Blog 461
...
-
Antwerpen Noord beweegt
KIDS Noord, Chiro Dolfijn en MSC Ahlan organiseerden op 15 november een opendeurdag om hun werkingen voor te stellen. Hun gemeenschappelijke biotoop is Antwerpen Noord. Hun gedeelde missie: kinderen en jongeren van ‘de Seefhoek’ een zinvol en leuk vrijetijdsaanbod bieden.
Kansen in de stad
Chiro Dolfijn is een jeugdbeweging die op zondag activiteiten biedt voor kinderen en jongeren van ’de Seefhoek’ tussen 6 en 17 jaar. KIDS staat voor Kansen In De Stad en wil vooral kinderen en jongeren bereiken die het moeilijk hebben om zich aan te sluiten bij wat er te beleven is in de stad. Heel wat kinderen stromen door vanuit KIDS naar de Chiro en andersom. Beide organisaties zitten in aanpalende gebouwen. Yakup (vrijwilliger KIDS Noord): “Ik kwam hier al van toen ik klein was en beleefde er een leuke tijd. Nu ben ik zelf vrijwilliger en help ik mee bij het begeleiden van de kinderen.”
Jan Verstraete (algemeen coördinator KIDS Noord): “We organiseren elke dag activiteiten voor onze leden, behalve op zondag. Met de opendeurdag willen we de buurt laten zien wat er hierbinnen allemaal gebeurt. De kinderen vermengen zich met de kinderen van Chiro Dolfijn en MSC Ahlan en zo leren ze elkaar ook kennen.”
MSC Ahlan
MSC Ahlan is een organisatie die door een dertigtal enthousiaste vrijwilligers wordt gedragen. Hun missie is om vanuit hun gemeenschap op verschillende beleidsdomeinen actief te zijn om het welzijn van kinderen, tieners, jongeren en volwassenen te verbeteren. Samen organiseren ze allerlei activiteiten rond jeugd, sport, onderwijs, emancipatie en participatie.
Kiliç (16): “Als vrijwilliger kom ik in contact met heel wat mensen. We hebben een toffe vrijwilligersgroep. Ik werk ook graag met kinderen en vind het belangrijk dat ze niet op het verkeerde pad komen.”
Dynamische buurt
Jan Verstraete: “Ik ben bij KIDS Noord begonnen omdat ik dit belangrijk werk vind. Antwerpen Noord heeft me altijd al aangesproken door al de bewegingen in de wijk. Ook door de grote diversiteit onder de mensen. Er gebeurt hier heel veel, kijk maar de vele activiteiten in het nieuwe park Spoor Noord.
© 2009 – StampMedia – Aicha Belorf -
Loslopend Wild in het Vlaamse Striplandschap
Op 10 november organiseerde distributeur Pinceel op de Boekenbeurs verschillende infosessies rond de nieuwe Vlaamse strip. Een jonge garde stripauteurs zat er rond de tafel voor een vraaggesprek onder leiding van stripspecialist Geert De Weyer. In dit debat werd de stijlbreuk met het verleden aangekaart.
“Opportunistische sletjes, mensen lezen graag zo’n shit.” Deze gevleugelde woorden sprak Maarten vande Wiele, stripauteur van I Love Paris, uiteraard met een vette knipoog. Hij kwam met andere jonge tekenaars, waaronder Conz, Philip Paquet en Kristof Spaey, zijn jongste worp promoten. Wat meteen opviel in deze voorstelling was de grote variatie in gepubliceerde strips. De nieuwe lichting jongeren brengt geheel eigen verhalen en laat zich niet beperken door de oudere tradities. Het is een stijl die fel afsteekt tegen de klassieke strips van Suske en Wiske, Jommeke en Kiekeboe. De nieuwe tekenstijl gaat van cartoonesk naar impressionistisch tot hyperrealistisch. Deze grote contrasten vinden we ook terug in de inhoud van de verhalen, die even uiteenlopend als gedurfd zijn. Een mengeling van Sex and the City met Dynasty, een coming of age liefdesverhaal en een snoeiharde actiethriller behoren tot de meest recente uitgaven in Vlaanderen.
