Blog van Andy Penne

Brief aan jongens/mannen

pastoor_penne — Wed, 02 Dec 2009 12:07:45 UT

Iedereen denkt in zijn leven natuurlijk wel eens na over wat de weg is die je gelukkig maakt. Voor de meesten zal die weg een gezin zijn. Voor sommigen zal die weg priester-worden zijn.

Het Sint-Janscentrum ( www.sint-janscentrum.nl ) aan de Papenhulst 4 in 's-Hertogenbosch is een plek waar al meer dan twintig jaar jongens en mannen een priesteropleiding volgen, tientallen zijn langs deze weg priester geworden.

Misschien vraag je je af hoe het er nu aan toegaat in zo een seminarie. Om jullie de kans te geven het Bossche seminarie eens in gewone doen mee te maken, organiseert men oriëntatiedagen op donderdag 17 en vrijdag 18 december a.s. Men dan het gewone seminarieleven meemaken met de dagelijkse eucharistieviering, het getijdengebed, de colleges en zelfs sport (als je dat wilt).
Je bent al welkom op woensdagavond 16 december: er is gezamenlijke aanbidding om roepingen om 17.30 uur, met aansluitend de vespers en de maaltijd om 18.30 uur. Je kunt natuurlijk ook op elk ander moment tijdens de dagen aansluiten. Wil wel een seintje geven als je komt aan rector F. De Rycke (rector@sint-janscentrum.nl of info@sint-janscentrum.nl of 073-6123055) in verband met de praktische organisatie van de keuken en de kamers.

Misschien ben je verhinderd om op deze weekdagen naar Den Bosch te komen wegens school of andere activiteiten. Weet dat je altijd op het seminarie kunt langskomen voor een gesprek of om enkele dagen mee te leven!

Mocht je jongens of mannen kennen die interesse hebben in deze oriëntatiedagen, mail dit bericht gerust door.

Met vriendelijke groeten,

Pastoor Andy Penne
www.rk-bergeijk.nl

Zielig kind

pastoor_penne — Tue, 01 Dec 2009 09:42:11 UT

Onlangs was er iemand die er zich aan had gestoord dat ik in een gezelschap had gezegd dat ik kinderen die niet gedoopt werden en geen godsdienstige opvoeding kregen zielig vond en dat ik er diep medelijden mee had. Die vrouw vond dat toch wel erg dat ik dat had gezegd. Ze vond het nog erger dat ik dat bleef vinden. Als iemand die echt leeft vanuit de band met Jezus Christus vind ik het zielig dat kinderen dat onthouden wordt. De band met Jezus Christus en Zijn Kerk geeft je echt leven, tot over de grens van dit leven, dat gun ik iedereen.

Onlangs stonden in De Volkskrant drie artikelen waarin werd gepleit de vrijheid van het confessionele onderwijs aan banden te leggen. Een docent pleitte er voor om kinderen tot hun achttiende levensjaar te vrijwaren van religieuze beïnvloeding door ouders of door onderwijs. Het is wat een aantal ouders die hun kinderen niet laten dopen en niet gelovig opvoeden, zeggen: “Ze moeten later zelf maar iets kiezen”.

Een van onze bisschoppen, Mgr. De Jong, heeft hierop gereageerd. http://extra.volkskrant.nl/opinie/artikel/show/id/4047/Misgun_jongeren_geloof_niet
De bisschop noemt het “betuttelend” de jeugd de keuze voor religieuze socialisatie te ontzeggen. “Waarom kinderen wel lid laten worden van de scouting of voetbalclub, die hun eigen waardesysteem hebben, maar niet van een levensbeschouwelijke organisatie?”
De bisschop durft gewaagde vragen te stellen in het artikel. Volgens De Jong pleiten de auteurs van de artikelen feitelijk voor een ‘verplichte atheïstische opvoeding’. Daarin ziet hij geen enkel heil: “Mag ik de auteurs uitnodigen eens naar maatschappijen te kijken waar generaties jongeren zonder religieuze socialisatie zijn opgegroeid? Vinden we daar statistisch meer emotioneel en religieus gebalanceerde 18-jarigen? Integendeel!” Het is ‘absurd’ kinderen buiten de deur van het geloof te houden, vindt de hulpbisschop. Volgens hem geeft het geloof zin en richting, troost en geborgenheid aan het leven. “Waarom zou je je kind niet in zo’n warm en integer thuis mogen opnemen?”
Een mooi beeld bij de gedachte “Men moet later zelf kiezen” is de volgende van de bisschop: Maar waarom ons kind wel opvoeden, tot allerlei zaken verplichten, het naar een bepaalde school te sturen? Het elke dag allerlei ongevraagde adviezen en opdrachten mee geven, maar het op dit zo wezenlijk terrein van de religieuze ontwikkeling op een dieet zetten? Kent u het verhaal van de Ezel van de filosoof Buridan (1292-1360)? Die stelde zich een ezel voor die voor twee even aantrekkelijke hopen hooi werd gezet. Omdat het dier niet kon kiezen, ging het dood van de honger. Bieden we onze jongeren niet alleen hopen religieuze hooi aan, waar men alleen maar van alle kanten omheen loopt, en erover zegt: zoek later maar een warm en lekker hoopje hooi uit.”

Door dit geluid van een van onze bisschoppen, voel ik me gesterkt om met sommige kinderen toch diep medelijden te hebben…

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

Ziekenzalving

pastoor_penne — Tue, 24 Nov 2009 08:36:52 UT

Dit woord kunt u zien op Youtube http://www.youtube.com/watch?v=mpkvmHe1sgg

Wanneer mensen horen spreken over het Sacrament van de Ziekenzalving, dan denkt men bijna onmiddellijk aan doodgaan. Toch is dat Sacrament niet alleen iets voor het sterfbed. In het persoonlijke gesprek met mensen die levensbedreigend ziek zijn of met mensen wiens gezondheid door de hoge leeftijd ernstig verzwakt is of met mensen die een risicovolle operatie moeten ondergaan, zal de priester het Sacrament van de Ziekenzalving aanbieden. In dat Sacrament mag de lijdende mens erin gesterkt worden dat God hem nooit in de steek laat, ook niet in die momenten van pijn en lijden en verzwakking.

Bij het Sacrament van de Ziekenzalving ligt de nadruk op Gods Nabijheid bij de lijdende en zieke mens. De Heer wil dichtbij de lijdende mens zijn. De Bijbel vertelt ons dat Jezus zieken de handen oplegde en zijn leerlingen opdracht gaf zieken de handen op te leggen en met olie te zalven. We lezen dat ook in de brief van Jacobus, hoofdstuk 5, verzen 14 en 15: “Is iemand onder u ziek? Laat hij de presbyters van de gemeente roepen. Zij moeten een gebed over hem uitspreken en hem met olie zalven in de naam van de Heer. En het gelovige gebed zal de zieke redden en de Heer zal hem oprichten. En als hij zonden heeft begaan, zal het hem vergeven worden.” In het Sacrament van de Ziekenzalving komt de Heer dichtbij elk die lijdend is. We bidden dat de Heer de zieke mag oprichten. Dat oprichten heeft 2 betekenissen. We bidden dat de Heer de zieke lichamelijk mag oprichten maar ook dat de Heer de zieke eens mag oprichten door de dood heen in de Verrijzenis.

De kern van de ziekenzalving is de handoplegging, de zalving met de ziekenolie en het gebed. De priester legt de zieke de handen op als een teken van Gods Hand die dichtbij de lijdende mens is. Het is ook een teken van de Heilige Geest die de lijdende mens sterk wil laten staan. Bij ziekte en lijden kun je gaan twijfelen, kun je bang worden. Gods Hand is nu dicht bij je.
Daarna zalft de priester de zieke op het voorhoofd en in de handen met de Ziekenolie, het is olie die de bisschop gezegend heeft. De priester bidt daarbij: “Moge onze Heer Jezus Christus door deze heilige zalving en door Zijn liefdevolle barmhartigheid u bijstaan met de genade van zijn Heilige Geest. Moge Hij u van zonde bevrijden, u heil brengen en verlichting schenken”.
Dat symbool van de zalf, de olie kennen we. We gebruiken zalf, olie om te verzachten, te verlichten en te sterken, ook om te laten genezen. De pijn en het verdriet die lijden met zich meebrengt mag verzacht worden door de zekerheid van Gods Nabijheid. Deze zalving geneest ook, vergeeft onze zonden. Als de zieke niet meer de zonden kan belijden, is er vergeving van zonden door deze zalving. Vanwege die zondevergeving kan en mag het Sacrament ook alleen door een priester gebeuren.

We noemen het Sacrament van de Ziekenzalving niet meer het Laatste Sacrament. Dat zal uiteindelijk de laatste Heilige Communie zijn. We spreken dan over het Viaticum, de Heilige Teerspijze, Christus als brood voor onderweg op onze laatste reis.

Met die handoplegging en die zalving bidden wij om het rustige vertrouwen van Gods Nabijheid en steun, die hebben we niet alleen nodig op het sterfbed maar ook en misschien vooral in de moeilijke tijd die daaraan vooraf gaat, in elke moeilijke tijd van pijn en lijden.
Laat ons daarom het Sacrament niet te lang uitstellen en in het Sacrament van de Ziekenzalving de Heer Jezus dicht bij ons laten komen.

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne. www.rk-bergeijk.nl

2012

pastoor_penne — Tue, 17 Nov 2009 09:01:17 UT

Vrijdagavond ging ik, samen met de diaken, naar de bioscoop in Lommel kijken naar de film 2012. http://www.youtube.com/watch?v=CdPJdCCVab4&feature=channel Door zoveel reclame werd ik er dus ook nieuwsgierig naar. De film gaat over het volgende: In het jaar 2009 worden aanwijzingen gevonden uit het Maya-tijdperk die voorspellen dat op 21 december 2012 het einde van de wereld is zoals we die kennen en dat de overgang plaats vindt naar iets nieuws. Verschillende mensen worden gevolgd aan het einde van 2012, een tijd van natuurrampen zoals hevige aardbevingen, uitbarstingen van vulkanen, smeltende gletsjers en wervelwinden. Een film vol Hollywoodspectakel.

