AUROVILLE

Op de Blog vind je vele Nederlandstalige reisverslagen, interviews en toelichtingen omtrent Auroville. Nieuwe reisverslagen altijd welkom!

• Reisverslag 7 - Impressie van een zakenman.

  Door Paul Gommans
  Dagboekverslag April 2006
  
  Impressie van een zakenman.
  
  Ik ben in Zuid-India om een reis voor te bereiden, een heel bijzondere reis. Mijn opdrachtgever heeft hier vanuit zijn bedrijf een aantal waterprojecten opgestart die we met een kleine groep gaan bekijken, maar deze projecten kunnen niet los worden gezien van de plek waar ze worden gerealiseerd: Auroville. Dit is namelijk niet zomaar een plaats op ca. 145 km ten zuiden van Chennai (Madras), maar een stad in wording die wordt gebouwd door een spirituele gemeenschap die zich baseert op de ideeën van twee spirituele leiders Sri Aurobindo en vooral "The Mother". Enkele van de uitgangspunten van Auroville zijn:
  
  Auroville is van niemand in het bijzonder, maar van de mensheid in het algemeen. Dit houdt onder meer in dat inwoners grond kunnen aankopen, maar deze vervolgens doneren aan de Auroville Foundation.
  
  Auroville zal het ideaal van "Human Unity" zoveel mogelijk onderzoeken, promoten en waarmaken. Met Human Unity wordt het contact bedoelt tussen de mensen en een hoger, supramentaal bewustzijn. U begrijpt het al, dit is niets voor de pure rationalisten onder ons.
  
  Ik had al het een en ander gelezen over Auroville op het internet en van anderen gehoord, maar was erg benieuwd naar mijn eigen ervaringen ter plekke. Mijn eerste indruk was vooral dat er in het geheel geen sprake is van een stad. Het gebied is zeer groen, bosachtig met zandwegen die her en der verspreide settlements verbinden. Je waant je in een mooi buitengebied en het contrast met de zeer drukke, nabijgelegen stad Pondicherry is enorm. Al die bomen vormen op zich een verhaal apart. Want bij de stichting van Auroville in 1968 was er niet veel meer dan een woestijnachtige vlakte. De pioniers hebben letterlijk uit het niets alles opgebouwd en meer dan 2 miljoen bomen geplant, een enorme prestatie. De stad in wording zou op termijn plaats moeten bieden aan 50.000 inwoners, maar het wordt me niet duidelijk in de contacten met bewoners (Aurovillians) hoe reëel men dit acht. Veel belangrijker vindt men het dat nieuwe bewoners zich helemaal in de ideeën van The Mother kunnen vinden. Velen benadrukken ook dat het hier een "living experiment" betreft. Hier gebeuren dingen die elders niet zouden kunnen. Het is zeker nog niet perfect, maar men werkt aan iets heel bijzonders.
  
  
  
  Nadat ik een dag heb rondgekeken en meer heb gelezen over het project komt een aantal indrukken naar boven:
  Allereerst dat alle Aurovillians die ik ontmoet ontzettend aardige mensen zijn die op eigen wijze proberen bij te dragen aan een betere wereld. Velen zijn hier terecht gekomen omdat zij zich niet kunnen vinden in de Westerse samenleving waar geld en macht vaak centraal staan. Omdat ze onderling iemands inzet of enthousiasme belangrijker vinden dan het resultaat van zijn inzet krijg ik wel regelmatig het idee dat er hier aan effiency en productiviteit weinig belang wordt gehecht.
  De relatie tussen de niet Indiase (westerse) bewoners en de bewoners van de omringende dorpen lijkt nogal eens problematisch. Enerzijds verschaft Auroville veel werkgelegenheid en is de levenstandaard in de dorpen drastisch gestegen, anderzijds lijkt het niet te lukken om op basis van gelijkwaardigheid te leven. De culturele verschillen zijn dermate groot dat er veel wederzijds onbegrip is. Ook is er de nodige criminaliteit.
  Naast het ideaal van de Human Unity zijn er ook een aantal idealen die elders in de wereld leven. Zowel wil men een vorm van onderwijs die niet opleidt tot diploma’s maar die kinderen stimuleert zichzelf optimaal te ontwikkelen. In Nederland werken de Iederwijs scholen met dit principe. Een aantal jaren geleden werd zelfs het gebruik van schoollokalen afgeschaft, maar is men, mede op verzoek van de kinderen, op terug gekomen. Ook streeft men naar een samenleving zonder geld, gebaseerd op de onderlinge uitwisseling van diensten. Voor zover ik begrijp is dit nog lang niet zo ver, als was het maar omdat Auroville niet zelfvoorzienend is en deels afhankelijk is van donaties uit het buitenland.
  
  
  
  De volgende dag bezoek ik o.a. de Matrimandir, een apart en zeer opvallend gebouw dat de kern van Auroville vormt. Het is een soort afgeplatte gouden bol die de plek moet worden waar het supramentale bewustzijn optimaal samenkomt zodat de bewoners op deze plek er direct mee in contact kunnen komen. Het gebouw zit, zoals vrijwel alle grote religieuze monumenten, vol met symboliek. Zo lijkt de bol uit de grond te barsten wat er op zou duiden dat een nieuwe fase in de evolutie zich aandient. Maar los hiervan is het een prachtig gebouw. De gouden buitenkant van de bol blijkt van dichterbij te bestaan uit over elkaar heen vallende gouden schijven van diverse grootte. Het goud is flinterdun bladgoud dat in twee lagen glas is gevat. Voor dieven weinig aantrekkelijk want het kost meer om het goud er tussen uit te halen dan dat het oplevert. Om de bol liggen twaalf "bloembladeren" die elk een meditatieruimte bevatten met elk een eigen thema en sfeer. Ik zag een lichtblauwe ruimte en de illusie in het water te zweven was zeer sterk, erg mooi gedaan. De bol zelf is van binnen grotendeels in het wit uitgevoerd en heeft nog een inner chamber waar alleen Aurovillians toegang tot hebben. In deze ruimte moet de kracht van het supramentale optimale optimaal voelbaar zijn.
  
  
  
  Verder is een bezoek aan Auroville natuurlijk ook een bezoek aan India, een land dat een aanslag doet op al je zintuigen. Overal zie je felle kleuren, ruik je van alles en gaat enorm lawaai in de steden samen met de stilte op het platteland. Ik heb een beetje een haat/liefde verhouding met het land. Het is dan ook een land van enorme contrasten. De verschillen tussen arm en rijk zijn er enorm. Je ziet er vele prachtige dingen (tempels, natuur, kunstnijverheid) maar ook veel lelijks (enorme armoede, veel afval, foeilelijke stedenbouw). De mensen zijn echter vrijwel zonder uitzondering bijzonder aardig en gastvrij.
  
  © Paul Gommans, all rights reserved
  Deze informatie werd onder toelating integraal overgenomen
  van de website van Paul Gommans - Incentive Partner. http://blogger.xs4all.nl/incpart/
  Aangezien Auroguest.org wordt gesloten kom de info naar hier.

  • 20 mei 2009
  • 0 reacties
  • geen rating

• Reisverslag 6 - De Vakantiefietser in Auroville.

  Door Marijke en Eric Schuijt
  
  De Vakantiefietser in Auroville.
  
  
  
  Ik ben erg benieuwd naar Auroville, want het is een ashram oftewel een 'spiritueel internaat'. Zo bevooroordeeld als ik ben, zie ik in gedachten een terrein vol met mediterende en geestelijk ongelukkige mensen voor mij. Auroville is in 1968 gesticht door De Moeder. Haar doel was het creëren van een internationale gemeenschap waar mannen en vrouwen uit allerlei landen in harmonie kunnen werken en leven. In bijna dertig jaar is een zandvlakte van tien vierkante kilometer getransformeerd tot een groene vlakte met een meditatiehal, onderkomens, diverse gemeenschappen, scholen en akkers. Hoewel ik sceptisch ben, moet ik toegeven dat Auroville er aardig uitziet. Het is geen dorp, maar eerder een verzameling nederzettingen die ver uit elkaar liggen. De sfeer is totaal on-Indiaas gezien de rust en de weinige Tamils. Dat schijnt een van de sterke en tegelijkertijd zwakke kanten te zijn van Auroville; de lokale bevolking wordt er zeer weinig in de gang van zaken betrokken.
  De slaapplaats is een nieuwe ervaring voor ons; die bevindt zich namelijk in een boom. Via een houten ladder klimmen we naar een platform dat uitzicht biedt over het terrein. Daar staan ook kleine bungalows die allemaal zijn verhuurd aan een therapie-groepje uit Duitsland. Het platform bestaat uit aan elkaar gebonden boomstammen. De ene helft is een terras, de andere helft wordt in beslag genomen door een dak van palmbladeren. Daaronder is een grote ruimte met een matras en een muskietennet. Er staan ook enkele kastjes waar we onze spullen in opbergen. 's Nachts worden we getrakteerd op een tropische stortbui; gelukkig is het dak van palmbladeren goed waterdicht.
  
  Tijdens het ontbijt raken we in gesprek met Ellen, een Nederlands meisje dat veertig kilometer hier vandaan woont met haar vriend. Hij moet voor zijn werk een tijd in zuid-India doorbrengen en zij is met hem meegegaan. 'Af en toe word ik gek van dat hectische Indiase gedoe,' vertrouwt ze ons toe, 'en dan kom ik even uitrusten in Auroville, waar ik weer kan bijpraten met mensen zoals jullie.' Dat kunnen we ons voorstellen, want ondertussen hebben we weer ervaren dat de talloze indrukken ons soms overweldigen. Ze vervolgt: 'We zijn in ons dorp de enige Europeanen en worden met moeite geaccepteerd. Als ik naar het strand loop, word ik constant achterna gelopen en in mijn armen geknepen om te kijken of ik wel echt ben...' Vooral Marijke voelt goed aan wat ze bedoelt. Nu ze bijna een week in India is, gaat ze zich soms ergeren aan de typisch Indiase taferelen. We wisselen enkele ervaringen uit met Ellen en dan moet ze weg, want haar vriend komt haar ophalen. Auroville is rustig en erg apart. Voor ons toeristen is hier niet zo veel te zien. De meditatiehal, een bouwval, en de vlakke omgeving beginnen na een dag al te vervelen. Marijke vindt Auroville iets weghebben van een Kibboets. Wat de mensen hier verdienen komt ook ten goede van de gemeenschap.
  Om even bij te komen van het drukke India is dit een goede omgeving, maar de westerlingen die hier lang blijven, wekken bij mij de indruk dat ze zich willen afschermen van de Indiase realiteit. In Auroville geen kakkerlakken op de slaapkamers, geen bergen rottend afval op straat, geen bedelaars, geen armoede en geen verkeerslawaai.
  De westerlingen die hier voor langere tijd komen lijken zich alleen met hun eigen psychische moeilijkheden bezig te houden. Dat is een groot verschil tussen het westen en derde wereldlanden: in de westerse maatschappij hoeft men zich geen zorgen te maken over de eerste levensbehoeften. Dat wil niet zeggen dat alles van een leien dakje gaat. Nu is er eindelijk tijd voor andere problemen, zoals relatieproblemen, vervreemding en eenzaamheid. Tegelijk met de stijgende welvaart lijken westerlingen zich steeds meer op zichzelf te gaan concentreren en verliest een begrip als solidariteit aan betekenis. Maar ja, dat is mijn indruk en bovendien ben ik sowieso al niet spiritueel ingesteld. Marijke denkt er anders over. Ze kan zich voorstellen dat westerlingen in het westen iets missen en daarom naar Auroville trekken, op zoek naar oosterse mystiek.
  
  © Marijke en Eric Schuijt, all rights reserved
  Deze informatie werd onder toelating
  integraal overgenomen van de website van www.vakantiefietser.nl
  Aangezien Auroguest.org wordt gesloten kom de info naar hier.

  • 20 mei 2009
  • 0 reacties
  • geen rating

• Reisverslag 5 - Weblog, Sacha in Auroville.

  Door Sacha Petronella
  Reisverslag 03-12-2003
  
  Weblog, Sacha in Auroville.
  