Buitenlandse dromen
Het opkomend talent heeft veel liefde en bewondering voor het werk van buitenlandse auteurs. Deze invloeden uit hun jeugd dienen dan ook als inspiratiebron voor hun eigen werk. Het loslopend wild wil zichzelf duidelijk niet beperken tot de Vlaamse klei. Velen onder hen zoals Kristof Spaey dromen van uitbreken naar buitenlandse markten. “Als je strips wilt maken om daar voltijds van te leven, dan moet je die keuze maken,” aldus Philip Paquet. De meesten onder hen zijn verplicht om geregeld illustratie opdrachten te aanvaarden. De Vlaamse markt is gewoonweg zo klein, dat deze auteurs niet van hun eigen strips kunnen leven. Via internet ontdekten ze wat allemaal mogelijk is en hoe je een groot publiek kan bereiken. Tegenwoordig kan je echter enkel een grote populariteit verwerven via televisie. Niet alle tekenaars zijn bereid deze toer op te gaan. Voorlopig lijken ze tevreden hun eigen ding te kunnen doen en persoonlijke verhalen te vertellen. Die artistieke zienswijze zou verloren gaan indien ze niet konden rekenen op de steun van de kleine uitgeverijen
Noodzakelijke subsidies
De huidige oplages schommelen tussen duizend en drie duizend exemplaren. De jonge tekenaars vinden dan ook geen afzet bij de grote spelers. Het Vlaams Strip Fonds speelt hier een belangrijke rol via de toebedeling van subsidies. Die professionele begeleiding geldt als een goede motor om het product af te werken. Helaas geraken sommigen bij de oudere generaties geïrriteerd over de aandacht die de jonge wolven krijgen. Voor Conz is de meeste kritiek oneerlijk. De criticasters die steeds opnieuw verwijzen naar subsidies zeggen niets over sectoren zoals opera, literauur en cinema. Die krijgen in verhouding met de stripwereld nauwelijks te maken met deze discussie. Volgens Van de Wiele is deze financiele steun misschien te gemakkelijk, maar in het algemeen zijn de auteurs het erover eens dat ze het project ten goede komen. De subsidies kopen niet alleen tijd, middelen en gemoedsrust, maar het helpt om kwalitatief betere strips te krijgen door verzorgde inkleuring, lettering en andere toepassingen.
Moeilijke publicatie
In deze discussie mag dan ook niet vergeten worden dat het Vlaamse striplandschap serieus hertekend is. Het verschil met vroeger is groot en de gloriejaren van Willy Vandersteen en Marc Sleen liggen lang achter ons. Deze grondleggers hebben nooit subsidies gezien en dienden met hun reeks te scoren of hun verhaal werd afgevoerd. In die tijd konden strips nog gemakkelijk hun weg naar het publiek vinden via de dagelijkse krantenpublicaties. Tegenwooordig vindt men daar enkel nog de import van een reeks buitenlandse gagstrips terwijl de Vlaamse tekenaars in de kou blijven staan. Daar komt nog eens bij dat het aartsmoeilijk blijkt om een grote reeks als mainstream strip van de grond te krijgen zelfs met de steun van de grote uitgevers. Hier staat wel tegenover dat de klassieke Vlaamse strip helemaal niet verkoopt in het buitenland. Zelfs onze noorderburen uit Nederland moeten niets weten van Jommeke.
Niet marginaal
De infoavond op de boekenbeurs werd afgesloten met de vertoning van de documentaire ‘De Strip Hertekend’. Hierin werd een blik gegund op de leefwijze en werkmethode van enkele toonaangevende, hedendaagse striptekenaars. Zo konden we definitief concluderen dat als er al één gelijkenis tussen de auteurs te vinden valt, dan was het wel dat er nauwelijks gelijkenissen bestaan. De Vlaamse strip is de laatste jaren ongetwijfeld een nieuw fris pad ingeslagen en het gaat de meeste tekenaars voor de wind qua kritisch succes. Ze zijn overtuigd dat de strip er staat als een volwaardig medium en net als illustratie fondsen verdient. “Zeker in een markt waarin de interesse voor jonge tekenaars slinkt,” zegt Conz, ” want er is namelijk geen enkele reden waarom deze strips in de marge zouden moeten belanden, of als raar en alternatief bekeken worden.”
