Blog van girl_twilight

video

girl_twilight — Sun, 06 Sep 2009 15:21:35 UT

wel wel, de video die ik op mijn profiel plaatste; I'm a bitch , I'm a lover , I'm a child, I'm a mother.....
werd geweigerd, beste netlogbeheerders. Kijken jullie eerst eens na over wat het in wezen gaat, ipv doelloos en oppervlakkig te weigeren!!!

ziel

girl_twilight — Sun, 06 Sep 2009 14:45:09 UT

Wat is je ziel, wat zijn je gedachten als je weet dat deze door een val/ziekte volledig kunnen omslaan?
Zijn we echt zo uniek of zijn we allemaal in wezen hetzelfde?
Als ik mijn gedachten heel wetenschappelijk bekijk, besta "ik" niet.
"Ik" ben gewoon een hoopje vlees en bloed met een computer in m'n hoofd die alles voor me regelt. Mijn lichaam waarschuwt wanneer er iets niet klopt, waardoor je verplicht bent te reageren.
Dit wetende, kunnen we dan nog echt spreken van uniek zijn?

Moeder zijn … anders bekeken (geinspireerd door mijn moede

girl_twilight — Wed, 04 Mar 2009 18:00:52 UT

Alhoewel ik een halftijdswerkende moeder ben, ben ik toch ook een moeder. En ik mag hopen dat ik daarom niet “minder” moeder ben dan een huisvrouw, waarvoor ik voor alle duidelijkheid heel veel respect heb!
Een moeder zijn is de moeilijkste job die er is, maar hoe moeilijk die ook is ik hou van mijn kinderen. Ik geef niet op, wat er ook gebeurt. Mijn kinderen opvoeden tot respectabele, inhoudelijke en lieve mensen, dat is mijn doel en ik zal er alles aan doen om mijn doel te bereiken. Uiteindelijk zijn je kinderen (voor een stuk) een spiegel van jezelf.
Het nadeel van werkende moeder is dat een klein deel van de opvoeding gebeurt door andere mensen ( naschoolse opvang v en dat je niet altijd weet wat er juist gebeurt en hoe dat opgevangen wordt. Maar mits een beetje durf en goede communicatie lukt dat wel.
Als moeder maak je ongetwijfeld fouten, je bent en blijft tenslotte nog altijd een mens. Bovenop een goede moeder zijn, willen de meesten van ons ook nog eens een goede relatie met hun man blijven behouden. De combinatie van dit alles is niet weinig heel moeilijk. “Het gezin” zoals “in de film” is vrijwel uitzonderlijk uit te werken, maar je kan er wel naar streven het zo goed mogelijk te doen.
Uiteindelijk is het in elke relatie hetzelfde; als je geeft, krijg je (normaal gezien) terug. Dat is ook zo met je kinderen. Ze voelen het wanneer je aandacht niet gemeend is, maar ze laten het nog zo hard zien als ze voelen dat het wel gemeend is. Tijd maken voor hen is heel belangrijk. Alhoewel ik niet echt een speelmama ben, kan ik toch met hen bezig zijn. Je moet echt niet veel doen om hen gelukkig te maken. Een knipoog, een goedkeurende “mooi!”, een knuffel, alleen eens bij hen zitten terwijl ze spelen of tekenen en eens helpen en je hebt al hun aandacht. Natuurlijk komt dan wel eens het probleem van aandacht verdelen….als je met de ene bezig bent, is het alsof je de andere tekort doet… geef je een compliment aan de ene…dat vechten voor aandacht is blijkbaar wel een veel voorkomend probleem… hé ma? Hihi 
Ieder kind is anders, heeft andere behoeftes, andere talenten, andere gewoontes, andere reacties… het is aan de moeder om je kind te leren kennen en ze zo veel mogelijk te proberen te begrijpen en bij te sturen, ook al lukt dat soms helemaal niet, ik blijf proberen.
Als moeder moet ik zelf nog heel veel leren, en ik zal ongetwijfeld nog veel fouten maken. Een moeder was ik niet vanaf dat mijn kinderen geboren werden, … een moeder wordt ik met vallen en opstaan.