  Bonjour,
  
  Deze mail verstuur ik vanuit Auroville. Auroville ligt in het zuiden van India en links van Chennai/ Madras (als je er een kaart bij hebt: naast Pondicherry) Je moet je dit voorstellen als een stad (bestaande uit verschillende
  dorpjes/ communes) We hebben daarom brommers nodig om van de ene plaats naar de andere te komen. Auroville is ontstaan vanuit een idealistisch beeld waarin alle soorten mensen vanuit verschillende culturen en religies samen kunnen leven. Het is wel gebaseerd vanuit de meditatie en op die manier tot een soort 'nieuwe wereld komen' De stichter van dit alles is The Mother. Sri Aurobindo de stichter van de Ashram.
  
  Vanuit Chennai zijn we naar Pondicherry gegaan en daar zijn we een tehuis voor meisjes gaan bezoeken. Dit was een hele ervaring en dat vertel ik persoonlijk nog wel eens (met de foto's van daar waarop je een gedeelte van de 160 meisjes ziet) Je moet je een beetje de film "Annie" voorstellen en dan zit je in de richting. Na Pondi zitten we dus nu in Auroville. We genieten enorm omdat hier de lucht is van natuur. Het is rustig en dat is genieten na al die steden (met miljoenen mensen en hun stanken) Het ruikt hier zelfs naar
  bloemen omdat veel bomen in bloei staan. Het weer is ook fantastisch. Het is niet bloed heet maar lekker aangenaam met een koel briesje. En boven alles genieten we hier van het heerlijke eten want dat is hier nog een beetje
  westers; het eten. En dat had ik/wij nodig na al dat Indiase eten. Dus lekkere salades en heerlijke ontbijtjes! We blijven waarschijnlijk ook wat langer want ook het strand was vandaag erg lekker (en als ik dan besef dat het bij jullie winter is, wordt ik heel gelukkig) Ik zie nu zelfs dat ik een rode kleur heb gekregen... (sorry maar dat is wel leuk om te vertellen...wel gemeen)
  
  Vanavond gaan we bij een franse mevrouw eten waar Bob heeft 'gewoond' toen hij drie jaar geleden in India was. Ik ben trouwens vergeten te vertellen dat we in een hut slapen. Het is een echte hut op palen tussen de palmbomen en bamboe. Boven op de palen is een hut gemaakt waarin wij slapen en daaronder zit een keuken en zitgedeelte. 's Avonds en 's nachts hoor je dus alleen de geluiden van de natuur; vogels, honden, kikkers etc. Echt vakantie dus...!
  
  Adios vanuit het zuiden van India.
  
  Hele dikke kus!
  Sacha
  
  © Sacha Petronella, all rights reserved
  Deze informatie werd onder toelating overgenomen van de
  website van Sacha Petronella. www.sasetrique.tk
  Aangezien Auroguest.org wordt gesloten kom de info naar hier.

  • 20 mei 2009
  • 0 reacties
  • geen rating

• Reisverslag 4 - Stageverblijf in Auroville (Aurolec)

  Door Andries Waardenburg
  Reisverslag 14-02-92 - 18-06-1992
  
  Stageverblijf in Auroville (Aurolec)
  
  Vrijdag 14 februari 1992
  
  Door de vele vertraging op de vlucht naar Columbo, hadden we dus ook onze aansluitende vlucht naar Madras in India gemist. We waren al overgeboekt op de volgende vlucht naar Madras, maar deze zou pas om 22.00 uur vertrekken. Het was nog maar 3 uur in de morgen en dus moesten daardoor ruim 20 uur wachten. Samen met nog een aantal passagiers, die ook hun aansluitende vlucht hadden gemist werden we met een mini busje naar een hotel (Le Meridian) in het centrum van Columbo gebracht. Le Meridian is een vijf sterren hotel staat aan de zeekust, tussen het parlement van Sri Lanka en de nationale bank van Sri Lanka. Na een tocht van 30 minuten vanaf het vliegveld naar het centrum kwamen we rond half 6 in de morgen bij dit hotel aan. Bij binnenkomst konden we gelijk aan het ontbijt en wat voor ontbijt. Een tafel van zo'n 5 meter lang was bedekt met allerlei soorten broodjes en beleg.
  
  Na het ontbijt werden we naar een kamer gebracht op de vierde verdieping. Een kamer met airco en TV en uitzicht op zee. Buiten op straat liepen wel veel militairen met machine geweren en er kwamen regelmatig militaire helikopters over. Dit militair machtsvertoon had natuurlijk alles te maken met de Tamil Tijgers.
  
  Nadat we onze spullen in de kamer hadden achter gelaten, was het tijd om eens buiten te kijken. Gelijk werden we geconverteerd dat we in een ontwikkelingsland waren. Terwijl wij in een lux vijf sterren hotel zaten, woonde om de hoek van dit hotel een gezin in een klein stenen bouwval, die echt niks bezaten. Ook werden we omringd door kinderen die om Roepies vroegen. Een van deze kinderen had een boekje met foto's van hem zelf bij zich en gebaarde dat hij doof stom was. Hij liet me dit boekje zien en omdat ik dit toch wel zielig vond gaf ik hem een dollar, niet wetende dat je voor een dollar op Sri Lanka in lux restaurant een complete maaltijd kan eten. Stom van me om deze dollar te geven, want een aantal andere kinderen wilden nu ook wel een dollar hebben, zodat we weer snel het hotel in moesten vluchten.
  
  's Avonds werden we om ongeveer 18.00 uur met een mini busje weer naar het vliegveld gebracht. Een rit van zo'n drie kwartier dwars door Columbo. Het verkeer was ongelooflijk druk. Je zag niks anders dan auto's, scooters, fietsen en bussen en hoorde ontzettend veel getoeter. Bij het vliegveld aangekomen, moest het busje eerst een paar wegversperringen passeren. Bij binnenkomst van het stationsgebouw werd al onze bagage gecontroleerd. Na het inchecken werd de bagage nog een keer gecontroleerd en voordat we in het vliegtuig stapten nog een keer. Tevens waren hier ook weer veel zwaar bewapende militairen te zien. Vervolgens vertrokken we weer met een uur vertraging om 23.00 uur naar Madras in India. Na een vlucht van ruim een uur landen we rond middernacht op het vliegveld van Madras en kon ons India avontuur beginnen.
  
  
  De nachtelijke aankomst in India, Madras 14 februari 1992
  
  Zaterdag 15 februari 1992
  
  Onderweg naar Sri Lanka hadden we in het vliegtuig een Française ontmoet, welke ook naar Auroville ging. Zij had al een taxi geregeld en we konden met haar meerijden naar Auroville, een tocht van zo'n 200 km. Toen we vertrokken vanaf het vliegveld van Madras was het al 1 uur 's nachts en we reden door de nacht richting Auroville. Hoewel het midden in de nacht was, was het nog redelijk druk op de weg en kennelijk houden Indiërs van veel licht, want bijna elke auto die we tegenkwamen had wel groot licht op of stonden de koplampen verkeert ingesteld. Eindelijk rond 4 uur in de morgen kwamen we in Auroville aan. Hier betaalden we de taxirit, zo'n Rs 500,- (€ 16).
  
  We hadden voor vertrek naar India al een huisje gereserveerd in de communitie Aspiration. Deze communitie bestaat uit een groot aantal huisjes, waarin de Aurovillians wonen en bestond uit allerlei nationaliteiten. Er woonden voornamelijk Fransen en Amerikanen, ook was er een moeder en dochter uit Australië. Daarnaast verhuurde deze communitie een aantal huisje, aan gasten, waarvan wij er dus ook een van waren.
  
  
  Ons verblijf in Aspiration van 15 februari t/m 30 maart 1992
  
  Ons huisje had een palmdak, elektriciteit, een douche en een WC. Voor het eten en de was hoefden we ons niet druk te maken. Tevens werd ons huisje een keer in de week schoongemaakt. We betaalde voor dit alles Rs 100,- (€ 3,20) per dag per persoon. In dit huisje hebben tot 30 maart gezeten.
  
  Zondag 16 februari 1992
  
  Nadat we zaterdag op geleende fietsen Auroville hebben verkend, gingen we deze dag naar Pondicherry. Pondicherry is een stad met ongeveer 350.000 inwoners en ligt zo'n 10 km vanaf Auroville en is een vroegere kolonie van Frankrijk geweest. Vandaag de dag is Pondicherry nog steeds een apparte deelstaat in India. Het oude centrum van Pondicherry zag er redelijk uit en er waren nog veel invloeden uit de Franse tijd terug te vinden, zoals Hotel de Ville. Een belangrijke winkelstraat is de Nehru Street, met heel veel winkels en winkeltjes. Haaks op de Nehru Street heb je de Gandhi Road, met veel typische Indiase winkels.
  
  
  Mahatma Gandi Road in Pondicherry, februari 1992
  
  In Pondicherry huurden we stel scooters voor Rs 40,- (€ 1,28) per dag, waar we de eerste week van ons verblijf de omgeving van Auroville en Pondicherry konden verkennen. Hiermee deden we dus onze eerste evaringen op in het verkeer in India. Zeker in Pondicherry was het zeer druk en kon niet harder gereden worden dan 30 km per uur. Je hoorde ook niks anders dan getoeter. Kortom het verkeer is een grootte chaos. Laat staan over de wegen, wel asfalt, maar vol met gaten en kuilen. De wegen in Auroville zijn voornamelijk zandwegen, die soms beter met een crosmotor dan met een scooter kan berijden.
  
  Maandag 17 februari t/m Vrijdag 21 februari 1992
  
  In deze week verkenneden we uitvoerig Auroville en omgeving op de gehuurde scooters. Zo brachten we deze week ook een bezoek aan het centrum van Auroville, waar de Matrimandir wordt gebouwd.
  
  Tevens brachten we een bezoek aan Aurolec en Altecs waar we onze stage zouden lopen.
  
  Zaterdag 22 februari 1992
  
  Na een week de omgeving van Auroville en Pondicherry met de scooters te hebben verkent, besloten we deze weer in te leveren en een stel fietsen te kopen in Pondicherry. Het was toch te duur om de hele stage periode scooters bij de hand te hebben. Nadat we onze scooters aan het begin van de middag hadden ingeleverd gingen we naar een fietsenzaak in de Nehru Street. Hier konden we onze fietsen uitzoeken, niet dat ze hier complete fietsen hadden, nee je kocht je fiets in onderdelen. Voor een fiets heb je minimaal een frame, kettingen, trappers, een ketting, wielen, een zadel en een stuur nodig. Deze werden dus allemaal afzonderlijk uitgezocht. Vervolgens werd nog gevraagd of we er nog spatborden, een bagage drager, een fietsbel en eventueel verlichting op de fiets wilden. Nadat we dus alle onderdelen hadden uitgezocht konden we aan het eind van de middag de gemonteerde fietsen afhalen. De fiets inclusief montage koste dan ongeveer Rs 1100,- (€ 34,-). Geen geld dus voor een hagelnieuwe fiets. Het was wel een fiets met Indiase kwaliteit en daar kwam ik al gauw achter. Nadat ik tijdens een manouvere onderuit was gegaan op mijn fiets, was de trapper verbogen. Geen nood een fietsenmaker in het Tamil dorpje waar we vlakbij zaten in Auroville, kon deze wel repareren en m.b.v. een stalen pijp werd de trapper weer recht gebogen.
  
  
  Onderweg op nieuwe fiets naar Auroville, 22 februari 1992
  
  Zondag 23 februari 1992
  
  Vandaag gingen we weer eens naar Pondicherry. We hadden gezien dat er in de bioscoop de film 'The Abbyss' draaide. Om 3 uur 's middags zou deze film beginnen en een kwartiertje voor de aanvang ging de kassa open. Deze kassa bevond zich in een klein gebouwtje voor de bioscoop en het kassa venster was met een stel tralies afgeschermd, het leek wel een gevangenis. De prijzen waren Rs 1,- voor een derde klas kaartje, Rs 2,- voor een tweede klas kaartje en Rs 3,- voor een eerste klas kaartje. Voordat het kassaluik openging, stonden al heel wat Indiers geduldig in een rij te wachten. We stonden zo beetje achteraan in de rij. Toen eenmaal het luik open ging ontstond er een enorm spektakel. Echt elke Indiër die eerst netjes in de rij stond te wachten dook op dit luik af om zo snel mogelijk een kaartje te bemachtigen. Ik dacht hoe krijgen wij hier ooit een kaartje voor deze film, totdat er iemand op onze schouder tikte en zei: 'You need a ticket?'. Nou dat was geen probleem, want jij had er wel een paar eerste klas kaartjes over voor slechts Rs 6,- (€ 0,19) per stuk, wel twee maal zo duur als het normale tarief, maar wel de makkelijkste mannier om aan een kaartje te komen.
  
