StampMedia
- Foto's (2448)
- | Vrienden
- | Gastenboek
- | Blog
- | Video's
- | Shouts
Blog 1518
...
-
Hasseltse deelnemer aan Junior Masterchef ziet het groots
Elias Gharieni: "Ik wil graag een goede opleiding om daarna een restaurant te openen." (foto: Pauline Poelmans)
De Hasseltse Elias Gharieni (12) is 1 van de 24 geselecteerde kinderen voor het VTM-programma Junior Masterchef. Uit 600 kandidaten werd hij samen met 23 anderen gekozen. De jonge koks werden beoordeeld door sterrenkok Wout Bru en de Antwerpse restauranthoudster Fatima Marzouki in Spermalie te Brugge.
Elias kookt al sinds zijn zevende. Toen hielp hij zijn moeder vooral met aardappels en groenten snijden, maar langzamerhand begon hij interesse te krijgen in het koken en probeerde hij steeds vaker gerechten uit kookboeken “Nu vind ik het leuk om gerechten te creëren”, vertelt Elias. De jonge kok leerde zichzelf koken aan de hand van kookboeken en kookprogramma’s. Op zijn tiende nam hij het koken thuis volledig zelf in handen. “Ik wilde niet meer dat mijn ouders me hielpen, want daardoor raakte ik in de war”, zegt Elias. “Nu ga ik nog naar school in Kindsheid Jesu in Hasselt, maar ik zou graag in mijn derde jaar naar de koksschool in Koksijde willen gaan.”
Deelname Junior Masterchef
Nadat Elias zich al eens had ingeschreven voor de kinderversie van Komen Eten, probeerde hij het nu bij Junior Masterchef. “De kans was er om me in te schrijven, ik kook graag en vind het een leuk programma. Dus waarom zou ik het dan niet proberen?”, zegt Elias. De jonge kok bekeek alle afleveringen van Junior Masterchef Australië, zodat hij wist wat hem te wachten stond. Vrienden en familie vonden het geweldig dat Elias met zijn kooktalent op televisie zou komen.
Gerechtskeuze
Een vriend van Elias’ moeder kookt veel en hielp hem bij het samenstellen van zijn gerecht. “Na veel brainstormen kwamen we tot mijn uiteindelijke gerecht, namelijk sint-jacobsvruchten met ibericoham en een fris slaatje”, vertelt Elias. De jonge kok heeft het gerecht twee keer thuis uitgeprobeerd met verschillende dressings. “Iedereen kan koken. Iedereen kan iets klaarmaken, maar er zijn altijd uitzonderingen, mensen die het beter kunnen. En ik ben zo’n uitzondering”, zegt Elias.
Een groep vrienden
De kandidaten waren gewaagd aan elkaar. “Er was geen concurrentie. We waren één grote groep vrienden en dat zijn we nog steeds”, vertelt Elias. “Je zag wel verschil tussen de kandidaten, maar dat had niks met de leeftijd te maken. Wel met ervaring en hoe lang je al kookt.”
Psychologische begeleiding
Tijdens het programma werden de kinderen en hun ouders begeleid door kinderpsychologe Klaar Hammenecker. “Klaar vertelde ons hoe we onze kinderen moesten begeleiden wanneer ze zouden afvallen”, vertelt Elias’ moeder, Danielle Theunissen. Er kwamen ook negatieve reacties op het programma. “Sommigen zeiden dat de kinderen misbruikt werden, maar de kinderen hebben volledig zelf gekozen om deel te nemen aan het programma en deden het ook graag”, zegt Theunissen. Elias ziet zijn toekomst alvast in de horeca: “Ik wil graag een goede opleiding om daarna een restaurant te openen.”
© 2012 – StampMedia – Pauline Poelmans
===
Dit artikel werd gepubliceerd door Limburg Actueel op 01/02/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Het Belang van Limburg – online op 01/02/2012
[i]Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 01/02/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 01/02/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Focus op Hasselt op 01/02/2012
[/i] -
Eén jaar na de revolutie in Egypte
Een T-shirt van Mostafa Zohdy met een tekening over de Egyptische revolutie. (foto: Marieke Van Cauwenberghe)
Terwijl de verjaardag van de revolutie druk wordt gevierd op het Tahrir-plein in Caïro, proberen journalisten en opiniemakers een balans op te maken na een jaar van veranderingen. Is de uitkomst van de revolutie zo rooskleurig als de Egyptenaren hadden gehoopt?
