Story Clan

• Delen

vrijdag, 31 juli 2009 om 05:04

http://netlog.com/21CenturyBreakdownтιииє ωιℓмzωιℓмzтιииє21CenturyBreakdownhttp://nl.netlogstatic.com/p/tt/081/635/81635757.jpgBelgiëAntwerpen 21CenturyBreakdown

Ondertussen in de andere Demensie…
‘Nema, het is tijd voor jou, om dit leven te verlaten.’ Nema gromde. ‘Ja demon, voor iedereen is een tijd dat je het leven moet verlaten.’ The Undertaker haalde zijn zeis op boven het hoofd van Nema, de rest van het lichaam van de demon was vast gebonden op een grafsteen.
Ineens verscheen er een portaal vanuit de grafsteen waar Nema langzaam in neer daalde.
The Undertaker deed een stap opzij en zei: ‘Aah… Toch is jouw tijd gekomen, vaarwel, hopelijk zie ik je nog terug.’ Hij trok zijn zeis terug en grijnsde. Hij zag hoe Nema langzaam in het portaal wegzonk, in het portaal van een andere Demensie.
De Demensie: De wereld.

Hoofdstuk 2: De Vloek van Nema.

Alle 3 legde ze hun vinger op de bovenkant van het omgekeerde glas. ‘Oké, en nu?’ Vroeg Jacob ongeduldig. ‘Shht! Je moet stil zijn Jacob, anders werkt het niet, oké?’ Zei Julie zacht. Jacob zuchtte, maar hij begon zich te focussen op het glas dat stilaan warm begon aan te voelen. ‘Sluit allemaal jullie ogen en probeer aan niets te denken.’ Jacob en Philip knikte en sloten hun ogen, Julie deed juist het zelfde terwijl zij de leiding nam. ‘Wij roepen op een demon! Als hier iets aanwezig is verschuif dan het glas naar Ja.’ Na 5 minuten in stilte te wachten gebeurde er niets. Jacob opende terug zijn ogen en zei: ‘Er gebeurt niets, er bestaan geen demonen.’ Philip deed juist hetzelfde en zei: ‘Inderdaad…’ Julie keek de 2 jongens teleurgesteld aan. ‘Misschien hebben jullie gelijk…’ Na die woorden brak het glas in duizenden stukken. Julie krijste het uit van de schrik, er verscheen plotseling een felle, licht flits vanuit de tuin en daarna hoorde je een luid gebrul, het was precies een gebrul van een beest. ‘Walter! Kom onmiddellijk naar hier!’ Riep Julie uit. Ze wou weten wat er aan de hand is, maar Walter kwam niet opdagen. Philip ging voor het raam staan van de logeerkamer waar je de tuin kon bezichtigen en keek naar buiten. ‘Wat is hier in vredesnaam aan de hand?’
‘Ik weet het niet Philip!’, zei Julie paniekerig, ‘We hebben toch niks verkeerd gedaan?’.
‘Ik wist dat dit een slecht idee was.’ Zei Jacob stil, hij keek op zijn klok en zag dat zijn seconde wijzer stil stond. ‘Verdorie, nu ook nog men batterij plat van men klok!’ Vloekte hij uit. Julie keek naar de klok die boven de bedden hing en zag dat daar ook de seconde wijzer stil stond. ‘De tijd staat stil.’ Ze stond op en liep naar de lift, drukte op het knopje waardoor de liftdeuren open gingen, en stapte erin. ‘Kom, we gaan naar de tuin, ik moet weten waarom de tijd stil staat. En waarom er die flits beneden in de tuin was.’ Allebei liepen ze ook de lift in. Ping, de liftdeuren gingen terug open. Ze liepen naar de tuindeur en opende hem. Daar zagen ze een schim staan met kastanje bruine ogen die oplichten in de duisternis van de tuin. Julie deed de lichtschakelaar naar boven zodat het licht aanging. Daarna schrokken ze alle drie, ze zagen een meisje ongeveer even groot als een kind van 8 jaar, niet groot dus.
Met de uitstraling van haar gezicht leek te kwaad te zijn. ‘Wie ben jij? Wat doe jij in mijn tuin?’ Riep Julie met een zelfzekerende stem. Er viel een onaangename stilte. Jacob keek aandachtig naar het meisje en fluisterde in Julie’s oor: ‘Hoor jij ook dat gegrom?’ Ineens veranderde het meisje in een beest, het was een soort van weerwolf maar dan met vleugels en het had een pentagram op het rechter achterbeen in gebrand. ‘Hey Jacob, kijk wie we hier hebben! Je broertje!’ ‘Philip! Het is nu geen tijd voor grapjes, het is niet dat ik in een weerwolf verkleed ben dat ze hij men broer of zus is!’ Julie keek de jongens aan.‘Sorry dat ik jullie conversatie moet onderbreken, maar als jullie geen hondenvoer willen zijn, REN DAN!’ Voor dat de drie konden weg rennen was er terug een licht flits met daarna een luid gebrul. Julie opende haar ogen en keek naast zich waar ze Philip en Jacob in hun bed zag liggen. Ze hadden niet meer hun kostuums aan maar hun pyjama’s maar hoe…Was het een droom? Ze keek naar de andere kant en zag naar haar klok, 09.00
-tijd om rustig wakker te worden.- dacht ze en ging terug liggen. Ze keek naar het plafond dat bedekt was met stickers in de vorm van sterretjes, net toen ze dacht dat ze terug in slaap zou vallen gingen de liftdeuren open. ‘Net op tijd Walter, ik ben juist wakker.’ ‘Walter?’ Julie schrok en keek naar de liftopening.
-Wat was het toch geen droom?- dacht ze bij haar in eigen. Het was niet Walter die in de lift stond, maar het meisje dat ze gisteren had gezien in de tuin met Jacob en Philip. ‘Hebt u goed geslapen? Mijn meester?’