Verschillende mensen vroegen mij of ik geloofde dat het mogelijk was dat de wereld in 2012 zou vergaan. Ik antwoord daar dan op dat het wel eens goed zou kunnen maar dat ik me zelf nooit vastpin op een datum. Alles wat we zien, is eindig. Hoelang houdt onze planeet het uit als zijn bewoners op deze manier er mee blijven omgaan. Christenen moeten zich niet moe maken met het speculeren over wanneer de aarde zal vergaan. Ze moeten de terugkomst van de Heer verwachten. De Bijbel spreekt er ons in Matteus 24 en Marcus 13 over dat dit zal gepaard gaan met grote tekenen als aardbevingen, zonsverduistering, vervolging en oorlogen maar niemand weet wanneer dat zal zijn, zelfs Jezus niet. Hij zegt daar Zelf over: “Niemand weet wanneer die dag of dat moment zal aanbreken, de engelen in de hemel niet en de Zoon niet, alleen de Vader.”(Marcus 13,32) Als Jezus ons dat zegt, hoe zouden we dan geloof kunnen hechten aan mensen die beweren de dag of het moment te kennen ?

Ik ken verschillende mensen die daar echt geobsedeerd door zijn, alles uitpluizen en opzoeken. Tegen die mensen zeg ik: “Maak je er niet moe mee want je kunt eerder dood zijn”. Stel dat de film gelijk heeft en de Heer zou op aarde terugkomen op 21 december 2012 en je denkt: “Tegen die datum moet ik er helemaal klaar voor zijn om van de Heer het loon te ontvangen”. Misschien ben je wel al eerder gestorven en was je dan nog niet klaar om voor de Heer te komen staan. Gaan die mensen dan tegen de Heer zeggen: “U bent 2 jaar te vroeg ?”

Deze hele gedachtegang brengen ons bij de betekenis van de advent die we binnenkort weer gaan beginnen. Het is een tijd waarin we ons voorbereiden op het Geboortefeest van de Heer maar ook een tijd waarin we onszelf bevragen op de betekenis voor ons dat de Heer eens zal komen op het einde van de tijd of wanneer ons lichaam het begeeft. Niemand weet wanneer dat zal zijn, dat kan in 2012 maar ook eerder of later. Voor ons allen blijft de aansporing van de Heer zelf: “Pas op dat jullie hart niet afgestompt raakt door de roes en de dronkenschap en de zorgen van het dagelijks leven, zodat die dag jullie overvalt, onvoorspelbaar als een val die dichtklapt. Want plotseling zal hij komen over allen die waar ook op aarde wonen. Wees waakzaam en bid onophoudelijk om te ontkomen aan de dingen die gebeuren gaan en om voor de Mensenzoon te kunnen verschijnen.” (Lucas 21, 34-36)

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

Roger

pastoor_penne — Tue, 10 Nov 2009 09:02:00 UT

Op zondag 22 november zal ik om 11 uur in de Sint-Martinuskerk van Luyksgestel een H.Mis uit dankbaarheid opdragen bij gelegenheid van mijn koperen priesterjubileum.
http://www.rk-bergeijk.nl/files/jubileum.pdf
Langs deze weg wil ik al onze parochianen en bekenden uitnodigen om met en voor mij te komen meebidden, om te bidden rond het Priesterschap en voor de zo nodige priesterroepingen.

Men vroeg me onlangs wat voor mij voor een priester het belangrijkste is, na de toediening van de Sacramenten en de verkondiging van Gods Woord. Spontaan kwam bij mij de gedachte: huisbezoek. Iedere week doe ik ongeveer 15 a 20 huisbezoeken, meestal gericht naar ouders van dopelingen, bruidsparen, rouw- en ziekenbezoek maar ook spontaan. In die persoonlijke contacten kun je mensen nabij zijn in hun geloof, kun je echt de zielen bij de Heer brengen.

Om een voorbeeld daarvan te geven, vertel ik even het verhaal van Roger. Ik was een paar jaar priester toen en werkzaam in Waalwijk. Op een zondag na de Mis in de Sint-Clemenskerk vroeg de koster of ik wist dat Roger heel erg ziek was. Nu kende ik Roger niet. Ik vroeg de koster of hij wist of die mensen katholiek waren. De koster wist dat zijn vrouw katholiek was, van de man wist hij het niet maar hij wist wel dat het “een Belz” was, iemand afkomstig uit België dus. De volgende dag ging ik er naartoe. Blij en verrast de pastoor te zien opende de vrouw de deur en zei onmiddellijk dat haar man ziek was. Daar kwam ik dus voor. In de woonkamer lag op een bedje de zieke man. We praatten wat, hij was een Westvlaming getrouwd met een Waalwijkse, was terminaal, het zou wellicht niet lang meer duren. Op het einde van het gesprek zei ik: “Nu ge zo ernstig ziek zijt, verlangt ge dan niet om eens de Heilige Communie thuis te ontvangen ?”. Snel kwam het antwoord: “Ah nee, mijnheer pastoor, want ik ben niet gedoopt en ik ben vrijdenker”. Ik was er door verrast, toch zei ik hem: “Ook al ben je niet gedoopt en vrijdenker, ik zal u toch regelmatig bezoeken want we zijn landgenoten”. Ik ben daar om de twee, drie dagen op bezoek geweest en steeds meer kreeg ik het verhaal te horen. Zijn vader had ooit een ruzie gehad met de pastoor en was daardoor antiklerikaal geworden. Daardoor waren de kinderen nooit gedoopt. Zijn moeder was wel een gelovig mens. Zij nam de kinderen mee naar Broeder Isidoor in Kortrijk, naar de Heilige Bloedprocessie in Brugge en naar de Heilige Godelieve in Gistel. Steeds meer sprak hij over het geloof wat hij bij zijn moeder had gezien. Op een dinsdagavond - voor ik op familiebezoek naar Vlaanderen vertrok - ging ik nog een keer bij Roger. Hij lag te bed en kon zich niet meer oprichten maar toen sprak hij wel uit dat hij geloofde dat hij zijn moeder in de Hemel zou terug zien. Ik heb hem toen gevraagd: “Roger, als gij dat allemaal gelooft, wilt gij dan niet gedoopt worden ?”. Hij knikte. Ik heb hem toen gedoopt, zijn vrouw en dochter waren er ook bij. De vrijdag daarop was ik er terug. Hij was stervende. Ineens zag ik dat de laatste ogenblikken daar waren. Ik heb zijn hand gepakt en we zijn beginnen bidden. Ineens keek hij me aan. Er rolde een traan uit zijn ogen en hij stierf.

Als jonge priester is dat een gebeurtenis die me heeft bevestigd dat we heel nabij onze mensen moeten zijn, veel huisbezoek moeten doen en zo mensen bij de Heer brengen, in het spoor van de Heer Zelf die naar mensen toeging. Zonder dat huisbezoek was deze mens nooit in de Liefde van Christus gestorven.

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

APART
Ook Radio Lorali neemt iedere week het wekelijks woord over op zijn site…
http://www.radiolorali.be:80/content.php?hmID=1823&smID=1642&ssmID=165

Afscheidsbriefjes van Elena

pastoor_penne — Tue, 03 Nov 2009 09:31:10 UT

Afgelopen vrijdag stond op de voorpagina van de Vlaamse krant Het Nieuwsblad een grote foto van een kind met de titel erbij “Stervende Elena (6) stopt huis vol afscheidsbriefjes”. http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GVM2HAK44
Het verhaal gaat over een zesjarig Amerikaans meisje wat door een tumor in haar hoofd nog slechts korte tijd kon leven. Toen ze ook niet meer kon spreken, verstopte ze in huis tientallen liefdesbriefjes. Vandaag, twee jaar na haar dood, blijven haar ouders briefjes vinden, ze hebben nu al drie dozen vol Elena-briefjes. Het eerste briefje vond men twee dagen na de begrafenis, tussen twee boeken, een kaartje met daarop: “Mama en papa, ik hou van jullie”. De ouders vertellen: 'Eerst keken we ernaar en dachten we: wat lief. Meer zochten we er niet achter. We dachten dat Elena het kaartje daar toevallig had achtergelaten. Gaandeweg vonden we steeds meer kattebelletjes. In onze aktetas, rugzak, boeken, in de lades van onze kleerkast, in de zakken waarin we onze kerstversiering opbergen, tussen fotoalbums, achter foto's in kaders... .' Soms was het briefje volgetekend met hartjes, soms stond er tekst op. Sommige briefjes waren aan de ouders gericht, andere aan de grootouders. Eentje zelfs aan de hond van de groottante. Maar Elena schreef vooral voor haar kleine zus Grace: Love Grace. Go! Go!

Dat verhaal past goed in deze novembermaand. Velen gaan in deze tijd naar het kerkhof, meer dan anders denken we aan hen die eens een belangrijke plaats in ons leven hadden en die gestorven zijn. De meesten van ons zullen wel niet zo een massa briefjes vinden met “Ik hou van jou” maar wanneer we op bepaalde plekken komen of bepaalde dingen doen dan denken we toch dikwijls: “Hier ben ik met mijn overleden echtgenoot, mijn kind, mijn ouders, mijn broer of zus ook geweest of die dingen hebben we hier samen gedaan”. De herinneringen daaraan kunnen voor ons een gevoel geven van liefde.

De dagen rond Allerheiligen en allerzielen zijn niet louter dagen om herinneringen op te halen aan gestorvenen. Het zijn dagen die in ons het geloof mogen versterken dat er van de overledenen meer blijft dat een dood lichaam wat we aan de aarde of het vuur hebben toevertrouwd en herinneringen. Het leven eindigt niet met de dood van het lichaam en in het donkere gat van de dood, onze ziel keert terug naar Gods Hand om in het Licht van God thuis te komen. Wie “met het zegel op het voorhoofd getekend was”, wie met vallen en opstaan trouw is gebleven aan God, aan onze medemensen en aan de weg die God als roeping in ons hart heeft neergelegd, zal aan de Overkant van de Heer Zelf mogen horen: “Zalig mag je nu zijn”, wat wil zeggen: “Je mag bij Mij thuiskomen”. Van dat Leven na dit leven kunnen we ons zo weinig voorstellen. De Schrift spreekt ons over “een nieuwe Hemel en een nieuwe aarde”, “de plek waar geen rouw, geen geween, geen smart” meer is. We geloven dat we daar dicht bij God mogen zijn, dicht bij onze dierbaren met wie we hier leefden en vandaar ook dicht bij hen die achterblijven. Kan ik dat ook geloven ?

De vader van het overleden kind Elena zegt: “Het is wonderlijk voor ons om die briefjes te blijven vinden. Hard ook. Toch hoop je dat het nooit stopt”. Laten wij er van overtuigd zijn dat – zoals Jezus eens is gestorven en verrezen - ook wij als christenen verder mogen leven, over de grens van dit leven en dat we met elkaar verbonden blijven, in liefde en gebed.