Deze vond ik bij "explore blogs" en vond ik heel

girl_twilight — Wed, 26 Nov 2008 10:56:40 UT

MET HET GELD DAT WE EIGENLIJK NIET HEBBEN KOPEN WE DINGEN DIE WE EIGENLIJK NIET NODIG HEBBEN OM OP MENSEN DIE WE EIGENLIJK NIET MOGEN,INDRUK TE MAKEN

Commentaar, commentaar

girl_twilight — Sat, 27 Sep 2008 13:54:16 UT

Altijd maar commentaar, iedereen zou het wel beter kunnen, en als kinderen raar doen is het steevast de schuld van de ouders. Respect voor de ouderen, geen probleem, maar graag wat respect voor de jongere generatie ook.
Ik ben er wel van bewust dat de manier van opvoeden misschien heel anders is dan vroeger, maar daarom niet zoveel slechter. En ik ben er ook van overtuigd dat vele ouderen hun eigen fouten vergeten zijn, tenzij zij natuurlijk nooit geen fouten maakten.
Ik weet best wel hoe mijn kinderen in elkaar zitten en ik weet ook heel goed waar ik nog kan aan werken. Helaas zijn kinderen geen volwaardige volwassenen in 3 jaar.
Ze moeten nog heel veel leren, zien, horen en meemaken.
Ook ik ben geen “perfect mom” en mijn man geen “perfect dad”, we zijn mensen, ouders die ons best doen, om onze kinderen in een moeilijke tijd nog een beetje waarden bij te brengen.
Daarbij hebben we de keuzes gemaakt, die ik vind dat iedereen moet respecteren, zolang wij er niet over zagen. Ik denk nog altijd dat veel liefde en goede communicatie het belangrijkste is.Begrip tonen en luisteren naar je kind. Duidelijke grenzen stellen. Alleen is het in theorie altijd makkelijker dan in de praktijk. Want je kind zit de dag van vandaag niet meer alleen bij je thuis. Hij gaat naar de opvang, naar het school, naar de turnles, naar vriendjes en familie.
Al vlug moeten ze groot zijn, proper zijn, flink zijn, stil zijn, niet teveel wenen en vooral niet lastig zijn. Als ze niet mee zijn met de grootste hoop, worden ze in een vakje gestopt en geraken ze er nooit meer uit.
Misschien scheelt er wel iets met de kinderen van vandaag, maar het is alleszins niet alleen onze schuld dat de wereld vierkant loopt. Het enige wat we kunnen doen is ons best doen dat het beetje wat we nog kunnen redden, te redden valt en genieten van wat er wel nog aangenaam is. Als je in elk kind een ettertje ziet, denk ik dat er met u iets scheelt, en niet met die kinderen!! Het spijt me als ik hier iemand mee kwets. Ik aanvaard raad met goede bedoelingen, maar geen kwetsend commentaar!

Afscheid

girl_twilight — Tue, 23 Sep 2008 16:21:35 UT

Velen zullen niets aan deze blog hebben, het is een brief naar mijn overleden grootvader.
Maar toch publiceer ik het hier, sommigen hebben er misschien toch wat aan….

