Story Clan

• Delen

donderdag, 14 augustus 2008 om 04:14

http://netlog.com/Koroshi__AkakuAkakuKoroshi__http://nl.netlogstatic.com/p/tt/056/562/56562648.jpgBelgiëOost-Vlaanderen Koroshi__

Alucard werd wakker en keek opzij, daar, vlak naast hem, haar handen rustend op zijn borstkast en haar hoofd op zijn schouder, lag zijn engel: Aurore.

"Wat is ze mooi... God...Dit keer heb je pas echt een fout gemaakt..." Dacht hij terwijl hij door haar haren streek. Langzaam opende ze haar ogen. Toen ze hem zag, verscheen er een kleine lach op haar bleke gezicht, maar het was voldoende om Alucard's koude lichaam voor heel even op te warmen.
"Goede avond, mijn Nosferatu" fluisterde ze zacht, met een stem zo mooi als die van een nachtegaal.
"Goede avond, mijn Gevallen Engel" fluisterde hij terug.
Ze grinikte en drukte heel even haar warme lippen op zijn koude. Als hij een hart zou gehad hebben, zou deze waarschijnlijk een slag zijn overgeslaan.
"Tijd om te gaan" zei ze en duwde de kist open. Ze stapte uit en strekte haar vleugels, die zo zwart waren als de nacht.
Alucard bekeek haar nog eens goed. Ze was echt mooi.
Haar lange, witte haren rijkten tot aan haar middel. Wel, eigenlijk tot net iets langer, maar ze droeg altijd een zwarte, kanten haarband, zodat haar haren een beetje inkorte. Haar huid was bleek, maar 2 tinten donkerder dan de zijne. Haar ogen waren groot en hadden een rood-roze kleur. Ze was altijd gekleed in een zwarte, dienstmeid achtige jurk, maar dan met 2 grote witte kruisen vooraan. Uit haar rug staken 2 enorme vleugels. Men zou denken dat ze een vampier was, maar dat was ze niet. Aurore was een Engel, verstoten uit de hemel voor een misdaad die ze niet had begaan.
Alucard dacht terug aan hoe hij haar had leren kennen en glimlachte zachtjes. Te denken dat hij eerst niet op missie wou gaan...

*5 maanden geleden*
"Ik zeg het je toch! Het waarschijnlijk een vampier!" zei hij met een licht opgegeven stem.
"Dat kan best zijn Alucard!" tierde Integra terug "Maar ik ben je meester en ik beveel je om te gaan kijken! Is het een vampier, schiet hem dan af, is het toch die hellehond, breng hem dan hier zodat we hem kunnen onderzoeken en dan afmaken, is het niets, wel dan heb je tenminste het moderne Griekenland bij nacht gezien!"
"Waarom laten we het niet aan Iscariot over! Griekenland is Katholiek! Het is hun terretorium!" Protesteerde hij.
"Sinds wanneer geef jij daar om Alucard! het heeft je nooit een moer gedaan of we nu op ons eigen gebied waren of op katholieke bodem, zolang je maar kon vampiers afschieten deed het je niets!"
En dat was het einde van de discussie, hij moest en zou van Integra naar Griekenland, naar het eiland Rhodos gaan om er de zogenaamde Hellehond te vangen. Woedend liep hij door deuren en muren, op weg naar Victoria om haar het nieuws te vertellen.

"Godverdomme, stom mormel, dankzij dat... dat... dat ding moet ik weer het vliegtuig in..." dacht hij bij zichzelf. Hij haatte vliegen... Dat betekende dat hij weer andere kleren moest aan doen, kleren die hij normaal niet draagt, zoals de laatste keer, toen hij naar Brazilie ging om Milenium op te sporen. Hij stopte even bij deze gedachte en grijnsde, en vervolgde daarna zijn weg naar de kelders. "Dat waren pas tijden... Milenium, nu dat was een uitdaging... Tha... De sukkels... Dachten ze nu echt dat zo'n stom katje mij kon wegvagen... Wel... Ze waren dapper genoeg om te proberen."
Hij keek op en zag dat hij bij de deur was aangekomen waarachter Victoria's kamer schuilhield. Zonder kloppen of enig teken te geven dat hij binnenkwam, stapte hij door de 5 cm dikke, houten deur. Victoria zat in haar kist, een boek te lezen. Geruisloos stapte hij tot bij haar. "Victoria, we zijn weg." Geschrokken door deze plotselinge woorden, sprong ze op en stootte haar hoofd tegen de bovenkant van haar kist.
Alucard had het moeilijk om zijn lach te onderdrukken. "Waarheen mijn meester?" vroeg een verbaasde Victoria, terwijl ze over de plek waar het hout haar geraakt had wreef."Griekenland, het eiland Rhodos." antwoorde hij terwijl hij zich omdraaide.

