Blog 64
Poetry of Coincidence
Coincidences are a way to get into touch with what science can't prove. Jed McKenna wrote in his book "Spiritual Incorrect Enlightenment": "Coincidence doesn't exist, what does exist is the pat on the back and the soft touch of an invisible hand". Something like that. Perhaps a miracle 
Touch & Enjoy To Be, Be touched 
-
Lost & Found
When lost, sometimes you find a way
out, sometimes you don't. When you
stop looking, you are the way
-
Imagine
Imagine as this snow is melting how
a bird is opening its wings to welcome
a new dream, imagine as your weeping
heart is beating how your eyes are looking
for a cloud, a shelter for your soul’s desire,
imagine as this day is closing how the night
is entering, its dark embrace invisible, silence
then, imagine as this snow is melting how
it welcomes you, whispering, arms only for
you, then fly, fly, so you melt too and woo. -
Sea Of Soul
As waves are to the sea so time
is to the mind: moments come
and go, then come again, and if
we try to hold them, and cherish
what they offer they just go again,
but always something then is left
behind, not for the eye to see but
for the Heart to feel, and finally,
when we stop wondering where
all this is coming from, we are
ready to receive, our eyes then
open, as time is to the mind
and waves are to the sea, so
Love is to our Soul, eventually.
-
De Oude Getrouwe
(Old Faithfull, Yelowstone Park, Wyoming, USA)
Want heb jij ook die wolk gezien die
tussen twee kometen plots verscheen,
zomaar, in het helder blauwe niets,
tot alles even plots verdween? Het ging
zo snel dat al je ogen knipperden, je
kon het niet geloven, het was onmogelijk,
alsof je in het gras naar diamanten
zoekt: je denkt zo vaak dat vinden
niet voor jou is weggelegd. Toch zoek
je verder, tegen dat beter weten in,
als naar een ster, onzichtbaar voor
het blote oog, maar wel aanwezig,
je denkt dan: het zal het zonlicht
zijn dat me nu parten speelt, ik zal
maar wachten op de heldere nachten,
je weigert te geloven dat zo’n geluk
niet voor het rapen ligt, dat deze
schatten niet voor jou zijn weggelegd,
omdat je vinders kent, je ziet het in
hun ogen toch, en tijdens dat besef
groeit al opnieuw de twijfel: is wat
ik zie gezichtsbedrog? Maar ergens
diep in jou leeft nog het schaduwbeeld
van een herinnering, je kan er niet
je hand op leggen, je voelt het als
de adem van een diepe warme water
bron die met een vaste regelmaat,
oud en getrouw, en straal na straal
je hart verlicht, zodat die twijfel snel
verdwijnt totdat het opnieuw donker
wordt en koud, tijdens het zwijgen.
Ach ja , ik weet het wel, hier is geen
plaats voor wolken, verschijnen geen
kometen, deze planeet bestaat slechts
bij de gratie van dat diep verlangen
twee helften aan elkaar te binden,
alsof je niet al helemaal volledig
bent - want dat is alles, en ook niets
- alsof er iets ontbreekt – wat dan
vraag ik me af – alsof een ster zomaar
zou wachten om een volgend lichtjaar
in te stappen- kijk dan omhoog, zie
je het Licht niet dat je belangeloos
gegeven werd, je toekomst, je verleden
– neen, wat hier te vinden is, is slechts
de afdruk van wat enkele diamanten
achterlieten in dat gras, alweer was
je vergeten dat jij het was die ze daar
achterliet, als tranen van geluk, die
door dat sterrenlicht dan werden
meegenomen om ze in veelvoud aan
jou terug te geven, zoals een wolk die
plots dan tussen twee kometen zomaar
uit dat helderblauwe niets verschijnt,
het enige wat je slechts hoeft te doen
is te ontvangen, of was je ook nog eens
dat schaduwbeeld vergeten, en van
Wie denk je dan wel dat dat was?