Mostafa Zohdy herinnert zich de eerste revolutiedagen nog levendig. “Egyptenaren zijn heel geduldig, maar ze tolereren niet dat hun waardigheid wordt aangetast”, vertelt de jonge Egyptische kunstenaar, “ze gaan tot het uiterste om hun karam (eer) te herstellen.” Zohdy exposeerde vorige week in De Schorre in Boom met handgeschilderde T-shirts, geïnspireerd door zijn persoonlijke ervaringen tijdens de revolutie. Bij de opening van de expositie ‘Freedom in Colors’ gaven MO*-journaliste Samira Bendadi, voormalig VRT-journalist Jef Lambrecht en ontwikkelingswerker Kris Huybrechts hun visie op de gebeurtenissen van het voorbije jaar.
Angst en euforie
“Het vertrek van president Moebarak was zoals een droom”, legt Zohdy uit, “maar sinds dat moment zijn de zaken niet zo optimistisch. We hadden hoge verwachtingen tegenover het leger, maar nu de Opperste Militaire Raad zich steeds meer macht toe-eigent, verliest ze de steun van de betogers. Ik hoop dat de presidentsverkiezingen eerlijk zullen verlopen.”
“Het regime van Moebarak was een last voor de hele Arabische wereld”, meent Samira Bendadi. “Dat de president en zijn clan zouden verdwijnen, leek een jaar geleden onvoorstelbaar. Ik geloof in de dynamiek van een samenleving, de huidige situatie betekent geen achteruitgang. Er zullen veranderingen komen, maar die vergen tijd. Egypte heeft geen tekort aan mensen die verstand hebben van politiek en economie, maar ze moeten wel de kans krijgen.”
Het leger, een vloek of een zegen?
Jef Lambrecht licht de dubieuze rol van het leger toe. “Tijdens de revolutiedagen hield het leger zich afzijdig, zo hebben ze veel krediet opgebouwd. Aanvankelijk genoot het leger populariteit bij de bevolking, maar de democratische aspiraties botsen met het militair bewind. Vandaag zien we dat de betogers op Tahrir nog altijd in conflict zijn met het leger, maar de revolutionairen zijn wel aangewezen op het leger als dam tegen de salafisten.”
Het leger zal de macht niet uit handen geven volgens Lambrecht. Naast politieke en militaire macht heeft het Egyptische leger ook veel economische invloed. 40% van de Egyptische economie valt onder haar gezag. De partij ‘Vrijheid en Gerechtigheid’, beter bekend als de partij van de Moslimbroeders, won bij de verkiezingen de meeste parlementszetels. Zij streven nu een overeenkomst met het leger na. “Als de revolutie verzandt in tegenstellingen, dan wordt het toekomstperspectief zeer somber”, aldus Lambrecht.
Toerisme
Ontwikkelingshelper Kris Huybrechts woont sinds 2008 in Luxor en ook hij heeft de nefaste gevolgen van de revolutie vastgesteld. “Economisch gezien stelt Egypte het nu slechter dan voor de revolutie. De inwoners van Luxor zijn volledig afhankelijk van het toerisme. Zolang het land niet stabiel is, blijven de toeristen weg. De boten liggen aan de kant en de beloofde sociale vooruitgang verdwijnt steeds verder uit het zicht. Mijn Egyptische vrienden zeggen me: ‘Vroeger hadden we een hoop ellende, nu wat hoop.’ Maar naarmate de impasse aanhoudt, ebt de hoop van de Egyptenaren weg.”
Mensenrechten
Uit een recente publicatie van Amnesty International blijkt dat de meeste Egyptische partijen zich willen engageren voor een betere naleving van de mensenrechten. “Opmerkelijk is dat de meeste partijen zich niet willen uitspreken over het stoppen van discriminatie, het beschermen van vrouwenrechten en het afschaffen van de doodstraf”, zegt Jef Lambrecht. “Is er dan wel sprake van revolutie? De revolutie begint pas als de nieuwe instellingen van Egypte er zijn. Veel hangt af hoe het nieuwe parlement zich zal gedragen.”
