oemebamo
Trust man - 26 jaar, Gent, België
Blog / Tags / gent
Blogberichten met de tag 'gent':
-
Get Your Frontend Sorted
After a hectic weekend (and an even more hectic start of the week, thus the delay), here’s the slides, video and some thoughts for the presentation I did with Lennart Schoors at last saturday’s BarCamp Gent. It’s a bunch of thoughts, experiences and stuff we learnt while working on the frontend for Netlog. While that frontend’s far from being a finished and fully optimized product, we think there’s somehow a few tips we could share;
http://www.slideshare.net/oemebamo/get-your-fronte- nd-sorted-barcamp-gent-2008
Lots of thoughts were crammed in this 20 minute session, so I hope we didn’t overwhelm too much … Credit where credit is due, so a shout out to Lennart, to the Yahoo Performance team and Steve Souders for stressing the importance of frontend performance, to Firebug & YSlow! for being indispensible tools, and to our colleagues for making Netlog an inspiring to work for.
There’s a video recording of the presentation too, thanks to Luc Van Braekel. I wouldn’t watch it, though. -
Sneeuwvakantie met Connections/Odyssée? Hmmm ...
Vandaag zijn we net een week terug van een geweldige snowboardvakantie naar Vars, Frankrijk. Laura en ik en onzer beider broers hebben er 9 dagen sneeuw opzitten, en het was zonder twijfel ongelooflijk! De eerste dag heeft het bovenop de 1,5m die er al lag, een halve meter bijgesneeuwd en daarna hebben we 6 dagen kunnen genieten van een zeer mooi, gevarieerd en uitgebreid skigebied met uitstekende sneeuw en fantastische temperaturen. Bekijk de foto's en oordeel zelf ... Ik denk dat ze voor zich spreken.
Helaas, deze een aanvulling wat betreft de reisorganisatie. De organisator van de sneeuwvakantie was Odyssee, en we waren bij hen terecht gekomen door te boeken via het bureau van Connections in Gent.
Toen we in oktober vorig jaar naar Connections gingen om onze reis naar de USA deze zomer te plannen, informeerden we ook naar hun wintervakantie-formules. Er werd ons gezegd dat ze sinds dat jaar samenwerkten met Odyssee, een bende toffe jonge gasten die leuke en interessante (zeker qua prijs) sneeuwvakanties organiseerden. We werden vriendelijk ingewijd in hun brochure en kregen de nodige uitleg. De shuffle-formule, die inhoudt dat je tot een week op voorhand niet weet naar waar welke van de 6 stations uit hun brochure je zal gestuurd worden, leek ons interessant. Aangezien niemand van ons reeds naar één van de stations was gegaan, en ze allen bekende, grote, sneeuwzekere stations waren, was de korting die deze formule met zich meebracht, de bepalende factor voor de keuze. Ook achteraf gezien hebben we er geen spijt van voor deze formule gekozen te hebben. We zijn uiteindelijk in Vars beland en dit gebied heeft ons zeker bekoord.
Alles goed dus? Gebied, weer, sfeer, gezelschap, ... tip-toppie. Maar qua organisatie liep er toch het één en het ander mis. Voor een - eeuh ... - organisator toch een pijnpunt, niet?
Een week op voorhand zouden we dus weten naar waar we zouden gaan en zouden we gecontacteerd worden, met meer details. 2 februari was de vertrekdatum, dus 26 januari hadden wij een telefoontje verwacht. Zeker spelen, dachten we, dus zijn we 26 januari nog bij Connections langsgeweest om nog wat laatste dingen te regelen voor Amerika, en hebben hun er toen meteen aan herinnerd. Na wat heen en weer getelefoneer tussen Connections en Odyssee bleek dat de nodige papieren de dag ervoor opgestuurd waren en in principe dus zouden moeten toegekomen zijn, ware het niet dat wij er voor de postbode waren. Ondertussen bleek dat Odyssee niet werkte met een - in die sector blijkbaar standaard - PO-nummer voor hun dossiers. Een teken aan de wand? Wel konden ze ons al vertellen dat we naar Vars gingen de volgende week. Ok, goed voor ons ...