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

UITNODIGING KOPEREN PRIESTERJUBILEUM
http://www.rk-bergeijk.nl/files/jubileum.pdf

Stripverhalen en Jef Nys

pastoor_penne — Tue, 27 Oct 2009 15:15:51 UT

Afgelopen weekend was ik op bezoek bij enkele zusters in Vlaanderen. Toevallig kwam ter sprake dat zaterdag in de kathedraal van Antwerpen de uitvaart was geweest van striptekenaar Jef Nys http://nl.wikipedia.org/wiki/Jef_Nys . Een van de zusters bekende dat ze al jaren fan was van de stripfiguur Jommeke en dat ze het nog elke dag in het dagblad las. Ik heb toen ook verteld dat ik in mijn kinderjaren de stripverhalen van Jommeke heb verslonden. Bij ons thuis in Nederhasselt moet nog een grote stapel stripverhalen liggen met de avonturen van Jommeke.

Op een bepaald moment ging een van de zusters even weg en kwam terug met een cadeautje: vijf stripboeken, allemaal getekend door Jef Nijs. Stripboeken met mooie titels. “De Reus van Bengalen”, over de Vlaamse pater Constant Lievens die in India het geloof in Jezus Christus is gaan verkondigen. “De trek naar China”, over de Vlaamse pater Verbist, de stichter van de missionarissen van Scheut die naar China het geloof in Jezus Christus bracht. “De grote zwartrok”, over de Vlaming Pieter De Smet die als priester jarenlang de bevrijdende boodschap van Jezus Christus bracht bij de indianen. “De grote weldoener” over het leven en de inzet van Kanunnik Triest, die de Broeders en de Zusters van Liefde stichtte en zo Christus’Liefde bracht bij de armsten en kleinsten. “Het schone avontuur van een bakkersjongen”, over het leven van priester Edward Poppe die als jonge priester getuigde van Christus’Nabijheid in de Eucharistie.

Ik heb in de afgelopen dagen die stripverhalen verslonden, zoals dat heet. Naast het feit dat je er dingen van leert over wie die mensen waren, laat het je ook nog bij enkele dingen meer stil staan. In die stripverhalen gaat het over mensen van bij ons, mensen die hier in onze streken geboren en getogen zijn. In hun hart hebben ze allemaal aangevoeld dat ze hun persoonlijke vriendschap met Jezus Christus niet voor zichzelf moesten houden maar dat ze die grote rijkdom voor hun leven ook moesten overbrengen naar anderen. Voor sommigen van hen was dat naar mensen die dichtbij hen leefden, voor anderen was dat de reden om huis en land te verlaten en duizenden kilometers verder te gaan getuigen van Jezus Christus. Het waren niet altijd succesverhalen maar ze hebben volgehouden en ze hebben volhard.

Ik zou er voor pleiten om stripverhalen als deze opnieuw uit te geven en te laten lezen aan onze jongeren en ook aan hen die misschien al minder jong zijn. Het lezen van zo’n verhalen laat ons de vraag stellen: wat zij hebben gedaan en gekund, dat is ook iets voor ons. Hoe beleef ik mijn vriendschap met Jezus Christus, hoe getuig ik er van ? Het kan van ons getuigen afhangen of iemand gelukkig is of blijft in een donkere cirkel.

Die stripverhalen over de levens van grote christenen van bij ons en deze dagen rond Allerheiligen mogen ons bevragen: wat als ik vanavond voor de Heer zou komen te staan, hoe heb ik mijn vriendschap met Hem uitgedragen en concreet gemaakt ? Het voorbeeld van die velen die ons voorgingen mag ons inspireren…

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

ROND DE DIAKENWIJDING
Op zaterdag 7 november om 12 uur zal Mgr. Hurkmans in de kathedraal van ’s-Hertogenbosch 4 seminaristen (drie Nederlanders en een Westvlaming) tot diaken wijden als voorbereiding op hun priesterwijding in mei. Iedereen is van harte welkom.
Jongens en mannen die de mogelijkheid in hun leven open laten om priester te worden kunnen dat weekend meeleven op het seminarie. Ze zijn welkom vanaf vrijdagavond 6 november om 18 uur. Het seminarie biedt hen gelegenheid om de wijdelingen te ontmoeten, gesprekken te hebben met de andere seminaristen, en de wijding zelf van nabij mee te maken. Wie wil, kan blijven tot zondag 8 november en ook de Katholieke Jongerendag meemaken met de seminaristen. Men kan zich opgeven bij rector Filip De Rycke per mail of telefonisch fderycke@sint-janscentrum.nl of (31)73-6123055.

Frank Vandenbroucke en Allerzielen

pastoor_penne — Tue, 20 Oct 2009 11:20:14 UT

Vorige week overleed in Senegal veel te vroeg de Belgische wielrenner Frank Vandenbroucke. http://nl.wikipedia.org/wiki/Frank_Vandenbroucke_(wielrenner) Het plotse sterven van deze vierendertigjarige man heeft veel mensen stil gemaakt. Hij was een persoon die niemand onberoerd liet. Niet in de nadagen van zijn carrière en al zeker niet in zijn topperiode. Volgens sommigen was hij het grootste talent dat België ooit gekend heeft, volgens anderen niet meer dan een omhooggevallen glamourboy. Slechts over één ding bestond er eensgezindheid: wat hij liet zien op de fiets wás adembenemend. Ik las ergens: “Vandenbroucke was voor zijn fans als God op wielen. Op goede dagen had hij iets buitenaards, onverslaanbaar, alsof hij de concurrentie achteloos op afstand hield.” Het is een bekend verhaal dat zijn fans op straat kalkten: “VDB is God”. De renner zelf kon zichzelf nog het beste relativeren. Hij bracht in april vorig jaar een boek uit met de titel 'Ik ben God niet'. Een boek over meer dan wielrennen alleen, over een leven dat geleefd heeft en geleefd werd, een boek over een man die zijn eigen verleden uitdagend in de ogen keek.

Aan dat sterven van die voor velen op-een-Godenkind-lijkend iemand moest ik denken, toen ik dit artikeltje schreef op weg naar de Allerzielentijd. In de komende weken zullen velen van ons weer de graven bezoeken van hun dierbaren of toch eens bijzonder stilstaan bij velen die we hebben gekend en die overleden zijn. Als ik zo eens wandel op de kerkhoven van Nederhasselt, Waalwijk, Bergeijk of Luyksgestel en ik zie daar de graven van zovelen die ik heb gekend of die ik zelf heb begraven, dan komen er veel herinneringen naar boven. Van een aantal van hen kwam de dood als een bevrijding en een welkome vriend na een lange lijdensweg, van een aantal van hen kan men zeggen dat hun leven voldragen was. Van velen moet je zeggen dat het sterven te vroeg kwam, dat ze eigenlijk nog niet konden gemist worden.

In de loop der jaren merk ik dat het te vroege sterven van medemensen bij velen het geloof kan laten wankelen. Hoe is het te rijmen met de liefde van God dat mensen zo jong doodgaan ? Sommige mensen willen van een pastoor dan soms een verklaring krijgen waarom de ene mens vroeg en de andere wat later sterft. Ik kan daar ook geen antwoord op geven en ik worstel daar soms ook mee. Ik weet ook niet waarom iemand jong of oud sterft. Wat ik wel weet is dat op welk moment het lichaam van de mens het begeeft, de ziel – het eeuwige van de mens – verder leeft. Wat voor mij een mooie, troostvolle tekst is die mijn beleving daarin weergeeft, is de zin uit de tweede brief aan de Korintiërs 5,1: “Wij weten dat wanneer onze aardse tent, het lichaam waarin wij wonen, wordt afgebroken, we van God een woning krijgen: een eeuwige, niet door mensenhanden gemaakte woning in de hemel.”

Terecht merkte de overleden wielrenner Frank Vandenbroucke op: “Ik ben God niet”. Maar we hebben wel een onsterfelijke ziel die eens naar God terugkeert, wanneer ons lichaam het begeeft. Van Hem hoop ik dan te mogen horen dat ik met mijn aardse leven mijn best heb gedaan naar Hem en naar mijn medemensen en dat ik daarom voor Eeuwig bij Hem mag wonen.

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

De geur van God

pastoor_penne — Tue, 13 Oct 2009 12:15:53 UT

Afgelopen week werd in onze familie een kindje geboren, Linde. Langs moeders kant het eerste kind van een nieuwe generatie, het eerste achterkleinkind voor mijn grootmoeder. Enkele dagen later ben ik ook de kleine gaan bewonderen. Dat kleine kindje trof me. Nu zie ik bij dopen veel kinderen, dan zijn ze meestal al enkele maanden oud. Zo klein en zo teer, zie ik ze eigenlijk nooit. Hoe mooi. Ik was ook getroffen door de liefdevolle zorgen van die jonge ouders. Ik moest denken aan de woorden van Jezus: ‘Wie dit kind in mijn naam bij zich opneemt, neemt mij op; en wie mij opneemt, neemt hem op die mij gezonden heeft. Want wie de kleinste onder jullie allen is, die is werkelijk groot.’ (Lucas 9,48)

Precies deze week las ik het mooie verhaal over Dana Lu Blessing. Wegens complicaties werd ze geboren na een zwangerschap van 24 weken. Met 1 pond, 9 ons en slechts enkele cm was ze zeer prematuur. Die middag, kort na de geboorte, kwam de arts naar de ouders Diana en David met de boodschap: “Ik denk niet dat ze het gaat halen. Slechts 10% kans dat ze de nacht doorkomt, en zelfs dan, als ze door een wonder het haalt, zal haar toekomst er erg uitzien.” Dana zou nooit lopen of praten, misschien blind zijn, waarschijnlijk verlamd en mentaal een achterstand hebben. Zij hadden zo lang gedroomd over een dochter in hun gezin. Nu zou binnen uren hun droom ten einde zijn.

En toch…de eerste dagen gingen voorbij en ze bleef in leven. Wel konden ze Dana niet aanraken, niet tegen de borst houden en hun liefde overdragen. Alleen konden ze bidden opdat God dicht bij het kleine meisje zou zijn. Geen moment werd Dana opeens sterker. En toch…de weken gingen voorbij en ze bleef leven, ze kwam voorzichtig wat aan en werd sterker. Toen Dana 2 maanden oud was, mochten haar ouders haar voor het eerst vasthouden. En weer 2 maanden later, terwijl de artsen steeds vertelden dat de overlevingskansen bijna nihil waren, mocht Dana naar huis. 5 jaar later was Dana een klein pittig meisje met glinsterende ogen en een wil om te leven. Zij vertoonde geen tekenen van geestelijke achterstand; zij was alles wat een kind kon zijn. Maar het eind van dit verhaal is het nog niet..