© 2012 – StampMedia – Marieke Van Cauwenberghe
===
Dit artikel werd gepubliceerd door MO* – online op 31/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 01/02/2012
[i]Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 01/02/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door De Wereld Morgen op 01/02/2012
[/i] -
‘Ik wil het publiek tonen hoe het leven in een dictatuur a
Mokhallad Rasem: "Hitler had een eigen sfeer, Stalin had een eigen sfeer, Saddam had een eigen sfeer." (foto: Oliver Nimet)
Op woensdag 1 februari gaat Caligula van Mokhallad Rasem in première in het Antwerpse Toneelhuis. De Irakese theatermaker maakte een eigentijds stuk over een eeuwenoud thema: macht. “Alle dictaturen hebben iets gelijkaardigs”, vindt de jonge regisseur.
Kort na de val van Saddam Hoessein in 2005, maakte Rasem in Irak voor het eerst een theaterbewerking van Caligula. Zeven jaar later staat hij bij ons met een nieuwe versie op de planken. “Het was voor mij een droom om met dit stuk aan de slag te gaan”, vertelt hij. “Onder Saddam was het verboden om dit werk op te voeren. Ik vond de censuur in Irak kinderachtig, maar kritiek op de regering werd zwaar bestraft. Als je een voorstelling maakte over een dictator werd je opgehangen.”
Eigen sfeer
Rasem vond de tekst van Camus enkele jaren geleden in de Mutanabbistraat in Bagdad waar elke vrijdag een grote boekenverkoop plaatsvindt. “Het personage van de Romeinse keizer Caligula inspireerde me”, legt Rasem uit. “Ik heb hem vergeleken met andere dictators uit de geschiedenis en heb gemerkt dat ze allemaal op elkaar lijken. Ze hebben dezelfde manier om mensen te dwingen en te domineren door middel van het beeld dat ze van zichzelf scheppen. Hitler had een eigen sfeer, Stalin had een eigen sfeer, Saddam had een eigen sfeer.”
Volgens de Irakese regisseur zijn al deze figuren bijzondere personages. “Uiteindelijk zijn ze allemaal intellectueel en filosoof, maar op een destructieve manier, niet om cultuur te laten ontwikkelen. Ze weten dat hun volk niet akkoord gaat en ontevreden is, maar ze luisteren niet. Dit conflict tussen de dictator enerzijds en het volk anderzijds, wil ik illustreren in de voorstelling.”
Papa Saddam
Net als een aantal van de acteurs uit de voorstelling groeide Mokhallad Rasem op in Irak ten tijde van Saddams dictatuur. “Als kind leerden we dat Saddam onze papa was. Op school moesten we altijd liedjes over hem zingen of brieven over hem schrijven. Als we een afbeelding van hem zagen, moesten we iets liefs over hem zeggen.” De acteur vertelt dat het Irakese volk leerde omgaan met de harde realiteit van de dictatoriale macht. “We lachten met de situatie en maakten er een parodie van, maar tegelijkertijd was er veel verdriet.”
Door de onderdrukking kon niemand elkaar nog vertrouwen. Zelfs binnenshuis moesten mensen op hun woorden letten want ook daar was de macht onzichtbaar aanwezig. “Je zou het kunnen zien als een gebrek aan adem”, zegt Rasem. “Je voelt dat het niet jouw land is. Ineens kan iemand jouw huis innemen, jouw straat kapot maken, jouw ouders vermoorden. Je voelt je er niet thuis, je hebt er geen rechten.”
Revoluties
“Historisch besef is een belangrijk wapen in de strijd tegen de banaliteit”, zo schreef Rasem in zijn statement voor het Theaterfestival in 2011. Het toneelstuk dat hij nu heeft gecreëerd, leunt aan bij deze gedachte. “Ik heb vanuit een ander perspectief gekeken naar de situatie in Irak. De mensen zijn moe geworden van de vele oorlogen onder Saddam. De revolutie in Irak wordt anders ervaren dan in de overige Arabische landen. Irak belandde van de ene oorlog in de andere, er was nooit interne stabiliteit. De mensen willen een revolutie in hun dagelijkse leven, ze willen elektriciteit en water.”
Steun
Na enkele vruchtbare jaren bij de Monty, heeft Rasem nu ook voet aan wal in het Toneelhuis. Een changement de décor waar hij enthousiast over vertelt. “Voor mij is de grootte van het podium niet van belang, de boodschap kan net zo goed overkomen als je op straat speelt. Ik merk wel dat de ruimte van deze schouwburg veel kansen biedt. In deze productie heb ik voor de eerste keer beroep gedaan op een Belgische dramaturg, Peter Anthonissen. Zijn visie op de voorstelling heeft me enorm geholpen. De tekst werd samen met de acteurs gecreëerd.”