  De bioscoopzaal zelf was een enorme zaal met zo'n 1000 zitplaatsen. Vooraan waren de derde klas stoelen, dit waren houten stoelen, waar je bijna recht naar boven moest kijken om wat van de film te zien. Daarna kwamen de twee klas stoelen, waar je al wat beter zat en dan als laatste de derde klas stoelen. Deze waren met stof bekleed en kon je bijna de hele zaal overzien. De film vertoning zelf is met al die Indiërs is al een belevenis op zich, vooral je zag hoe al die Indiërs met de film meeleefde.
  
  Maandag 24 februari 1992
  
  Deze dag begon onze stage, we deden stage bij Altecs, welke dus UPS systemen bouwde. Onze eerste opdracht was het verbeteren van de uitgangsspanning van dit systeem. Een UPS is een noodvoorziening die voornamelijk voor PC gebruikt werden. In India valt zeker elke dag 2 à 3 keer de netspanning weg. Heel vervelend dus als je dan net achter een PC zit. Als de netspanning aanwezig, laadt de UPS een accu van 12 Volt. Als vervolgens de netspanning wegvalt, zorgt de UPS er voor dat deze 12 Volt uit de accu (wat dus gelijkstroom is) weer wordt omgezet in 230 Volt, 50 Hz wisselspanning in blokvorm en niet in een echte sinusvorm als normale netspanning. Onze opdracht was dan ook iets te bedenken wat deze blokvorm weer een sinusvorm maakte. Het probleem was wel dat niemand precies de werking van de Altecs UPS wist en dat er ook geen elektrische schema's van bestonden.
  
  Het bedrijfje waarvoor we deze opdracht uitvoerden heette dus Altecs en was gevestigd in een klein schuurtje met ongeveer 10 personeelsleden. Bijna al onze werkzaamheden voerden we echter uit bij Aurolec, waar we veel meer mogelijkheden hadden omtrent het ontwerpen en testen. Bovendien werden zowel Altecs als Aurolec geleid door een Duitser, welke zeer goed bevriend met elkaar waren en was Aurolec een goede afnemer van de UPS systemen van Altecs. In India kent men 6 werkdagen per week en dus ook zaterdags liepen we stage. Het voordeel was natuurlijk dat we veel eerder door onze 100 stage dagen waren en dus eerder aan de rondreis door India konden beginnen.
  
  
  Aurolec het stage bedrijf, maart 1992
  
  Zondag 1 maart 1992
  
  Weer eens met de fiets naar Pondicherry waar we 's morgens eerst in een typisch Frans cafeetje aan de kust hebben gezeten met een mooi uitzicht op de zee en genietend van een heerlijke zeewind. Tussen de middag zijn we gaan eten bij een Chinees restauraunt 'The Blue Dragon'. Toen we dit restaurant betraden zat het hele personeel aan de TV waarop een belangrijke cricket wedstrijd te zien was. We moesten dus wachten totdat deze wedstrijd afgelopen was, voor dat de kok weer aan zijn werk begon. Gelukkig duurde dat niet lang. Dit was weer eens voor lange tijd dat ik vlees at, want in Auroville is alles vegetarisch. Totale kosten voor deze maaltijd was Rs 40,- (€ 1,28) per persoon.
  
  Na dit bezoek aan het restaurant, gingen we richting de bioscoop. Onderweg hier naar toe, zag Patrick in een park een vliegtuig staan, welke ik natuurlijk even van dichtbij moest bekijken. Het bleek een oud lestoestel van de Indiase luchtmacht te zijn, die nu als 'gesloopt' monument in dit park opgesteld stond.
  
  Bij de bioscoop aangekomen te zijn, bleek dat nog steeds 'The Abbyss' draaide, die we vorige week al hadden gezien. Aangezien dit de enigste bioscoop was in Pondicherry, welke Westerse films vertoond, besloten we naar een andere bioscoop te gaan om eens een echte Indiase film te zien. We kochten een kaartje voor Rs 6,- (€ 0,19) en zaten toen eerste klas met airco. De film was nou niet echt leuk en besloten dan ook om na de pauze maar te vertrekken. We hadden wel veel bekijks: een stel blanken tussen al die Tamils, ja dat is voor die Tamils natuurlijk wel lachwekkend.
  
  Zondag 8 maart 1992
  
  Deze vrije dag weer eens een keertje naar het strand. Toen we eenmaal rustig op het strand lagen, kwam er een groepje Tamil kinderen op ons af. Ze hadden wat gevonden en dat moesten wij zeker gaan bekijken. Het bleek om een aangespoelde haai te gaan. Deze haai was zeker 2 meter lang, waarvan alle vinnen waren afgehakt. Vermoedelijk hadden vissers deze haai gevangen en vervolgens de vinnen afgehakt en vervolgens de rest weer over boord gegooid.
  
  Zondag 15 maart 1992
  
  Op deze zondag maar weer eens de bioscoop in Pondicherry bezocht. Deze keer draaide daar de film 'Ghostbusters II'. Het verkrijgen van een kaartje ging minder hectisch dan de vorige keer. We besloten gewoon buiten het kassa gebouwtje te wachten en al gauw kwamen er een stel Indiers op ons af die wel een kaartje aan ons wilden verkopen en dus zaten weer voor Rs 6,- eerste klas. Ook deze keer was het een belevenis om de film te zien, te midden van al die Indiërs. Ze leven zich helemaal mee met de film en op de aftiteling van 'Ghostbusters II' zie je de skyline van New York, nou als je zag hoe al die Indiërs hier met grootte ogen naar keken. Ja het was weer een geweldige belevenis.
  
  Vrijdag 27 maart 1992
  
  Een dagje vrij en dus op de fiets naar Pondicherry. Wat gewinkeld in de Nehru straat en rustig in het Franse cafeetje aan de zee gezeten, genieten van het uitzicht.
  
  
  Onderweg van Auroville naar Pondicherry, 27 maart 1992
  
  Dinsdag 30 maart 1992
  
  Na een verblijf van zes weken in Aspiration betrokken we vandaag onze nieuwe stek. We moesten voor 4 april uit Aspiration zijn, omdat ons huisje gereserveerd was voor andere gasten. Dus moesten we opzoek naar een andere plek. We kregen de mogelijkheid om een huis te huren voor Rs 1500,- (€ 47,65) per maand in de communitie Ceritude. Uiteindelijk besloten hier toch maar van af te zien. Het huis was heel erg vies en stoffig en we moesten bijna een complete uitset komen om het een beetje comfortabel te maken.
  
  Gelukkig vonden we hierna al snel een andere stek ook in Ceritude. We trokken in bij een Amerikaan genaamd Kenneth, welke een villa bewoonde in deze communitie. Hij had geld nodig en zodoende verhuurde hij een aantal kamers. Wij kregen een kamer met daarin twee bedden en een paar luie stoelen. We betaalden hiervoor Rs 65,- (€ 2,06) per dag. Voor ons eten moesten we zelf zorgen, dus aten we 's morgens en 's avonds brood en tussen de middag een warme lunch bij Aurolec.
  
  Die Amerikaan was wel een rare vent, de ene dag kon je heel goed met hem over weg en praatte over van alles, de andere dag was hij super sacherijnig en kon je maar beter een heel eind uit zijn buurt blijven. Ook was het erg heet 's nachts, dat kwam omdat we in een afgesloten kamer sliepen met weinig ventilatie. We hebben hier in totaal maar 10 dagen (t/m 8 april) gezeten toen we betere plek vonden.
  
  Zondag 5 april 1992
  
  Na de Auroville en Pondicherry al te verkent te hebben, besloten vandaag wat verder weg te gaan. Eerst met de bus van Auroville naar Pondicherry, om vervolgens daar een bus naar Cuddalore te nemen. Dit is een stad zo'n 30 km ten zuiden van Pondicherry. Onderweg zagen we prachtige rijstvelden en kleine dorpjes. In Cuddalore zelf was niet veel te zien, maar het was wel een leuke dag.
  
  Woensdag 8 april 1992
  
  Omdat het niet zo beviel bij de Amerikaan in Certitude, waren we opzoek gegaan naar een beter stek en vonden deze in een communitie vlakbij Aurolec, genaamd New Creation. New Creation is een gemeenschap bestaat uit een lagere school en een aantal huisjes en werd geleid door een Fransman, genaamd André. De lagere school is voor Tamil kinderen, waarvan veel in de gemeenschap woonde, de onderwijzers waren voornamelijk westerlingen die ook in deze gemeenschap woonde. Daarnaast hadden ze nog wat huisjes, welke ze aan gasten verhuurden.
  
  
  Het huisje in New Creation waar we van 8 april t/m 18 juni 1992 in hebben vertoefd
  
  We hadden nu weer een huisje met een palmdakje en vanwege dit palmdakje, viel de temperatuur 's nachts behoorlijk mee. We betaalden Rs 65,- (€ 2,06) per dag per persoon. Dit was inclusief 3 maaltijden (breakfast, lunch en diner). Voor de was moesten we zelf zorgen. Ze hadden wel een mini wasmachine die we konden gebruiken, dat was toch wel makkelijk.
  
  Maandag 13 april 1992
  
  Dit was een lang weekend, want elke 2e zaterdag van de maand is Aurolec gesloten en konden we dus ook niet stage lopen en de maandag 13 april was het Tamil New Year. We hadden dit weekend een leuke trip gepland van 3 dagen. Samen met twee Duitse jongens, die ook stage liepen bij Aurolec, zouden we naar Mahabalipuram gaan, net onder Madras om een aantal tempels te bekijken. Echter de dag voor vertrek werd Patrick ziek en we besloten om niet mee te gaan. Gelukkig was Patrick maandags alweer aardig opgeknapt en besloten toch maar een kort tripje te maken. We besloten om naar Chidambaram te gaan, waar een grootte Shiva tempel staat.
  
  
  Shiva tempel, Chidambaram, 13 april 1992
  
  Chidambaram ligt zo'n 70 km ten zuiden van Pondicherry en na een busrit van zo'n 1,5 uur kwamen we in hier rond het middag uur aan. Voordat we de tempel konden betreden, moesten we onze slippers uit doen omdat we heilige grond zouden betreden. Vervolgens begon de tocht door het tempel complex onder leiding van een gids. Aangezien het midden op de dag was en we geen slipper meer aan hadden, werd dit een behoorlijk warm tochtje, waarbij van de ene schaduw plek naar de andere schaduw plek gerent moest worden om maar geen verbranden voeten te krijgen. Na afloop van deze tocht door het tempelcomplex hebben we heerlijk gegeten in een lux restaurant voor slechts Rs 50,- (€ 1,59) per persoon.
  
  Zondag 19 april 1992
  
  Deze zondag maakte we samen met de twee Duitsers een tripje naar Gingee, wat op zo'n 70 km ten westen van Pondicherry ligt. In Gingee ligt een heel groot fort, welke zo rond het jaar 1000 gebouwd is en nu een ruïne is. Dit fort ligt tussen drie heuvels en op deze drie heuvels staan restanten van gebouwen. Twee van deze heuvels hebben we dan ook beklommen. De hoogste heuvel was zo'n 300 meter hoog en op de top had je dan ook een prachtig uitzicht. Het landschap was heel bijzonder, heel vlak waar plotseling een aantal heuvels uitstaken en verder je richting het westen keek hoe ruiger het landschap werd. Het was er bijzonder heet ik denk dat de temperatuur toch tussen de 35 en 40 graden zat. Het was dan ook erg veel zweten en heel vermoeiend.
  
  
  Restanten van het fort, Gingee 19 april 1992
  
  Na nog een maaltijd te hebben genuttigd in restaurant, werd de terug reis aanvaard. We waren 's morgens opgestapt op een bus in Auroville, langs de weg van Pondicherry naar Gingee en wilden graag ook weer op de zelfde plek uitstappen, omdat daar onze fietsen stonden. We wisten echter niet goed waar dat precies was, omdat we dit deel van Auroville niet goed kenden. Toen we dus vanuit Gingee met de bus vertrokken hadden we bij meerder buspassagiers geïnformeerd waar de bus moest stoppen in Auroville, om ons uit te laten stappen. Dit had tot gevolg dat toen de bus Auroville naarde, vrijwel alle passagiers richting de buschauffeur gingen om aan te gegeven dat hij moest stoppen om ons er uit te laten. Het was weer een hele belevenis.
  
