pastoor_penne

• Ziekenzalving

  Dit woord kunt u zien op Youtube http://www.youtube.com/watch?v=mpkvmHe1sgg
  
  Wanneer mensen horen spreken over het Sacrament van de Ziekenzalving, dan denkt men bijna onmiddellijk aan doodgaan. Toch is dat Sacrament niet alleen iets voor het sterfbed. In het persoonlijke gesprek met mensen die levensbedreigend ziek zijn of met mensen wiens gezondheid door de hoge leeftijd ernstig verzwakt is of met mensen die een risicovolle operatie moeten ondergaan, zal de priester het Sacrament van de Ziekenzalving aanbieden. In dat Sacrament mag de lijdende mens erin gesterkt worden dat God hem nooit in de steek laat, ook niet in die momenten van pijn en lijden en verzwakking.
  
  Bij het Sacrament van de Ziekenzalving ligt de nadruk op Gods Nabijheid bij de lijdende en zieke mens. De Heer wil dichtbij de lijdende mens zijn. De Bijbel vertelt ons dat Jezus zieken de handen oplegde en zijn leerlingen opdracht gaf zieken de handen op te leggen en met olie te zalven. We lezen dat ook in de brief van Jacobus, hoofdstuk 5, verzen 14 en 15: “Is iemand onder u ziek? Laat hij de presbyters van de gemeente roepen. Zij moeten een gebed over hem uitspreken en hem met olie zalven in de naam van de Heer. En het gelovige gebed zal de zieke redden en de Heer zal hem oprichten. En als hij zonden heeft begaan, zal het hem vergeven worden.” In het Sacrament van de Ziekenzalving komt de Heer dichtbij elk die lijdend is. We bidden dat de Heer de zieke mag oprichten. Dat oprichten heeft 2 betekenissen. We bidden dat de Heer de zieke lichamelijk mag oprichten maar ook dat de Heer de zieke eens mag oprichten door de dood heen in de Verrijzenis.
  
  De kern van de ziekenzalving is de handoplegging, de zalving met de ziekenolie en het gebed. De priester legt de zieke de handen op als een teken van Gods Hand die dichtbij de lijdende mens is. Het is ook een teken van de Heilige Geest die de lijdende mens sterk wil laten staan. Bij ziekte en lijden kun je gaan twijfelen, kun je bang worden. Gods Hand is nu dicht bij je.
  Daarna zalft de priester de zieke op het voorhoofd en in de handen met de Ziekenolie, het is olie die de bisschop gezegend heeft. De priester bidt daarbij: “Moge onze Heer Jezus Christus door deze heilige zalving en door Zijn liefdevolle barmhartigheid u bijstaan met de genade van zijn Heilige Geest. Moge Hij u van zonde bevrijden, u heil brengen en verlichting schenken”.
  Dat symbool van de zalf, de olie kennen we. We gebruiken zalf, olie om te verzachten, te verlichten en te sterken, ook om te laten genezen. De pijn en het verdriet die lijden met zich meebrengt mag verzacht worden door de zekerheid van Gods Nabijheid. Deze zalving geneest ook, vergeeft onze zonden. Als de zieke niet meer de zonden kan belijden, is er vergeving van zonden door deze zalving. Vanwege die zondevergeving kan en mag het Sacrament ook alleen door een priester gebeuren.
  
  We noemen het Sacrament van de Ziekenzalving niet meer het Laatste Sacrament. Dat zal uiteindelijk de laatste Heilige Communie zijn. We spreken dan over het Viaticum, de Heilige Teerspijze, Christus als brood voor onderweg op onze laatste reis.
  
  Met die handoplegging en die zalving bidden wij om het rustige vertrouwen van Gods Nabijheid en steun, die hebben we niet alleen nodig op het sterfbed maar ook en misschien vooral in de moeilijke tijd die daaraan vooraf gaat, in elke moeilijke tijd van pijn en lijden.
  Laat ons daarom het Sacrament niet te lang uitstellen en in het Sacrament van de Ziekenzalving de Heer Jezus dicht bij ons laten komen.
  
  Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne. www.rk-bergeijk.nl

  • 6 dagen geleden om 22:36
  • 0 reacties
  • geen rating

• 2012

  Vrijdagavond ging ik, samen met de diaken, naar de bioscoop in Lommel kijken naar de film 2012. http://www.youtube.com/watch?v=CdPJdCCVab4&amp... Door zoveel reclame werd ik er dus ook nieuwsgierig naar. De film gaat over het volgende: In het jaar 2009 worden aanwijzingen gevonden uit het Maya-tijdperk die voorspellen dat op 21 december 2012 het einde van de wereld is zoals we die kennen en dat de overgang plaats vindt naar iets nieuws. Verschillende mensen worden gevolgd aan het einde van 2012, een tijd van natuurrampen zoals hevige aardbevingen, uitbarstingen van vulkanen, smeltende gletsjers en wervelwinden. Een film vol Hollywoodspectakel.
  