Is Rasem zenuwachtig voor de première? “Na het succes van Irakese Geesten zijn de verwachtingen misschien hoog, maar ik probeer mezelf hier niet door te laten beïnvloeden. Dit stuk is eigenlijk, als ik er nu over nadenk, een verhaal dat zich voor Irakese Geesten afspeelt. Beide voorstellingen zijn erg met elkaar verbonden, want zonder dictator geen oorlog.”
© 2012 – StampMedia – Marieke Van Cauwenberghe, foto: Oliver Nimet
===
Dit artikel werd gepubliceerd door MO* – online op 31/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 01/02/2012
[i]Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 01/02/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 01/02/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door De Wereld Morgen op 01/02/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Supo.be op 01/02/2012
[/i] -
Conferentie ‘Onderwijs en werk voor iedereen? Jongeren zie
Op de conferentie ‘Onderwijs en werk voor iedereen? Jongeren zien het zo’ gaven Vlaamse en Waalse jongeren in armoede hun kritische kijk op onderwijs en werk. De conferentie vond plaats op 4 november 2011 in het Zuiderpershuis in Antwerpen.
De bijeenkomst werd georganiseerd door UNICEF België, Recht-Op, Uit De Marge, Samenlevingsopbouw Antwerpen Stad, le Réseau Wallon de Lutte contre la Pauvreté, Vormen vzw en StampMedia. In Antwerpen, omdat dit de jongerenhoofdstad was van Europa in 2011.
© 2012 – StampMedia – Sam Heijens, Stéphane Van Bol, Boumediene Belbachir
===
Deze reportage werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 01/02/2012
Deze reportage werd gepubliceerd door Nieuws.be op 01/02/2012
Deze reportage werd gepubliceerd door Pienternet.be op 01/02/2012
Deze reportage werd gepubliceerd door Apen.be op 01/02/2012 -
StampMedia opent Mediahuis voor Jongeren
Thomas Verstrepen interviewt Walter Zinzen tijdens de opening van het Mediahuis voor jongeren. (foto: Maurizio Ciranni)
(Supo.be) Zaterdag 28 januari opende jongerenpersagentschap StampMedia het Mediahuis voor Jongeren in Antwerpen. ‘De media moeten jongeren meer in beeld brengen’.
‘Het Mediahuis voor Jongeren gaat veel verder dan de werking van StampMedia,’ vertelt coördinator Stefan Kolgen. Bij StampMedia krijgen jongeren de kans om nieuws te brengen, bij VideAntz kunnen ze ook hun beeldende technieken verbeteren door het maken van video’s. Het Mediahuis voor Jongeren werkt als een overkoepelend orgaan voor de twee projecten, maar wil vooral ook een open huis zijn voor alle jongeren. ‘Jongeren zijn hier welkom met vragen rond media of om professionele hulp in te roepen bij de verwezenlijking van hun projecten,’ zegt Kolgen. De opening van het Mediahuis voor Jongeren bood meer dan gratis cola en taart. Onder andere kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen en kersverse Schepen van Jeugd Güler Turan werden er door jonge StampMedia-journalisten op de rooster gelegd. Turan gaf haar politieke positie prompt een nieuwe naam. ‘Ik wil vooral ambassadeur van het luisteren zijn,’ vertelt ze aan StampMedia-interviewster Marieke Van Cauwenberghe. Het recente wetsvoorstel om de beboetbare leeftijd voor jongeren naar 14 jaar te brengen, komt al snel ter sprake. Aan kritische vragen geen gebrek: journalistiek kundig in het hoekje gedreven, noemt Turan het wetsvoorstel een ‘uitnodiging voor jongeren om zelf aan hun gedrag te werken’. Een uitspraak die onder de aanwezigen nogal wat wenkbrauwen doet fronsen.