Haal dus diep adem tussen dat oude
en getrouwe, en luister naar de stilte
tussen beide, waar straal na straal
als een fontein enkel die zuiverende
Liefde je dan helemaal onderdompelt,
tot al je vragen worden opgelost, en je
dan eindelijk die Ziel herkent, en dan
heb je die rust gevonden, zwem je
opnieuw in het vertrouwde warme
water van de Levensbron en schitter
je , zomaar in dat helder blauwe niets
als tussen twee kometen net die ene wolk. -
Verjaardag
Als alle woorden zomaar verdampen ,
oplossen in zonnestralen, om dan in
wolken nieuwe verhalen te beginnen
die door de wind gelezen, op het gras
geschreven worden , en als ik dan ga
liggen, mijn hart laat rusten, al mijn
verlangens overgeef aan het zachte
strelen van de halmen op mijn huid,
als ik dan adem, word ik opnieuw
geboren, ik zwem in licht, ik denk
niet meer, ik hoor je stem, een nieuwe
taal, een hemels ochtendgloren, alle
tranen dan verdwenen, zonbeschenen,
ik hoef niet meer, als alle woorden
zomaar verdampen ben ik opgelost,
gedragen in een dieper weten: zo licht
wist ik het wel, ik was het niet vergeten,
wat door de wind gelezen wordt gaat
nooit verloren, je hoeft het enkel te
vertalen uit het strelen van de halmen
op je huid: welkom, welkom, je bent
de liefde van mijn leven. -
Womb
Enclosed I roam from star to star,
I travel endlessly, I whisper and
my breath unfolds behind me as
a vale, a shooting star, a comet
on its way and growing, growing
with each light-year passing by,
O yes, there is much pleasure in this
roaming , it is creation of a Master
Plan and still this roaming is
continuing, and when from time
to time I reach the boundaries of
my confinement, I feel a sudden
shiver, as if some unseen hand is
there to push me back, or could it
be the vale behind that keeps on
coming back, I wonder. So here I
am, inside and out, no matter
how the journey goes, there always
will be worlds to enter and others
then to leave behind, the roaming
will continue , on and on, no
ending, no beginning, so is the
roaming in the Womb of Being,
the cavern of His Master’s Plan. -
Zien
Toen ik naar boven keek zag ik hoe een wolk
zich voor de zon kwam nestelen en toen ik
dieper keek zag ik nog een wolk en daarin
zag ik de zon, alsof het niet een wolk was maar
de zon die zelf tevoorschijn kwam, een nieuw
gegeven op het netvlies van mijn oog: en zo
zag ik met andere ogen, één oog dat wolk werd
en een ander zon, en beiden schenen helder,
wierpen hun licht op wat niet zichtbaar was
maar wel geweten, alsof wat nog niet was
toegekomen al bestond, nog voor het was
verschenen, en zo kan ik dan zien wat boven
hangt terwijl ik toch beneden toekijk, het is
slechts één stap om van hier naar daar te gaan
zoals een wolk zich voor de zon kan nestelen,
zo kan je zien.
-
Oceanic Love
Outward Bound
(Biarritz Beach, Atlantic Ocean, Vieux Bacou, Monday, February 23rd, 2009)
Sometimes we hesitate between tomorrow and today, the burden of a yesterday upon our
shoulders as an ocean wave, too heavy for a ride. Sometimes we hesitate upon that
selfsame wave, we hesitate, we linger, we listen to the wind perhaps there is a
message there before we drown in thoughts about these waves that on and
on roar through our heads as a forgotten love, long, long forgotten but
present, each second coming, coming and again: you see Here face in
front of you with every hand She lays upon the beach a deadly kiss,
but still this wind is irresistible, is loud and clear and yet again
we hesitate, shall we then sing with Her this ancient melody,
written in a thousand pebbles on the shore? Sometimes
we hesitate between tomorrow and today, the burden
of a yesterday upon our shoulders as an ocean wave, but
once the die is cast we fly, O we sing, we dance and glide, no
cold can hold us back, this beach is ours and we meet our Love,
we roll and turn, become the Wave, Her arms around us, gently
rocking, Her voice a lullaby we recognize from first we entered, O
yes, and here She is, for us only for us, and up and down we go, we
roll and rock, we shout exhilarated we enter in Her curve, She is inviting
us again, again, Her wave a womb to live our lives so fast and faster still until
the winter carries us above the water, we have wings and eagle like we leave
the cave, invited by the Sun as if we were a newborn Star, O yes, we shine, we
shine with our new Light years and years ahead, beyond all hesitation found our
Love, finally Home, finally homeward bound and yes, this beach is ours this ocean
now our Home, and that is all we have and all we need, there is no hesitation in this
moment because this is indeed All we have, O, All we will have, All we will have eternally.
(dedicated to Alban, Thomas, Julien, The Three Surfing Musketeers
) -
Reis
Reis, reis zoals je aangekomen bent,
durf wat vertrouwd is even achterlaten
om er later dan te kunnen terugkeren
en er de weg niet meer te vinden, reis,
reis tot je een adem ademt die niet
meer drijft tot verder gaan, die enkel
nog de thuiskomst is, waar aankomst
en vertrek niet meer te onderscheiden
zijn, en ieder woord te veel. -
Bernadette
Vuur heeft voedsel nodig, maakt dan
Licht en spreekt over de verste sterren
heen. En zo leggen we voorraden aan
zodat we warmte krijgen, zodat ons
Hart kan blijven kloppen, bloed stroomt
af en aan, O ja, het Vuur heeft voedsel
nodig, en toch zijn we hier beland, wie
heeft dan onze voorraad aangelegd?
Als ik je voeten kus weet ik het weer:
zoals het water stromen kan uit bronnen
aan het oog onttrokken zo is het ook met
jou: je bent onuitputtelijk, een waterput
waarvan jij enkel weet hoe diep de bodem
al dit weten draagt, ja waarlijk: Vuur heeft
voedsel nodig, hoe was ik hier anders
aangeland?
Even geduld...