Op een winderige middag in de zomer van 1996 zat Dana op de schoot van haar moeder in een parkje waar haar broertje Justin baseball aan het spelen was. Zoals gewoonlijk was Dana aan het kwebbelen, toen ze plotseling ineens stopte en zei: “Ruik je dat?”. Diana rook en antwoordde: “Ja, het ruikt naar regen”. Dana sloot haar ogen en zei weer: “Ruik je dat?”. En haar moeder zei: “Ik denk, dat we straks nat worden. Het ruikt naar regen.” Dana schudde haar hoofd, raakte haar schouders aan en vertelde: “Nee, het ruikt naar Hem. Het ruikt naar God toen ik met mijn hoofd op zijn borst lag.” Tranen kwamen opzetten toen Dana opsprong om met de andere kinderen te gaan spelen. Voordat de regen begon, hadden de woorden van haar dochter al bevestigd wat de Blessingfamilie in hun hart altijd hadden geweten. Tijdens de lange dagen en nachten van die eerste 2 maanden van haar leven, toen zij nog te gevoelig was om haar aan te raken, had God haar tegen zijn borst gehouden en het was Zijn geur die zij zich zo goed herinnerde.

De geboorte van het kindje Linde en dit verhaal brachten me in herinnering dat God ons Zijn kinderen toevertrouwt, Hij verliest ons geen moment uit het oog en Hij blijft al Zijn mensen dragen door het leven…

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

De rozenkrans, een eigentijds gebed

pastoor_penne — Tue, 06 Oct 2009 10:41:50 UT

Wat voor zin heeft het om de rozenkrans te bidden en is het nog wel van deze tijd? De afgelopen tijd ontmoette ik verschillende jongeren die in gebedsgroepen het rozenkransgebed hadden ontdekt als een waardevol gebed. In welke stemming je ook bent, vreugdevol of verdrietig, het is altijd passend. In die zin is het heel eigen-tijds, het past altijd bij de tijd waarin je leeft. Alle soorten van gevoelens kun je leggen in de overweging van de blijde, droeve, lichtende of glorievolle mysteries van het leven van de Heer en in het bidden van het Onze Vader en Weesgegroet. Dat is de kracht van het rozenkransgebed. Dat maakt dat door alle tijden mensen zo tot God hebben gebeden en Maria’s voorspraak hebben ingeroepen.

Blijde en droeve mysteries en bidden. Vrienden mailden me daar rond het mooie volgende verhaal. Een oude dame kwam bij de dokter en zegt:"Ik heb een handvol klachten, zal ik ze eens opnoemen?'' De dokter denkt:"Daar heb je weer zo’n klaagverhaal". Toch is hij benieuwd. Dan begint de vrouw. “Eerste vinger: mijn man verloren. Tweede vinger: mijn lichamelijke klachten. Derde vinger: ik kan nog zo weinig doen.Vierde vinger: ik voel mij soms zo eenzaam.Vijfde vinger: er sterven zoveel onschuldige mensen. U ziet wel, een hand vol”, klonk het. De dokter knikte. “Dat is niet mis, dat is inderdaad een hand vol. En de andere hand dan?”, zei hij. “O, dat zijn de zegeningen”, zei ze, “Wilt u die ook horen?”. “Graag” ,zei de dokter. “Daar gaan we dan”, zei de vrouw. “Eerste vinger: ik heb elke dag genoeg te eten.Tweede vinger: ‘s winters is het in mijn huis toch lekker warm. Derde vinger: er zijn toch veel mensen die mij willen helpen.Vierde vinger: dat ik niet nog meer ziektes en pijn heb.Vijfde vinger: ik krijg voldoende geld om alles te kunnen betalen. “Dat is ook precies een hand vol, ziet U wel?" De dokter kon het niet ontkennen. In stilte keek hij naar beide toegestoken handen. De vrouw keek hem aan en zei: “Het zijn twee handen, die al heel wat verdriet hebben weggedragen.Twee handen die al heel wat tranen hebben weggeveegd.Twee handen die zich vaak tot een vuist gebald hebben.Twee handen die weten wat leven is. En weet u wat ik nou zo mooi vind? Wat er gebeurt als je die handen vouwt en gaat bidden.” “Als je gaat bidden?”, vroeg de dokter. “Ja, als je gaat bidden, gebeurt er iets met je handen. Kijk dan gaan mijn vingers van mijn rechterhand tussen de vingers van mijn linkerhand en dan komen dus eigelijk al die zegeningen tussen de beroerde dingen te zitten. Dan houd ik dus eigenlijk al die vervelende dingen tegen mijn zegeningen. En zo bid ik dan. Dan zeg ik tegen God waar ik verdriet over heb en wat mij pijn doet. Maar daarna tel ik mijn zegeningen, want de allerhoogste zegen in mijn leven is mijn geloof in God. Ik geloof in de woorden van Psalm 139. Ik geloof dat Hij mij als geen ander kent. En dan zeg ik: Dank U goede God, dat ik twee handen heb. Ze houden elkaar in evenwicht. Ik vouw de vervelende dingen tussen de zegeningen en dan is het net of het leven niet meer zo zwaar is, en je toch blij kunt zijn.”

Hoe is het met ons? Hebben we alleen oog voor de moeilijke dingen in ons leven of ook voor de goede en mooie dingen? En bidden we daar ook voor? We kunnen dat het beste met onze rozenkrans, in deze oktobermaand en het hele jaar door.

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

Anorexia

pastoor_penne — Tue, 29 Sep 2009 10:27:35 UT

Deze week was ik bij een gezin die zich veel zorgen maken om hun tienerdochter die aan anorexia lijdt. Een heel geworstel om haar te laten eten en haar te overtuigen dat ze helemaal niet te dik is. Ook bij haar heeft het ideaalbeeld “superslank-zijn” zich genesteld met alle gevolgen van dien. Ik hoor er de laatste tijd steeds meer van.

Het is iets van alle tijden. Mensen zien er graag jonger en mooier uit dan ze in werkelijkheid zijn. De computer biedt daar heel wat mogelijkheden voor. Kijk eens in tijdschriften. Je ziet daar foto’s van actrices van een zekere leeftijd die er verdacht jong uitzien. Ook in verkiezingstijd zie ik wel eens affiches met politici die plots geen dubbele kin meer hebben.

Op de radio hoorde ik deze week dat het Franse parlement zich buigt over een wet die dat fotoshoppen wil verbieden.Men wil paal en perk stellen aan de afbeeldingen van modellen die er zo supermooi uitzien – wat niet echt is - omdat ze helemaal opgekalefaterd zijn met make-up of met fotoshop. Parlementslid Valérie Boyer wil dat een wet, waarin staat dat als er foto’s verschijnen, affiches met foto’s van mensen die geretoucheerd zijn, bewerkt op die foto, er ook bijstaat dat het lichaam wat we zien bewerkt is met de computer. Als dat niet vermeld wordt, staat er een straf op van 37.500 euro. Dit wetsvoorstel kadert in de strijd tegen anorexia. Het gaat haar om de volksgezondheid. Vrouwen worden er in onze tijd toe aangemoedigd om er zo mooi, zo jong en zo slank mogelijk uit te zien. Het voorbeeld wat men dikwijls krijgt in bladen of affiches is geen realistisch voorbeeld. Een tijd geleden heeft die Franse politica ook een wet erdoor gekregen, die websites strafbaar maken die anorexia stimuleren, die meisjes aanmoedigen om zo weinig mogelijk te eten en extreem af te vallen. Makers van dergelijke sites kunnen drie jaar de cel in gaan.

Valérie Boyer krijgt heel wat bijval in Frankrijk. Ook het Franse Damesblad “Elle” maakte onlangs heel doelbewust een aflevering waarin 8 vrouwelijke topmodellen zonder make-up en zonder fotoshoppen verschenen waaronder Monica Bellucci. Het was een statement om te laten zien: het kan ook in het echt. Het wetsvoorstel rond het niet retoucheren van foto’s wil politica Boyer ook van toepassing laten zijn op politieke affiches. Als er op een affiche een politicus plots zonder dubbele kin of zonder rimpels, of een politica plots met grotere borsten verschijnt moet er op die affiche komen staan: “is bewerkt met de computer”.

Ik heb de afgelopen dagen regelmatig aan deze dingen gedacht. We hebben van God een lichaam gekregen en daar moeten we zorg voor hebben. Maar we zijn ook allemaal uniek. We hoeven niet allemaal dezelfde vorm te hebben. God houdt van ons zoals we zijn. Als we zorg dragen voor onze gezondheid, houdt Hij van ons, hoe we er ook uitzien. God wil niet dat we lijken op de mooie, gefotoshopte mensen uit de boekjes. Hij heeft ons geschapen naar Zijn Beeld en gelijkenis en als we daar aan werken, dan zijn we werkelijk mooi !

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

INTERVIEW
Voor www.inspiratiemagazine.nl gaf ik een interview, zie http://www.inspiratiemagazine.nl/artikelen/2009-05-penne.pdf

Engelen komen...

pastoor_penne — Tue, 22 Sep 2009 11:26:29 UT

Op het einde van elke kerkelijke uitvaart zingen we het “In Paradisum”. In dat gezang bidt de Kerk dat de engelen de overledene naar het Paradijs mogen geleiden. Je zingt dat zo dikwijls en het klinkt op den duur zo gewoon. Deze week klonk bij een uitvaart het “In Paradisum” anders dan anders vanwege het verhaal van de overledene.
Deze week overleed hier Thea, een hoogbejaarde vrouw, eenennegentig jaar oud, een diepgelovige vrouw, sterk met God verbonden in het gebed en de Sacramenten. Toen ik haar vorige week de Sacramenten der Zieken toediende, vroeg ik haar hoe ze zich de dood voorstelde. Ze sprak me haar geloof uit dat ze naar God ging en dat ze geloofde dat ze bij God zou gebracht worden door haar engelen, door de door haar gedoopte kindjes. In haar jonge jaren was ze verpleegkundige geweest in Amsterdam. Daar had ze in veel gezinnen gewerkt. Daar was ze ook aanwezig geweest bij talloze bevallingen. De jaren dertig, veertig en vijftig was een tijd waarin er nog veel kindjes stierven bij of kort na de geboorte. Ze kende het kerkelijk voorschrift dat in nood iedereen mag en moet dopen. In de loop der jaren had ze tientallen kleintjes nog gedoopt voor ze waren gestorven. In de paar minuten of de korte tijd dat die kleintjes hadden geleefd, had zij water genomen en gezegd: “Ik doop u in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest”. Ze geloofde nu oprecht dat die kleintjes mede door haar kordaat handelen zeker in Gods Liefde en Barmhartigheid waren thuisgekomen en dat die kinderen haar nu als engelen zouden tegemoet komen, nu ze ook die weg naar de Eeuwigheid moest gaan. Het was voor deze vrouw een sterke overtuiging en het beeld wat ze had van wat we ons eigenlijk zo moeilijk kunnen voorstellen en wat de kern van ons geloof is: dat we na dit leven mogen binnengaan in het Eeuwige Leven.