Gedragswijziging
De aanwezigen zijn het eens over één ding: jongeren komen te weinig aan bod in de media. Oud-VRT-journalist Walter Zinzen stelt zich vragen bij de huidige berichtgeving. ‘Er zijn vele dingen die ik hier vandaag hoorde, maar waar de traditionele media niet over praten. Zoals het slechte image van jongeren dat onder de bevolking heerst. Daar wist ik niets van af’. Ook Stefan Kolgen vindt dat de inhoud van onze nieuwsbrengers te vaak wordt bepaald door de oudere generatie. ‘Uiteraard hebben jongeren nog begeleiding van professionals nodig bij het uitwerken van hun ideeën. Maar zodra je je als begeleider bemoeit met de inhoud, verdwijnt de jonge blik’. Toch gaan de meningsverschillen veel verder dan de inhoud van het nieuwsbulletin. ‘Hoe komt het dat zelfs wanneer het over jongeren gaat, we alleen maar doctorandi, politie en politici aan het woord zien?’ vraagt Kolgen zich af. Zelfs wanneer we de avond van de opening op de VRT-website een kijkje nemen, wordt enkel oud-collega Zinzen aan het woord gelaten. ‘Er is dringend een gedragswijziging nodig,’ vindt Kolgen. Over het hoe en wanneer van deze gedragswijziging, weet hij nog niet veel te zeggen. ‘Misschien is een afspraak over een bepaald percentage van mediaproducten door jongeren, wel een stap in de goede richting?’
Meer lezers
StampMedia-journalist Nick Lodewyckx kon zijn journalistieke skills in de workshops perfectioneren. Hij zit nog maar in het tweede jaar van zijn opleiding journalistiek, maar publiceerde al op de websites van De Morgen, Apache en De Wereld Morgen. Zijn laatste opiniestuk nam de Belgische media stevig op de korrel. ‘Keer op keer ontgoochelen de media ons,’ kopte de open brief aan de media. Ook tijdens de opening is hij niet mals met zijn kritiek. ‘De media en jongeren, dat is nog veel te veel eenrichtingsverkeer’, weet Nick. ‘De jeugd leest – dankzij het internet – meer kranten dan ooit te voren en probeert inspraak te hebben door open brieven en opinies te schrijven. Het wordt tijd dat ook jongeren op een onderbouwde manier aan het woord kunnen komen binnen de traditionele media.’ Stefan Kolgen zegt bij alle StampMedia-jongeren een grote verandering te zien zodra ze de deur van de StampMedia-redactie doorkomen. ‘Vooroordelen verdwijnen bijna als sneeuw voor de zon eens de jongeren ook zelf nieuws gaan maken. Ze ontwikkelen meer genuanceerde meningen en kijken beter naar elkaar. Dat lijkt misschien een heel lokaal verschil, maar het is een grote verandering’.
Wereldverbeteraar
Over de toekomst zijn Stefan Kolgen, Walter Zinzen en Nick Lodewyckx het eens. ‘Het gaat niet om wat je gestudeerd hebt, maar om wat je kent en kan’, vertelt Zinzen de aanwezigen. ‘Met een diploma alleen bewijs je niets’, beaamt Nick. ‘Het is slechts het bewijs van discipline dat je vooruit helpt’. Aan discipline en talent was er zaterdag duidelijk geen gebrek. De nieuwe StampMedia-campagnes die er uit de doeken werden gedaan, toonden drie jonge medewerkers met hun journalistieke gereedschap als wapen. ‘Gebruik je camera of pen als een wapen om informatie en meningen de wereld in te sturen’, maant Stefan Kolgen iedereen aan. ‘Een deontologisch correct stuk van hoge kwaliteit kan de wereld een beetje beter maken’. Het klinkt op het randje van activisme af, maar ook de doorwinterde Zinzen schaart zich overtuigd achter de jongeren. ‘Blogs en twitter worden ook door de media steeds vaker als bron gebruikt. De journalisten zouden wat vaker bij StampMedia moeten komen snuffelen, misschien wel de beste bron op jongerenniveau’.
© 2012 – Supo.be – Anneleen Ophoff
===
Dit artikel werd gepubliceerd door JeugdWerkNet op 01/02/2012 -
Een nieuw sociaal contract
Met ‘We strike back‘ probeerde de Vooruit op 30 januari nuance aan te brengen in het stakingsdebat, voorbij het sloganeske. Het probleem is dat een ideologische discussie zo niet werkt.
Besparingen remmen de groei af die nodig is om de koopkracht van de werknemers te ondersteunen. Tegen de aantasting hiervan komen de vakbonden in opstand. Zonder besparingen krijgen de bedrijven geen zuurstof en wordt de koopkracht sowieso aangetast, aldus de werkgevers. Dus we moeten ons erbij neerleggen. Wie heeft gelijk? Of liever, wie trekt er aan het kortste eind?
Antwoord: het maakt niet uit. Zowel links als rechts, vakbonden als werkgevers, zijn systeembevestigend. De ene herhaalt de economische mantra’s als waren het de geboden Gods, terwijl de ander wil dat de economische taart groeit, zodat de rijken het makkelijker kunnen slikken dat die taart beter verdeeld wordt. Maar wat verandert dit werkelijk aan de situatie? De rijkste één procent bezit dan vijfendertig procent van de rijkdom in plaats van veertig. Proficiat.