Een half uur laten zaten de dracul en draculina recht tegenover elkaar in het privévliegtuig van de familie Hellsing. Victoria leek het moeilijk te hebben, dit was de eerste keer dat ze in een vliegtuig zat (wel eigenlijk de tweede keer, maar toen had ze er niet veel van gemerkt omdat ze opgesloten was in haar kist.) Alucard daarintegen had het al wat minder moeilijk, aangezien ze met het privévliegtuig gingen en het was nacht, hoefde hij zich niet te omkleden. "M-Meester?" vroeg Victoria om de stilte te breken. "Hmmm, wat is er politiemeisje?" "Wat gaan we eigenlijk zoeken in Rhodos?". Terugdenkend aan de missie liet de lach op zijn gezicht verdwijnen. "We gaan een hellehond zoeken, althans, dat is wat er gezegd word." "Een hellehond? Net zoals wat u kan oproepen, meester?" "Nee, dit ding is ongeveer 1m50 groot, pikzwart, heeft nog langere en donkerdere vleugels en zijn ogen zijn 2 grote inktzwarte gaten waarin enkel dood en verderf is te zien." Victoria slikte en Alucard keek uit het raam. "We zijn er" fluisterde hij "Maak je klaar om uit te stappen". Seras gaf hem een verwarde blik. Zonder uitleg te geven, pakte hij Victoria's handen en liet hij hun door de grond van het vliegtuig zakken.

Victoria opende haar ogen pas toen ze op de grond landen. Ze keek om zich heen, ze waren in een soort van vallei. Omringd door meters hoge bergen en aan de noordweste kant, was de zee. "Waar zijn we?" vroeg ze. Hij huiverde toen hij de naam uitsprak "de Vlindervallei. Dit is de plaats waar het mormel zich laatst heeft vertoont." "De vlindervallei?" Alucard knikte. "Rare naam voor een plaats als deze" merkte de draculina op. Alucard zuchte "Dat doet er niet toe. Jij gaat die kant op" hij wijsde naar rechts "ik ga deze kant op" hij wijsde naar links "Laat me iets weten als je iets gevonden hebt." Victoria knikte en verdween in de nacht. Hij draaide zich om en ging richting de kliffen. Hij keek om zich heen en hij voelde zich vreemd genoeg rustig worden. De zee die zachtjes ruisde, de wind die zwoel waaide en de volle maan die op zijn bleke huid scheen. Het was lang geleden dat hij nog zo genoot van rust en stilte.

Plotseling werd hij opzij geduwd. Toen hij zijn ogen opendeed zag hij dat op de plaats waar hij zonet had gestaan een groot rotsblok lag. Hij keek omhoog en zijn ogen ontmoette 2 inktzwarte gaten. Maar hij zag geen dood en verderf. Nee de ogen straalde droefheid uit. Zonder er verder over na te denken, duwde hij het logge beest van zich af, sprong op en haalde zijn Jackal tevoorschijn. Het beest rolde een paar keer over en kwam tot stilstand toen het het rotsblok raakte. Versuft stond het op en schudde het zijn hoofd. "Dit is hem" dacht Alucard "De Hellehond... Dus het beest bestaat echt? Alhoewel... De beschrijving klopt volledig, alleen... Die ogen..." Het beest zag dat Alucard in gedachte verzonken was en kwam dichterbij, maar dit zorgde ervoor dat Alucard weer bij zinnen kwam en hij richte zijn Jackal op het beest zijn poten. Hij schoot en vreemd genoeg ontweek het beest het schot. Hij raakte het rotsblok in plaats. Toen al het stof optrok, zag Alucard tot zijn verbazing geen hond met vleugels, maar een meisje, ongeveer 1m65 groot, met gigantische, zwarte vleugels en een blik die elke man in zijn macht kon houden.

Ze giechelde en raapte de zilveren kogel op. "Leuke kogels, maar doe geen moeite, ze hebben geen effect op mij." "Wat ben jij? Onsterfelijk? Iedereen en alles sterft van deze dingen. Behalve ik natuurlijk." "Ja." "Wat ja?" "Ja ik ben onsterfelijk." "Wat ben je? Een vampier?! Spreek!" Ze sloeg haar handen voor haar neus. "Heb ik hem nog?" vroeg ze sarcastisch "Weet je, je hoeft niet zo te schreeuwen, je kan het ook gewoon mooi vragen en ik antwoord wel hoor." Hij was met stomheid geslagen. Iedereen was bang voor hem en dit... dit meisje... Sprak tegen hem alsof hij een kind was. "Luister, de hemel heeft mij verstoten en ik heb nog niets misdaan waardoor ik in de hel terecht zou moeten komen, daarom ben ik onsterfelijk. Je mag nog 50 kogels door mij pompen, ik zal altijd terug keren." Ze kwam dichterbij. "Wat wil je van me? Waarom kwam je mij zoeken?" comandeerde ze. "Orders van mijn meester? Integra Hellsing, hoofd van de Hellsing organisatie. Ik moet je meenemen zodat we je kunnen onderzoeken." hij zij het alsof hij op automatische piloot stond. "Ah zooo. Ik ben een experiment. Leuk... Weet je?" "Wat?" langzaam kwam hij terug naar de realiteit. "Je bent best schattig." "Wa ...." en voor hij het wist had ze haar lippen op de zijne geplaatst. Even snel als ze gekomen was, trok ze haar lippen terug en stapte om hem heen. Na een meter of 3 draaide ze haar hoofd. "Wel? Ging je me niet naar Hellsing brengen?"