Het getuigenis en het diepe geloof van deze vrouw liet me over enkele dingen nadenken, gedachten die ik wil delen.
Er is de noodzaak van het Doopsel om bij Jezus te horen. Gedoopt zijn is niet iets vrijblijvends als je in Jezus gelooft. De Heer zelf zegt: “Wie gelooft en gedoopt is zal worden gered, maar wie niet gelooft zal worden veroordeeld.” (Marcus 16,16) We moeten niet te lang na de geboorte wachten om kinderen te laten dopen. Zeker als kinderen in enig stervensgevaar zijn moeten we het Doopsel niet uitstellen. Als het heel dringend is en we kunnen niet op een priester of diaken wachten, dan mag en moet ook in deze tijd elk water nemen en de doopwoorden uitspreken. Anderzijds is het toch ook goed te zeggen dat ik geloof dat Gods grote Liefde en Barmhartigheid er is voor die kinderen die voor hun geboorte zijn overleden of onverwacht voor het geplande doopsel zijn overleden. Er is een tijd geweest dat men zich afvroeg of deze kinderen wel bij God konden zijn. Daar mogen we van overtuigd zijn: God draagt zorg voor hen en bewaart hen. Zoals Thea er van overtuigd was dat die kleintjes haar zouden tegemoet komen, zo mogen we ook van hen overtuigd zijn dat we ze eens zullen zien wanneer ook wij naar de Overkant bij de Heer gaan.

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

KERKELIJK FAMILIEREGISTER
Ik gaf een kerkelijk familieregister uit... Persbelangstelling genoeg, kijk maar...
http://www.rorate.com/nws.php?id=57140 en http://www.rk-bergeijk.nl/files/familieboekje.pdf en http://www.katholieknederland.nl/actualiteit/2009/detail_objectID694395_FJaar2009.html

Een eigen trouwboekje voor onze parochie

pastoor_penne — Mon, 21 Sep 2009 18:52:07 UT

In het Eindhovens Dagblad van zaterdag 19 september 2009 verscheen een artikel “Pastoor Penne bedenkt kerkelijk familieboekje”. zie: http://www.rk-bergeijk.nl/files/familieboekje.pdf

Waarover gaat dit ?
In de afgelopen maanden heb ik drie kerkelijke huwelijken gehad waarvan het bruidspaar geen burgerlijk trouwboekje had. Ze waren wel voor de wet getrouwd maar hadden geen trouwboekje omdat door de gemeentediensten was gezegd dat het niet nodig was zo een boekje te kopen en dat zo een boekje ook nergens voor nodig is voor de wet. Die bruidsparen hadden dan ook geen document waar ik al priester voor hen het kerkelijk huwelijk kon aantekenen.
Het overgrote deel van onze dopelingen heeft ouders die niet meer burgerlijk en kerkelijk gehuwd zijn. Om een voorbeeld te geven: van de 53 kinderen die dit jaar in Luyksgestel al zijn gedoopt waren er maar 21 ouders getrouwd. Bij de meeste dopen kan men dus ook het nergens voor de ouders aantekenen.

Deze gebeurtenissen hebben me laten besluiten een eigen “trouwboekje” te laten maken.
Ik heb daar Drukkerij Vanden Broele uit Brugge, die de meeste trouwboekjes in Vlaanderen en Nederland maakt, voor aangesproken. Ze waren bereid dit uniek idee mee gestalte te geven.
Het resultaat mag er zijn.
Langs de buitenkant ziet het boekje er net uit als een trouwboekje van de gemeente.
Wanneer je het openslaat staat op de eerste bladzijde “Kerkelijke familieregister van … en …”
Daarna volgt een bladzijde voor het invullen van het kerkelijk huwelijk. De tekst luidt: “Door het sacrament van het huwelijk verbonden zich tot echtgenoten … en … op… in de kerk van … te … bisdom … in tegenwoordigheid van priester/diaken … en de getuigen … Handtekening priester/diaken … parochiestempel”
Daarna volgen er 8 bladzijden om de kinderen in te vullen. Daar luidt de tekst van : Geslachtsnaam … Voornamen … Geboren op … in de gemeente … Gedoopt op … door … in de … te … Eerste Heilige Communie op … in de … te … Heilig Vormsel op … in de … te …”
De laatste twee bladzijden zijn – zoals in de burgerlijke trouwboekjes – bladzijden om overlijdens in te vullen. Op de voorlaatste bladzijde staat: “Aantekeningen betreffende overlijden van de partners (twee keer staat er) … is overleden op … te … De kerkelijke uitvaart heeft plaats gevonden op … in de kerk van … te …” Op de laatste bladzijde zijn er ook 2 dergelijke mogelijkheden om overleden kinderen te noteren.

Dit kerkelijk familieregister wil voorzien in een behoefte van gelovigen om toch belangrijke momenten van het kerkelijk leven van hun gezin te laten noteren en zo op een handige wijze dat bij elkaar te hebben.

Het kerkelijk familieregister wordt verkocht aan 10 euro per stuk en is uitsluitend te bestellen op het Parochiesecretariaat van de Pastorale Eenheid Bergeijk, Hof 16, 5571 CC Bergeijk. Telefonisch bereikbaar elke werkdag van 9 tot 12 uur en op dinsdag ook van 14 tot 17 uur. Mailen kan op Parochie-Bergeijk@hetnet.nl

Luyksgestel, 20 september 2009.
Pastoor Andy Penne
www.rk-bergeijk.nl

Wat zie ik in de kerk ?

pastoor_penne — Tue, 15 Sep 2009 08:54:48 UT

Eind september vieren we in Luyksgestel de 50ste verjaardag van de consecratie van de kerk. Een gebeurtenis als deze liet me even nadenken over de betekenis van het kerkgebouw voor ons. Een kerk is niet "zomaar een dak boven wat hoofden". Een kerk is - zoals de prefatie van de kerkwijding zegt: "een huis van gebed; hier geeft Gij ons al wat wij nodig hebben en is uw genade voortdurend werkzaam. Hier maakt Gij ons tot een tempel van de heilige Geest, waarin het licht schijnt van een welgevallig leven".

Ik denk dat er in een katholiek kerkgebouw vijf bijzondere plaatsen moeten zijn die dat concreet maken. Aan de hand van die vijf plaatsen wil ik er even bij stil staan.

Onze Sint-Martinuskerk heeft een groot stenen altaar. Wat me opvalt is dat veel mensen denken dat het altaar symbool is van de tafel van het Laatste Avondmaal. Het altaar verwijst echter naar de graftombe van de Heer. De Heer is aan het kruis gestorven, begraven en uit het graf opgestaan. De Mis die aan het altaar wordt opgedragen is geen herdenken van het Laatste Avondmaal maar de tegenwoordigstelling van het Kruisoffer van Christus. De gekruisigde en Verrezen Heer komt werkelijk tegenwoordig. Bij het wijdingsgebed wordt dit mooi verwoord: "Maak dit altaar, Heer, opgericht in het huis van de Kerk, tot een offerplaats, voorgoed bestemd voor het offer van Christus, en tot de tafel des Heren, waaraan uw volk wordt gesterkt met goddelijk voedsel", verder wordt gesproken over "het bijzonder altaar waarop het kruisoffer door de eeuwen heen op mysterievolle wijze wordt voortgezet totdat Christus komt" en "de tafel waaraan de kinderen der kerk zich verenigen om God dank te zeggen en het Lichaam en Bloed van Christus in zich op te nemen".

De tweede bijzondere plaats is het tabernakel, de kluis waarin de geconsacreerde hosties worden bewaard. Door het vele glas, de vele ramen in onze kerk kan iedereen die voorbij komt altijd het tabernakel zien waarbij de godslamp brandt. Het is de woonplaats van de waarachtig - onder de gedaante van brood - tegenwoordige Jezus Christus. Ben ik mij er van bewust als ik de kerk binnen kom dat de Heer er werkelijk aanwezig is in het tabernakel ? Groet ik Hem ? Die werkelijke tegenwoordigheid nodigt ons uit tot eerbied en tot gebed.

Ook de doopvont is zo een belangrijke plaats. Hier wordt het Doopsel toegediend. De plek nodigt ons uit na te denken over ons Doopsel: wij zijn toen aangenomen kind van God geworden, toen zijn onze zonden en vooral de erfzonde afgewassen, we werden toen lid van de Kerkgemeenschap. Elke keer als we in het kerkgebouw samenkomen vieren we wat in het doopsel is begonnen. Leef ik uit mijn doopsel ?

Zoals in iedere kerk een plaats is om de Mis op te dragen en om gedoopt te worden, zo moet er in elke kerk ook een plaats zijn om het Sacrament van de vergeving te ontvangen. In onze kerk is dat de biechtstoel. Elke gedoopte zondigt regelmatig maar de Heer pint ons daar nooit op vast, er is altijd vergeving. In het Sacrament van de vergeving kan de priester in Christus’naam zonden vergeven zoals Jezus op de dag van de Verrijzenis zei: "Wier zonden gij vergeeft, hun zijn ze vergeven; wier zonden gij niet vergeeft, hun zijn ze niet vergeven" (Joh. 20,23) Geef ik die vergeving een plaats in mijn leven ?

Een katholiek kerkgebouw heeft ook altijd heiligenbeelden. Luyksgestel heeft heel oude beelden, de oudsten zijn van rond 1300, beelden van Maria en de heiligen. We vormen hier samen Kerk op aarde maar er is ook de Kerk in de Hemel: hen die in Christus hebben geloofd, in Hem gestorven zijn en van wie we geloven dat ze dicht bij de Heer leven en er voor ons op aarde in de Hemel kunnen bidden tot Jezus Christus. In Luyksgestel heeft Moeder Maria haar bijzondere plaats maar ook de beelden van de heilige Martinus - onze beschermheilige -, Franciscus, Lucia, Johannes de Doper,...

Deze gedachten laten ons zien dat het kerkgebouw voor ons meer dan een bijzondere plek is, het is een plek waar voor ons bijzonder de Hemel de aarde raakt. Laten we daar steeds meer in groeien.