  Verschillende mensen vroegen mij of ik geloofde dat het mogelijk was dat de wereld in 2012 zou vergaan. Ik antwoord daar dan op dat het wel eens goed zou kunnen maar dat ik me zelf nooit vastpin op een datum. Alles wat we zien, is eindig. Hoelang houdt onze planeet het uit als zijn bewoners op deze manier er mee blijven omgaan. Christenen moeten zich niet moe maken met het speculeren over wanneer de aarde zal vergaan. Ze moeten de terugkomst van de Heer verwachten. De Bijbel spreekt er ons in Matteus 24 en Marcus 13 over dat dit zal gepaard gaan met grote tekenen als aardbevingen, zonsverduistering, vervolging en oorlogen maar niemand weet wanneer dat zal zijn, zelfs Jezus niet. Hij zegt daar Zelf over: “Niemand weet wanneer die dag of dat moment zal aanbreken, de engelen in de hemel niet en de Zoon niet, alleen de Vader.”(Marcus 13,32) Als Jezus ons dat zegt, hoe zouden we dan geloof kunnen hechten aan mensen die beweren de dag of het moment te kennen ?
  
  Ik ken verschillende mensen die daar echt geobsedeerd door zijn, alles uitpluizen en opzoeken. Tegen die mensen zeg ik: “Maak je er niet moe mee want je kunt eerder dood zijn”. Stel dat de film gelijk heeft en de Heer zou op aarde terugkomen op 21 december 2012 en je denkt: “Tegen die datum moet ik er helemaal klaar voor zijn om van de Heer het loon te ontvangen”. Misschien ben je wel al eerder gestorven en was je dan nog niet klaar om voor de Heer te komen staan. Gaan die mensen dan tegen de Heer zeggen: “U bent 2 jaar te vroeg ?”
  
  Deze hele gedachtegang brengen ons bij de betekenis van de advent die we binnenkort weer gaan beginnen. Het is een tijd waarin we ons voorbereiden op het Geboortefeest van de Heer maar ook een tijd waarin we onszelf bevragen op de betekenis voor ons dat de Heer eens zal komen op het einde van de tijd of wanneer ons lichaam het begeeft. Niemand weet wanneer dat zal zijn, dat kan in 2012 maar ook eerder of later. Voor ons allen blijft de aansporing van de Heer zelf: “Pas op dat jullie hart niet afgestompt raakt door de roes en de dronkenschap en de zorgen van het dagelijks leven, zodat die dag jullie overvalt, onvoorspelbaar als een val die dichtklapt. Want plotseling zal hij komen over allen die waar ook op aarde wonen. Wees waakzaam en bid onophoudelijk om te ontkomen aan de dingen die gebeuren gaan en om voor de Mensenzoon te kunnen verschijnen.” (Lucas 21, 34-36)
  
  Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
  www.rk-bergeijk.nl

  • 16 november 2009
  • 3 reacties
  • geen rating

• Roger

  Op zondag 22 november zal ik om 11 uur in de Sint-Martinuskerk van Luyksgestel een H.Mis uit dankbaarheid opdragen bij gelegenheid van mijn koperen priesterjubileum.
  http://www.rk-bergeijk.nl/files/jubileum.pdf
  Langs deze weg wil ik al onze parochianen en bekenden uitnodigen om met en voor mij te komen meebidden, om te bidden rond het Priesterschap en voor de zo nodige priesterroepingen.
  
  Men vroeg me onlangs wat voor mij voor een priester het belangrijkste is, na de toediening van de Sacramenten en de verkondiging van Gods Woord. Spontaan kwam bij mij de gedachte: huisbezoek. Iedere week doe ik ongeveer 15 a 20 huisbezoeken, meestal gericht naar ouders van dopelingen, bruidsparen, rouw- en ziekenbezoek maar ook spontaan. In die persoonlijke contacten kun je mensen nabij zijn in hun geloof, kun je echt de zielen bij de Heer brengen.
  