Soms kun je je afvragen of onbegrip des mensen is. Een woedende vakbondsmilitant die in het Vooruitcafé Karel Van Eetvelde met moeite net niet de baarlijke duivel noemt, een andere die de journalisten van DeWereldMorgen – en bij uitbreiding alle nieuwsgaarders – ziet als vuil van de straat, arbeiders die hoogopgeleide jongeren uitmaken voor yuppies, diezelfde jongeren die moeite hebben om zich in te leven in de arbeidsomstandigheden van ouderen,… Het lijstje lijkt oneindig. Solidariteit?
Een samenleving is gestoeld op rechtvaardigheid, meer nog dan op solidariteit. Wanneer aanvaard wordt dat bepaalde groepen schandalig veel rijker zijn dan andere, is er geen probleem. Maar dit is niet langer het geval, zoals gezegd verpakken links en rechts de systemische onrechtvaardigheid met een ander strikje. Je inleven in de situatie van de tegenpartij kan helpen, maar in de Vooruit kwam niemand eraan toe.
Ideologieën ontberen elke nuance tegenover elkaar. Op een echt postideologisch tijdperk is het nog even wachten. Enkel een echte revolutie kan een ander systeem, een andere rechtvaardigheid brengen. Maar door de keuzes die we voorgeschoteld krijgen, kunnen we enkel baden in onverschilligheid, want er is toch geen echte verandering mogelijk.
En de jongeren betalen het gelag, tenzij ze radicaal voorbij elke ideologie denken. Geen links, geen rechts, geen centrum. Enkel voorwaarts. Door een nieuw sociaal contract, waarbij een nieuwe visie op onderwijs, samenleven en de relatie tot het individu wordt besproken. Op kritische ideeën mag je nooit besparen.
© 2012 – StampMedia – Michaël Verest
===
Dit opiniestuk werd gepubliceerd door Belg.be op 31/01/2012
[i]Dit opiniestuk werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 31/01/2012
Dit opiniestuk werd gepubliceerd door Nieuws.be op 31/01/2012
[/i] -
Gamers uit Antwerpen vechten tegen strenge copyrightwetten
Bachir Boumaaza, aka Athene, aka Chiren.
Bachir Boumaaza heeft het druk. De Antwerpse topgamer, vooral bekend onder zijn alter ego Athene, is op enkele jaren tijd uitgegroeid tot een ware internetsensatie. Die populariteit wendt hij nu aan om te strijden tegen draconische wetsvoorstellen die de vrijheid op het internet bedreigen.
“Wij zijn in de eerste plaats activisten”, vertelt Reese Leysen, cameraman, monteur en community manager van Boumaaza. “Gamers hebben vaak een heel actieve mindset en reageren snel wanneer activisme nodig is. Op sites zoals Reddit zie je dat ze veel interesse tonen in wetenschap en wereldproblematiek. Daarom focussen we vooral op het uitbouwen van een publiek via onze passie, gaming-related entertainment.”
Denken aan de fans
Leysen is ervan overtuigd dat ze bekend zijn geworden dankzij de persoonlijke band met hun fans. “We hebben altijd zotte stunts gedaan, maar het soort roem dat je daaruit haalt, betekent op lange termijn niet veel. Geven om de community wel.” Zo heeft Boumaaza onlangs sponsoring van gaming gear-fabrikant Razer afgewezen, om in plaats daarvan producten ter waarde van een half miljoen dollar voor z’n trouwste fans te vragen.
Live-uitzendingen voor het goede doel
Momenteel staat er een webcam in het kantoor van Boumaaza, die 24 uur per dag beelden uitzendt via een livestream op het internet. De reclameopbrengsten gaan naar een goed doel dat samen met de community wordt bepaald. “De livestreaming-scene is momenteel echt aan het doorbreken op het vlak van professioneel gamen”, aldus Leysen. “Ook voor activisme is het krachtiger omdat we live events kunnen organiseren en rechtstreeks met onze kijkers kunnen communiceren.”