  Vrijdag 24 april 1992
  
  Sinds mijn vertrek uit Nederland was mijn haar aardig gegroeid en werd het dus tijd om eens een kapper te bezoeken. Aangezien het al in de 'Hot Season' van het jaar was (april, mei, juni met temperaturen tussen 35 en 40 graden) nam ik de bus, i.p.v. met de fiets naar Pondicherry, wat weer een hele belevenis was. 's Morgens zijn de bussen overvol, zo vol dat er mensen er aan de buitenkant aan de bus hangen. Ik liet dus eerst een paar bussen voorbij gaan, voordat er een bus kwam waar nog een beetje plek was. Na een paar haltes was ook deze bus zo vol dat er weer mensen aan de buitenkant aanhangen, echt levensgevaarlijk, maar hier in India nemen ze het niet zo nauw met de veiligheid.
  
  In Pondicherry aangekomen ging ik naar de Nehru Street en ging ik de eerste beste kapperszaak binnen die ik tegenkwam. Ook dat was weer een hele belevenis. Ik hoefde maar slechts 5 minuten te wachten, voordat ik aan de beurt was en wat voor beurt. Speciaal voor mij werd er een westerse muziekje opgezet (Wham! en Sandra) in plaats van Tamil muziek. Het knippen ging ongeveer net zoals bij de kapper in Nederland. Toen was het tijd om te scheren. Ik werd lekker ingezeept met scheerschuim en als een echte barbier ging de Indiër mij scheren. Hierna kwamen er allemaal poedertjes en luchtjes, die de man op mijn gezicht deed. Vervolgens masseerde hij mijn schouders en nek, voordat ik kon afrekenen. Kosten slechts Rs 20,- (€ 0,64) voor een complete knip en scheerbeurt.
  
  Zondag 26 april 1992
  
  Een van de onderwijzers in New Creation was een Tamil, welke in 1986 van Sri Lanka was gevlucht. Naast het lesgeven, deed hij in zijn vrije tijd veel aan schilderen en tekenen. Aangezien we nogal met spiegelreflex camera's waren uitgerust vroeg hij aan ons of wij niet al zijn schilderen konden fotograferen. De foto's zou hij kunnen gebruiken om zijn werk wat onder aandacht te brengen. Zo doende stond Patrick op deze zondag alle schilderijen van hem te fotograferen.
  
  
  Schilderijen fotograferen voor een Tamil vluchting uit Sri Lanka, New Creation, 26 april 1992
  
  Vrijdag 1 mei 1992
  
  Dag van de arbeid en dus een vrije dag en het begin van een lang weekend en dus weer eens tijd om wat van India te zien en besloten om naar Mahabalipuram en Madras te gaan. De trip die we eigenlijk twee weken geleden samen met de Duitsers zouden maken. 's Morgens vroeg vertrokken we met de bus uit Pondicherry naar Mahabalipuram, zo'n 150 km ten noorden van Pondicherry. De trip ging langs de kust over slechte wegen. Na zo'n 3,5 uur kwamen we aan in Mahabalipuram. Een klein plaatsje zo'n 50 km ten zuiden van Madras aan de kust, waar het stikte van de Indiase toeristen.
  
  Ten westen van het dorp lag een gebied met tempels van zo'n 1000 jaar oud die uit de rotsen waren gehakt. Tevens waren hier prachtige reliëfs in de rotsen te zien. Nadat we dit alles bekeken hadden gingen we richting strand waar de Shore Tempel staat. Een tempel gebouwd tussen 700 en 720. Onderweg hierna toe kwamen langs veel winkeltjes, die allemaal stenen beeldjes verkochten. Ook zagen we veel mensen bezig met het maken van deze beeldjes. Je hoorde dan ook de hele dag tot 's avonds laat het geklop van de hamertjes. Mahabalipuram staat er ook bekend om dat ze daar de prachtige stenen beeldjes maken.
  
  
  Shore Tempel, Mahabalipuram, 1 mei 1992
  
  Bij de Shore Tempel aangekomen, was het veel te druk om foto's te maken, zoveel toeristen. Om de tempel heen is een dijk aangelegd, want anders was deze tempel al lang in zee verdwenen. We hebben toen een tijdje op deze dijk gezeten om van de zonsondergang te kunnen genieten.
  
  Zaterdag 2 mei 1992
  
  De volgende dag 's morgens vroeg er uit en weer naar het strand om de Shore tempel beter te kunnen bekijken. Het was nu een stuk rustiger zodat ik in alle rust een aantal foto's kon maken. Vervolgens nog naar de rotstempels, waar een heel stel apen waren te vinden. Een Tamil gaf wat bananen aan deze apen en zo kon vrij dichtbij wat foto's maken.
  
  Na het ontbijt gingen we met de bus naar de Crocodile Farm, zo'n 15 km ten noorden van Mahabalipuram. Hier waren veel soorten korodillen te zien, van klein tot zeer groot. Tevens waren er slangen en schilpadden. Na het bezichtigen van deze Crocodile Farm en het nuttigen van een lunch vertrokken we rond het middag uur met de bus naar Madras.
  
  Madras is de hoofdstad van de deelstaat Tamil Nadu en is de vierde stad van India met zo'n 6 miljoen inwoners. Vanaf de Crocodile Farm deden we er nog zo'n 1,5 uur over met de bus om in het centrum van Madras te komen. Eerst gingen we naar het hotel Broadlands, wat ons door vele mensen in Auroville was aangeraden. Er waren veel westerlingen in dit rustige maar toch wat smerige hotel. Na het avond eten zijn we de stad in gegaan waar we de Anna Salai bezochten, de belangrijkste winkelstraat in Madras. Hier waren zelfs warenhuizen te vinden en het was er ontzettend druk.
  
  Zondag 3 mei 1992
  
  Na een goede nachtrust en ontbijt, gingen we met een stadsbus naar Fort St. George. Dit fort was door de Engelsen in de 18e gebouwd voor de verdediging van de stad. Hier hebben we het museum bekeken, maar verder was er niet zoveel interessants te zien. Na de lunch hebben we toen de bus weer richting Pondicherry genomen. Dit was een direct bus, wat betekende dat de bus maar op een paar plaatsen stopte om vervolgens na zo'n 4,5 uur in Pondicherry aankwam.
  
  Maandag 4 mei 1992
  
  Na een lang weekend weer aan het werk, 's morgens bij Altecs en 's middags bij Aurolec. Dat de 'Hot season' is begonnen is duidelijk te merken. De temperatuur komen overdag boven de 35º C en we zweten constant. Als je een stukje gaat fietsen, kom je echt drijfnat aan. 's Morgens deden we onze werkzaamheden bij Altecs en tussen de middag gaan we via ons huisje in New Creation, waar we eerst een douche nemen, naar Aurolec. Elke dag douche ik me dan ook wel 3 keer, echt een heerlijke verfrissing. 's Nachts daalt de temperatuur tot zo'n 27º C wat toch koeler aanvoelt.
  
  Vrijdag 22 mei 1992
  
  Nog 4 weken stage en dan zit het erop en kunnen beginnen met de trektocht door India. Vrijwel de hele stage zijn we bezig geweest met het UPS systeem. De directeur van Altecs had tekeningen van een Frans UPS systeem in handen gekregen. Een van deze tekeningen bevatte een circuit, wat de uitgangsspanning van de UPS sterk zou verbeteren en hij wilde dit graag in de Altecs UPS hebben. Wij hebben dus gekeken of dat mogelijk was, maar er kwamen nogal wat problemen bij. Hier in India werkt iedereen niet zo snel, zodat we wel 2 weken moesten wachten op componenten. Ook het afregelen van dit circuit bracht de nodige problemen met zich mee. Toch konden we dit project redelijk goed afsluiten. De laatste 3 weken van onze stage wilden we besteden aan een project t.b.v. de Matrimandir.
  
  Zaterdag 13 juni 1992
  
  Vandaag naar Pondicherry, waar we opzoek gingen naar lakens. Deze lakens hadden we nodig tijdens onze rondreis door India. Veel van de goedkopere hotels hebben namelijk geen lakens en een lakens waren ook wel handig als je met de trein reisde en 's nachts wilde slapen. Zodoende gingen we deze dag naar Pondicherry om lakens te kopen en in de Nehru street waren wel een textiel winkels. In een van de winkels zochten we een stel lakens uit met mooi motief. Aangezien dit lakens waren, bestemd voor een twee persoonsbed vroegen we aan de winkelbediende of hij dezelfde lakens had voor een eenpersoonsbed. Nou die had hij wel en voor we wisten had hij de schaar gezet in een van de lakens die wij hadden uitgezocht en binnen de korste keer hij dus het laken doormidden geknipt en om aan te kunnen laten zien hoe groot het formaat van het laken voor eeenpersoonsbed is. Uiteindelijk besloten we toch elk een tweepersoonslaken te kopen. In Auroville zaten een klerenmakerbedrijfjes waar we van het tweepersoons laken een soort slaapzak van lieten maken. Dit was handig, zeker voor de vele treinreizen die we hadden gepland tijdens onze rondreis.
  
  Maandag 15 juni 1992
  
  De stage zit er bijna op nog een paar dagen. De laatste drie weken hebben we gewerkt aan een project voor de Matrimandir. Het betrof het inregelen van het verlichtingssysteem van de Chamber. Op het dak van de Matrimandir bevindt zich een spiegel complex, welke de zon volgt, en het zonlicht via een stel spiegels de kamer in kaast, op een kristallen bol, die zodoende de hele kamer verlicht. 's avonds als de zon is ondergegaan, wordt dit overgenomen door het verlichtingssysteem, om voor de verlichting van de kamer te zorgen. Zodoende konden we ook boven op de Matrimandir komen, waar je heel Auroville kon zien en zelfs in de verte Pondicherry, echt een prachtig uitzicht.
  
  Donderdag 18 juni 1992
  
  De stage zit erop en vandaag begon dan onze reis door India. Onze fietsen hebben we voor een goede prijs (Rs 650,-) kunnen verkopen aan een Tamil, welke veel in New Creation kwam. Daarnaast hebben we al de terugreis naar Nederland geboekt en de nodige voorbereidingen voor onze rondreis door India gedaan. Vervolgens hebben we al onze spullen verzameld die we niet mee nemen op onze reis door India. We konden deze spullen achter laten in New Creation en zouden voor weer terug gaan naar Nederland deze spullen ophalen. Tegen het eind van de middag gingen we met de bus eerst naar Pondicherry en vervolgens met een een andere bus naar Villepuram (30 km ten westen van Pondicherry). In Villepuram gingen we met de nachttrein naar Quilon (in de deelstaat Kerala). Op tijd rolde deze trein (uit Madras) het station binnen. Een paar dagen eerder hadden we (bij een reisburau in Pondicherry) al plaatsen in deze trein gereserveerd en inderdaad op de zijkant van een van de wagons stond op een formulier onze namen vermeld. Coupe. Rond 11 uur vertrok de trein en we besloten al snel te gaan slapen.
  
  © Andries Waardenburg, all rights reserved
  Deze informatie werd onder toelating
  integraal overgenomen van de website van Andries Waardenburg.
  Aangezien Auroguest.org wordt gesloten kom de info naar hier.

  • 14 mei 2009
  • 0 reacties
  • geen rating

• Reisverslag 3 - Auroville, een kibboetsachtig dorp.

  Door Tineke Hofman
  Reisverslag 19-02-05 - 20-02-2005
  
  Auroville, een kibboetsachtig dorp.
  