  Om een voorbeeld daarvan te geven, vertel ik even het verhaal van Roger. Ik was een paar jaar priester toen en werkzaam in Waalwijk. Op een zondag na de Mis in de Sint-Clemenskerk vroeg de koster of ik wist dat Roger heel erg ziek was. Nu kende ik Roger niet. Ik vroeg de koster of hij wist of die mensen katholiek waren. De koster wist dat zijn vrouw katholiek was, van de man wist hij het niet maar hij wist wel dat het “een Belz” was, iemand afkomstig uit België dus. De volgende dag ging ik er naartoe. Blij en verrast de pastoor te zien opende de vrouw de deur en zei onmiddellijk dat haar man ziek was. Daar kwam ik dus voor. In de woonkamer lag op een bedje de zieke man. We praatten wat, hij was een Westvlaming getrouwd met een Waalwijkse, was terminaal, het zou wellicht niet lang meer duren. Op het einde van het gesprek zei ik: “Nu ge zo ernstig ziek zijt, verlangt ge dan niet om eens de Heilige Communie thuis te ontvangen ?”. Snel kwam het antwoord: “Ah nee, mijnheer pastoor, want ik ben niet gedoopt en ik ben vrijdenker”. Ik was er door verrast, toch zei ik hem: “Ook al ben je niet gedoopt en vrijdenker, ik zal u toch regelmatig bezoeken want we zijn landgenoten”. Ik ben daar om de twee, drie dagen op bezoek geweest en steeds meer kreeg ik het verhaal te horen. Zijn vader had ooit een ruzie gehad met de pastoor en was daardoor antiklerikaal geworden. Daardoor waren de kinderen nooit gedoopt. Zijn moeder was wel een gelovig mens. Zij nam de kinderen mee naar Broeder Isidoor in Kortrijk, naar de Heilige Bloedprocessie in Brugge en naar de Heilige Godelieve in Gistel. Steeds meer sprak hij over het geloof wat hij bij zijn moeder had gezien. Op een dinsdagavond - voor ik op familiebezoek naar Vlaanderen vertrok - ging ik nog een keer bij Roger. Hij lag te bed en kon zich niet meer oprichten maar toen sprak hij wel uit dat hij geloofde dat hij zijn moeder in de Hemel zou terug zien. Ik heb hem toen gevraagd: “Roger, als gij dat allemaal gelooft, wilt gij dan niet gedoopt worden ?”. Hij knikte. Ik heb hem toen gedoopt, zijn vrouw en dochter waren er ook bij. De vrijdag daarop was ik er terug. Hij was stervende. Ineens zag ik dat de laatste ogenblikken daar waren. Ik heb zijn hand gepakt en we zijn beginnen bidden. Ineens keek hij me aan. Er rolde een traan uit zijn ogen en hij stierf.
  
  Als jonge priester is dat een gebeurtenis die me heeft bevestigd dat we heel nabij onze mensen moeten zijn, veel huisbezoek moeten doen en zo mensen bij de Heer brengen, in het spoor van de Heer Zelf die naar mensen toeging. Zonder dat huisbezoek was deze mens nooit in de Liefde van Christus gestorven.
  
  Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
  www.rk-bergeijk.nl
  
  APART
  Ook Radio Lorali neemt iedere week het wekelijks woord over op zijn site…
  http://www.radiolorali.be:80/content.php?hmID=...

  • 9 november 2009
  • 2 reacties
  • geen rating

• Afscheidsbriefjes van Elena

  Afgelopen vrijdag stond op de voorpagina van de Vlaamse krant Het Nieuwsblad een grote foto van een kind met de titel erbij “Stervende Elena (6) stopt huis vol afscheidsbriefjes”. http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?a...
  Het verhaal gaat over een zesjarig Amerikaans meisje wat door een tumor in haar hoofd nog slechts korte tijd kon leven. Toen ze ook niet meer kon spreken, verstopte ze in huis tientallen liefdesbriefjes. Vandaag, twee jaar na haar dood, blijven haar ouders briefjes vinden, ze hebben nu al drie dozen vol Elena-briefjes. Het eerste briefje vond men twee dagen na de begrafenis, tussen twee boeken, een kaartje met daarop: “Mama en papa, ik hou van jullie”. De ouders vertellen: 'Eerst keken we ernaar en dachten we: wat lief. Meer zochten we er niet achter. We dachten dat Elena het kaartje daar toevallig had achtergelaten. Gaandeweg vonden we steeds meer kattebelletjes. In onze aktetas, rugzak, boeken, in de lades van onze kleerkast, in de zakken waarin we onze kerstversiering opbergen, tussen fotoalbums, achter foto's in kaders... .' Soms was het briefje volgetekend met hartjes, soms stond er tekst op. Sommige briefjes waren aan de ouders gericht, andere aan de grootouders. Eentje zelfs aan de hond van de groottante. Maar Elena schreef vooral voor haar kleine zus Grace: Love Grace. Go! Go!
  
  Dat verhaal past goed in deze novembermaand. Velen gaan in deze tijd naar het kerkhof, meer dan anders denken we aan hen die eens een belangrijke plaats in ons leven hadden en die gestorven zijn. De meesten van ons zullen wel niet zo een massa briefjes vinden met “Ik hou van jou” maar wanneer we op bepaalde plekken komen of bepaalde dingen doen dan denken we toch dikwijls: “Hier ben ik met mijn overleden echtgenoot, mijn kind, mijn ouders, mijn broer of zus ook geweest of die dingen hebben we hier samen gedaan”. De herinneringen daaraan kunnen voor ons een gevoel geven van liefde.
  
  De dagen rond Allerheiligen en allerzielen zijn niet louter dagen om herinneringen op te halen aan gestorvenen. Het zijn dagen die in ons het geloof mogen versterken dat er van de overledenen meer blijft dat een dood lichaam wat we aan de aarde of het vuur hebben toevertrouwd en herinneringen. Het leven eindigt niet met de dood van het lichaam en in het donkere gat van de dood, onze ziel keert terug naar Gods Hand om in het Licht van God thuis te komen. Wie “met het zegel op het voorhoofd getekend was”, wie met vallen en opstaan trouw is gebleven aan God, aan onze medemensen en aan de weg die God als roeping in ons hart heeft neergelegd, zal aan de Overkant van de Heer Zelf mogen horen: “Zalig mag je nu zijn”, wat wil zeggen: “Je mag bij Mij thuiskomen”. Van dat Leven na dit leven kunnen we ons zo weinig voorstellen. De Schrift spreekt ons over “een nieuwe Hemel en een nieuwe aarde”, “de plek waar geen rouw, geen geween, geen smart” meer is. We geloven dat we daar dicht bij God mogen zijn, dicht bij onze dierbaren met wie we hier leefden en vandaar ook dicht bij hen die achterblijven. Kan ik dat ook geloven ?
  