© 2009 – StampMedia – Yves Torbeyns -
Vooruit danst op rockabilly
Gebeten door alles wat met vintage rock&roll te maken heeft, serveerden The Hometown Gamblers op zondag 15 december de nodige muziek aan honderden danslustigen in de Gentse Vooruit. Wie zich de rockabilly danspassen meester wilde maken, kon aanschuiven voor de danslessen van vzw Polariteit.
© 2009 - StampMedia /Vooruit - Edward Populaire, Julie De Moyer, Britt Raes -
"Toetreden tot de samenleving met een warm gevoel&quo
Op zondag 15 november organiseerden de onthaalbureaus Inburgering Gent en Inburgering Oost-Vlaanderen samen een feest voor inburgeraars en Oost-Vlaamingen in de Vooruit te Gent. Met dit feest zet men de kersverse Vlamingen in de bloemetjes en laat men iedereen aan den lijve ondervinden dat toetreden tot de samenleving gepaard gaat met een warm gevoel.
In 2008 vestigden zich 4.630 meerderjarige nieuwkomers vestigden zich in Oost-Vlaanderen, waarvan de helft in Gent. Velen onder hen volgden het afgelopen jaar een inburgeringstraject of behaalden een attest van inburgering. Redenen genoeg om af te zakken naar de Gentse Vooruit voor het ‘Café Dansant Mondial’ en de vinger aan de pols te houden tijdens een gesprek met Eddy Couckuyt, gedeputeerde voor de provincie Oost-Vlaanderen.
© 2009 - StampMedia/Vooruit - Charlotte Dhont en Gijs Witdouck -
HIV nog steeds een groot taboe
Sensoa, Designers Against Aids, Het Roze Huis, Cavaria en Springle vzw slaan de handen in elkaar om de solidariteitsoproep van Wereld Aids Dag (1 december) in de schijnwerpers te zetten. Daarmee willen ze voor de derde keer het publiek bewust maken van hun houding tegenover mensen met aids.
De campagne werd voorgesteld in het Shopping Stadsfeestzaal waar vier reuzenbanners met de gezichten en boodschappen van Bekende Vlamingen onthuld werden.
Discriminatie
Uit de resultaten van de laatste Gezondheidsenquête uit 2004 blijkt dat in Vlaanderen 74% van de bevolking één of meerdere discriminatoire houdingen tegenover seropositieve personen heeft. Vele Vlamingen vinden zich tolerant, maar wanneer je verder vraagt, bijvoorbeeld hoe ze zouden reageren als een collega seropositief blijkt te zijn, gaat het vaak om schijntolerantie. Zelfs medisch personeel reageert vaak afwijzend of met overdreven voorzichtigheid op patiënten met hiv. Mensen met hiv proberen hun infectie dan ook vaak zo lang mogelijk verborgen te houden voor anderen. Boris Cruyssaert (Sensoa vzw): “We krijgen vaak de vraag van bedrijven hoe ze bij hun medewerkers bekend kunnen maken dat een collega seropositief is. We gaan dan in dat bedrijf praten over aids. Er hangt nog steeds een groot taboe rond.”
Toestand in België
Boris Cruyssart (Sensoa vzw): Elke dag krijgen in België drie mensen te horen dat ze drager zijn van hiv. We merken dat mensen in de jaren ‘80 veel bewuster waren van de risico’s van aids, omdat het toen volop in de media aanwezig was. Het virus raakt vooral mensen uit de actieve bevolkingsgroep van 20 tot 45 jaar. 80 % van de besmette Belgen zijn mannen en 3/4e daarvan betreft homoseksuele mannen. Er is dus nog steeds een campagne nodig om op te roepen voor solidariteit en tegelijkertijd te sensibiliseren.