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

Biechten op het werk ?

pastoor_penne — Tue, 08 Sep 2009 10:01:54 UT

Nieuwsgierig ging ik onlangs eens kijken op de nieuwe website www.biechtenophetwerk.com
Onmiddellijk krijg je de tekst: “…Als ik er aan terug denk, dan weet ik dat het hufterig was, maar ja…spijt…berouw…Het is wat het is…toch ? Soms zou ik mijn verhalen willen vertellen, maar ze zien me al aankomen, toch blijft mijn geweten knagen…”. Ondertussen hoor je een vogeltje fluiten, een bij zoemen en een klok vier keer slaan. Klik je dan op “enter”, dan zie je een biechtstoel met daarvoor een bord met de tekst: “Wat is het wat je eigenlijk een keer zou moeten opbiechten, maar tot dusver nooit hebt gedaan. Welkom bij biechten op het werk. Hier kun je werkgerelateerde ‘zonden’ opbiechten. Hier kun je verhaal kwijt…discreet en anoniem. Hier wordt niet geoordeeld en niet veroordeeld. Je hoeft het enkel maar van je af te schrijven. In ruil daarvoor krijg je een advies. Voor niks. Doe ermee wat je wilt, maar als jij vindt dat je bewust iets goeds zou kunnen bijdragen aan je eigen omgeving…Het is aan jou…”
Als je dan klikt op de deur van de biechtstoel, kom je in de biechtstoel terecht en hoor je gesnurk. Je kunt dan op twee mogelijkheden klikken. Mogelijkheid 1: “Biecht plaatsen. Heb je iets op te biechten dan kun je geheel anoniem je biecht kwijt in dit biechthok.” Klik je daarop dan krijg je een hoop voorwaarden en daarna een hoop categorieën van zondemogelijkheden. Bij die 7 categorieën van hoofdzonden kun je dan je zonde intypen en daarna krijg je nog een advies. Mogelijkheid 2: “Biechten lezen: Ben je nieuwsgierig wat andere mensen hebben opgebiecht.” Klik je hierop dan moet je 5 euro betalen om die biechten te kunnen lezen.

Op zich een apart initiatief. Het voorziet wellicht in een behoefte. Mensen maken fouten en willen hun verhaal graag eens kwijt. Ook op de werkvloer worden fouten gemaakt. Wat doen we allemaal in de tijd van de baas, hoe gaan we om met collega’s en geven we ons daar ten volle ? Hoewel op de website te lezen is dat men aan geen enkele religieuze groepering verbonden is en men ook probeert uit te leggen hoe de biecht in de loop van de geschiedenis een plaats heeft gekregen in het leven van de gelovigen, ontbreekt er een belangrijk woord: vergeving. En dat kan deze site niet geven maar dat kan alleen in de echte biechtstoel en in het echte Sacrament van Boete en Verzoening gegeven worden. De opzet van deze site gaat eigenlijk voorbij aan wat voor ons, rooms-katholieken, de biecht is. De biecht is er niet om iets te kunnen vertellen en iets ergens kwijt te geraken. In de biecht spreken we tegenover God ons tekort schieten uit, ons tekort schieten naar God, naar onze medemens of naar onszelf. De priester die bij onze biecht aanwezig is zal ons dan meestal ook wel een kort advies geven maar bovenal spreekt hij in naam van Jezus Christus vergeving uit over de zonden die we biechtten en waarover we berouw hadden. Jezus sprak tot Zijn Apostelen: “Als jullie iemand zijn zonden vergeven, dan zijn ze ook vergeven; als jullie ze niet vergeven, dan blijven ze behouden.” (Joh. 20, 23) Wanneer de vergeving is uitgesproken door de priester, dan zijn die zonden vergeven. We hoeven er niet meer aan te denken, de Heer heeft ze ons vergeven. Nalezen kan niemand ze meer, de Heer komt er ook niet meer op terug. Wat ben ik blij dat het Sacrament van de Biecht bestaat en dat ik mijn tekort schieten niet kwijt moet op die website !

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

VERSLAG ROEPINGENREIS
In augustus was er de roepingenreis naar Ars. Een fotoverslag is te vinden op http://www.sint-janscentrum.nl/index.php?pagina_id=4#pid_118

GEZINSDAG
Voor alle jonge gezinnen is er een gezinsdag in Postel op zaterdag 3 oktober. Pastoor Penne zal daar spreken. Meer informatie op http://www.rk-bergeijk.nl/nieuws/nieuwsdetails.php?n_ID=302

Wie ging er nu mee...?

pastoor_penne — Tue, 01 Sep 2009 17:35:03 UT

Vorige maand stuurde ik hier een berichtje rond met de vraag wie er durfde over nadenken om priester te worden. Wie wilde, kon mee naar Frankrijk. Misschien heb je je afgevraagd hoeveel er meegingen. Er wilden er heel wat mee maar het kwam dikwijls niet uit met de agenda...Tien jongens en mannen hebben zich uiteindelijk aangemeld. Het was echt super !
Hier zie je een klein fotoverslag:
http://www.sint-janscentrum.nl/index.php?pagina_id=4#pid_118

Ons bisdom wil heel wat jonge mensen laten nadenken over roeping. Ze gaan daarom naar de scholen. Het bisdom biedt de middelbare scholen lessen aan om na te denken over roeping:
http://www.ed.nl/algemeen/edbinnenland/5446821/Bisdom-wijst-jeugd-op-leven-als-priester.ece

Naar aanleiding van deze actie gaf de commerciële zender VTM me 3 minuten zendtijd om de Vlaamse jongens en mannen op te roepen na te denken over roeping. Ik moest wel met een koersfiets de Paterberg op…
http://www.youtube.com/watch?v=Xql0QzBWl9Q

Het is belangrijk als priester in de parochies zelf aandacht aan roepingen te besteden:
http://www.editiepajot.com/regios/24/articles/7784

Nog vragen er over, stuur gerust een berichtje !

Pastoor Andy Penne.

Wil je ook weggaan ?

pastoor_penne — Mon, 31 Aug 2009 19:56:15 UT

Bij het begin van een nieuw werkjaar dacht ik aan de evangelietekst Johannes, 6, 60-69. Jezus noemt Zichzelf het Brood voor het leven. Wil je in leven blijven ? Laat Hem in je leven toe en neem Zijn Woord als voedsel ! De meesten kunnen dat niet en lopen weg. “Dit zijn harde woorden, wie kan daarnaar luisteren”. Jezus roept ze achterna: “Ergeren jullie je hieraan?… sommigen van jullie geloven niet”. En dan vraagt Hij nog aan de kleine rest: “Willen jullie soms ook weggaan ?” Petrus zegt: “Naar Wie zouden wij moeten gaan, Heer ? U spreekt woorden die eeuwig leven geven en wij geloven en weten dat u de Heilige van God bent”.

Navolgen van Jezus en Zijn boodschap in praktijk brengen was nooit gemakkelijk. Wat Hij vraagt dat gaat dikwijls tegen ons gewone doen in. En toch…omdat het moeilijk is: niet gaan afzwakken ! Dat is een bekoring, ook voor priesters die merken dat parochianen en familieleden er veel moeite mee hebben. Toch mogen wij geen ander geluid laten horen. Onze Paus sprak er onlangs ook nog over: “Gelovigen moeten de leer van Jezus niet aan de tijdgeest proberen aan te passen”.

Ik geef enkele voorbeelden die veel moeite kosten om nog te verkondigen. Velen vinden dat abortus en euthanasie soms moet kunnen; de Kerk kan vanuit “Gij zult niet doden” niet anders dan zeggen dat elke abortus en elke euthanasie het beëindigen is van een leven en moord, wie daar aan meewerkt kan niet meer ter Communie. Velen vinden dat wie voor God ooit is getrouwd en uit elkaar gaat weer een nieuwe relatie kan beginnen en kan gaan leven als man en vrouw; de Kerk kan niet anders dan zo een levensstijl met de woorden van Jezus zonde van echtbreuk noemen en hen vragen niet meer ter Communie te komen. Het overgrote deel van onze jonge gezinnen leeft ongehuwd samen; de Kerk kan vanuit het woord van Jezus niet anders dan zeggen dat God de mens als man en vrouw in een huwelijk heeft bedoeld en hen vragen om niet ter Communie te komen. Velen vinden dat men zelf uitmaakt wanneer men naar de zondagsmis en ter communie gaat; vanuit het gebod van de heiliging van de zondag en de zondagsplicht kan de Kerk niet anders dan zeggen dat je de Heer ermee tekort doet en dat wanneer iemand dan weer de Communie wil ontvangen, men eerst de vergeving dient te ontvangen in het boetesacrament. Als men dit hoort, zullen ook velen de neiging hebben om weg te lopen en te zeggen: “Dat is toch niet meer van deze tijd, dat kun je toch niet meer vragen.” Toch moet de Kerk die Jezus Christus trouw wil, dit blijven verkondigen, ook in deze tijd en aan elk van ons moeten blijven voorhouden: “Willen jullie soms ook weggaan ?”.

Waarom blijft men toch naar Jezus en Zijn Kerk komen, met al die moeilijke dingen ? Petrus zegt het in het evangelie: “Naar Wie zouden wij moeten gaan, Heer ? U spreekt woorden die eeuwig leven geven en wij geloven en weten dat u de Heilige van God bent”. Die Jezus heeft ons iets te bieden wat niemand anders heeft: echte vriendschap met God, vergeving van zonden, Eeuwig Leven. Als we toch voor Hem en Zijn Woord kiezen dan hebben wie die drie dingen. Als we zeggen: het is te moeilijk en we vertrekken, dan zijn we ook die dingen kwijt. Is onze vriendschap met Jezus Christus meer dan een naam en heeft die ook betekenis in de keuzes die we maken. We kunnen twee dingen doen: weggaan of blijven. Als we van Hem weggaan, wat hebben we dan ? Doet ons dat na al die moeilijke dingen ook niet zeggen: “Heer, naar wie zouden wij gaan, gij alleen hebt woorden van Eeuwig Leven ?”.

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

PASTOOR PENNE OP DE KOERSFIETS

Ik kreeg onlangs bij Vlaamse commerciele zender VTM de gelegenheid om een oproep te doen aan alle Vlaamse jongens en mannen om na te denken over priester worden.
Voorwaarde was wel...met een koersfiets de Paterberg op...
Kreeg veel goede reacties...

Kijk maar:

http://www.youtube.com/watch?v=Xql0QzBWl9Q

PP

Pastoor Penne op een koersfiets

pastoor_penne — Wed, 26 Aug 2009 21:20:33 UT

Onlang kreeg ik zendtijd op de Vlaamse commerciele zender VTM en mocht een pleidooi houden voor roepingen.
Voorwaarde was: ik moest op een koersfiets de Patersberg op...
Wat een mens allemaal niet moet doen voor roepingen he...
Kreeg veel goede en positieve reacties...