  De vader van het overleden kind Elena zegt: “Het is wonderlijk voor ons om die briefjes te blijven vinden. Hard ook. Toch hoop je dat het nooit stopt”. Laten wij er van overtuigd zijn dat – zoals Jezus eens is gestorven en verrezen - ook wij als christenen verder mogen leven, over de grens van dit leven en dat we met elkaar verbonden blijven, in liefde en gebed.
  
  Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
  www.rk-bergeijk.nl
  
  UITNODIGING KOPEREN PRIESTERJUBILEUM
  http://www.rk-bergeijk.nl/files/jubileum.pdf

  • 2 november 2009
  • 2 reacties
  • geen rating

• Stripverhalen en Jef Nys

  Afgelopen weekend was ik op bezoek bij enkele zusters in Vlaanderen. Toevallig kwam ter sprake dat zaterdag in de kathedraal van Antwerpen de uitvaart was geweest van striptekenaar Jef Nys http://nl.wikipedia.org/wiki/Jef_Nys . Een van de zusters bekende dat ze al jaren fan was van de stripfiguur Jommeke en dat ze het nog elke dag in het dagblad las. Ik heb toen ook verteld dat ik in mijn kinderjaren de stripverhalen van Jommeke heb verslonden. Bij ons thuis in Nederhasselt moet nog een grote stapel stripverhalen liggen met de avonturen van Jommeke.
  
  Op een bepaald moment ging een van de zusters even weg en kwam terug met een cadeautje: vijf stripboeken, allemaal getekend door Jef Nijs. Stripboeken met mooie titels. “De Reus van Bengalen”, over de Vlaamse pater Constant Lievens die in India het geloof in Jezus Christus is gaan verkondigen. “De trek naar China”, over de Vlaamse pater Verbist, de stichter van de missionarissen van Scheut die naar China het geloof in Jezus Christus bracht. “De grote zwartrok”, over de Vlaming Pieter De Smet die als priester jarenlang de bevrijdende boodschap van Jezus Christus bracht bij de indianen. “De grote weldoener” over het leven en de inzet van Kanunnik Triest, die de Broeders en de Zusters van Liefde stichtte en zo Christus’Liefde bracht bij de armsten en kleinsten. “Het schone avontuur van een bakkersjongen”, over het leven van priester Edward Poppe die als jonge priester getuigde van Christus’Nabijheid in de Eucharistie.
  
  Ik heb in de afgelopen dagen die stripverhalen verslonden, zoals dat heet. Naast het feit dat je er dingen van leert over wie die mensen waren, laat het je ook nog bij enkele dingen meer stil staan. In die stripverhalen gaat het over mensen van bij ons, mensen die hier in onze streken geboren en getogen zijn. In hun hart hebben ze allemaal aangevoeld dat ze hun persoonlijke vriendschap met Jezus Christus niet voor zichzelf moesten houden maar dat ze die grote rijkdom voor hun leven ook moesten overbrengen naar anderen. Voor sommigen van hen was dat naar mensen die dichtbij hen leefden, voor anderen was dat de reden om huis en land te verlaten en duizenden kilometers verder te gaan getuigen van Jezus Christus. Het waren niet altijd succesverhalen maar ze hebben volgehouden en ze hebben volhard.
  
  Ik zou er voor pleiten om stripverhalen als deze opnieuw uit te geven en te laten lezen aan onze jongeren en ook aan hen die misschien al minder jong zijn. Het lezen van zo’n verhalen laat ons de vraag stellen: wat zij hebben gedaan en gekund, dat is ook iets voor ons. Hoe beleef ik mijn vriendschap met Jezus Christus, hoe getuig ik er van ? Het kan van ons getuigen afhangen of iemand gelukkig is of blijft in een donkere cirkel.
  
  Die stripverhalen over de levens van grote christenen van bij ons en deze dagen rond Allerheiligen mogen ons bevragen: wat als ik vanavond voor de Heer zou komen te staan, hoe heb ik mijn vriendschap met Hem uitgedragen en concreet gemaakt ? Het voorbeeld van die velen die ons voorgingen mag ons inspireren…
  
  Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
  www.rk-bergeijk.nl
  
  ROND DE DIAKENWIJDING
  Op zaterdag 7 november om 12 uur zal Mgr. Hurkmans in de kathedraal van ’s-Hertogenbosch 4 seminaristen (drie Nederlanders en een Westvlaming) tot diaken wijden als voorbereiding op hun priesterwijding in mei. Iedereen is van harte welkom.
  Jongens en mannen die de mogelijkheid in hun leven open laten om priester te worden kunnen dat weekend meeleven op het seminarie. Ze zijn welkom vanaf vrijdagavond 6 november om 18 uur. Het seminarie biedt hen gelegenheid om de wijdelingen te ontmoeten, gesprekken te hebben met de andere seminaristen, en de wijding zelf van nabij mee te maken. Wie wil, kan blijven tot zondag 8 november en ook de Katholieke Jongerendag meemaken met de seminaristen. Men kan zich opgeven bij rector Filip De Rycke per mail of telefonisch fderycke@sint-janscentrum.nl of (31)73-6123055.