Pepe

Ik heb geen tijd gehad om afscheid van je te nemen, vrijdag heb ik je nog een uurtje bezocht en was ik overtuigd je woensdag goed en wel thuis te mogen zien. Helaas maandagmorgen gaf de motor van je lichaam het op. Veel vragen spoken door mijn hoofd. Je zou gezegd hebben dat je je nu kon berusten in het feit dat je zou sterven, maar wist je dan dat je ging sterven? Toen ik vorig zondag vertrok keek je me net iets te doordringend aan, net alsof het de laatste keer was dat je me zou zien, voelde je dit aankomen misschien? Gisteren voelde ik na het ongeloof, een enorme vechtlust, vechten tegen het feit dat ik je moet loslaten, ik wil je niet loslaten, maar ik moet. De dood was nooit taboe en we hebben het er vaak over gehad. Je wou gewoon goed herinnerd worden, geen gezever, wel het is net zo gegaan zoals je wou. We hebben elkaar allemaal opgezocht en samen heel veel potjes geweend, afgewisseld met zwarte humor, om ons recht te houden, het was vreselijk en tegelijk ook heel warm. Het gevoel van samenhorigheid - hetgeen je zo belangrijk vond - was aanwezig.
Je bent er niet meer, maar tegelijk ben je zo aanwezig. Wennen zal het allicht nooit, maar we zijn sterk en we moeten erdoor. Het leven gaat verder, zoals je zei.
We hebben vele tastbare herinneringen; schilderijen, kaartjes, brieven, foto’s, sculpturen, .... maar bovenal houden we vast aan de vele niet-tastbare herinneringen. Gisteren kon ik die nog niet ophalen zonder in tranen uit te barsten, maar vandaag is er een soort aanvaarding in me opgekomen. “Ananas” doet een glimlach op mijn gezicht verschijnen, alhoewel… nu voel ik het toch weer prikken in mijn ogen, misschien ben ik nog niet zover als ik dacht.
In een situatie gelijk nu, zou ik naar jou toekomen. Nu probeer ik te denken hoe jij zou reageren. Je zou allicht zeggen dat we goed bezig zijn en dat we toch verder moeten en dat we de herinneringen moeten koesteren, dat we moeten genieten van het leven , leven zoals het elke dag de laatste is. We doen in ieder geval ons best, maar dat wist je al he? Meme stelt het goed, ze mist je vreselijk maar houdt haar sterk! “Samen” zijn we sterk, “alleen” wat minder, maar… de tijd heelt alle wonden zeker ? Ik hoop het. Jij zou allicht het positieve ervan proberen in te zien, … ja het positieve….het positieve aan de feiten is dat je niet aan een slepende ziekte bent gestorven, maar plots en misschien heb je je wel kunnen voorbereiden in die acht dagen na de waarschuwing… Je hebt altijd gezegd dat je eerst wou gaan, dat je niet wou achterblijven… je kinderen en kleinkinderen hebben een min of meer stabiel leven… en je hebt een goed en voldaan leven gehad, 82 jaar lang, je was sterk en je hebt je sterkte doorgegeven, vooral mentale sterkte was je gave. De gedachte dat je over ons waakt is wel leuk, maar daarmee zou jij allicht lachen. Niemand van ons is gelovig, maar plots hopen we allemaal stiekem op een soort teken, jij zou ons zot verklaren, maar het is noodzakelijk om te kunnen fantaseren, het maakt het wat draaglijker. Je was altijd heel realistisch maar ook een enorme optimist. Je wist de warboel in iemand zijn hoofd duidelijk te maken. Je leerde ons onze gedachten te analyseren en voor onszelf denken, je leerde ons doorzetten (jij had tussen haakjes een doorzettingsvermogen om U tegen te zeggen) “Opgeven” stond niet in je woordenboek. Nu is het aan ons om al je wijze raad toe te passen en te bewijzen dat we het kunnen. We stellen je zeker niet teleur.
Ik ga je keihard missen, maar ik ben zo blij dat ik je gekend heb!

boone

Hij is er niet meer...

girl_twilight — Mon, 22 Sep 2008 16:08:13 UT

Mijn grote steun en toeverlaat, mijn pepe… De tranen vloeien terwijl ik dit schrijf, tranen van ongeloof, onmacht, verdriet…Machteloos ben ik. Herinneringen gaan constant door mijn hoofd, goeie, want slechte heb ik er weinig. Ik zie hem zo in gedachten, en kan het niet geloven dat ik hem nooit meer zal zien. Het is een pijn die ik nooit eerder heb ervaren, een pijn waarop ik dacht dat ik voorbereid was, want ik wist wel dat ooit die dag zou komen, … maar niks is minder waar. Ik kan het niet geloven, wil het niet geloven. Bovenop je eigen verdriet zie je dan dat van je dierbaren, meme, mama, zus, broer en je weet wat ze voelen, maar je kan ze niet helpen… onmacht… De zondagse koffie bij meme en pepe zal nooit meer hetzelfde zijn. “Boone” was zijn koosnaam voor me, maar nooit zal dat nog hetzelfde klinken als het niet uit zijn mond komt. Nooit zal ik nog zijn vertellingen horen die hij eindeloos herhaalde, vanuit het verleden, waar hij zo van kon genieten. Nooit meer kan ik zijn raad vragen. Nooit meer kan ik samen met hem mijn angsten delen. Nooit meer zal ik hem nog kunnen uitzwaaien als ik naar huis vertrek… Ik heb niet eens de kans gehad om afscheid van hem te nemen, ik dacht dat hij onsterfelijk was. Spijt heb ik niet, want ik heb hem altijd graag gezien en dat veel laten merken en ook gezegd, net zoals hij trouwens.
Niets of niemand kan hem vervangen, hij was er een uit de duizend en zal hem nooit vergeten.
Zijn ideeën zijn niet dood, maar daarmee kan ik me voorlopig nog niet troosten. Ik wil hem kunnen zien, ruiken,voelen, maar dit alles kan niet meer.
Kon ik maar geloven dat er leven is na de dood en dat zijn ziel nu ergens anders is,…
Meme is er wel nog, hopelijk is ze sterk genoeg om dit verlies te doorstaan, want 62 jaar samen is lang genoeg om heel veel te verliezen… ze zal hem missen, dit is zeker, maar wij zullen haar steunen en haar verder liefhebben, dit is ook zeker.