Kijk maar...

http://www.youtube.com/watch?v=Xql0QzBWl9Q&feature=channel_page

PP

Pastoor van Ars en wilde beesten

pastoor_penne — Tue, 25 Aug 2009 10:44:52 UT

Vorige week was ik samen met onze bisschop, twee andere priesters en een groep van tien jongens en mannen (zes Nederlanders en vier Vlamingen) op roepingenreis naar het Franse Ars (http://www.arsnet.org/ ). Een heerlijke week, warm-heet weer. In die week hebben we met elkaar nagedacht over priester-worden en geroepen zijn. Elke mens heeft een roeping. Een mens is geen kuddebeest die doet wat een andere doet maar elke gedoopte heeft een unieke opdracht om op zijn of haar manier Jezus Christus na te volgen en met Jezus Christus te leven. Dat kan als gehuwde of ongehuwde, als alleenstaande, als vader of moeder, als priester of religieus. Wat is de weg die mij gelukkig maakt, de weg door het leven die God voor mij heeft bedoeld ? Daar een antwoord op geven, eerlijk en oprecht: dat is je roeping vinden en volgen.

Een mooi moment op die roepingenreis was de Mis die we hadden bij het schrijn van de pastoor van Ars. Het lichaam van Jean-Marie Vianney (1786-1859) is nog intact en ligt in een schrijn in de basiliek van Ars. http://nl.wikipedia.org/wiki/Bestand:Jean-Marie_Vianney.jpg In zijn leven kwamen duizenden mensen naar hem toe. In eenvoud en radicaliteit wist hij mensen op de weg van Jezus Christus te zetten. Nu nog komen jaarlijks duizenden mensen bidden bij zijn schrijn om zijn voorspraak opdat hij bij God ten beste spreekt voor zovele noden, opdat men net als hij, ten einde toe trouw mag blijven aan de roeping, aan de weg van Jezus Christus.

Diezelfde dag als de Mis bij het schrijn gingen we ook naar Lyon. We bezochten daar het amfitheater waar in de eerste eeuwen van de kerk zovele christenen werden gedood. http://www.sacred-destinations.com/france/lyon-roman-theaters.htm Er bestaan geschiedkundige verslagen hoe christenen daar op die plek voor de wilde dieren werden gevoerd. Het folteren en verscheuren van die christenen door de dieren gebeurde in die tijd als schouwspel voor duizenden mensen. Ze konden aan dit schouwspel ontsnappen door hun christen-zijn op te geven of te ontkennen maar de verslagen spreken ons over de heldhaftige trouw van zovelen. Het ging hen niet om het verheerlijken van het lijden dat hen overkwam maar om de trouw aan de Heer, in Wie ze waren gedoopt en van Wie ze wisten dat Hij hen nabij was in lijden en getuigenis. Op Hem vertrouwden ze dat hun trouw zou beloond worden.

De Mis bij het schrijn van de Pastoor van Ars en het bezoek aan het amfitheater van Lyon waren voor mij een vraag: hoe zit het met mijn trouw aan Christus en mijn volharding in het christen-zijn. Die plekken zijn niet alleen een uitnodiging om te denken aan wat mensen daar lange tijd geleden hebben gedaan maar zijn vooral een aansporing tot navolging. Zoals de Pastoor van Ars in zijn priestertaak die soms zwaar en moeilijk was, met vallen en opstaan, trouw is gebleven en zoals die christenen zelfs in het amfitheater voor de aanvallen van de wilde dieren niet hun vriendschap met de Verrezen Heer verloochenden, zo kunnen wij dat ook. Je hoort regelmatig mensen zeggen dat het niet gemakkelijk is om echt als christen te leven maar de voorbeelden van Ars en Lyon laten zien dat het wel kan, ongeacht in welke tijd men leeft. Dat voorbeeld mag ons sterken en bemoedigen en mag ons vragen naar onze trouw.

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

Verslag roepingenreis op Radio Maria op zondag 23/8

pastoor_penne — Sat, 22 Aug 2009 16:03:49 UT

Deze week was de roepingenreis naar Ars. Met Mgr. Hurkmans, drie priesters en 10 jongens/mannen uit Vlaanderen en Nederland hebben we nagedacht over priester-worden. Radio Maria belde iedere dag, Mgr. Hurkmans en de 3 priesters spraken iedere dag over hun indrukken en de jongens/mannen deden dat ook.

Morgen zondag 23 augustus tussen 16 en 17 uur en tussen 23 uur en middernacht wordt dat alles herhaald. Prachtig en bemoedigend.

Radio Maria is te vinden op AM 675 (middengolf) of via www.radiomaria.be of www.radiomaria.nl

Moeder in de Hemel

pastoor_penne — Sat, 22 Aug 2009 07:49:33 UT

Een tijd geleden heb ik een kindje gedoopt wat amper zes weken oud was toen zijn moeder plots overleed. Dat was een aparte doopplechtigheid: de jonge weduwnaar met twee kinderen, eentje van enkele jaren oud en dan dat kleintje van enkele maanden oud. De hele plechtigheid door sprak de lege plaats van de overleden moeder op een harde manier. Een bijzonder emotioneel moment was het einde van de doopplechtigheid, toen we de toewijding deden aan Maria. Nu we ons richtten naar de Hemelse Moeder voelden we nog meer dan tevoren de lege plaats van de aardse moeder.

Op het einde van een doopplechtigheid doen we altijd een toewijding aan Maria. Zowel in de parochiekerken als in de kapel gaan we dan naar de plek waar een beeld staat van Maria. Onze Mariaplaatsen hebben een ding gemeen: overal staat een beeld van Moeder Maria die het Kind Jezus in de armen houdt. We bidden op die plek dan dat Moeder Maria bij God een goed woordje zou doen voor het pasgedoopte kind. Zoals Moeder Maria goed gezorgd heeft voor het Kind Jezus, zo vragen we haar dat ze nu voor dit kind ook een goed woordje zou doen bij haar Zoon. Toen we op het einde van die doopplechtigheid van dat kind zonder aardse moeder samen het weesgegroet hebben gebeden, was dat ons innige gebed.

Nadat we in het weesgegroet twee bijbelse zinnen hebben geciteerd eindigen we met het gebed: “Heilige Maria, Moeder van God, bid voor ons (arme) zondaars, nu en in het uur van onze dood”. We speken Maria aan met haar grootste titel: “Moeder van God”. En we noemen onszelf met onze kleinste titel: “(arme) zondaars”, mensen die zo dikwijls tekort schieten. We vragen aan Maria dat ze voor ons bidt. Jezus heeft ons op het Kruis Zijn Moeder als onze Moeder gegeven. Hij zei toen: “Ziedaar uw moeder, ziedaar uw zoon”. Toen heeft Jezus aan Maria de moederlijke taak gegeven voor ons te bidden. Het is de taak van Maria in de Hemel voor ons te bidden en ons tot Jezus te voeren. De twee belangrijkste ogenblikken van ons leven worden in dat gebed genoemd: nu en in het uur van onze dood. Die twee momenten zijn belangrijk. Niemand kan zijn verleden veranderen en wat de toekomst brengen zal, weten we ook niet. Nu moeten we er iets van maken, nu moeten we Jezus toelaten in ons leven. We vragen Maria ook dat ze voor ons bidt in het uur van onze dood, opdat we niet bezwijken in die keuze voor Jezus. In het weesgegroet wat we daar hebben gebeden bij de doop van dat kleintje wat geen moeder meer heeft, hebben we voor hem daar bijzonder voor gebeden.

De Mariabeelden in Luyksgestel, op ’t Hof en op ’t Loo, zijn gekroonde Maria’s, Maria wordt voorgesteld als koningin. Ook dat is ze voor ons. Maria is voor ons de koningin zoals het Oude Testament ons de koningin voorstelt. De koningin had een bijzondere plaats bij de koning. Zo is Maria bij Jezus, met haar bijzondere taak om bij de Koning te bemiddelen. Zij heeft ons eens Jezus gegeven, ze blijft ons biddend Jezus geven.

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

DIT WOORD OP RADIO MARIA
U kunt dit woord beluisteren op Radio Maria op AM 675 (middengolf) of via www.radiomaria.nl of www.radiomaria.be ,op zaterdag rond 6.10 uur en rond 17.10 uur (na de Liturgische kalender die begint om 6 uur en 17 uur) en ’s middags voortaan om 11.45 uur.

Computer en vriendschap

pastoor_penne — Tue, 11 Aug 2009 13:40:33 UT

Een tijd geleden moest ik een uitvaart doen voor een jongere man, begin veertig. Zelfdoding, de man was al enkele dagen overleden eer men hem dood aantrof. Er waren maar een twintigtal mensen in de uitvaart. Zo een kleine groep is eerder uitzonderlijk en het had ook mijn vraag aan de familie hoe dit kwam. Hij leefde wel wat op zichzelf en teruggetrokken, vertelden ze maar zelf had hij toch de indruk dat hij een sterk sociaal leven leidde want hij chatte veel en op internet had hij vele vrienden. In de eenzaamheid van zijn huis en in zijn uitvaart was daar weinig van te merken. Alleen wat familieleden en buren waren er. Geen van de vele chatvrienden, ook al had de familie getracht het aan hen door te geven.

Ik moest aan dat verhaal denken toen ik onlangs las wat de aartsbisschop van Westminster, Mgr. Vincent Nichols, zei in de Sunday Telegraph naar aanleiding van de zelfmoord van een 15-jarig meisje die het doelwit was geworden van kwetsende kritiek op haar uiterlijk op de socialisatie site Bebo. De leider van de Rooms-Katholieke Kerk in Engeland zei dat Socialisatie sites als Facebook en MySpace enkel leiden tot kortstondige en vluchtige relaties en kunnen jongeren getraumatiseerd achterlaten en bij problemen zelfs leiden tot zelfmoord. "Sites als Facebook en MySpace kunnen bijdragen tot het vormen van gemeenschap, maar ik ben wantrouwend wat dit betreft want het gaat niet om echte communicatie, waardoor geen echte gemeenschap kan worden opgebouwd". Volgens de bisschop leiden netwerksites er toe dat kinderen een overdreven belang hechten aan het aantal vrienden dat ze hebben, in plaats van aan de kwaliteit van hun relaties. Aartsbisschop Nichols is van oordeel dat het trauma dat ontstaat door kortstondige en vluchtige relaties bij jongeren soms de overwegende factor is om zelfmoord te plegen. "Zij storten zich roekeloos in een vriendschap of in een netwerk van vrienden, dat vervolgens ineenstort en hen diep kwetst. Vriendschap is geen koopwaar, vriendschap is een belangrijke investering en is duurzaam als ze adequaat is".