  • 27 oktober 2009
  • 0 reacties
  • geen rating

• Frank Vandenbroucke en Allerzielen

  Vorige week overleed in Senegal veel te vroeg de Belgische wielrenner Frank Vandenbroucke. http://nl.wikipedia.org/wiki/Frank_Vandenbroucke_(- wielrenner) Het plotse sterven van deze vierendertigjarige man heeft veel mensen stil gemaakt. Hij was een persoon die niemand onberoerd liet. Niet in de nadagen van zijn carrière en al zeker niet in zijn topperiode. Volgens sommigen was hij het grootste talent dat België ooit gekend heeft, volgens anderen niet meer dan een omhooggevallen glamourboy. Slechts over één ding bestond er eensgezindheid: wat hij liet zien op de fiets wás adembenemend. Ik las ergens: “Vandenbroucke was voor zijn fans als God op wielen. Op goede dagen had hij iets buitenaards, onverslaanbaar, alsof hij de concurrentie achteloos op afstand hield.” Het is een bekend verhaal dat zijn fans op straat kalkten: “VDB is God”. De renner zelf kon zichzelf nog het beste relativeren. Hij bracht in april vorig jaar een boek uit met de titel 'Ik ben God niet'. Een boek over meer dan wielrennen alleen, over een leven dat geleefd heeft en geleefd werd, een boek over een man die zijn eigen verleden uitdagend in de ogen keek.
  
  Aan dat sterven van die voor velen op-een-Godenkind-lijkend iemand moest ik denken, toen ik dit artikeltje schreef op weg naar de Allerzielentijd. In de komende weken zullen velen van ons weer de graven bezoeken van hun dierbaren of toch eens bijzonder stilstaan bij velen die we hebben gekend en die overleden zijn. Als ik zo eens wandel op de kerkhoven van Nederhasselt, Waalwijk, Bergeijk of Luyksgestel en ik zie daar de graven van zovelen die ik heb gekend of die ik zelf heb begraven, dan komen er veel herinneringen naar boven. Van een aantal van hen kwam de dood als een bevrijding en een welkome vriend na een lange lijdensweg, van een aantal van hen kan men zeggen dat hun leven voldragen was. Van velen moet je zeggen dat het sterven te vroeg kwam, dat ze eigenlijk nog niet konden gemist worden.
  
  In de loop der jaren merk ik dat het te vroege sterven van medemensen bij velen het geloof kan laten wankelen. Hoe is het te rijmen met de liefde van God dat mensen zo jong doodgaan ? Sommige mensen willen van een pastoor dan soms een verklaring krijgen waarom de ene mens vroeg en de andere wat later sterft. Ik kan daar ook geen antwoord op geven en ik worstel daar soms ook mee. Ik weet ook niet waarom iemand jong of oud sterft. Wat ik wel weet is dat op welk moment het lichaam van de mens het begeeft, de ziel – het eeuwige van de mens – verder leeft. Wat voor mij een mooie, troostvolle tekst is die mijn beleving daarin weergeeft, is de zin uit de tweede brief aan de Korintiërs 5,1: “Wij weten dat wanneer onze aardse tent, het lichaam waarin wij wonen, wordt afgebroken, we van God een woning krijgen: een eeuwige, niet door mensenhanden gemaakte woning in de hemel.”
  
  Terecht merkte de overleden wielrenner Frank Vandenbroucke op: “Ik ben God niet”. Maar we hebben wel een onsterfelijke ziel die eens naar God terugkeert, wanneer ons lichaam het begeeft. Van Hem hoop ik dan te mogen horen dat ik met mijn aardse leven mijn best heb gedaan naar Hem en naar mijn medemensen en dat ik daarom voor Eeuwig bij Hem mag wonen.
  
  Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
  www.rk-bergeijk.nl

  • 20 oktober 2009
  • 0 reacties
  • rating: 10,0

• De geur van God

  Afgelopen week werd in onze familie een kindje geboren, Linde. Langs moeders kant het eerste kind van een nieuwe generatie, het eerste achterkleinkind voor mijn grootmoeder. Enkele dagen later ben ik ook de kleine gaan bewonderen. Dat kleine kindje trof me. Nu zie ik bij dopen veel kinderen, dan zijn ze meestal al enkele maanden oud. Zo klein en zo teer, zie ik ze eigenlijk nooit. Hoe mooi. Ik was ook getroffen door de liefdevolle zorgen van die jonge ouders. Ik moest denken aan de woorden van Jezus: ‘Wie dit kind in mijn naam bij zich opneemt, neemt mij op; en wie mij opneemt, neemt hem op die mij gezonden heeft. Want wie de kleinste onder jullie allen is, die is werkelijk groot.’ (Lucas 9,48)
  