  19 februari 2005 (Chennai-Pondicherry)
  
  Toch nog lekker geslapen al was het maar een kort nachtje. Op weg naar de badkamer kwam ik een eenzame kakkerlak tegen. Ach ja…. de tropen, we zouden er vast wel meer tegenkomen op onze reis. Om 10.30 uur werd het busje gereed gemaakt voor vertrek. Voor een behouden tour werd het voertuig eerst uitgebreid ritueel gezegend met wierook, kaarsen, bloemen en een kapot gesmeten kokosnoot. Met de bagage op het dak en met een veilig gevoel door de zegening, reden op weg naar Pondicherry, zo'n 170 kilometer zuidwaarts. Maar eerst de miljoenenstad Chennai nog door. Behoedzaam reed chauffeur Bapu door het gekrioel van bussen, tuktuks , vrachtwagens en ossenkarren. Kijkend door de open ramen in de bus verveelden we ons geen moment. Een grote bonte kermis trok aan ons voorbij. Een kakofonie van claxons toeters en bellen. India is lawaai, veel lawaai….. daar zullen we na verloop van tijd nog wel achterkomen. Eenmaal de stad achter ons latend werd het aanzienlijk rustiger op de weg. We reden door kleine dorpjes met huisjes van stro, langs pinda- en cashewplantages. Het was droog en stoffig. We naderde de zee, die nog niet zo lang geleden grote verwoestingen heeft aangericht…… de nu intens blauwe kalme zee….. onvoorstelbaar. Als gevolg van deze ramp reden we voorbij veel vluchtelingenkampen langst de kust. Deze zijn bekostigd door de overheid en van privé-donaties. Deze mensen, die tijdelijk in tenten wonen, onder de brandende zon zijn dus alles kwijtgeraakt. Wanneer zal deze tijdelijke huisvesting vervangen worden door een definitieve voor deze straatarme mensen. Wie zal het weten. Kinderen spelen ogenschijnlijk zorgeloos in de kampen.
  
  
  kinderen spelend in een vluchtelingenkamp in Pattipulam
  
  Voor de lunch kozen we een thali. Deze smaakte ons voortreffelijk en bij het afrekenen bleken we maar 113 roepies kwijt te zijn, voor drie personen wel te verstaan, inclusief een colaatje. Onvoorstelbaar goedkoop dus. Na de lunch reden we langs enorme zoutpannen-vlakten. Hier wordt zout gewonnen door zeewater in de zon te laten drogen. Kilometers lang.
  Om 15.15 uur arriveerden we in het hotel aan het strand, 17 km buiten de stad Pondicherry. Een heerlijke plek om te acclimatiseren. Er stond een briesje aan zee, de temperatuur was heerlijk aangenaam. Femke heeft in zee gezwommen en ik heb de Lonely Planet er op nageslagen aan het strand. Een prima hotel om te verblijven en waar we 's avonds goed hebben gegeten. Onvoorstelbaar dat nog maar ze kort geleden, tijdens de Tsunami, een vissersboot dwars door het raam de keuken in is gedreven. Toch heeft men alles weer keurig hersteld. Er is niets meer te zien van de schade Wel is het hier opvallend rustig.
  
  20 februari 2005 (Pondicherry)
  
  De stad Pondicherry, een voormalige Franse kolonie, staat helemaal in het teken van de Sri Aurobindo Ashram, gesticht door de mysticus Sri Aurobindo. Overal in de stad vindt men de gebouwen en tal van andere zaken van de Ashram.
  Ten noorden van de stad ligt Auroville, een kibboetsachtig dorp waar idealisten uit de hele wereld samenwerken. De stad is naar aanleiding van een droom van een van de volgelingen van Sri Aurobindo, een Française, gesticht. Omdat Sri Aurobindo zich concentreerde op het geestelijke leven, nam zij de organisatie voor haar rekening. Zij kreeg bekendheid als “The Mother". Volgens haar visie zou er ergens op aarde een plek moeten zijn die geen enkele staat als zijn eigendom zou kunnen opeisen. Het zou een plek moeten zijn waar alle mensen van goede wil, oprecht in hun aspiratie, vrij als wereldburgers zouden kunnen leven.
  De stad zou model moeten staan voor een ideale samenleving. Bij de aanleg hiervan is dan ook aarde uit 121 landen bijeen gebracht in een grote urn. Het spirituele centrum in deze stad is de Matrimandir, een imposant soort tempelgebouw waarbinnen een reusachtig kristal te bewonderen is.
  
  
  de Matrimandir
  
  Midden op de middag, toen de zon haar meest meedogenloze werk deed, gingen we terug naar ons strandhotel voor een lunch en een verfrissende duik in zee. Om ons heen werd gevist in zee met behulp van een draadje. Dit draadje werd opgewonden om een klos, gehakt uit steen. Armoede maakt ook vindingrijk en creatief.
  In de namiddag vertrokken we richting Pondicherry, een voormalige Franse kolonie. De stad heeft een enigszins mediterraanse sfeer. De straten hebben Franse namen en de Indiase politieagenten dragen Frans aandoende uniformen. We bezochten The Marble Samadhi in de Ashram. deze bevat het stoffelijk overschot van de beide leiders. Omdat het de volgende dag de geboortedag van the Mother was, zaten hier vele volgelingen te mediteren. Er hing een sirene sfeer.
  In het museum van Pondicherry kan men allerlei snuisterijen uit de Franse tijd bezichtigen evenals sculpturen uit de Cholatijd.
  Op de avondmarkt was het druk. Heerlijk om langs de talloze kraampjes te slenteren en te zien wat er zoal te koop aan wordt geboden. Pondicherry heeft geen strand, maar wel een brede uitgestrekte verkeersvrije boulevard. Ook hier menigte van mensen. Families met kinderen, vrouwen in kleurrijke sari's flaneerden over de boulevard. Verlegen verliefde stelletjes zaten op bankjes, die uitkeken over zee. Het is hier niet gepast om enige uiting van intimiteit in het openbaar te tonen. Wat een couleur locale…. wat een sfeer…… met niets te vergelijken. Deze fantastische avond afgesloten met een heerlijke maaltijd op de “rooftop” van restaurant Rendez Vous, onder het genot van een lekker koel lokaal Kingfisherbiertje.
  
  21 februari 2005 (Pondicherry-Thanjavur)
  
  Over stoffige, deels zeer slechte wegen, lieten we Pondicherry achter ons richting Thanjavur. We reden door het Zuid Indiase platteland. Rieten hutjes, waarin hele gezinnen woonden, vrouwen, fier rechtop lopend, met kleurrijke kruiken op hun hoofd terugkomend van de waterbron. Een kudde geiten stak de weg over. Riviertjes en poelen met badende mensen. Kleding en grote lappen stof van een sari liggen over struiken te drogen. Het platteland van Tamil Nadu is dichtbevolkt. Overal zijn er mensen te bespeuren. Op het land wordt hard gewerkt om de rijstoogst binnen te halen. Deze ligt drogend langs de kant van weg, als ware het lange uitgestrekte goudgele matten. Door het open raam van de bus prikkelt het stof in onze neus. Even een stop in een wat groter dorp om wat koel water te halen. Meteen worden we omringd door de mensen hier. Men is duidelijk niet aan toeristen gewend. We worden met gepaste, doch vriendelijke nieuwsgierigheid bekeken. En toen ik mijn digitale camera tevoorschijn haalde, een foto nam en deze aan de mensen toonde, wilde een ieder op de foto. Voor we het wisten stonden we in de menigte.
  
  
  
  Wat een diversiteit van mensen……….
  
  © Tineke Hofman, all rights reserved
  Deze informatie werd onder toelating
  integraal overgenomen van de website van Tineke Hofman.
  Aangezien Auroguest.org wordt gesloten kom de info naar hier.

  • 14 mei 2009
  • 0 reacties
  • geen rating

• Reisverslag 2 - Met vrachtwagen naar Auroville.

  Door Koen De Vaere
  Reisverslag 29-12-01 - 01-01-2002
  
  Met vrachtwagen naar Auroville.
  
  
  zaterdag 29 december
  
  Marie en Peter waren in Auroville en zeggen dat het daar rustig is en dat er veel plaats is om te kamperen, dus allen daarheen. De vrachtwagen lekt weer veel olie en dit probeer ik op te lossen vooraleer we naar Pondicherry vertrekken. De hoofdoliefilter lekt sinds hij werd gekuist in Chennai, ik denk dat de pakking kapot is maar bij nader inzien blijkt dat de vierde bout gewoon ontbreekt. De vriendelijk mecanicientjes hebben niet gezegd dat ze een bout kwijt waren en dit waarschijnlijk om mij niet te ontgoochelen (dit blijkt een typisch Indische eigenschap te zijn). Na een kwartiertje zit er een nieuwe bout in en is het lekken verholpen.
  
  Toch is het ondertussen al middag geworden en eten we eerst nog vooraleer te vertrekken.
  
  De kustweg naar Pondicherry is prachtig. Links af en toe de zee en rechts eveneens veel water. Onderwater gezette velden in afwachting van de volgende rijstoogst, een rij vrouwen tot aan de knieën in het modderige water die bezig zijn de rijstplantjes één voor één te poten, af en toe ook al de lichtgroene velden met jonge rijstplantjes. Iets verder blijken de ondergelopen velden geen rijstvelden maar zoutpannen te zijn. Het verschil tussen zout en zoet water is nauwelijks te merken maar de reusachtige bergen die met palmbladen zijn afgedekt blijken zoutbergen te zijn. De palmbomen zijn hier van een andere soort met rechtopstaande waaiervormige bladen. Tussen de weg en de zee zien we ook veel aangeplante dennenbossen waarvan sommige percelen volledig met de hand worden gekapt, we zien er weer de typische kokostenten die met een blauw of geel plastiek zijn overspannen waar de houthakkers met hun familie wonen.
  
  Auroville zelf blijkt inderdaad een jong bos te zijn. Alle bomen hier werden sinds het ontstaan van Auroville in 1968 aangepland. We vinden vrij vlot het visitors center waar lange rijen Indiërs staan te wachten om een pasje te krijgen om het hart van Auroville te bezoeken. Dit hart is de Matrimandir een tempel die het "divine consciouness" moet symboliseren. In het centrum van de Matrimandir staat een glazen bol (de grootste ter wereld, geslepen door Zeiss). De "inner chambre" is het meditatiecentrum voor de Aurovillianen maar om de bezoekende Indiërs stil te houden moeten draconische maatregelen worden genomen. De bezoekers worden echt als schoolkinderen behandeld en moeten tweemaal in de rij staan voor een pas. Het kristal is enkel te bezoeken tussen 16u en 16u30. Deze absurde regeling staat in schril contrast met het basisidee van Auroville: een minimum aantal reglementeringen.
  
  In plaats van ook in de rij te gaan staan bezoeken we het visitors center waar we wat meer informatie krijgen over het doel en het ontstaan van Auroville. Sinds begin 1900 bestaat er in Pondicherry (op 10 km hiervandaan) een Ashram van Sri Aurobindo, de geestelijk vader van de Aurovillianen. Zijn filosofie (die volgens de Aurovillianen geen filosofie is) bestaat vooral uit het idee dat het menselijk ras moet en zal verder evolueren naar een nieuw ras die in staat is op ideale mannier samen te leven: "Het supramentale ras". Sri Aurobindo werd opgevolgd door "the Mother" (geboren in Parijs). The Mother stichtte Auroville als internationale stad in 1968. In Auroville moet er volgens het charter permanent worden gewerkt aan het supramentale ras, hiervoor moet de Aurovillianen los komen van hun geest en al het materiele.
  
  Dit basisidee boeit mij wel en het boeit mij nog meer om te zien wat men hiervan heeft terecht gebracht naar dertig jaar. Dus proberen we enkele Aurovillianen te ontmoeten. Een Nederlander die de bezoekerspasjes uitschrijft heeft mij al een introductie. Hij woont hier al zes of zeven jaar en heeft plannen om Auroville te verlaten. Volgens hem is het hier gewoon een andere plaats om te leven, en discussiëren de werkgroepen er maar op los met meer conflicten dan oplossingen. De beslissingsorganen zijn na dertig jaar nog steeds in volle groei, hier is immers nog geen politiek en er is ook geen leider of geen bestuur of regering. Onze eerste Aurovilliaan is dus eerder een ontgoochelde idealist. Hij bezorgd ons een telefoonnummer van een Belgisch gezin met kinderen dat in Auroville woont. We bellen ze maar het zoontje brak zonet zijn teen bij het voetballen, en een bezoek aan het ziekenhuis neemt hier veel meer tijd in beslag dan de Brugse spoedgevallen.
  