Weer denkend aan dat verhaal van die man voor wie ik de uitvaart deed, kan ik de bisschop alleen maar gelijk geven. De computer brengt veel dingen dichterbij maar soms blijkt dat de computer ons ook verder van elkaar kan brengen. Echte vriendschap verloopt niet alleen via een kastje maar is iets van echt contact en via het hart. De bisschop ging nog verder in zijn verhaal. De Britse aartsbisschop laakt ook het buitensporig en soms quasi exclusief gebruik van sms-jes en e-mails. "Te veel gebruik maken van electronische informatie ontmenselijkt de samenleving", oordeelt mgr. Nichols.

We mogen ons met deze gedachten eens afvragen hoe het met ons is. Hoe zijn onze vriendschapbanden ? Wie noem ik vrienden ? Hoe is ons contact met hen die we als onze vrienden beschouwen ? Gaat het contact verder dan een krabbel op internet of een sms ? Zoals bisschop Nichols ook zegt: “Vriendschap is geen verbruiksartikel, vriendschap is iets waar je hard aan moet werken en dat, als het goed is, duurzaam is”.

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

DIT WOORD OP RADIO MARIA
U kunt dit woord beluisteren op Radio Maria op AM 675 (middengolf) of via www.radiomaria.nl of www.radiomaria.be , op zaterdag rond 6.10 uur en rond 17.10 uur (na de Liturgische kalender die begint om 6 uur en 17 uur) en ’s middags voortaan om 11.45 uur.

LAST MINUTE
Al een grote groep jongens en mannen gaat volgende week mee naar Ars. Als je nog meewil of je kent nog mensen, het kan nog… Geef je dan snel op. Aan de reis zijn geen kosten verbonden.
http://www.sint-janscentrum.nl/index.php?pagina_id=4#pid_116

Geloofsopvoeding voor kleine kinderen...

pastoor_penne — Tue, 04 Aug 2009 09:40:45 UT

De meeste jonge ouders in onze parochies laten hun kinderen dopen. Bij de doop vertrouwen we een kind op een bijzondere manier toe aan Gods Vaderlijke Zorg en wordt een kind lid van de grote Kerkgemeenschap. Dopen is echter meer dan die korte plechtigheid in de kerk. Er wordt bij een doop nogal wat uitgesproken en beloofd. Bij een doop spreken ouders uit dat ze hun kind het geloof gaan meegeven, dat ze hen gaan opvoeden in het geloof, dat ze hen gaan leren leven naar Gods geboden, ze hun kind gaan leren om van God en de medemensen te houden zoals Jezus ons dat heeft geleerd. Als je daar over nadenkt, dan is dat een hele opdracht. Bij de doopvoorbereiding trachten we dat ook naar ouders duidelijk te maken: je hebt een verantwoordelijkheid als je je kind laat dopen. In het rooms-katholieke doopritueel spreken jonge ouders deze dingen uit maar wat komt daarvan terecht ? Kun je kleine kinderen wel al iets meegeven, op welke leeftijd kun je daarmee beginnen ?

Een mooi getuigenis kreeg ik een tijd geleden van een jonge moeder. Haar getuigenis mocht ik in een woordje meegeven opdat andere jonge ouders daar ook iets mee zouden kunnen. Ze vertelde dat het voor hen als jonge ouders echt confronterend was om bij de doopvoorbereiding te horen dat dopen meer dan een traditie was, meer dan een ritueel wat iedereen in de familie al had gedaan. Die doopbeloften leken hen een hele klus maar ze waren er zelf wel van overtuigd dat dopen inderdaad meer was dan wat water over het hoofd gieten. Ze wilden daar best wel invulling aan geven maar vroegen zich als jonge ouders af: “Wat kun je aan je kindje doorgeven van dat kleine beetje “pure”kennis dat je zelf in de loop der jaren van het geloof is bijgebleven ?”. Ze vertelde dat ze zich sindsdien gewoon laten leiden door de praktijk van alledag. Hun kindje is ondertussen enkele jaren oud. Omdat hun kindje er echt lol in heeft, vonden deze ouders het fijn om een aantal praktische dingen met andere ouders te delen. Geloofsopvoeding voor hele kleine kinderen is blijkbaar allemaal niet zo moeilijk als het op het eerste zicht lijkt. Bij het slapengaan bidden die ouders bij het kindje altijd hetzelfde gebedje. Het bidden van het gebedje is een vast onderdeel van het naar-bed-brengen geworden, het brengt daarmee een soort van rust. Mama en papa zijn in de buurt, God is ook bij je. Wanneer ze met de honden gaan wandelen, wandelen ze ook altijd even langs het kapelletje. Ze gaan dan altijd “even kijken of Maria thuis is”. Ze rusten er even uit op het bankje (snoepen wat…) en sommen samen een hele rij van namen op van mensen waarvoor ze willen bidden. Thuis steken ze wel eens een kaarsje aan. Onlangs hebben ze een mooi Mariabeeldje gekocht en bij dat beeldje mag het kind dan regelmatig een kaarsje neerzetten en zeggen waarvoor ze bijzonder willen bidden. De verhalen uit de kinderbijbel spreken kinderen aan. De kerststal thuis, een kinderboekje met het kerstverhaal en een bezoek aan de kerststallen in het dorp waren een groot succes. Voor kinderen zijn blijkbaar de baby in de kribbe, Maria en Jozef en natuurlijk de dieren enorm interessant. De viering voor de dopelingen van de afgelopen jaren en de kleuterkerstviering was voor die kleine kinderen een prettige kennismaking met de kerk waar ze als jonge ouders hun kleine kinderen met een gerust hart mee naartoe durfden nemen. De kerk op zich, het kinderkoortje, de kaarsjes en de pastoor (!) spreken kindjes volgens het getuigenis van die jonge ouders blijkbaar heel erg aan.

Ik was getroffen en hoopvol door dit getuigenis. Geloofsopvoeding begint niet rond de leeftijd van de eerste Communie maar met kleine dingen kan men al vroeg beginnen met te spreken over wie Jezus voor ons is. Wellicht moeten wij als Kerkgemeenschap jonge ouders daar ook in tegemoet komen. Wat we in onze kinderjaren hebben meegekregen, daar kunnen we het hele leven op bouwen. Laten we onze kinderen het belangrijke fundament van het geloof niet onthouden !

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

Effeta...Ga open...

pastoor_penne — Tue, 28 Jul 2009 15:23:03 UT

Ik vond deze week een mooi verhaal over een les over de zeven wereldwonderen. Men vroeg aan een groep studenten om een lijst op te stellen met, volgens hen, de “Zeven Wereldwonderen” van onze tijd. De groep studenten ging aan het werk en elk stelde zijn lijstje op. Er waren enkele verschillen maar ziehier dezen die het grootste stemmenaantal kregen: de grote piramide van Egypte, de Tay Mahal, de Grand Canyon, het Panamakanaal, de Empire State Building, de Sint-Pietersbasiliek in Rome en de Grote Muur van China.
Bij het verzamelen van de notities stelde de lerares vast dat een studente nog steeds met haar kopij bezig was. Ze vroeg het meisje: “Heb jij het moeilijk om een lijstje te maken ?”. De studente antwoordde: “Ja, een beetje. Het is moeilijk om te beslissen, er zijn er zoveel !”. De lerares zei: “Zeg aan welke je denkt en we kunnen je misschien helpen”. Het meisje aarzelde en zei: “Ik denk dat de zeven wereldwonderen zijn: zien, horen, aanraken, smaken, ruiken, lachen en beminnen”. De klas bleef stil. Deze dingen zijn zo eenvoudig en gewoon dat wij vergeten hoe wonderlijk ze zijn. Onthoud het: de waardevolste dingen kunnen niet door de mens gekocht of gebouwd worden.

Toen ik dit verhaal las, moest ik denken aan de Effeta-ritus bij het Doopsel. De priester raakt dan de mond, de oren en de ogen aan van de pasgedoopte en hij bidt daarbij: “Onze Heer Jezus Christus opende de oren van wie niet horen kon en de ogen van wie niet kon zien. Hij maakte de tong los van wie niet kon spreken en genas de lammen die niet konden gaan. Hij moge je geven dat je spoedig het horen en zien machtig wordt, dat je oog krijgt voor zijn wonderdaden en met geloof zijn woord kunt beluisteren; dat je vol vreugde zijn wegen gaat en de heerlijkheid moogt belijden van Zijn Naam, al de dagen van je leven”. Deze ritus bij het Doopsel verwijst naar een gebeurtenis uit het Evangelie, Marcus 7, 32-36: “Ze brachten Hem iemand die doof was en moeilijk sprak, en ze drongen er bij Hem op aan, hem de hand op te leggen. Hij nam hem uit de menigte apart, stak zijn vingers in zijn oren en spuwde en raakte zijn tong aan, en Hij keek op naar de hemel, zuchtte, en zei tegen hem: ‘Effeta’, wat betekent: Ga open. Meteen gingen zijn oren open, zijn tongriem ging los, en hij sprak normaal. Hij gebood hun om het aan niemand te zeggen. Maar hoe meer Hij dat deed, des te meer gingen ze het rondvertellen.”

Het is goed om er even bij stil te staan als gedoopten. Zoals Jezus Christus toen mensen aanraakte en ze daarna grote dingen konden doen, vanuit hun aangeraakt-zijn-door-de-Heer, zo is dat ook voor ons. De priester heeft ook onze ogen aangeraakt en er bij gebeden. Niet alleen opdat we zouden zien, maar dat we zouden kijken naar al het mooie wat God voor ons heeft geschapen, dat we Zijn werken zouden zien, dat we onze levensweg zouden zien. Zien wij de mensen en de dingen waarlangs Hij ons ter hulp roept ?
Onze mond is bij ons Doopsel aangeraakt niet alleen opdat we zouden kunnen praten maar vooral opdat we van Hem zouden durven spreken, ook op moeilijke momenten en op momenten dat anderen liever zouden hebben dat wij zwijgen. Hoe dikwijls spreken wij over ons geloof in de Gekruisigde en Verrezen Heer, getuigen wij van de hoop die in ons leeft ? Onze oren zijn aangeraakt. Luisteren wij naar Gods Woord zoals dat tot ons komt in de Heilige Schrift en zoals de Kerk het ons uitlegt ? Luisteren wij naar de herders van onze Kerk want “wie u hoort, hoort Mij”, zegt de Heer ? Luisteren wij naar goede raad en goede woorden, luisteren wij naar mensen in nood ?

Die effeta-ritus van zovele jaren geleden bij ons Doopsel…het blijft elke dag een opdracht !

Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
www.rk-bergeijk.nl

Over de wervingscampagne…
http://www.sint-janscentrum.nl/index.php?pagina_id=4#pid_116