Gecrasht

girl_twilight — Mon, 22 Sep 2008 08:35:50 UT

Er komt een eind aan je krachten, aan je doorzettingsvermogen, aan je energie.
Je lichaam zegt stop! Je stoppen slaan door en je kraakt.
Werken tegen je gevoel en tegen je hart in hou je niet vol. Een gezelschap vol met uiterlijke schijn en oppervlakkige ideeën. Mensen met een groot ego, zonder respect voor het werk van een ander. Een wereld waar je jezelf niet kan in vinden. Alles geven voor een beetje appreciatie, terwijl die appreciatie misschien toch niet zo oprecht is, want ze is voorwaardelijk. Verwaarlozing van de mensen die je echt steunen en je nodig hebben. Verwaarlozing van jezelf. Je houdt het niet vol. Schuldgevoelens tegenover je partner, je kinderen, jezelf. Het is sterker dan mezelf, ik wil me bewijzen, als ik iets doe moet ik me 100% geven. Het enig probleem is dat ik me niet overal 100% kan in geven, iets moet inboeten…. helaas meestal het belangrijkste….Faalangst is me wel bekend, falen niet, ik wil niet falen, ik moet het halen.

begin nieuwe schooljaar

girl_twilight — Sun, 31 Aug 2008 17:52:17 UT

Eerst en vooral wens ik alle kindjes een prachtig nieuw schooljaar toe!
Bij ons wordt het alleszins spannend dit jaar. De oudste naar het eerste leerjaar.... een groot vraagteken Het ziet er veelbelovend uit. Wat die mannekes allemaal gaan leren in een korte periode.
Tegen nieuwjaar zouden ze al moeten kunnen iets lezen. Maar alles is wel heel aantrekkelijk gemaakt. Ik moet zeggen toen we daar met de infoavond in het klasje zaten op die kleine stoeltjes.... hihi ik kreeg er zelf terug zin in, al zal dat dan wel iets persoonlijks zijn, want mijn wederhelft dacht er duidelijk anders over
We zien wel, tijd brengt raad. Hij ziet het in ieder geval zitten, dat is ale een goede start. Al weet ik natuurlijk niet hoe hij morgen naar huis komt... spannend dus!!

adhd en visolie

girl_twilight — Mon, 11 Aug 2008 19:15:06 UT

Heeft iemand al visolie omega 3-6-9 gebruikt bij uw kind om de concentratie te verbeteren en de "gedragstoornissen" te verminderen? Of heeft iemand hier meer info over of resultaten? Laat het me weten...Ik zal er in ieder geval mee starten met mijn oudste zoontje, hopend op een positief resultaat want medicatie ben ik voorlopig geen voorstander van.

beste netlogvrienden

girl_twilight — Fri, 01 Aug 2008 14:07:30 UT

Ik vlucht een weekje naar de ardennen, dus als het wat stil wordt van mijne kant... ge weet hoe het komt!
Ik haal alles wel in als ik terug ben!

online wedstrijd Sunshine 2008 stem C 146 naar 3108

girl_twilight — Mon, 30 Jun 2008 18:18:41 UT

Gewoon es impulsief geweest!! hihi finale ! www.textchat.be stem
C (spatie) 146 naar 3108 (wel 1 euro per sms)!! Thanks anyway

greetz!!

kruidentuintje

girl_twilight — Sun, 15 Jun 2008 14:48:01 UT

Alle tips en receptjes welkom!!
aanwezige kruiden: oregano, thijm, bieslook, peterselie, salie, munt, citroenmelisse en.... wijnruit (blijkt giftig bij opzoeken via google!!)
ja, tuinarchitect had dit mee, weet er niet zo veel van, dus wie meer weet.. graag wat info!!

schoon weer!!