  Daarna gaan we shoppen in een winkel waar ze de artisanale producten verkopen die hier in Auroville worden gemaakt. Barbara raakt er aan de praat met een Nederlandse familie die in Bangalore wonen. Ze hebben drie kinderen: Anouk 10 jaar, en Jorian en Jannick (een tweeling) 4jaar . Michiel werkte vroeger voor de UN maar is nu werkloos na een minder geslaagd experiment met een cocospulpfabriek. Joos is druk op zoek naar inkomsten voor het gezin en verkoopt nu op zeer kleine schaal speeldeeg maar is eigenlijk op zoek om Indische producten te exporteren. We eten samen in de cafetaria van het visitors center, en spreken af om morgen samen naar de zee te gaan.
  
  zondag 30 december
  
  We hebben gisteren een afspraak gemaakt met de Hollanders (Joos, Michiel en kinderen) , zij zullen komen om tien uur en ja om tien uur staan ze voor onze non.
  
  Ik ga op zoek naar fietsen om eventueel allen samen naar de zee te fietsen (6 km). Ik wordt verwezen naar de central Guest House waar er inderdaad een massa fietsen staan, maar volgens de uitbaatster zijn ze allemaal defect. Ik wordt er erg ongeïnteresseerd en onvriendelijk behandeld, de ideale sociale samenleving dus.
  
  We beslissen om te gaan thee drinken naar de een gasthuis die gerund word door een Hollandse, die Joos al eens e-mailde. Als we daar na twintig minuten stappen aankomen blijken ze daar helemaal niet vriendelijk te zijn en alleen maar water te hebben. Als we daar weggestuurd worden (de ideale samenleving dus).gaan we maar terug naar de non. Daarna gaan we met de auto naar "new creatation corner". Omdat er geen plaats genoeg is in de auto gaan naas en papa met de mini fietsen. In new creation blijken 3 van de 6 gerechten op de menu kaart op en dus wordt het voor Joos, Michiel, papa Koen , mama heidie en mij weer candelone, voor Naas en Piet chicken byrinani en voor Anouk, Yanick en Yorian worteltjesrijst. De candelone ziet er niet zo verzorgt uit als in het gisteren en er zitten rode mieren op het brood. Als dessert eten we een ijsje. Na het eten gaan we naar de ZEE.
  
  Ook hier zijn er reuze grote golven en reuze veel stroming en dus mogen piet en sofie niet alleen in de zee. Sofie en piet spelen mooi met Yorian en Yanick in het zand. Na een uurtje zand spelen willen piet en sofie ook de zee in. Sofie mag als eerste mee met papa de zee in. Sofie vind het énig. Papa gooit haar over de grote golven en dat is natuurlijk hartstikke leuk, jong. Sofie moet nu uit de zee zodat piet ook een keer kan zwemmen. Sofie heeft veel verdriet want het was zo leuk in de zee en ze wou dat ze altijd met papa kon gaan zwemmen. Als tegen vijf uur piet te koud krijgt (het is maar 25°) en Sofie moe wordt besluiten we om terug te gaan naar de non.
  
  Sofie wordt vlug gewassen en in bed gestoken, We besluiten om te gaan eten in de cafetaria van het visitors center. Piet wil liever gaan slapen maar eest wil hij speciaal eitje eten Mama heef geen honger en blijft dus in de non om voor Piet een speciaal eitje te maken. In het restaurant eten we eerst bloemkoolsoep en daarna papa en ik tofu lasagne met salade, Naas fishcake met pureepatjes en de Hollanders ook tofu lasagne met sla. Anouk en ik brengen mama Heidie nog een kom soep terwijl de "grote" mensen nog een beetje babbelen. Daarna gaan wij naar de non en de holanders naar hun hotel gaan slapen, ze willen ons morgen terug komen bezoeken, we spreken af van te bellen.
  
  maandag 31 december
  
  Een vriendelijk Aurovilliaan (een Amerikaan of Canadees met een Oekraïense vrouw), nodigt ons uit op de ponyfarm. Volgens de telefoon zijn de plannen voor onze verscheping in Chennai nog niet veranderd, Michiel en Joos zijn niet meer op hun hotel en ik laat een bericht achter dat we hen om 18 uur verwachten om samen te gaan eten. Kort na de middag slaag ik erin Goedele en Benny (de Belgische Aurovillianen) te bereiken en spreken we af hen om 16uur te bezoeken bij hen thuis in "Serrender".
  
  Met Barbara en Naas ga ik naar een video over Auroville kijken. In 1968 was het hier vrijwel een woestijn, nu is het een bos, ook de erosie werd hier vrijwel volledig gestopt. Er werd veel vooruitgang gemaakt op het gebied van hernieuwbare energie, windmolens vele zonnepanelen en ook een echte "Solar Kitchen" waar ze stoom produceren met een enorm grote paraboolspiegel. Er leven nu 1700 Aurovillianen waarvan één derde Indiërs waarvan ongeveer 300 mensen uit de omringende dorpen. De meeste Aurovillianen zijn fransen en Duitsers.
  
  Onderweg (pa met zijn vier kinderen, want ma is geveld door het voedsel van "new creation&quot naar "Serrender" willen we nog de Matrimandir tuinen bezoeken, maar nu staan de rijen indiërs er weer om de "inner chambre" te bezoeken en mogen we de tuinen niet binnen. Het is een mooie wandeling naar "Serrender" waar we vriendelijk worden ontvangen door Goedele, Benny en hun 3 kinderen. Naas, Piet en Sofie verdwijnen naar de trampoline in de gemeenschappelijk tuin. Barbara praat met Inge (13 jaar) en Goedele en Benny vertellen hun verhaal en luisteren naar het onze. Tot voor twee jaar hadden ze een geitenboerderij in Frankrijk maar de strengere regels van de gezondheidsinspectie verplichtten hen te investeren en dus moesten ze uitbereiden maar dat wilden ze liever niet. Ze kennen de geschriften van Sri Aurobindo en the Mother en beslisten hun boerderij te verkopen en naar India te komen. Ze wonen hier nu twee jaar en vinden dus wel dat ze hier gewoon bezig zijn met het dagelijkse leven en dat er weinig tijd overblijft om actief bezig te zijn met de toekomst van Auroville. Benny maakt de kaas van Auroville. De zomers in april en mei zijn hier zo heet dat men zeer weinig energie overhoud, als er geen elektriciteit meer is om de ventilatoren te doen draaien kun je ook niet meer slapen van de hitte. Vele Aurovillianen worden na enkele jaren ziek omdat hun lichaam zich niet kan aanpassen aan het klimaat. Er wonen hier ook veel mensen die niets bijdragen aan het leven in Auroville maar gewoon betalen om Aurovilliaan te zijn en dus geen gemeenschapswerk doen. De realisatie van een samenleving zonder geld lukt dus niet zo goed. Mensen die hun eigen huis kunnen kopen worden snel aanvaard als Aurovilliaan, zij die het niet kunnen betalen staan op een lange wachtlijst. Sommige Aurovillianen gaan in de warmste maanden gewoon naar Europa om wat extra geld te verdienen om wat langer in Auroville te kunnen luieren. Niettegenstaande dit alle vinden Goedele en Benny Auroville toch wel een leuke plaats om te wonen, ook al is het iets minder ideaal dan volgens het charter.
  
  Ook tijdens onze terugtocht mogen we niet binnen in de Matrimandir gardens (the rules!!). Het is donker als we terug aan de camion komen en de Nederlandse familie zit aan de tafel terwijl de zieke mama Heidie probeert te rusten. Joos begrijpt blijkbaar niet dat Heidie rust nodigt heeft en blijft maar doorratelen, met elf in de non is het verschrikkelijk, vreselijk, formidastisch druk, Naas vlucht naar een daktent. Ik probeer zo snel mogelijk te vertrekken om te gaan eten, maar de cafetaria is gesloten. Joos wil terug naar New Creations gaan eten, maar gezien Heidie ziek is sinds onze maaltijd aldaar en Barbara's maag ook wat overhoop ligt besluit Barbara om niet in New Creations te eten en sluit ik me daarbij aan. Piet en Sofie zijn al snel gedouched en te bed. Naas blijft ook thuis. Dus gaan enkel Barbara en ik mee in het autootje van Michiel en Joos. Michiel stelt voor om naar het derde restaurant van Auroville te gaan: Roma. In Roma staat een oudejaarsbuffet klaar die er volgens de menukaart wel aantrekkelijk uit ziet, maar pas om 20 uur zal beginnen, De tafels zijn mooi gedekt en er branden vele kleine lichtjes die het wel gezellig maken. Barbara en ik zien het hier wel zitten, Anoek en Michiel ook, maar moeder Joos wil absoluut dat de tweeling rijst gaat eten. Terwijl de obers een extra tafel voor zeven klaarmaken (alle andere tafels zijn gereserveerd) belt Joos naar om te kijken of een afspraak die ze om 21u30 hadden kan verlaat worden. Joos wil, zonder navraag te doen of ze hier in Roma al dan niet rijst hebben, op en af rijden naar "New Creations" om de tweeling rijst te laten eten. Na wat gepallaver rijden we jammer genoeg terug naar "New Creations" omdat de tweeling volgens Joos dringend rijst moet eten ; "New Creations" waar er vanavond geen rijst is voor de tweeling. Ik laat me met Barbara door Michiel terug voeren naar de camion waar we een blik ravioli openmaken, en vertellen over de bizarre gebeurtenissen (zonder rijst) van deze oudejaarsavond.
  
  dinsdag 1 januari (terug naar Chennai)
  
  Inderdaad op 1 januari is de bakkerij van Auroville gesloten, geen heerlijke croissants en geen heerlijke chocoladekoeken, helaas driewerf helaas. Het niet commerciële van Auroville is hier duidelijk: dus geen lekkers op een feestdag.
  
  De Matrimandir is nog in aanbouw (maar bijna voltooid) en Matrimandir tuinen zijn in aanleg, toch is het bezoek de moeite waard. Het hart van Auroville wordt duidelijk iets speciaals de bolle 'tempel' is bekleed met goudkleurige schotels en ziet er nogal futuristisch uit. Nu ligt de Matrimandir nog midden in de bossen, maar ooit moet dit het centrum worden van een stad met 50.000 Aurovillianen.
  
  Vooraleer de terugweg naar Chennai aan te vatten bel ik nog even naar mr. Ramesh die onze non zal verschepen: de timing is nog steeds dezelfde de non zal zondag uit de haven vertrekken.
  
  Voor het eerst op onze reis keren we 150 km terug op onze stappen over dezelfde goede weg waarover we gekomen zijn: de zee, palmbomen, zoutpannen, rijstvelden, en overal vers op de weg geschilderd, in grote letters: HAPPY NEWYEAR 2002. Rond kwart voor één zijn we terug ter hoogte van Mammalapuram en stelt Barbara voor om daar te gaan eten. We kiezen voor Moonrakers waar en bestellen weer een grote vis zoals enkele dagen terug. Ditmaal voor vijf in plaats van zes personen want Heidie's maag is nog niet in orde, zij blijft rustig in de camion. We zien Marie en Peter (met de landrover 109) terug, kopen lekker brood, croissants en twee nieuwe broeken voor Barbara en gaan weer op weg naar Chennai.
  
  De dieselmeter staat op L (een Duitse afkorting) en we tanken 20 liter want de tank moet leeg zijn voor de verscheping. Een uur later zijn we weer op de parking van het Youth Hostel. Alhoewel dit niet de beste kampeerplaats is die we op deze reis gebruikten, is het toch een nieuwe gewaarwording om aan te komen op een plaats die we reeds kennen, en dit voor het eerst sinds zes maanden. Tenten opzetten en internetten (met de zeer goede verbinding van iZenn).
  
  In de supermarkt krijg ik een fles cola voor onze nieuwjaar, de kassiersters vragen waar Sofie is, maar die slaapt al.
  
  © Koen De Vaere, all rights reserved
  Deze informatie werd onder toelating
  integraal overgenomen van de website van Koen De Vaere
  Aangezien Auroguest.org wordt gesloten kom de info naar hier.

  • 14 mei 2009
  • 0 reacties
  • geen rating

• Reisverslag 1 - Op weg met God.

  Door Marie Crevits
  Dagboekverslag 14-09-02 - 16-09-2002
  
  Op weg met God.
  