Er werd dan ook volop gebruikgemaakt van dit communicatiekanaal om te protesteren tegen de SOPA- en PIPA-wetsvoorstellen, waarmee de copyrightwetten op het internet worden verstrengd. Samen met hun kijkers bestoken Boumaaza en Leysen senatoren die de wet steunen met tweets en bezoeken ze massaal streamers met weinig kijkers op BlogTV, om hen op een ludieke manier op de hoogte te brengen van SOPA en PIPA. “Het was een van de leukste events tot nu toe, met enorm veel kijkers. Enkele senatoren trokken hun standpunt zelfs in tijdens de uitzending.”
Maar Leysen stelt ook dat de oorlog nog niet gewonnen is. “Ik was verrast dat er zoveel oppositie nodig was voordat politici begonnen toe te geven. Dit klopt niet en wij zullen ons ertegen blijven verzetten. SOPA en PIPA zijn voorlopig teruggetrokken maar de lobby-industrie uit Hollywood blijft proberen. Op Europees vlak vormt ACTA een mogelijke dreiging.” Hoe het dan wel moet? “De oude wetten rond copyright passen niet in een internettijdperk. Wetten moeten menselijker worden en de industrie moet vooral proberen een betere service aan te bieden dan sites die hun auteursrechtelijk beschermde werken illegaal aanbieden.”
Universiteit voor professionele gamers
Midden 2011 kondigden Leysen en Boumaaza een heuse University of Gaming te willen beginnen in Antwerpen of Gent. “Het project is in volle ontwikkeling, maar vanwege het succes van onze livestreams moeten we onze prioriteiten bijstellen. Om professioneel gamer te worden moet je enorm veel oefenen en zoveel mogelijk contacten leggen met andere gamers. Als je meer richting entertainment wil gaan door bijvoorbeeld commentaar te leveren, dan is de community en authenticiteit belangrijk.”
Surf voor een actie naar http://www.youtube.com/watch?v=z-_bLo2ek-0.
© 2012 – StampMedia – Odin Van Schoote
===
Dit artikel werd gepubliceerd door Nieuws.be op 31/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 31/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Pienternet.be op 31/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Apen.be op 31/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Belg.be op 01/02/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door De Wereld Morgen op 01/02/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Supo.be op 01/02/2012
-
WK veldrijden 2012 in cijfers
(Supo) Hoeveel kilometers had Niels Albert in de benen bij de finish en hoeveel liter bier vloeide er? Studenten journalistiek, Anneleen Ophoff en Kenzo De Bruyn, maakten een infografiek met leuke weetjes over het Wereldkampioenschap Veldrijden in Koksijde.
© 2012 – Supo.be – Anneleen Ophoff en Kenzo De Bruyn -
Niels Albert wint het WK veldrijden in Koksijde
Niels Albert (25) werd op 29 januari 2012 in Koksijde voor de tweede keer in zijn carrière wereldkampioen. Hij kwam solo aan met een voorsprong van 24 seconden op Rob Peeters. Kevin Pauwels eindigde als derde. De hele Belgische selectie eindigde in de top zeven.
Niels Albert reed van start tot aankomst op kop. Midden november viel Albert een maand uit met een polsblessure. In Spanje trainde hij hard voor de wereldtitel. Deze overwinning vindt hij de grootste uit zijn carrière.
Sven Nys eindigde op een teleurstellende zevende plaats. De Tsjech Zdeněk Štybar verdedigde zijn wereldtitel, maar zakte door het ijs en kwam pas als dertiende aan.
Albert krijgt nu ook zijn eigen duin. Zijn naam vervangt nu de ‘X’ van de ‘X-duin’, een zware zandklim die aan het parcours werd toegevoegd. In 2009 werd Niels Albert in Hoogerheide voor de eerste keer wereldkampioen.
© 2012 – StampMedia – Sander Carollo -
Werknemers ACV wordt stakingsrecht ontzegd
Het Algemeen Christelijke Vakverbond (ACV) verbiedt een deel van haar werknemers maandag 30 januari te staken. Dat verklaart Fré Van Oers, stafmedewerker website en internettoepassingen bij de Vlaamse persdienst van het ACV.
De grootste werknemersorganisatie van Vlaanderen riep als eerste op tot een nationale staking, maar voor eigen werknemers gelden blijkbaar andere regels. Aan de werknemers van ACV wordt volgens Van Oers niet gevraagd of ze willen staken of werken, dat wordt voor hen beslist.