girl_twilight — Thu, 08 May 2008 19:16:59 UT

Veel te schoon weer om te bloggen, lekker genieten in het zonnetje, de stilte, de rust....
tenminste als de kids niet thuis zijn, ... of in hun bedje zitten hihi

Valsheid van de mens

girl_twilight — Mon, 05 May 2008 19:22:05 UT

Hoe komt het dat een mens zich zo verlaagd dat hij zichzelf niet meer is, of zich anders voordoet, enkel en alleen omdat hij/zij koste wat kost door iedereen geliefd wil zijn?
Hoe komt het dat iemand zo vals kan zijn en mensen kwetsen omdat ze dan opeens door de mand vallen en hun ware aard/gedachten laten merken of in het slechtste geval uitspuwen zoals een uitgebarsten vulkaan , met heel veel schade achteraf.
Jaloers zijn van oprechte relaties, verworven door heel wat samengedeelde leed en leute, en vervolgens op allerlei geforceerde, dwingende, onechte manieren hetzelfde proberen te creeeren….. helaas met het tegenovergestelde resultaat, want oprechte liefde kan je niet faken. Je voelt dit, vooral kinderen hebben het vlug door wanneer iemand faked.
Kinderen vergeten het niet als je hen kwetst op een manier die zelfs voor volwassenen hard is!
Hoe kan het dat je iemand uit de nood helpt op een bepaald moment, dat je medeleven toont en schouderklopjes geeft om dan vervolgens op een moeilijker moment, die verleende hulp te gebruiken om schuldgevoelens op te leggen.
Het is mijn eerste ervaring niet met het feit dat woorden niets zeggen, het gevoel moet goed zitten, de intonatie, de blik, en nog zoveel factoren die verraden of je oprecht bezig bent of niet.
Ik weet niet of ik een natuurlijk goed instinct heb voor zo’n mensen, of dat ik dit door bepaalde ervaringen met “valse mensen” heb aangeleerd. In ieder geval is het niet goed voor het vertrouwen in de mens.
Het goede in de mens zoeken is altijd 1 van mijn eerste gedachten als iemand (in mijn ogen dan) niet echt goed bezig is.
Maar wanneer stopt dat zoeken?
Ik denk dat respect voor de medemens moet, maar als het respect van die persoon voor jou dan na verschillende pogingen nog altijd ver zoek is, vind ik het niet meer de moeite om nog te proberen. Want ik wil mij niet verlagen tot die mensen die ten koste van alles “goed”willen overkomen. Eerlijk zijn (of in sommige gevallen, om bepaalde familiale relaties niet te verbrodden) wijselijk zwijgen en er het uwe van denken vind ik persoonlijk een betere optie.
Zand erover is ook al geen optie voor mij. Praat over wat het probleem is, dan vermijd je een uitbarsting zoals ik woensdagavond meegemaakt heb, waarbij de verwijten en de onsamenhangende opmerkingen je rond het hoofd slingeren. Prettig is anders!

Mijn ma

girl_twilight — Fri, 02 May 2008 20:31:27 UT

Onlangs nog beseft wat een chance ik heb met m'n ma, bij deze zet ik ze eens figuurlijk tussen de bloemetjes!!