Medicijnen
Boris Cruyssart : Aidsremmers worden steeds efficiënter en mensen kunnen nu een ‘quasi’ normaal leven leiden, maar van de bijwerkingen is nog niet veel geweten. In Amerika blijkt nu dat de aidsremmers de cholestorol verhogen, waardoor die mensen aan een te hoge cholestorol sterven.
Campagne
Met de campagne wil sensoa het algemeen publiek wakker schudden en doen inzien dat uitsluiting op basis van het feit dat iemand seropositief is nog steeds gebeurt. De methode die ze hierbij kiezen, is modeling. Bekende figuren die vaak een referentiefiguur vormen, dagen de mensen uit om hun mening rond het thema te herzien. Sensoa koos Bekende Vlamingen die verschillende doelgroepen aanspreken. Boris Cruyssaert :” Het is de bedoeling dat de BV’s met hun slogans de mensen confronteren met hun houding tegenover mensen met HIV. Sofie Engelen, Elodie Ouedraogo, Brahim, Véronique De Kock, Freek Braeckman en Roel Vanderstukken vormen samen het gezicht van deze campagne.”
Brahim:” We hebben een fotoshoot gedaan en daarbij een slogan bedacht om aandacht te vragen voor mensen met hiv. Ik heb kennissen die seropositief zijn en vind dat men deze mensen niet mag uitsluiten. Solidariteit draag ik hoog in het vaandel.”
Meer info: www.sensoa.be
© 2009 – StampMedia – Aicha Belorf -
'De Comïsie' verdeelt Antwerpen in rijk en arm
Op zaterdag 7 november kwamen een tiental jongeren, verkleed als communistische Russen en met carapils bij de hand, op straat om de val van de Berlijnse muur te herdenken. Ze tekenden een denkbeeldige muur op straat, die het minder gegoede Antwerpen moest scheiden van het welgestelde deel van de stad.
20 jaar geleden, op 9 november 1989, werd er een einde gemaakt aan een 45 km lang bouwwerk dat families en vrienden van elkaar scheidde. De Berlijnse muur kapte de stad gedurende 28 jaar in een Oostelijk en Westelijk deel. De Duitse Democratische Republiek (DDR), een communistische staat waar Oost-Berlijn toe behoorde, wou beletten dat haar inwoners massaal naar het kapitalistische Westen zouden vluchten. Na verloop van tijd werd de kloof tussen de arme en de rijke kant van de muur groter, omwille van de economische en technologische achterstand van het Oostblok.
Geschiedenis herhaalt zich
Zaterdag 7 november kwamen een tiental jongeren, verkleed als communistische Russen en met carapils bij de hand, op straat om deze gebeurtenis te herdenken. Ze wilden een denkbeeldige muur creëren, die het minder gegoede deel van Antwerpen afzonderde van het welgestelde. Deze antikapitalistische jongerengroep, die zichzelf ‘De Comïsie’ noemt, stippelde in enkele uren tijd een traject van 6 km uit en legde deze vast in een doorlopende krijtlijn die begon aan het Hessenplein en eindigde aan de Cockerillkaai. De jongeren uiten kritiek op de hedendaagse maatschappij. “Iedereen zou dit moeten doen”, zegt Timothy, stichtend lid van de organisatie, “de enige voorwaarde is dat de kritiek gegrond is en een politieke of culturele boodschap met zich meebrengt.”
StampMedia vroeg hen waar ze voor staan, met welke motivatie ze handelen en wat ze kunnen bereiken. Hebben ze een impact op ons dagelijks leven, of zijn hun acties zinloos? “Ons doel bestaat erin de mensen te doen nadenken,” zegt Timothy, activist van ‘De Comïsie.’ “De vraag is soms belangrijker dan het antwoord.”
Verdeelde mening
Buurtbewoners reageerden verrast op dit initiatief: “Ik kom mijn deur uit en zie een scheidingslijn tussen mijn huis en de bakker aan de overkant,” zegt Arlette Adriaensen, bewoonster aan de arme kant van de lijn. “Het is goed dat de jeugd zulke initiatieven neemt. Hierdoor beginnen mensen kritisch na te denken over het systeem waarin we leven.” Jozef Verbeeck ziet het anders: “Waar houden deze kinderen zich mee bezig? Ze zouden beter iets nuttigs doen dan met krijtjes op muren en de openbare weg te tekenen.”