  Precies deze week las ik het mooie verhaal over Dana Lu Blessing. Wegens complicaties werd ze geboren na een zwangerschap van 24 weken. Met 1 pond, 9 ons en slechts enkele cm was ze zeer prematuur. Die middag, kort na de geboorte, kwam de arts naar de ouders Diana en David met de boodschap: “Ik denk niet dat ze het gaat halen. Slechts 10% kans dat ze de nacht doorkomt, en zelfs dan, als ze door een wonder het haalt, zal haar toekomst er erg uitzien.” Dana zou nooit lopen of praten, misschien blind zijn, waarschijnlijk verlamd en mentaal een achterstand hebben. Zij hadden zo lang gedroomd over een dochter in hun gezin. Nu zou binnen uren hun droom ten einde zijn.
  
  En toch…de eerste dagen gingen voorbij en ze bleef in leven. Wel konden ze Dana niet aanraken, niet tegen de borst houden en hun liefde overdragen. Alleen konden ze bidden opdat God dicht bij het kleine meisje zou zijn. Geen moment werd Dana opeens sterker. En toch…de weken gingen voorbij en ze bleef leven, ze kwam voorzichtig wat aan en werd sterker. Toen Dana 2 maanden oud was, mochten haar ouders haar voor het eerst vasthouden. En weer 2 maanden later, terwijl de artsen steeds vertelden dat de overlevingskansen bijna nihil waren, mocht Dana naar huis. 5 jaar later was Dana een klein pittig meisje met glinsterende ogen en een wil om te leven. Zij vertoonde geen tekenen van geestelijke achterstand; zij was alles wat een kind kon zijn. Maar het eind van dit verhaal is het nog niet..
  
  Op een winderige middag in de zomer van 1996 zat Dana op de schoot van haar moeder in een parkje waar haar broertje Justin baseball aan het spelen was. Zoals gewoonlijk was Dana aan het kwebbelen, toen ze plotseling ineens stopte en zei: “Ruik je dat?”. Diana rook en antwoordde: “Ja, het ruikt naar regen”. Dana sloot haar ogen en zei weer: “Ruik je dat?”. En haar moeder zei: “Ik denk, dat we straks nat worden. Het ruikt naar regen.” Dana schudde haar hoofd, raakte haar schouders aan en vertelde: “Nee, het ruikt naar Hem. Het ruikt naar God toen ik met mijn hoofd op zijn borst lag.” Tranen kwamen opzetten toen Dana opsprong om met de andere kinderen te gaan spelen. Voordat de regen begon, hadden de woorden van haar dochter al bevestigd wat de Blessingfamilie in hun hart altijd hadden geweten. Tijdens de lange dagen en nachten van die eerste 2 maanden van haar leven, toen zij nog te gevoelig was om haar aan te raken, had God haar tegen zijn borst gehouden en het was Zijn geur die zij zich zo goed herinnerde.
  
  De geboorte van het kindje Linde en dit verhaal brachten me in herinnering dat God ons Zijn kinderen toevertrouwt, Hij verliest ons geen moment uit het oog en Hij blijft al Zijn mensen dragen door het leven…
  
  Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
  www.rk-bergeijk.nl

  • 13 oktober 2009
  • 0 reacties
  • geen rating

• De rozenkrans, een eigentijds gebed

  Wat voor zin heeft het om de rozenkrans te bidden en is het nog wel van deze tijd? De afgelopen tijd ontmoette ik verschillende jongeren die in gebedsgroepen het rozenkransgebed hadden ontdekt als een waardevol gebed. In welke stemming je ook bent, vreugdevol of verdrietig, het is altijd passend. In die zin is het heel eigen-tijds, het past altijd bij de tijd waarin je leeft. Alle soorten van gevoelens kun je leggen in de overweging van de blijde, droeve, lichtende of glorievolle mysteries van het leven van de Heer en in het bidden van het Onze Vader en Weesgegroet. Dat is de kracht van het rozenkransgebed. Dat maakt dat door alle tijden mensen zo tot God hebben gebeden en Maria’s voorspraak hebben ingeroepen.
  