Geweld en games

girl_twilight — Wed, 23 Apr 2008 20:01:04 UT

Net “Volt”bekeken… vond het een beetje belachelijk dat Frank Molnard eerst (terecht misschien) vertelt dat er nog niets bewezen is dat het spelen van games gewelddadigheid veroorzaakt en dat gamen volledig onschuldig is, waarna hij volmondig beweert dat het bewezen is dat kinderen die niet gamen minder ontwikkeld zijn dan kinderen die wel gamen… wat een grap, ik denk dat dit evenmin bewezen is.
Er zullen wel bepaalde dingen meer ontwikkeld zijn (hun duimen misschien), maar dan weer andere onderontwikkeld denk ik. Er zijn nog ander manieren om dezelfde eigenschappen te ontwikkelen dan gamen. Ik ben eigenlijk een beetje tegenstander van zo’n spelletjes, vooral als ze gewelddadig zijn. Al ga ik nu niet verkondigen dat alle geweld daaraan ligt. Ik zou eerder denken, als je al agressief ingesteld bent, dat dat dan nog wat meer gestimuleerd word…Mijn man daarentegen is een fervent voorstander van gameconsoles en kunnen het daarin dus niet met elkaar vinden, maar ja, zo is er nog eens wat discussie, hihi.
Vooral denk ik dat het gevaarlijk is voor kinderen, die het nog moeilijk hebben om het verschil te weten tussen realiteit en fictie. Dat zie ik aan mijn kinderen als bijvoorbeeld Arne
(5 jaar) oprecht begint te wenen en triestig is als Charlotte (de spin in de film “ Charlotte’s Web”) sterft. ( alhoewel ik ook wel eens een traantje wegpink bij een filmpje maar enfin…)
Kinderen beseffen nog niet echt hoe alles in elkaar zit en als je ze dan van kleins af aan laat spelen met zo’n spelletjes denk ik toch dat het onvermijdelijk gevolgen zal hebben. Natuurlijk ligt het aan de ouders om daar toch een stop op te zetten en te weten wanneer je kind daaraan toe is. En natuurlijk weet ik wel, als ze het thuis niet kunnen spelen zullen ze het elders wel kunnen spelen, maar dat wil niet zeggen dat je het daarom moet toelaten.
Zolang je het thuis kan verbieden of zo lang mogelijk uitstellen, kan je nog altijd je motivatie eerlijk toelichten, maar hoe kan je mening verdedigen , als je het zelf toch toelaat? Gelukkig sta ik nu nog niet voor die keuze, maar ik denk er toch wel aan.
Het is trouwens niet alleen zo met de games. Kijk maar eens naar de moderne tekenfilms, niks anders dan geweld. Geef mij maar Tom en Jerry en de snorkels , hihi, …. Ja ik hoor u al zeggen, Tom en Jerry… ook geweld, maar dat ik helemaal anders, zelfs het kleinste kind ziet dat dit overdreven is en het is altijd grappig, nooit gruwelijk, ….en op het einde komen ze ook trouwens altijd weer overeen.
Misschien is het gewoon omdat ik een vrouw ben , dat ik me niet echt kan inleven in het machogedrag van mannen, die graag strategische spellen spelen, met het liefst nog wat geweld in… ik weet het niet, maar ik ben nog niemand tegengekomen die me kan overtuigen dat gewelddadige spelletjes geen enkele invloed hebben op bepaalde personen.

Met of zonder epidurale

girl_twilight — Mon, 21 Apr 2008 20:52:49 UT

Mijn vriendin is zwanger en het valt me op hoe er zo meer en meer getwijfeld wordt aan, moet ik nu met of zonder epidurale bevallen?
Ik herken dit nog van bij mezelf, de vragen; zou ik wel sterk genoeg zijn om dat te kunnen zonder verdoving? Wil ik een natuurlijk proces beïnvloeden als het niet nodig is?
Maar mijn gevoel gaf toch de voorkeur aan een bevalling zonder verdoving, waarom?
Gewoon, omdat ik dit wilde meemaken zoals het bedoeld is…. en om misverstanden te vermijden: ik vind dat dit een keuze is die je volledig zelf moet maken en ik wil dus in de verste verte de mensen die wel voor een pijnloze bevalling kiezen niet becommentariëren.
Ik wil gewoon eens mijn visie daaromtrent uit de doeken doen. Dus zoals ik al zei ben ik 2x bevallen zonder verdoving. De eerste keer heb ik ook wel getwijfeld.. tot op het laatste moment zelfs, maar net toen de pijn bijna ondraaglijk werd, ging alles heel snel vooruit en voor je het zelf beseft is je kleine wondertje geboren.
Ik herinner me de uren vooraf, elke wee dragend, en … je verlegt zo eigenlijk je pijngrens een beetje per beetje. Als je direct de laatste weeën zou krijgen, denk ik dat niemand nog kinderen wil… hihi. Nu ja en dan zit je man daar zo hulpeloos toe te kijken, hij wil je wel helpen, maar kan niets doen.
De pijn wordt erger en erger en je vraagt je af of de pijn nog zal blijven stijgen, intussen ben je in een soort natuurlijke “trance” ( toch beetje nodig om pijn te kunnen blijven verdragen) en laat je alles op je afkomen ( je kan trouwens niet anders).
Op de verlostafel, was er een stagiair aanwezig, die nog maar alleen met mensen gewerkt had die een epidurale gevraagd hadden (wat enorm ambetant was trouwens!)
Die zei dus altijd wanneer ik moest duwen, terwijl ik zelf mijn wee nog niet voelde!
Maar als er een wee komt op het laatste, dan moet er niemand zeggen dat je moet duwen hoor, dat doe je vanzelf!! En op het juiste moment! Toen ik de gynaecologe daar achteraf over aansprak, zei ze dat mensen die een epidurale gehad hebben vaak zelf niet goed voelen wanneer ze moeten duwen en ze bijgevolg niet genoeg kracht hebben om zelfstandig hun kindje uit te persen, vandaar dus … Nogmaals ik heb maar 2 ervaringen, alletwee zonder, dus ik kan zelf niet vergelijken.
Ik kan enkel maar zeggen dat ik er alleszins nog geen moment spijt heb van gehad dat ik het op die manier gedaan heb. Al had ik na de bevalling niet direct zin om opnieuw te beginnen, maar je ziet,… een mens vergeet vlug… het is trouwens een mooie beloning die je achteraf krijgt! Alleen botste ik achteraf ook wel op rare opmerkingen, die ik toch ook niet zo aangenaam vond: bv: alléé gij zot, ge laat toch ook geen tand trekken zonder verdoving??? (gelijk of dat ge tanden trekken kunt vergelijken met een kind ter wereld brengen!) of; ja, ik heb een epidurale gehad, maar ik had wel heel veel pijn( gelijk of dat ik geen pijn gehad he…..Dus mensen, laat ons eens effe elkaar in zijn waarde laten en zelf laten beslissen hoe we onze wondertjes ter wereld willen brengen. Weeg de voor- en de nadelen tegenover elkaar af en maak een keuze, je hebt 9 maanden de tijd om te beslissen!