Zie ook: http://www.facebook.com/group.php?gid=50763349267
© 2009 – StampMedia – Nick Lodewyckx -
SKaGeN duikt in wereld van pubers
HETPALEIS en SKaGeN slaan voor het eerst de handen in elkaar en zetten een opmerkelijke voorstelling op scène. ‘Wonderland’ verwijst vooral in naam naar het beroemde verhaal van Lewis Caroll. Het is een multimediale voorstelling geworden over de groeipijnen van een jong tienermeisje.
Risicotheater
Een combinatie van diverse jongerenproblematieken, banale humor, abrupte keerpunten en heftige scheldpartijen maken van Wonderland een zeer gewaagd stuk, maar de combinatie geeft zo goed het puberaal gedrag van jongeren weer, dat het onmogelijk wordt dit als struikelblok te zien. De opvoering gaat over Alice, een opstandig meisje dat haar zelfrespect verloren heeft. Na een meningsverschil met haar vader sluit ze zich op in de badkamer en valt in slaap. Haar droom vervoert haar naar een imaginaire macrowereld, waar andere kleine mensjes leven: de minimannen. Ze zijn simpel van geest, maar hebben een goed hart en doen alles om Alice er terug bovenop te helpen. Uiteindelijk beseft ze dat weglopen van haar problemen geen oplossing biedt.
Een geslaagde samenwerking
Theatergezelschap SKaGeN, en HETPALEIS, het Antwerpse theaterhuis voor kinderen en jongeren hebben de handen in elkaar geslagen en een opmerkelijke productie op poten gezet: Wonderland. Met dit schouwspel slaat SKaGeN een compleet andere weg in, omdat het een voorstelling is voor tieners vanaf 12 jaar. ”Dit is de eerste keer dat we zo’n jong publiek aantrekken,” zegt Bruno Vanden Broecke, miniman in Wonderland, “Normaliter richten we ons op 16+. Beginnende pubers moeten zichzelf kunnen identificeren met het stuk en dat was een immense uitdaging. We wilden soms teveel laten blijken dat we hen verstaan.”
Verfrissende vernieuwing
Hoewel de titel verwijst naar “Alice in Wonderland” van Lewis Caroll , is daar in het stuk niet veel van te merken: ”Het boek is saai,“ zegt Barbara Serulus, productieleidster van SKaGeN, ”maar de essentie is waardevol. De transitie van jong naar oud blijft iets van alle tijden. We hebben slechts enkele dingen overgenomen, omdat het grote merendeel niet meer van toepassing was op de hedendaagse tijd.”
Mainstream
De voorstelling zal vooral door leerlingen van de eerste en tweede graad bijgewoond worden, dus de leerkrachten moesten ook overtuigd worden. ”Wij zijn zeker overtuigd,” zeggen Katrien Liekens, Tinne Feremans en Veerle Demnysch, leerkrachten in het lager secundair, ”Het is zeker iets waar jongeren zich mee bezig houden. Het soms groffe taalgebruik hoort hier ook bij. We vinden wel dat Wonderland soms meespeelt met het creëren van een mainstream: jongeren moeten zich aanpassen om aanvaard te worden.” Barbara Serulus is het hier niet mee eens: ”Alice verandert, maar ze blijft zichzelf.”
Onoverzichtelijke omkadering
De voorstelling is geschikt voor jong en oud, en een absolute aanrader voor wie houdt van visuele hoogstandjes. Alleen in de omkadering schort er één en ander. De twee voorstellingwebsites schieten hun doel wat voorbij. Er worden twee webadressen voor één toneelopvoering gemaakt, terwijl de tweede geen meerwaarde is. De site van Wonderland zelf is erg onoverzichtelijk, waardoor het moeilijk kiezen is waar te beginnen.