  Blijde en droeve mysteries en bidden. Vrienden mailden me daar rond het mooie volgende verhaal. Een oude dame kwam bij de dokter en zegt:"Ik heb een handvol klachten, zal ik ze eens opnoemen?'' De dokter denkt:"Daar heb je weer zo’n klaagverhaal". Toch is hij benieuwd. Dan begint de vrouw. “Eerste vinger: mijn man verloren. Tweede vinger: mijn lichamelijke klachten. Derde vinger: ik kan nog zo weinig doen.Vierde vinger: ik voel mij soms zo eenzaam.Vijfde vinger: er sterven zoveel onschuldige mensen. U ziet wel, een hand vol”, klonk het. De dokter knikte. “Dat is niet mis, dat is inderdaad een hand vol. En de andere hand dan?”, zei hij. “O, dat zijn de zegeningen”, zei ze, “Wilt u die ook horen?”. “Graag” ,zei de dokter. “Daar gaan we dan”, zei de vrouw. “Eerste vinger: ik heb elke dag genoeg te eten.Tweede vinger: ‘s winters is het in mijn huis toch lekker warm. Derde vinger: er zijn toch veel mensen die mij willen helpen.Vierde vinger: dat ik niet nog meer ziektes en pijn heb.Vijfde vinger: ik krijg voldoende geld om alles te kunnen betalen. “Dat is ook precies een hand vol, ziet U wel?" De dokter kon het niet ontkennen. In stilte keek hij naar beide toegestoken handen. De vrouw keek hem aan en zei: “Het zijn twee handen, die al heel wat verdriet hebben weggedragen.Twee handen die al heel wat tranen hebben weggeveegd.Twee handen die zich vaak tot een vuist gebald hebben.Twee handen die weten wat leven is. En weet u wat ik nou zo mooi vind? Wat er gebeurt als je die handen vouwt en gaat bidden.” “Als je gaat bidden?”, vroeg de dokter. “Ja, als je gaat bidden, gebeurt er iets met je handen. Kijk dan gaan mijn vingers van mijn rechterhand tussen de vingers van mijn linkerhand en dan komen dus eigelijk al die zegeningen tussen de beroerde dingen te zitten. Dan houd ik dus eigenlijk al die vervelende dingen tegen mijn zegeningen. En zo bid ik dan. Dan zeg ik tegen God waar ik verdriet over heb en wat mij pijn doet. Maar daarna tel ik mijn zegeningen, want de allerhoogste zegen in mijn leven is mijn geloof in God. Ik geloof in de woorden van Psalm 139. Ik geloof dat Hij mij als geen ander kent. En dan zeg ik: Dank U goede God, dat ik twee handen heb. Ze houden elkaar in evenwicht. Ik vouw de vervelende dingen tussen de zegeningen en dan is het net of het leven niet meer zo zwaar is, en je toch blij kunt zijn.”
  
  Hoe is het met ons? Hebben we alleen oog voor de moeilijke dingen in ons leven of ook voor de goede en mooie dingen? En bidden we daar ook voor? We kunnen dat het beste met onze rozenkrans, in deze oktobermaand en het hele jaar door.
  
  Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
  www.rk-bergeijk.nl

  • 6 oktober 2009
  • 2 reacties
  • rating: 10,0

• Anorexia

  Deze week was ik bij een gezin die zich veel zorgen maken om hun tienerdochter die aan anorexia lijdt. Een heel geworstel om haar te laten eten en haar te overtuigen dat ze helemaal niet te dik is. Ook bij haar heeft het ideaalbeeld “superslank-zijn” zich genesteld met alle gevolgen van dien. Ik hoor er de laatste tijd steeds meer van.
  
  Het is iets van alle tijden. Mensen zien er graag jonger en mooier uit dan ze in werkelijkheid zijn. De computer biedt daar heel wat mogelijkheden voor. Kijk eens in tijdschriften. Je ziet daar foto’s van actrices van een zekere leeftijd die er verdacht jong uitzien. Ook in verkiezingstijd zie ik wel eens affiches met politici die plots geen dubbele kin meer hebben.
  
  Op de radio hoorde ik deze week dat het Franse parlement zich buigt over een wet die dat fotoshoppen wil verbieden.Men wil paal en perk stellen aan de afbeeldingen van modellen die er zo supermooi uitzien – wat niet echt is - omdat ze helemaal opgekalefaterd zijn met make-up of met fotoshop. Parlementslid Valérie Boyer wil dat een wet, waarin staat dat als er foto’s verschijnen, affiches met foto’s van mensen die geretoucheerd zijn, bewerkt op die foto, er ook bijstaat dat het lichaam wat we zien bewerkt is met de computer. Als dat niet vermeld wordt, staat er een straf op van 37.500 euro. Dit wetsvoorstel kadert in de strijd tegen anorexia. Het gaat haar om de volksgezondheid. Vrouwen worden er in onze tijd toe aangemoedigd om er zo mooi, zo jong en zo slank mogelijk uit te zien. Het voorbeeld wat men dikwijls krijgt in bladen of affiches is geen realistisch voorbeeld. Een tijd geleden heeft die Franse politica ook een wet erdoor gekregen, die websites strafbaar maken die anorexia stimuleren, die meisjes aanmoedigen om zo weinig mogelijk te eten en extreem af te vallen. Makers van dergelijke sites kunnen drie jaar de cel in gaan.
  
  Valérie Boyer krijgt heel wat bijval in Frankrijk. Ook het Franse Damesblad “Elle” maakte onlangs heel doelbewust een aflevering waarin 8 vrouwelijke topmodellen zonder make-up en zonder fotoshoppen verschenen waaronder Monica Bellucci. Het was een statement om te laten zien: het kan ook in het echt. Het wetsvoorstel rond het niet retoucheren van foto’s wil politica Boyer ook van toepassing laten zijn op politieke affiches. Als er op een affiche een politicus plots zonder dubbele kin of zonder rimpels, of een politica plots met grotere borsten verschijnt moet er op die affiche komen staan: “is bewerkt met de computer”.
  