secretaressedag

girl_twilight — Thu, 17 Apr 2008 18:51:02 UT

Ho, wat ben ik verwend geweest vandaag!! Was het vergeten dat het secretaressedag was...
Vanmorgen stond een roosje op m'n bureau, waar een kaartje aanhing "pure verwennerij van 9 tot13u uit dank".
Leuk! spannend. Ik kreeg eerst een gelaatsverzorging met een gelaatsmassage, gevolgd door een manicure, brushing, make-up en een etentje over de middag met mijn bazin. Op de koop toe, kreeg ik ook nog eens een set verzorgingsproducten mee naar huis!!!
Het is wel tof om eens zo verwend te worden,... en trouwens het was haar met veel plezier te doen aan het zien, ik voelde me echt vereerd. Ze is al altijd gul geweest met complimentjes, en ik kan me voorstellen dat niet iedereen die chance heeft om een baas/bazin te hebben die je werk apprecieert.
De appreciatie is natuurlijk wel wederzijds...
enfin tot daar deze "blog"... ik wou mijn vreugde gewoon effe delen... !!!

groetjes

geen inspiratie

girl_twilight — Wed, 16 Apr 2008 16:48:25 UT

Dag trouwe netlogvrienden,...
het spijt me dat ik de laatste tijd niet veel inspiratie heb om te bloggen.
zal wel terugkomen.....

greetz

zonnetje

girl_twilight — Thu, 10 Apr 2008 20:06:40 UT

Hey allemaal...

hebben jullie ook zo'n deugd van het zonnetje??
ik wel!! herleef gelijk helemaal
[photo]24072261[/photo]

Goed of kwaad

girl_twilight — Tue, 08 Apr 2008 20:48:49 UT

Wanneer doen we iets goed en wanneer doen we iets kwaad?
Meestal als we iets goed doen is er niemand die het ziet of opmerkt, maar doen we iets kwaad dan wordt het zeker opgemerkt! Als iemand een persoon plezier doet met de bedoeling er zelf profijt uit te halen, doet hij dan een goede daad of een slechte? Als iemand zichzelf veranderd, zodanig dat hij zichzelf niet meer is, …om een andere persoon gelukkig te maken, is dat dan goed of slecht? Goed en kwaad is ook overal anders en iedereen heeft er ook een andere mening over. Hier bv komen bejaarden in een tehuis terecht als ze niet meer zo goed weg kunnen, in andere gebieden is dit niet bespreekbaar, je zorgt voor de ouderen, zoals zij voor u gezorgd hebben. Misschien moet je volgende gebeurtenissen es van kwaad naar kwaadst rangschikken…, benieuwd of er verschillende reacties komen.
Moord- pesten- fysieke mishandeling- psychische mishandeling- liegen – diefstal- dierenmishandeling.
Toch denk ik dat iedereen 1 of 2 gebeurtenissen op dezelfde plaats zullen zetten, omdat onze maatschappij dit niet aanvaard, maar verder denk ik naargelang je opgevoed bent of naargelang je zelf meegemaakt hebt, sommige dingen anders kunt zien.
Is iedereen van nature goed en worden we slecht gemaakt door omstandigheden? Of zouden er ook mensen zijn die slecht geboren zijn…ik geloof het niet ,..althans ik sta open voor andere meningen. Hoe komt het dan dat sommige mensen het kwade niet meer kunnen onderscheiden van het goede?...ze zijn er zich vaak zelf niet van bewust dat ze slecht doen.
Dus het is niet omdat je dènkt dat je goed doet, dat het ook goed is, maar….hoe weet je dan wat goed is? Pfff… ik geraak weer geen wijs meer uit mijn gedachten… misschien kunnen jullie me helpen????