De voorstelling is nog te bekijken tot 27 november, reservatie via onthaal@hetpaleis.be of 03 202 83 60. Meer info op http://www.hetpaleis.be
http://www.hetpaleis.be/wonderland
http://www.hetpaleis.be/voorstelling.php?id=358
© 2009 – StampMedia – Nick Lodewyckx -
Sportdokter Chris Goossens zwaar aangeslagen...
Dr. Chris Goossens, die destijds het systeem van de whereabouts zelf mee uitwerkte, gooit de handdoek in de ring. Het systeem op zich is goed, maar als het op de letter gevolgd wordt, kom je in kafkaiaanse toestanden terecht.
“Dit is de moeilijkste dag van mijn leven” zei hij op een persconferentie eerder vandaag in de Lotto Arena. Deze straf is erg zwaar. “Het menselijk gelaat van de dopingbestrijding was er niet”, vervolgt Goossens. “Ik maak een einde aan mijn taak als dopingbestrijder”. “Ik ga een team maken onder de naam MVS… Mijn veroordeelde sporters”.
© 2009 - StampMedia - Vincent Van Nauw/Tim Dalle -
De Meiden van Halal schoppen Nederlands medialand een gewete
Allochtone jongeren voelen zich niet geroepen om een job te vinden in de media. De redacties blijven wit kleuren omdat de drempel te hoog ligt. Esmee, Jihad en Hajar zijn van Marokkaanse afkomst. Ze presenteren het Nederlandse televisieprogramma ’De Meiden Van Halal.’ De drie zusjes willen hun stem laten horen in de media en vertellen over de heersende kloof tussen moslims en niet moslims.
De Meiden van Halal - Esmee, Jihad en Hajar (foto: Tom Clabots)
Moslima’s in de journalistiek
Ook in Nederland kampt men met de problematiek dat allochtone jongeren zich niet aangesproken voelen om te werken in de media. De drempel ligt te hoog. Esmee, Jihad en Hajar zijn van Marokkaanse afkomst en presenteren het Nederlandse programma ‘De Meiden Van Halal.’ Jihad: “Wij zijn de eerste moslima’s in Europa die jonge allochtonen stimuleren om een carrière te maken in de media.”
Normale dames
Tijdens een stage bij de lokale radio ATV in Amsterdam ontmoette Esmee regisseur Jan Kooiman. Hij bood een luisterend oor en volgde hun activiteiten mee op de voet. De meiden waren al langer bezig met het opzetten van debatten. Nu kwam daar enkel op de achtergrond een draaiende camera bij. “Wij zijn niet zelf naar de media toe gestapt, omdat we niet op zoek waren naar het maken van een programma. We wilden vooral een andere kant van de moslims laten zien. Met ons programma ‘De Meiden Van Halal’ zien kijkers dat we normale dames zijn onder onze sluier. Het doet er niet toe dat wij moslima’s zijn,” benadrukt Esmee.
Media en multiculturalisme
De Meiden Van Halal onderstrepen dat de Nederlandse mediakanalen vaak niet open staan voor jonge allochtonen. “Dat komt doordat de meerderheid van de bevolking zich wantrouwig opstelt tegenover moslims,” zegt Hajar. “De kloof tussen moslims en niet moslims is dieper geworden naar aanleiding op de moord van Theo Van Gogh, die vermoord werd door een moslim.”
Beeldvorming van allochtonen
Daarnaast is de aandacht van de media voor allochtonen gering. “Wanneer er berichtgeving in de kranten verschijnt is het doorgaans negatief. Hierdoor kampen jonge allochtone reporters met onzekerheid en vooroordelen. En omdat er te weinig allochtonen presenteren denken jongeren dat ze niet worden aangenomen,” benadrukt Jihad.
Positieve discriminatie
“Niet alleen de media draagt schuld, ook scholen moeten allochtonen meer zelfvertrouwen aanbrengen. Wij zijn tegen positieve discriminatie maar als de media geen weerspiegeling is van de samenleving dan kunnen we alleen maar concluderen dat er een probleem is met die media,” aldus Esmee.
