Story Clan

• Delen

woensdag, 13 augustus 2008 om 10:07

http://netlog.com/JuuriiHebiJulieJulieJuuriiHebihttp://nl.netlogstatic.com/p/tt/066/489/66489497.jpgBelgiëOost-Vlaanderen JuuriiHebi

De nieuwe vis in de vijver
De les is afgelopen en ik neem mijn schrift onder de arm. Alucard zit nog steeds te noteren. “Wel? Kom je nog mee of niet?” vraag ik. “Ik kom, ga alvast maar naar de gang.” Ik haal mijn schouders op en loop op weg naar de gang. Voor ik de gang opstap kijk ik nog eens om. Alucard zit niet meer aan de bank. “Waar wacht je op?” Ik schrik, Alucard staat al in de gang. “Wel?” Ik ben verward:” Huh? Jij... Daar… Hier?” “Laten we dan maar naar de volgende les gaan.” “Het is pauze, om de twee uur is er pauze en we hebben twee uur godsdienst gehad.” Hij haalt zijn schouders op. Ik begin te wandelen en hij volgt me. Terwijl we wandelen leg ik hem uit hoe de uurroosters werken en geef ik hem nog wat info over de leerkrachten en over de school zelf.
“Dus om de twee uren hebben we pauze… “ vraagt hij. Ik knik. Ondertussen zijn we al bijna op de speelplaats. Het blijft een moment stil. “Mag ik je ogen eens zien?” vraag ik om de stilte te door breken. “Euh…” ik zie dat hij twijfelt. “…Oké, maar als je belooft niet te gillen en om het aan niemand te vertellen.” Ik begrijp er niets van. Ik haal mijn schouders op:”Oké” “Mooi zo…”hij neemt zijn bril af. Zijn ogen zijn gesloten.”Doe niet flauw en kijk me aan.” “Ik weet niet of dit een goed idee is.” “Alucard…Alsjeblieft?” vraag ik op een zielig toontje. Ik sla mijn handen voor mijn mond, verbaast over wat ik juist zei. Alucard grijnst en langzaam opent hij zijn ogen. Net toen ik mijn handen liet zakken sla ik ze weer voor mijn mond; om een kreet die wil ontsnappen vast te houden. Zijn ogen zijn bloedrood. Door mijn reactie zet hij zijn bril vliegensvlug op. Ik laat mijn handen zakken en voel hoe een schuldgevoel begint te knagen.“Ik…Het spijt me…” “Nee, het is mijn schuld, ik had niet moeten toegeven.” “Maar toch…” Het is weer stil. “Hoe kom je eraan?” “Je stelt te veel vragen, Alexander.” Jammer, ach wel ja, misschien kom ik er later nog wel achter. Ik zie hoe Alucard mijn teleurstelling opmerkt. “Misschien later…” Ik glimlach en hij glimlacht terug. De bel gaat. Samen met hem loop ik naar de volgende les.

Er gaat een dag voorbij en het lijkt erop dat ik en Alucard veel gemeen hebben. Na het laatste lesuur zijn we op weg naar onze kamer. “Die Zuster Julia valt nog wel mee.” “Ja, tegen jou was ze lief, omdat ze dacht dat je aantekeningen van de les aan het maken was.” “Deed ik ook.” Zegt hij, liegt hij. “Zeg, ik ben misschien blond maar niet dom!” Ik trek aan zijn schouder zodat ik recht in zijn ogen kan kijken, ook al staan de rode brilglazen in mijn weg. “Oké, oké! Het zijn aantekeningen over de klas en mijn eerste dag.” “Mag ik ze een lezen?” vraag ik nieuwsgierig. “Liever niet…” “O… Oké, dan laat ik je jouw nieuwe slaapplek dan maar eens zien.” Ik duw de deur open en we stappen binnen. Een onbeschrijfelijke stank kruipt langs mijn neus men hersenen in. Ik knijp men neus dicht en probeer niet te hoesten. “Euh… Ruikt het hier altijd zo fris?” Alucard staat daar, alsof er niks aan de hand is. “Niet echt nee, waar komt die stank vandaan!” Ik en Alucard begonnen overal in de kamer te zoeken. Ik onder het bed, hij onder zijn bed, ik in de badkamer en hij in de kasten. We vonden niks. “Gotver…” voor Alucard verder kan vloeken werp ik mijn hand op zijn mond. “Shhht! Dit is een katholieke school hoor!” “Sorry… Hey, heb jij een luchtsluis?” “?... Ja, maar wat heeft dat ermee te maken?” “Waar is die luchtsluis?” ik begrijp er echt niets van:”Euh daar…” Ik wees naar het kleine roostertje naast de kast. Zonder een reden gaat Alucard knielen bij het rooster en rukt het in één keer eraf. Ik sta verbaast te gapen. “Hier is ons probleem.” Zegt hij terwijl hij een rotte vis uit de sluis haalt. Ik ga bijna over mijn nek. “Gatver! Hoe komt dat daar in?!” Alucard antwoord niet. Nu pas zie ik dat er een papiertje rond de vis zijn nek hangt. “Wat moet ik doen? Weggooien?” “Lees eerst het briefje.” Hij staat recht en gaat op het bed zitten. Ik ga naast hem zitten. Hij leest wat er op het papiertje staat voor:“ Voor de nieuwe vis in de vijver, de S-bende. Wie is of zijn dat?” Ik bijt op mijn bovenlip van woede:”Stefan… Verdo…” Alucard houdt zijn hand voor mijn mond. “Dit is een katholieke school hoor!” Hij grinnikt. Ik vergeet mijn woede even en lach zachtjes mee. “Weet je Alucard, eigenlijk ben je de slechtste nog niet. Ik dacht: O nee geen nieuw, weer een meelopertje voor Stefan. Maar jij bent helemaal anders… Je… Je bent de enige met wie ik kan en wil omgaan.” Alucard glimlacht:”Wel om eerlijk te zeggen, dacht ik: o nee, niet zo’n nerdje dat de hele tijd gaat staan opscheppen over zijn cijfers. Maar net zoals bij jou, ben jij de enige met wie ik zo goed kan omgaan. Weet je? Ik denk dat hier nog een grote vriendschap zal kunnen uit kunnen groeien.” Ik knik en glimlach. Het is alsof ik hem al jaren ken, nog nooit is iemand zo open geweest tegen mij, ik mocht zelfs zijn ogen zien, en zo te zien aan zijn reactie toen ik het vroeg gebeurt dat niet vaker. “Denk ik ook… Maar nu moeten we ons huiswerk maken.” Alucard zucht: “Ja… En weet je wat ik doe met die vis?” hij smijt de vis in de vuilbak. “Zo, rotte dingen horen in de vuilbak. Ik vraag mij af wanneer dat die Stefan in de zijne zal kruipen.” Ik grinnik. Alucard neemt zijn bril af en werpt zijn jas uit. Hij heeft een keurig net pak eronder aan met een rood sjaaltje. Hij staat er goed mee… Ik bedoel voor gewoon te zeggen, wat denk ik wel. Vlug neem ik mijn schrift om die laatste gedachte weg te vagen.

__________________________________________________- ____________

Ja mensen, ik weet het: ER GEBEURT

NIX

Ma normaal gezien int volgende deel wel =P
Hope you enjoyed id xP