Het weekend, maandag, dinsdag, woensdag passeren, en geen nieuws over de papieren, dus ga ik donderdagochtend opnieuw langs bij Connections. Een andere vriendelijke dame helpt me verder en zoekt naar de juiste papieren, ik vertel erbij dat ze vorige week opgestuurd waren. De papieren blijken, uiteraard, niet terug te vinden. Zijn ze nooit opgestuurd? Verloren geraakt? Joost, mag het weten, maar ze zouden, na wat heen en weer getelefoneer (patroon!), doorgefaxt worden en - binnen een half uurtje - zouden de papieren klaarliggen. Een half uurtje later sta ik er terug en zijn de papieren gearriveerd. Het gaat om vouchers voor busreizen, huur materiaal, lessen, appartement, e.d. Ok, ik tevreden, 2 dagen op voorhand alles toch in orde. Een week op voorhand of 2 dagen op voorhand, geen van ons is een pietje-precies, of toch zeker ik niet, dus ik doe er niet moeilijk over. Ik zet me in de Mosquito Coast, het café naast het bureau van Connections, nog even aan een tafeltje, blader door de bonnen en droom weg ...
Ok, even natellen toch, die bonnen. Blijkt; er ontbreekt voor 2 van ons een voucher voor de huur van materiaal en voor 1 iemand ontbreekt ook de bon voor snowboardlessen. Er wordt weer heen en weer getelefoneerd met Odyssee, die van niets lijken te weten. De bestelbon moet erbij gehaald worden en na wat subtiel duw- en trekwerk van de agent van Connections, volgt dan toch de belofte op een nieuwe reeks faxen, af te halen later vandaag. Men belt mij nog ... Ok, ik werk gelukkig om de hoek, no worries.
Op het werk aangekomen, check ik de vouchers nog eens. (Waarom ben ik nu plots zo voorzichtig geworden,
En ik merk dat de bon voor de heenreis een vertrek op vrijdagavond 17u vermeld. Hmm, dat is een dag vroeger dan gepland? Ik bel snel Connections, en inderdaad; het vertrek is vrijdag. De 2 februari die wij op het oog hadden, is de datum vanaf wanneer het appartement beschikbaar is, en uiteraard gaat daar nog een nachtelijke busreis aan vooraf. Ok, dom misverstand, en we hadden het misschien moeten of kunnen weten, als we de brochure goed hadden nagelezen. Dat we blijkbaar niet de enigen waren waar dit misverstand bestond, blijkt vrijdagnacht, als er in Luxemburg nog een koppel op de bus stapt, zelf achter gereden. Een uur eerder waren ze gealarmeerd, nadat ze afwezig bleken op de bus, dat het vertrek diezelfde avond was geweest. Zij hadden het plan om zaterdagochtend hun vouchers bij Connections af te halen en dan later die dag te vertrekken. Dat liep even anders.
Hoe noemen ze dat dan? Communicatiefout? Onzorgvuldigheid? Ik weet het niet, maar de verschillende vertragingen en het doorgeven van verkeerde informatie getuigt toch niet echt van veel professionalisme, zowel bij Odyssee als Connections.
Anyways, we vertrekken dus morgen! Ik bel rond, en het blijkt gelukkig voor iedereen ok. Uiteindelijk zelfs wijs, donderdagavond wordt een avond vol inpakfever, en vrijdag heeft Laura nog wat tijd om de nodige inkopen te doen. Een dag meer op vakantie, why complain?! De juiste vouchers krijg ik ook zelfs nog in handen, netjes geknipt en in aparte envelopjes gestopt en niet meer de bundel aan elkaar geniete faxen die de eerdere versie was. Ook Connections lijkt de situatie wat gênant te vinden, merk ik. "Administratie is niet de sterkste kant van Odyssee, hebben we al mogen ondervinden.", hoor ik van één van de medewerkers van Connections. Ik kan hen geen ongelijk geven. Ach, wat zal het ons deren als we op de plank staan. Ik vraag nog een kopie van de bestelbon en steek alle nodige telefoonnummers op zak. Just in case ...