  
  Derde dag * 14 nov 2002
  In Pondicherry. De zon staat hier op uit de zee, maar daar heb ik niets van gemerkt vandaag, ik was nog in dromenland. Frederik en ik voelen ons wat schuldig omdat we gisteren niets gedaan hebben behalve eten zoeken en slapen, maar na een half uur hebben we elkaar ervan overtuigd dat we ons niets te verwijten hebben. Na de lunch gaan we naar Auroville, niet ver van Pondy, een experimentele woon- en leefgemeenschap van 1.500 mensen van bijna 30 nationaliteiten. "Menselijke eenheid in diversiteit, uitgaand van het werk en de inspiratie van Sri Aurobindo en de Moeder", lees ik in een boekje over het project. We zijn onze wereldlijke opdracht niet vergeten en gaan op zoek naar originele handwerkproducten van ter plaatse. Ik vind het wel raar om in India zoveel blanken bij elkaar te zien, en zij vinden het raar dat ik Indisch gekleed ga. Iedereen hier loopt gewoon in broek of short en T-shirt of topje.
  
  Het bijzondere aan Auroville is ongetwijfeld de Matrimandir ('de tempel van de Moeder'), een beroemd en opvallend bouwwerk dat veel toeristen en spirituele zoekers trekt. Wij bezoeken de Matrimandir niet, want dat duurt veel te lang en we hebben die vroeger al eens bezocht. Het is wel mooi hoor, het gebouw is goud, groot en bolvormig. Na een lange wachtrij neem je een grote spiraaltrap naar boven, naar een meditatieruimte. In het midden van de ruimte staat een enorme kristallen bol (doorsnede 70 cm - de grootste ter wereld) waar het licht op valt, en waar een diepe rust van uitstraalt. Je staat in de ingang en je kijkt er naar. Na tien seconden moet je plaats ruimen voor de mensen achter je, dus een echte meditatieruimte is het niet voor eenmalige toeristen die niet veel geluk hebben.
  We lopen wat rond, zetten ons wat in het nette, westers-lijkende, met cake en thee voorziene cafeetje met een bekende die we er ontmoeten, bezoeken de shops, praten wat met de de verkopers en net als we er willen aan beginnen is het vijf uur, en na vijf uur wordt er niet meer gewerkt in Auroville. We gaan dan maar terug naar Pondy, bezoeken nog een drukkerij en hangen wat rond. Daarna eten, naar het hotel wandelen op de dijk, en... slapen!
  
  Vierde dag * 15 nov 2002
  Vannacht is er toch iets raars gebeurd. Na twee uur slapen word ik al weer wakker, en klaarwakker ook. Het is niet mijn gewoonte om langer dan een kwartier wakker te liggen, maar ik blijf maar woelen in bed. Na een uur installeer ik mij op het balkon met zicht op zee. Ik moet sterk aan God denken, want ook in dromen is de kust een ontmoetingsplaats van de mens met God. Het geruis van de golven doet me denken aan de altijddurende oerklank Ohm, in de maan zie ik het gezicht van de Goddelijke Moeder, en in mijn fantasie zie ik Krishna op het schuim dansen. De wind langs mijn gezicht is de aanraking van God, en ik zing Zijn glorie met diepe vreugde in het hart. - Na twee en een half uur wakker zijn (een absoluut record) ga ik weer naar bed en val in slaap. Na nauwelijks een klein half uur wordt mijn kamergenoot op zijn beurt wakker - vertelt hij mij 's ochtends - en ook hij gaat op het balkon zitten en denkt aan God en de Goddelijke Moeder en voelt Hun aanwezigheid. - Later horen we van nog andere mensen die ook abnormaal lang wakker geweest zijn die nacht. Maar wat er dan juist zo speciaal was aan díe nacht, dat weet ik nog steeds niet.
  's Ochtends vertrekken we uit het hotel en gaan naar Auroville.
  
  
  We komen in het 'Centre guest house' waar we vanavond willen overnachten om een beetje voeling te krijgen met de plek, maar er is niemand behalve een bezoeker die op zijn gemak een krant zit te lezen. We lopen rond om iemand te zoeken die ons kan inchecken en twee brommers kan verhuren, maar er is niemand te vinden. We worden al ongeduldiger en ongeduldiger, en de wijzers van de klok draaien. Bij het zien van onze onrust zegt de man met zijn krant: 'Relax, be! Just be!' ('Zijn, je moet alleen maar ZIJN!') Typisch. Dat is weer zó typisch, alsof we echt niets beters te doen hebben! We kunnen er niet mee lachen. We zijn hier om te werken en het wordt steeds later en we kunnen hier toch niet komen wonen!
  Toch is wat hij zei me bijgebleven en was het een van de dingen die ik heb moeten leren, en die me toch wel even gelukt is, in de vierde week van mijn twee-weken-reis die er uiteindelijk een van vijf weken is geworden. Als je innerlijk rustig bent of kan worden, dan kan je je handhaven in India, anders word je gek, vroeg of laat. En eerder vroeg.
  Uiteindelijk duikt er toch iemand op die weet hoe het zit; niet lang daarna hebben we een kamer (de goedkoopste) en elk een brommer en dan moet eerst nog iemand benzine halen, want de brommers zijn natuurlijk leeg. We kunnen vertrekken, met een plan van Auroville in een hand en de adressen in de andere hand. Nu, een plan is veel gezegd, want alleen de hoofdwegen staan erop aangeduid. Hier staan bijna nergens wegwijzers, want die werden (zo horen we later) iedere keer weggehaald door de autochtone bewoners om een ons onbekende reden. Het enige wat je uit het plan kan afleiden is waar je ongeveer naartoe moet (want de plaatsnamen staan er wel goed op) en dus de algemene richting die je uit moet. Op het einde moet je vertrouwen op de enkeling die toevallig in de buurt is en die je misschien wel eventueel kan vertellen waar je precies moet zijn. En misschien ook niet. Het gebeurt wel eens dat we als antwoord een gewuif in een bepaalde richting krijgen, en na een aantal honderden meters of zelfs kilometers in die richting krijgen we dan van een andere goede ziel gezwaai in de tegenovergestelde richting. Er zijn veel splitsingen - te veel volgens ons. Bij elke splitsing staan we voor een verscheurende keuze. We hebben veel rondgereden, die dag, dat kan ik je vertellen. Drie fabriekjes bezoeken we, met een volledige rondleiding. Ze zijn mooi om te zien, álles wordt er met de hand gedaan, van grondstof tot eindproduct. En om kwart voor vijf is het voorbij, want 'na vijf uur wordt er niet gewerkt in Auroville', weet je nog. Om zeven uur is het avondeten gepland in het guest house. 'En STIPT!' hadden ze ons 's middags verteld. Dus stipt één voor zeven staan we paraat aan de keuken, als enigen voor bijna een kwartier, behalve de koks dan. Dus toch Indisch stipt, zoals we wel hadden kunnen vermoeden. Doodmoe om acht uur al in slaap gevallen.
  
  
  Vijfde dag * 16 nov 2002
  In Auroville. Vandaag gaat het wat vlotter omdat we de weg beginnen te kennen. Ik koop enkele spulletjes voor de jeugdshop en mijn makker heeft het ook naar zijn zin. Onderweg kom ik zonder benzine te staan met mijn brommertje. Gelukkig hebben we nog de andere om wat brandstof bij te halen. Kan gebeuren, blijkbaar, want het is hier de gewoonte om benzine te stelen uit geparkeerde brommers, een liter benzine is evenveel waard als een volle dag werken...
  
  © Marie Crevits, all rights reserved
  Deze informatie werd onder toelating integraal overgenomen
  van de website van Marie Crevits. www.marieweb.be
  Aangezien Auroguest.org wordt gesloten kom de info naar hier.

  • 14 mei 2009
  • 0 reacties
  • geen rating

• Experiment in menselijke eenheid.

  Door redacteur Rob Hessing, 21 april 2000
  Radio Nederland Wereldomroep
  
  Een maand lang ben ik te gast geweest in Auroville. Ik sprak met tientallen mensen en snoof de sfeer op. De spirituele uitstraling van de plek heb ik niet gevoeld. Aurovillianen zeggen dat dat pas na verloop van tijd komt. Hoe dan ook, ik heb het gevoel dat Auroville ok is. Aurovillianen hebben het gevoel dat ze echt iets kunnen betekenen voor hun medemens, dat het zinvol is wat ze doen. Dat ze, bijvoorbeeld door middel van hun werk, aan zichzelf kunnen werken om een innerlijke transformatie te bewerkstellingen. Er is zorg voor elkaar, maar De Nieuwe Mens???
  
  
  
  Auroville is een experiment dat 32 (nu 37) jaar geleden van start is gegaan. De Moeder, die in 1973 overleed, zag Auroville in een droom. Auroville betekent letterlijk `stad van de dageraad'. Hier moet de nieuwe mens geboren worden, beschreven door de Indiase filosoof en mysticus Sri Aurobindo (1872-1950) In ieder huis of gebouw hangen portretten van Aurobindo en De Moeder. Ik reis regelmatig door Azië en weet dat aanhangers van goeroes hun leermeesters verafgoden.
  
  
  
  Is Auroville een sekte?
  Volgens de dagelijkse leiders niet. Een van hen, de Nederlander Carel Thieme, zoek ik op in zijn prachtige bungalow. Thieme was in Nederland bedrijfsadvocaat, nu houdt hij zich bezig met het bestuur van Auroville en pianospelen. Hij praat deftig. "In het handvest van Auroville staat duidelijk dat het hier gaat om een experiment in menselijke eenheid, los van religie", zegt Thieme, nadat de 'ama' - Tamil naam voor hulp in de huishouding - limonade heeft ingeschonken. "Ook de Hoge Raad van India heeft uitgesproken dat de leringen van Sri Aurobindo en De Moeder een 'teaching' zijn. Onlangs was er een rechtszaak in Duitsland over de aftrekbaarheid van giften aan Auroville. Ook hier besliste de rechter dat Auroville geen sekte is. Een van de bewijsstukken was afkomstig van Frederico Mayor, de secretaris-generaal van Unesco, die verklaarde dat het hier om een teaching ging".
  
  
  
  Ik houd hem voor dat een aantal Aurovillianen het boekje met uitspraken van De Moeder in de hand houdt bij elke beslissing die genomen moet worden. 'Moeder zegt ...' is het dan. Maar Thieme meent dat Moeders wil niet altijd wet is. "Niemand wordt Auroville uitgestuurd als hij of zij een andere mening heeft", aldus Carel Thieme.
  
  
  
  Hoe word je de Nieuwe Mens?
  Aurobindo schreef tussen 1914 en 1921 verschillende boeken en werkte daarin de evolutietheorie van Charles Darwin verder uit. Zijn redenering: Na de mens moet nog iets komen, een wezen dat Goddelijker is. Aurobindo beschreef in zijn boeken manieren om tot die Nieuwe Mens te komen. Als veel mensen de beschreven technieken beoefenen - een combinatie van meditatie en arbeid voor de gemeenschap - zal de nieuwe mens automatisch ontstaan. Volgens zijn visie zal er uiteindelijk iets veranderen in de celstructuur van de mens. De boeken van Aurobindo zijn moeilijk om door te komen, maar de in Auroville wonende Vlaamse schrijver Georges van Vrekhem heeft de filosofie in eenvoudiger woorden uiteengezet in zijn boek 'Voorbij de mens', in Nederland uitgegeven door uitgeverij Ankh Hermes.
  
  Onvolkomenheden
  Er wordt volop over iedereen geroddeld. Ook bestuurlijk kan het veel beter. Zo zou de bouw van de stad veel vlotter kunnen. Er wordt al dertig jaar gewerkt aan de Matrimandir, niet omdat het bouwen zoveel tijd kost, maar vanwege de meningsverschillen tijdens de bouw. Toch is Auroville een bijzondere plaats waar ik ooit nog eens terug zal komen.
  
  © Radio Nederland Wereldomroep, all rights reserved
  Deze informatie werd onder toelating integraal overgenomen
  van de Radio Nederland Wereldomroep website www.rnw.nl
  Aangezien Auroguest.org wordt gesloten kom de info naar hier.

  • 9 mei 2009
  • 0 reacties
  • geen rating

• De stad van de dageraad.

  Door redacteur Rob Hessing, 21 april 2000
  Radio Nederland Wereldomroep
  
  Auroville - de stad van de toekomst - gelegen in het zuiden van India, krijgt langzaam maar zeker gestalte. De bewoners komen uit India, Frankrijk, Duitsland, Italië en nog dertig andere landen, waaronder Nederland. Van de vijftienhonderd inwoners spreken zo'n honderd mensen de Nederlandse taal - zeventig Nederlanders en dertig Vlamingen. Zij hebben hun banen opgegeven, pensioenbreuk gepleegd en hun land verlaten om mee te doen aan een idealistisch experiment.
  