Op maandag 30 januari zullen enkele werknemers op de kantoren van het ACV verplicht moeten werken. Fré Van Oers is er daar een van. Hij werd vorige week dinsdag op de hoogte gebracht dat zijn aanwezigheid nodig was om enkele taken te kunnen vervullen. “Ik kreeg een mail waarin duidelijk stond wie moest staken en wie moest werken”, vertelt hij. “De vakbonden roepen op tot een algemene stakingsdag, maar verplichten mij wel om die dag te werken. Dat vind ik enorm hypocriet.” Van Oers dacht dat het om een misverstand ging en regelde een gesprek met zijn overste. “Ik hoopte op excuses en een oplossing, maar het kwam erop neer dat hij me ‘niet hoefde’ te vragen of ik wou staken. Ik dacht dat ieder individu stakingsrecht had, maar dat is blijkbaar niet zo. Hij besloot het gesprek met de woorden: ‘Als je zou hebben gekozen om te staken, dan zou er een probleem zijn.’”
Animal Farm
Van Oers kreeg als antwoord dat vakbondsmedewerkers bij het ACV het recht hebben het werk neer te leggen indien ze ontevreden zijn met de interne werking van de vakbond, maar dat het niet kan als het ACV zelf oproept tot een algemene staking. “Ik dacht dat de rechten voor de werknemers universeel waren voor alle Belgen, maar blijkbaar is dat een illusie. Het doet me denken aan een leuze uit de roman Animal Farm van George Orwell: ‘All animals are equal, but some animals are more equal than others.’ Hoe kan je als vakbond nog geloofwaardig overkomen als je overleg met je eigen werknemers niet nodig acht en hun rechten als werknemer volledig negeert?”
Broodnodig
Patrick Wirix, diensthoofd van de Vlaamse persdienst bij het ACV, vreest voor het goede verloop van de staking zonder de werknemers op kantoor. “We werken met een groot aantal mensen die de interne communicatie moeten verzorgen op zo’n belangrijke dag. Organisatorisch komt er heel wat bij een nationale staking kijken, dus natuurlijk hebben we mensen nodig die komen werken. Zonder hen zou de communicatie in het honderd lopen, terwijl de actiedag heel belangrijk is voor de deelnemende organisaties en de militanten op het terrein.” Wirix benadrukt het belang van een goede interne werking. “Het zou kunnen dat bepaalde werknemers ontevreden zijn, maar zij zouden moeten begrijpen dat ze, als medewerkers bij de vakbond, op een nationale actiedag broodnodig zijn. Als ze echt op hun individueel recht staan, houden wij ze natuurlijk niet tegen om te gaan staken.” Dit doet voor Van Oers weinig ter zake. Hij is werkwillig, maar wilde ook de mogelijkheid om die keuze zelf te maken.
Surf voor het blog van Fré Van Oers naar http://frevanoers.be/.
© 2012 – StampMedia – Nick Lodewyckx
===
Dit artikel werd (zonder correcte referentie) gepubliceerd door De Morgen op 29/01/2012
Dit artikel werd (deels) gepubliceerd door Vandaag.be op 29/01/2012
Dit artikel werd (deels) gepubliceerd door Gazet van Antwerpen – online op 29/01/2012
Dit artikel werd (deels) gepubliceerd door De Standaard – online op 29/01/2012
Dit artikel werd (deels) gepubliceerd door De Tijd – online op 29/01/2012
Dit artikel werd (deels) gepubliceerd door Het Nieuwsblad – online op 29/01/2012
Dit artikel werd (deels) gepubliceerd door Het Belang van Limburg – online op 29/01/2012
Dit artikel werd (deels) gepubliceerd door Knack.be op 29/01/2012
Dit artikel werd (deels) gepubliceerd door MSN.be op 29/01/2012
Dit artikel werd (deels) gepubliceerd door Clint.be op 29/01/2012
Dit artikel werd (deels) gepubliceerd door VT4.be op 29/01/2012
Dit artikel werd (deels) gepubliceerd door Zita.be op 29/01/2012
Dit artikel werd [i](zonder correcte referentie) gepubliceerd door Het Laatste Nieuws – online op 29/01/2012
Dit artikel werd gepubliceerd door Antwerpse Gilde op 30/01/2012
Dit artikel werd (zonder correcte referentie) gepubliceerd in De Morgen op 30/01/2012 p.1
Dit artikel werd (deels) gepubliceerd in Het Laatste Nieuws op 30/01/2012 p.2
Dit artikel werd geciteerd in Het Belang van Limburg op 20/01/2012 p.2
Dit artikel werd geciteerd in Gazet van Antwerpen op 20/01/2012 p.4
[/i]
Even geduld...
