van hun zonen. Zij zijn in de war. Ze hebben het gevoel dat ze niet baas zijn over de opvoeding van hun kind, maar tegelijkertijd vraagt de maatschappij hen wel hun kinderen in de hand te houden.
Meer info op www.entredeuxmondes.net
© 2009 – Verrekijkers – Toby Lancsweert -
Vrouwen schenken leven en denken daarom meer aan de dood
Euthanasie is een moeilijk thema. Toch zijn veel mensen die er over nadenken. Dat merk je vooral aan het aantal wilsverklaringen euthanasie die er worden ingediend. Sinds september 2008 werden er 10.799 wilsverklaringen geregistreerd bij de gemeente. Bij de resultaten zitten ook enkele opvallende cijfers. Zo zijn het hoofdzakelijk (98%) 40 plussers die een wilsverklaring indienen. Ook blijkt dat 61% vrouwen zijn.
Sharon Slegers sprak met Léon Favyts, voorzitter van de vzw Recht op Waardig Sterven :
BELUISTER HET INTERVIEW...
© 2009 – StampMedia – Sharon Slegers -
Tentoonstelling Schoon volk: een feestelijke afsluiting
Ontmoetingscentrum Atlas sloot de tentoonstelling Schoon volk af met een feestelijke slotweekend. Op 25 september gaven verschillende stand-upcomedians hun visie op uiterlijk. Op een ludieke en soms cassante manier staken ze de draak met een aantal stereotypes.
De tentoonstelling Schoon volk behandelde de impact van uiterlijk op het zelfbeeld en op de plaats in de maatschappij. Thema van de tentoonstelling is de invloed die uiterlijk, beeldvorming en perceptie hebben op gelijke kansen, stedelijk samenleven, identiteitsontwikkeling en positionering binnen de maatschappij. Heeft uw uiterlijk invloed op uw persoonlijke ontplooiing? Bepaalt het uw kansen in de maatschappij? Hoe kijkt u naar uzelf? Hoe kijkt u naar anderen? Dertig mensen gaven hun mening over leuke, maar soms ook moeilijke thema’s. Naast de tentoonstelling vonden er ook allerlei activiteiten plaats rond het thema.
Meer info: www.antwerpen.be/atlas
© 2009 - StampMedia - Aicha Belorf en Gil Plaquet