  
  
  Auroville is uitgestrekt. Op een gebied van 25 vierkante kilometer zijn tachtig nederzettingen waar mensen landbouw bedrijven, windmolens maken of andere agrarische bezigheden hebben. Alles in dienst van de gemeenschap en de menselijke eenheid. Er zijn scholen en een ziekenhuisje. Politie ontbreekt in het straatbeeld, maar is op de achtergrond wel aanwezig. Alcohol is niet verkrijgbaar - schijnt niet goed te zijn voor de spiritualiteit - maar een kilometer buiten Auroville is een restaurant met bar waarvan de cliëntèle voornamelijk uit Aurovillianen bestaat. Cultuur en sport nemen een bijzondere plaats in. Zo hebben de scholen vijf keer per week lichamelijke opvoeding in het lesprogramma.
  
  
  Architectonische speeltuin
  In een wit piramideachtige gebouw zijn de stedebouwkundigen gehuisvest. Hier wordt Auroville bedacht. In de stad wonen relatief veel architecten die er een architectonische speeltuin hebben gemaakt. Auroville is dan ook een geliefd excursiedoel voor stedenbouwkundigen. Sheril Castelino, een jonge Indiase uit Madras met prachtige ogen, laat het stadsplan zien. Op een driedimensionale computeruitdraai staat een vreemd bolvormig bouwwerk, de Matrimandir, het hart van de stad. Met gouden schotels bekleed, lijkt het gebouw uit de aarde omhoog te springen. De onafgebouwde Matrimandir is al in gebruik. Het is een stilteplaats, een plek voor meditatie. Een ontwerp van de Franse architect Roger Anger die in weekeinden duizenden bezoekers trekt. "Twaalf tuinen en een waterpartij zullen het geheel in de toekomst vervolmaken," zegt Sheril, precies zoals de bedenker van de stad, de Francaise Mira Alfassa - die door de Aurovillianen liefkozend Moeder wordt genoemd - dat 30 jaar geleden heeft aangegeven.
  
  
  Uitwaaierend vanaf de Matrimandir zijn vier zones gepland: een internationale, een culturele, een industriële en een residentiële zone. Een monorail moet de verschillende gedeeltes met elkaar verbinden. Rondom deze zones komt een groengebied, de Green Belt.
  
  Green Belt
  In dertig jaar tijd hebben de Aurovillianen van een dor woestijnplateau een groen paradijs gemaakt. Daardoor is het gebied een aantrekkelijke woonplek geworden. Het ligt tussen de steden Chennai - de nieuwe naam voor Madras - en Pondicherry, een voormalige Franse enclave in India. Pondicherry en omgeving waren voor westerlingen al aantrekkelijk omdat er luxe en beschaving bestaat en ook nog supergoedkoop. Voor dertigduizend gulden kun je een huis laten bouwen op een flink stuk eigen grond. En dat lijkt de voortgang van het Auroville-project nu juist in de weg te staan. Projectontwikkelaars kopen momenteel grote stukken grond op die de gemeenschap nodig heeft voor de Green Belt. Regelmatig komt het tot gewelddadige demonstraties tussen de ingehuurde 'zware jongens' van de projectontwikkelaars en de Aurovillianen.
  
  Onderzoek
  Auroville is een plaats waarop veel terreinen onderzoek wordt gedaan. Ecologie neemt er een bijzondere plaats in. De Nederlander Geert Tomassen en zijn Tamil-echtgenote verbouwen op hun boerderij voedsel voor Auroville, zonder gebruik van bestrijdingsmiddelen. Tomassen is jaren geleden begonnen met een zaadbank voor inheemse rijstsoorten. "India kent slechts vijf rijstsoorten. Het gevaar is groot dat er ziektes uitbreken onder de gewassen. Dankzij een zaadbank zijn er mogelijkheden om hongersnoden te voorkomen." Binnenkort krijgt Tomassen bezoek van een delegatie van de Landbouwuniversiteit in Wageningen die geïnteresseerd is in zijn project.
  
  
  De Tamils
  De lokale Tamilbevolking - uit de 13 omliggende dorpen - beziet Auroville met gemengde gevoelens. Hun verkochte land zijn ze kwijt. Eigen voedsel kunnen ze niet meer verbouwen en daardoor zijn ze afhankelijk van Auroville. Hoewel de stad werk geeft aan velen zijn er geen banen voor iedereen. Ook zijn er Aurovillianen die misbruik van de Tamils maken. Huishoudelijk personeel is goedkoop. Voor een rijksdaalder per dag heb je iemand die voor je wast, kookt en het huis schoon houdt.
  
  Menswaardig bestaan
  Gelukkig zijn er ook Aurovillianen die wel begaan zijn met het lot van de dorpelingen, zoals de ex-Tilburger Ries Korse (50). Ik ontmoet hem en zijn medewerkster Djoewie Leegwater in een 'chai-shop', een klein restaurantje waar je thee kunt drinken en lokale lekkernijen kunt nuttigen. Terwijl we ons tegoed doen aan kleine oliebollen vertelt Korse over zijn werk.
  
  
  Hij zet zich in voor bejaarden die geen familie hebben. Deze mensen verarmen snel als ze niet meer kunnen werken. Korse zorgt ervoor dat hun daken gerepareerd worden als ze lekken. Ook helpt hij analfabete ouderen met het aanvragen van een pensioen. "Eigenlijk is dat een taak van de Indiase overheid, maar die neemt een te afwachtende houding aan. Die oudjes weten niet waar ze recht op hebben", zegt Ries Korse. Hij verstrekt leningen aan gehandicapten en weduwen om kleinschalige bedrijfjes te beginnen. Vaak is een bedrag van 250 gulden voldoende om bijvoorbeeld een theewinkeltje te beginnen. Het verschil tussen de bedelstaf en een menswaardig bestaan. Korse wordt in zijn werk bijgestaan door Djoewie Leegwater (44), een Haarlemse die in Nederland fondsen werft. Onlangs mocht hun project een donatie ontvangen van IKON's Wilde Ganzen.
  
  © Radio Nederland Wereldomroep, all rights reserved
  Deze informatie werd onder toelating integraal overgenomen
  van de Radio Nederland Wereldomroep website www.rnw.nl
  Aangezien Auroguest.org wordt gesloten kom de info naar hier.

  • 9 mei 2009
  • 0 reacties
  • geen rating

• NDL Interview 4 - Tineke

  Door correspondent Debby Ego, 25 november 2003
  Radio Nederland Wereldomroep (wereldexpat)
  
  
  
  Auroville in Zuidoost-India is niet zomaar een dorp. Het is een spirituele gemeenschap gesticht in 1968. Auroville is gebaseerd op de filosofie van de Indiase spirituele leider Sri Aurobindo. Zijn bedoeling was een gemeenschap te bouwen die aan niemand in het bijzonder toebehoort: Auroville is van iedereen. Momenteel wonen er ruim 1600 mensen met 29 verschillende nationaliteiten.
  
  In de tuin van haar guesthouse ontmoet ik Tineke. 23 jaar geleden is zij als jonge dertiger over land naar India gereisd, met de bedoeling door te gaan naar Indonesië en Australië. Samen met 2 andere reisgenoten bracht ze uit nieuwsgierigheid een bezoek aan Auroville. Haar reisgenoten gingen al gauw verder. Tineke wilde eerst een paar dagen blijven, maar inmiddels woont ze er 23 jaar. "Ik ben op reis gegaan omdat ik iets anders wilde", vertelt Tineke terwijl we nippen aan een kopje chai. "Toen we in Auroville aankwamen was ik reismoe. Ik kreeg een hutje aangeboden met een stukje land. Ik dacht op zoek te zijn naar uiterlijke verandering aan mezelf. Toen ik merkte dat het hier ging om een innerlijke verandering, bewust worden van jezelf, sprak me dat erg aan, daarom ben ik er gebleven".
  
  Sri Aurobindo
  Sri Aurobindo leefde van 1872 tot 1950. Na een opleiding aan de universiteit van Cambridge werkte hij in dienst van de Maharadja van Baroda. In 1905 werd hij één van de leiders van de Indiase onafhankelijkheidsbeweging. In dat jaar begon hij zich ook bezig te houden met yoga. In 1910 besloot hij zich volledig te wijden aan een spiritueel leven. Hij ontwikkelde een eigen vorm van yoga: de integrale yoga. Zijn volgelingen worden de Sri Aurobindo Asram genoemd. In 1968 richtten zij Auroville op, waar de honderden internationale volgelingen konden worden gehuisvest. Bij de integrale yoga van Sri Aurobindo probeer je als individu los te komen van de conventies van maatschappij of familie. Reden waarom veel aanhangers hun achternaam niet langer gebruiken.
  
  Proefperiode
  Het was 23 jaar geleden niet moeilijk om in India te verblijven. "Als vrijwilliger kreeg je snel een visum en Auroville zorgde voor accommodatie." Als je nu in de gemeenschap wilt wonen, is er een proefperiode van 2 jaar. Het geeft jezelf en de gemeenschap tijd om na te denken of je past in Auroville. Voor een visum stuurt Auroville een aanbevelingsbrief aan de ambassade dat je er mag wonen en werken als vrijwilliger."
  
  Kaal
  De eerste twee jaar hield Tineke zich bezig met het planten van bomen. Dat was nodig omdat de kale bouwgrond steeds wegspoelde bij hevige regenval. De voorzieningen waren minimaal: "Een olielampje, koken op hout, en het toilet was iedere keer een gat graven in de grond". Na een bezoek aan Nederland werd haar duidelijk dat ze in Auroville wilde wonen. "Ik kreeg een enorme cultuurshock en kon niet meer tegen het leven in Nederland." De westerse luxe was haar te overdadig. De grote warenhuizen, het drukke verkeer, kortom het 'snelle' leven in Nederland…
  Sinds ze terug is in Auroville werkt Tineke in een guesthouse. In het begin konden acht mensen er de nacht doorbrengen. Inmiddels is dat uitgegroeid tot 46. Geld verdient Tineke niet: "We zijn vrijwilligers en ik krijg van Auroville een soort zakgeld. Maandelijks lever ik een derde van de netto winst in aan de gemeenschap. De rest gebruiken we voor onderhoud en nieuwbouw. We bouwen nu een nieuw restaurant".
  
  Geen sekte
  Auroville is geen sekte of gesloten gemeenschap waar geheimzinnigheid heerst. "We hoeven echt niet elke dag te mediteren of strikte regels op te volgen. Wel zijn drugs en alcohol verboden, maar dat is omdat wij vinden dat je je eigen bewustzijn niet op zo'n manier moet beïnvloeden. Er zijn geen kroegen in de buurt en weinig theaters. Als er een goed jazzconcert in Chennai is, dan ga ik daar naar toe".
  
  Ieder jaar gaat Tineke terug naar Nederland voor bezoek aan familie en vrienden. Gevraagd wat ze mist uit Nederland, blijft het heel even stil. Ze denkt terug aan haar bezoeken en begint even later met een opsomming. "Die seizoenen in Nederland! Sneeuw op de velden, tulpen en krokussen en de kleuren van de herfst. Wat niet mag ontbreken is slenteren door de stad, een kroegje pakken of weer wat meepakken van de Nederlandse cultuur zoals concerten, films en tentoonstellingen."
  
  Moeite met rijk en arm
  Tineke heeft nog steeds moeite met de armoede en rijkdom in India. "Een rijke Indiër is meteen heel erg rijk en die rijkdom wordt niet verdeeld. Het leuke van Indiërs is wel dat ze veel lachen. Botsen er twee op de fiets en vallen ze op de grond, dan liggen ze eerst een poosje te brullen van het lachen!" Teruggaan naar Nederland doet Tineke voorlopig niet. "23 jaar geleden was ik op zoek naar iets en Auroville was net dat zetje in de rug dat ik nodig had om te ontdekken wat dat was. Misschien komt er nog zo'n moment, dan vertrek ik uit Auroville en kom ik weer ergens anders terecht. Je weet nooit hoe het leven loopt".
  
  © Radio Nederland Wereldomroep, all rights reserved
  Deze informatie werd onder toelating integraal overgenomen
  van de Radio Nederland Wereldomroep website www.rnw.nl
  Aangezien Auroguest.org wordt gesloten kom de info naar hier.

  • 9 mei 2009
  • 0 reacties
  • geen rating

1 2 >