  Ik heb de afgelopen dagen regelmatig aan deze dingen gedacht. We hebben van God een lichaam gekregen en daar moeten we zorg voor hebben. Maar we zijn ook allemaal uniek. We hoeven niet allemaal dezelfde vorm te hebben. God houdt van ons zoals we zijn. Als we zorg dragen voor onze gezondheid, houdt Hij van ons, hoe we er ook uitzien. God wil niet dat we lijken op de mooie, gefotoshopte mensen uit de boekjes. Hij heeft ons geschapen naar Zijn Beeld en gelijkenis en als we daar aan werken, dan zijn we werkelijk mooi !
  
  Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
  www.rk-bergeijk.nl
  
  INTERVIEW
  Voor www.inspiratiemagazine.nl gaf ik een interview, zie http://www.inspiratiemagazine.nl/artikelen/200...

  • 29 september 2009
  • 3 reacties
  • geen rating

• Engelen komen...

  Op het einde van elke kerkelijke uitvaart zingen we het “In Paradisum”. In dat gezang bidt de Kerk dat de engelen de overledene naar het Paradijs mogen geleiden. Je zingt dat zo dikwijls en het klinkt op den duur zo gewoon. Deze week klonk bij een uitvaart het “In Paradisum” anders dan anders vanwege het verhaal van de overledene.
  Deze week overleed hier Thea, een hoogbejaarde vrouw, eenennegentig jaar oud, een diepgelovige vrouw, sterk met God verbonden in het gebed en de Sacramenten. Toen ik haar vorige week de Sacramenten der Zieken toediende, vroeg ik haar hoe ze zich de dood voorstelde. Ze sprak me haar geloof uit dat ze naar God ging en dat ze geloofde dat ze bij God zou gebracht worden door haar engelen, door de door haar gedoopte kindjes. In haar jonge jaren was ze verpleegkundige geweest in Amsterdam. Daar had ze in veel gezinnen gewerkt. Daar was ze ook aanwezig geweest bij talloze bevallingen. De jaren dertig, veertig en vijftig was een tijd waarin er nog veel kindjes stierven bij of kort na de geboorte. Ze kende het kerkelijk voorschrift dat in nood iedereen mag en moet dopen. In de loop der jaren had ze tientallen kleintjes nog gedoopt voor ze waren gestorven. In de paar minuten of de korte tijd dat die kleintjes hadden geleefd, had zij water genomen en gezegd: “Ik doop u in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest”. Ze geloofde nu oprecht dat die kleintjes mede door haar kordaat handelen zeker in Gods Liefde en Barmhartigheid waren thuisgekomen en dat die kinderen haar nu als engelen zouden tegemoet komen, nu ze ook die weg naar de Eeuwigheid moest gaan. Het was voor deze vrouw een sterke overtuiging en het beeld wat ze had van wat we ons eigenlijk zo moeilijk kunnen voorstellen en wat de kern van ons geloof is: dat we na dit leven mogen binnengaan in het Eeuwige Leven.
  
  Het getuigenis en het diepe geloof van deze vrouw liet me over enkele dingen nadenken, gedachten die ik wil delen.
  Er is de noodzaak van het Doopsel om bij Jezus te horen. Gedoopt zijn is niet iets vrijblijvends als je in Jezus gelooft. De Heer zelf zegt: “Wie gelooft en gedoopt is zal worden gered, maar wie niet gelooft zal worden veroordeeld.” (Marcus 16,16) We moeten niet te lang na de geboorte wachten om kinderen te laten dopen. Zeker als kinderen in enig stervensgevaar zijn moeten we het Doopsel niet uitstellen. Als het heel dringend is en we kunnen niet op een priester of diaken wachten, dan mag en moet ook in deze tijd elk water nemen en de doopwoorden uitspreken. Anderzijds is het toch ook goed te zeggen dat ik geloof dat Gods grote Liefde en Barmhartigheid er is voor die kinderen die voor hun geboorte zijn overleden of onverwacht voor het geplande doopsel zijn overleden. Er is een tijd geweest dat men zich afvroeg of deze kinderen wel bij God konden zijn. Daar mogen we van overtuigd zijn: God draagt zorg voor hen en bewaart hen. Zoals Thea er van overtuigd was dat die kleintjes haar zouden tegemoet komen, zo mogen we ook van hen overtuigd zijn dat we ze eens zullen zien wanneer ook wij naar de Overkant bij de Heer gaan.
  
  Gods Zegen, uw priester en pastoor A. Penne.
  www.rk-bergeijk.nl
  
  KERKELIJK FAMILIEREGISTER
  Ik gaf een kerkelijk familieregister uit... Persbelangstelling genoeg, kijk maar...
  http://www.rorate.com/nws.php?id=57140 en http://www.rk-bergeijk.nl/files/familieboekje.... en http://www.katholieknederland.nl/actualiteit/2...

  • 22 september 2009
  • 1 reactie
  • geen rating

1 2 3 4 5 ... >