Vrijdagavond staan we om 17u aan het SMAK in Gent en stappen we op de bus. Om er de volgende 18u en 35 minuten (!!!) niet meer af te komen. Ja, wist ik veel dat dat Zuid-Frankrijk sinds kort een heel eind verder is gekatapulteerd, dan in mijn herinnering. Hét obstakel dat onderweg moet genomen worden heet Louvain-la-Neuve, de laatste van 2 tussenstops waar we nog skiërs oppikken, en dat blijkt te bestaan uit elvendertig ronde punten, waar je best ook nog eens elk 3 keer ronddraait. Een plaatselijk speciaal verkeersreglement of een buschauffeur (+ begeleiders) die het noorden volledig kwijt is en een dik uur tijd verliest door doelloos heen en weer te rijden? Het is middernacht (7u na vertrek uit Gent) als we België uitrijden. Is België dan toch geen klein landje?
In Luxemburg houden we onze enige halte aan "Smokey's". Een hangar, volgepropt met niets dan sterke drank en dankzij de subtiele dj; een opgefokt sfeertje. Anyways, het zijn jongerenreizen, bring it on! Al had ik toch liever niet in de kou staan wachten en iets aan m'n honger gedaan. Soit. "Straks een filmpje zien op de bus en nog één van die Grany's eten. Lukt wel." Hmmm. DVD's meenemen op een 18u lange busreis? "Daar doe ik niet aan mee!" moet de Duitse buschauffeur gedacht hebben.
Omdat je uiteindelijk niet veel keuze hebt, val ik dan toch in slaap en word wakker ergens rond Grenoble. De bergen maken indruk en de laatste uren kronkelen tussen de witte Alpentoppen doen die verdomde rugpijn vergeten. Hoe het beter kan - een buschauffeur die uitleg geeft, een stop aan een wegrestaurant, twee films en de hele afstand in 13u - leren we binnen 9 dagen op de terugweg.
Ook Thomas, één van de begeleiders van Odyssee wordt wakker, en laat van zich horen. Dat moet trouwens de eerste keer geweest zijn, want op het controleren van de namen, het tellen van het aantal personen, hadden we verder amper uitleg gehad over bv. de perikelen rond Louvain-la-Neuve, de films, de plannen bij aankomst, ... Thomas laat weten dat de waarborg voor het appartement ter plaatse 100 eur per persoon is en via Visa te betalen. Enigszins verbaasd kijken we naar onze voucher voor het appartement waar te lezen valt dat we 250 eur, in totaal, cash moeten bijhebben. Anderen, die rechtstreeks bij Odyssee boekten, halen een papier ivm de waarborg/Visa boven waarvan wij het bestaan niet wisten, en waarvan ook achter het nut ons compleet duister blijft. We vragen uitleg aan Thomas en hij houdt het op een "Ik zal het nog eens navragen, we hebben nog tijd. Ik laat het dan nog weten". We moeten nog 2 cols over, geen paniek dus. Hij komt er verder niet meer op terug; weet dus van niets.
Aangekomen in Vars worden we met z'n allen verzocht onze bagage te stapelen in een kamertje van een hotel, en naar die plek terug te komen tegen 14u (het is dan net middag). Rond dat tijdstip gaan we meer weten over ons appartement, en krijgen we "misschien" de sleutel. "Kan ook zijn dat dat pas tegen 16u is." Wij gaan verhongerd iets eten en staan terug op post op voorziene tijdstip. Een uitstekende gelegenheid voor Odyssee om ons, nu we de laatste keer allemaal samen zijn, uit te leggen wat er gaat gebeuren en wat de activiteiten voor de rest van de week zijn. Hun brochure vermelde uitdrukkelijk 'animatie', dus now's the time, right? We worden echter bij de verschillende begeleiders verdeeld, en herverdeeld, en eeuh, herverdeeld ... om uiteindelijk met 3 andere vriendengroepen naar een immokantoor te gaan die een appartement voor ons hebben. De waarborg blijkt 300 eur te zijn, en idd; via Visa. Het zij zo, denken we gelaten, half murw van de trip.