Respect voor het ouder worden...

girl_twilight — Mon, 07 Apr 2008 20:00:26 UT

Waarom willen we niet grijs, kaal, of gerimpeld worden? Waarom hebben we geen respect voor het ouder worden en voor de ouderen…
Heeft al iemand eraan gedacht dat iemand die al bijna een eeuw op deze wereld is wel eens veel wijsheid en goeie raad zou kunnen bezitten?
Kan iemand begrijpen dat deze mensen oorlogen meegemaakt hebben , een tijd zonder comfort, zonder tv, zonder internet en luxe? En dat ze zich ook moeilijk kunnen aanpassen aan onze verwende en soms respectloze gedachten?
Waarom vinden velen het vanzelfsprekend dat je kan spotten met die “ oude zakken” of hen kinderlijk behandelen als onwetende wezens, hen vermijden, … hen vergeten?
Is er dan niemand die stilstaat bij de gedachte dat we misschien zelf ooit – als we geluk hebben – ook tot die categorie van “oude zakken” zullen horen?
Inderdaad, velen zijn hun levenslust verloren en hun energie, maar waarom?
Als niemand je nog nodig heeft, als niemand nog naar je wil luisteren, als je je nutteloos voelt en onbegrepen,… waarom dan nog moeite doen?
Het is niet omdat sommigen niets meer zeggen of weinig zeggen, dat ze niet meer aan het denken zijn, … en hoe erg is het niet om uw gedachten voor uzelf te moeten houden, omdat je denkt dat niemand je nog begrijpt of wil begrijpen.
Hoe erg is het om uw zelfstandigheid te moeten opgeven en daarbij ook nog uw waardigheid, want als men moet helpen met het eten, of het toilet, dan vallen de meeste verzorgers ineens in een rol van “kindje verzorgen”, zielig vind ik het om dat te moeten zien. De meesten doen het wel met goede bedoelingen, maar in godsnaam, behandel die mensen als volwassenen!! Ze zijn hier langer als u!!
En ja, ook ik behoor tot die moderne mensjes die het ouder worden vreest, maar ik hoop dat ik dat gaandeweg kan trotseren en ik hoop eveneens mijn kinderen wat respect te kunnen toebrengen voor ouderen.

Gewoontes

girl_twilight — Sat, 05 Apr 2008 10:24:30 UT

Hebben jullie ook zo van gewoontes, slechte, rare of grappige, maakt niet uit, laat maar weten:

• Ik drink vb nooit mijn glas helemaal leeg, er blijft altijd een bodemlaagje in.
• Ik ga nooit als eerste binnen in een vreemde plaats, tenzij ik alleen ben natuurlijk.
• Voor de tv heb ik altijd de dringende behoefte om te “knabbelen”.
• Voor het slapengaan moet ik me in bed altijd eens volledig opspannen vooraleer ik me kan relaxeren.
• Als ik nies, doe ik dat altijd heel luid, dat doet gewoon heel erg deugd!
• Korstjes…. kan ik niet van afblijven,die moeten af!
• In de zetel moet ik mijn dekentje hebben, dat geeft gewoon een knus gevoel
• De afwas doe ik altijd in dezelfde volgorde; eerst glazen, dan bestek, dan borden, dan potten en pannen. Ik erger me dan ook als iemand het anders doet, hihi
• Bonen in tomatensaus MOET van het merk HAK zijn, anders eet ik ze niet

Ik heb geen idee waar die gewoontes vandaan komen, ik weet alleen dat ze deel uitmaken van mezelf