Mediamacht
Voor De Meiden Van Halal is de tijd gekomen om vooroordelen uit te vlakken. “En moslims zelf moeten ook opstaan voor de media,” vindt Esmee. “Terwijl de witte mannen in de media die geen affiniteiten hebben met allochtonen zich meer moeten open stellen.”
Ook Hajar vindt de media te wit, “het nieuws zou anders zijn als een redactie bestaat uit mensen met verschillende achtergronden en kleuren. Wie weet wordt het nieuws daardoor objectiever?”
Vooroordelen
Het programma, ’De Meiden Van Halal’ bereikt niet alleen allochtonen maar heeft ook een groot succes bij autochtonen. “We bekijken ernstige onderwerpen uit een ander perspectief,” zegt Jihad. “Daarom ontvangen we negatieve en positieve reacties van gelovigen maar ook van ongelovigen. Die lelijke doeken, wat moeten die rond het hoofd? Zijn die meiden moslims aan het rekruteren?”, Esmee: “waar we trots op zijn is dat onze vriendenkring, die te kampen heeft met vooroordelen, zo positief reageerde.”
Leerschool
De meiden hebben op voorhand geen cursus gevolgd. “Eén van onze sterke punten is dat mensen ons kunnen zien zoals we zelf zijn. Soms zien de beelden er slordig uit. We maken ruzie als het nodig is. We zijn spontaan en vooral nieuwsgierig naar diverse verhalen. Met of zonder hoofddoek, in de media leer je vanzelf wel,” zeggen de drie meiden in koor.
© 2009 – StampMedia – Nancy Verresen -
Facebook for peace
Sinds een paar weken zet de sociale netwerksite Facebook zijn schouders onder de wereldvrede. Met de aparte “Peace”-pagina probeert de site vrede te promoten, onder andere door het aantal vriendschappen tussen inwoners van verschillende landen in conflict of tussen mensen van verschillende religies bij te houden.
Zo werden onder andere de vriendschappen tussen inwoners van Griekenland en Turkije, India en Pakistan en Israel en Palestina geteld. Ook werden de verschillende religies onder de loep genomen: vriendschappen tussen moslims en christenen, soennieten en sjiieten, …
Naast het cijfermateriaal van de internationale vriendschapsbanden worden er ook polls afgenomen van de Facebook-bezoekers in verschillende landen. De belangrijkste: “Geloof jij dat we binnen 50 jaar de wereldvrede kunnen bereiken?” Het initiatief is nog jong en de vraag is nog maar in een paar landen gesteld, maar de resultaten zijn toch al behoorlijk opvallend. Zo lag het aantal mensen dat “ja” antwoordde op deze vraag hoger in Israël en Colombia -toch niet de meest stabiele landen op de planeet- dan in Westerse landen als Duitsland en de Verenigde Staten. De VSA had zelfs het laagste aantal ‘believers’: slechts 7,75 procent.
Technologie voor vrede
De Peace-pagina van Facebook kadert in de “Peace Dot” campagne van Stanford University. Dit initiatief werd opgezet door het Persuasive Technology Lab van de universiteit. Zij doen voornamelijk onderzoek naar hoe de moderne technologie -alles van websites en software tot GSM’s en internetapplicaties- gebruikt kan worden om mensen op een positieve manier te beïnvloeden. Het idee achter Peace Dot is simpel: iedereen die een organisatie of bedrijf heeft dat zich op de een of andere manier inzet voor de vrede, kan via de website van Peace Dot een eigen Peace-pagina aanmaken. Op deze manier verzamelt het Stanford Lab een lijst van organisaties die iets bijdragen aan de wereldvrede.
Voorlopig zijn er nog maar een twintigtal links te vinden op Peace Dot, maar er zitten toch al een aantal bekende namen tussen. Naast Facebook doen ook imvu.com, een netwerksite met 3d digitale avatars en couchsurfing.com mee aan het project.
Meer info:
http://peace.stanford.edu
http://peace.facebook.com
© 2009 – StampMedia – Noémie Six