Eens we weten waar we logeren gaan we onze bagage halen en sleuren die naar ons appartement. Oef, daar zijn we vanaf, laat het nu maar echt beginnen. Kennissen van ons hun zoektocht naar het appartement verliep nog iets moeilijker, en ook over het appartement zelf hadden ze niet altijd leuke dingen te vertellen. Ik herinner me een zin met "schimmel". Wij zijn, zeker voor de prijs, best tevreden.
Ik vraag nog aan Thomas, die ons had begeleidt naar het immokantoor, hoe het juist zit met die snowboardlessen. Waar moeten we daar voor terecht? Hij valt uit de lucht. We horen wel nog dat Julie, een reisbegeleidster ter plaatse, later op de avond langskomt in elk appartement. Zij blijkt achteraf de enige die ons meer kan vertellen dan "eeuh, ik zal het eens navragen". En idd, later die avond, ergens tussen 6 en 8, zoals gezegd, kregen we vriendelijk bezoek waarin ons uit de doeken werd gedaan welke extra après-ski activiteiten er zijn gepland en waar onze lessen doorgaan. Later in de week zouden ze nog terugkeren voor inschrijvingen, en meer uitleg over de terugreis. We houden de agenda, denken "we zien wel", en koken onze eerste "instant-spaghetti-maaltijd".
Wat volgt zijn de 7 fantastische dagen sneeuwplezier. Die agenda hebben we niet meer bovengehaald, niet dat er niets leuks bijzat, maar we hadden met ons 4 niet meteen nood aan nog meer groepsgevoel, en - eerlijk is eerlijk - waren elke avond bekaf, na een dag met snowboard-lessen en zo-veel-mogelijk-van-naar-beneden-glijden-doen. Julie komt nog eens onaangekondigd langs op woensdag in die week. The time is 11h. Wij net aan het slapen uiteraard,. Verder niets meer van Odyssee vernomen. Geen erg, weten we ondertussen.
De voorlaatste dagen bellen we Julie, om te vragen wanneer en hoe de terugkeer gepland is. Interessant om weten. Ze vertelt dat ze die avond nog bij iedereen langsgaat, om alles uit de doeken te doen. Wij vragen het toch maar via de telefoon, is iets praktischer en directer, kunnen we meteen voort met de avond zoals wij die hadden gepland. Andere kennissen spreken met de Odyssee-crew af in de 'Banana'-club, waar niemand opduikt. Ook zij bellen dan maar op eigen kosten Julie om te weten hoe het nu juist zit met het vertrek.
De bus vertrekt zaterdagavond om 19u aan het lokale Office Du Tourisme. Helaas is er geen plaats om onze bagage overdag te plaatsen, en het appartement is gehuurd tot zaterdagochtend 10u, dus de enige optie is om de bagage reeds 's ochtends in de bus te gaan droppen. Plaats om 's avonds nog om te kleden is er niet en de bagage die we 's morgens achterlaten, daar kunnen we die avond voor vertrek niet meer aan. Wij proppen dus verse kleren in onze handbagage-rugzakjes; want die laatste dag - waarvoor we skipas hebben - gaan we toch nog wel eens vollenbak gaan snowboarden zeker? De laatste dag glijden we dus elk nog met een overvolle rugzak rond. Anderen, die hun eigen plank en boots mee hadden, hebben minder geluk en moeten deze 's ochtends naar de bus brengen ...
Dit blogbericht is er niet om Connections of Odyssee te viseren. Ik weet verre van het fijne van alle waarom's, hoe's, e.d. in verband met de zaken die zijn gebeurd, en ik twijfel niet aan goede bedoelingen. We zijn altijd vriendelijk behandeld. Ik begrijp dat het om een low budget-formule ging en dat dat zich in sommige dingen weerspiegelt, en zoals vermeld zijn sommige dingen ook "van horen zeggen". Toch wou ik het onprofessionalisme van een organisatie, waar een groot bureau als Connections mee werkt, aankaarten. Het zijn enkel onze ervaringen. Misschien helpen ze iemand vooruit.
De vakantie was georganiseerd door Odysee, geboekt bij Connections én ze was fantastisch. Een vervolg in de sneeuw komt er zeker. En het zal ook fantastisch zijn, maar heeft iemand suggesties voor organisatoren?
De echt belangrijke herinneringen zitten echter veilig in m'n Netlog foto-stream.
