girl_twilight
vrouw - 28 jaar, Brussels, België
- Vrienden |
- Gastenboek
- | Foto's
- | Blog
- | Groepen
- | Video's
- | Shouts
- | Polls
- | Applicaties
Blog 38
Geen gedichtjes bij mij, alleen hetgeen zo door mijn hoofd spookt, voor de geïnteresseerden, reageer er maar op los.
-
video
wel wel, de video die ik op mijn profiel plaatste; I'm a bitch , I'm a lover , I'm a child, I'm a mother.....
werd geweigerd, beste netlogbeheerders. Kijken jullie eerst eens na over wat het in wezen gaat, ipv doelloos en oppervlakkig te weigeren!!! -
ziel
Wat is je ziel, wat zijn je gedachten als je weet dat deze door een val/ziekte volledig kunnen omslaan?
Zijn we echt zo uniek of zijn we allemaal in wezen hetzelfde?
Als ik mijn gedachten heel wetenschappelijk bekijk, besta "ik" niet.
"Ik" ben gewoon een hoopje vlees en bloed met een computer in m'n hoofd die alles voor me regelt. Mijn lichaam waarschuwt wanneer er iets niet klopt, waardoor je verplicht bent te reageren.
Dit wetende, kunnen we dan nog echt spreken van uniek zijn? -
Moeder zijn … anders bekeken (geinspireerd door mijn moede
Alhoewel ik een halftijdswerkende moeder ben, ben ik toch ook een moeder. En ik mag hopen dat ik daarom niet “minder” moeder ben dan een huisvrouw, waarvoor ik voor alle duidelijkheid heel veel respect heb!
Een moeder zijn is de moeilijkste job die er is, maar hoe moeilijk die ook is ik hou van mijn kinderen. Ik geef niet op, wat er ook gebeurt. Mijn kinderen opvoeden tot respectabele, inhoudelijke en lieve mensen, dat is mijn doel en ik zal er alles aan doen om mijn doel te bereiken. Uiteindelijk zijn je kinderen (voor een stuk) een spiegel van jezelf.
Het nadeel van werkende moeder is dat een klein deel van de opvoeding gebeurt door andere mensen ( naschoolse opvang v
en dat je niet altijd weet wat er juist gebeurt en hoe dat opgevangen wordt. Maar mits een beetje durf en goede communicatie lukt dat wel.
Als moeder maak je ongetwijfeld fouten, je bent en blijft tenslotte nog altijd een mens. Bovenop een goede moeder zijn, willen de meesten van ons ook nog eens een goede relatie met hun man blijven behouden. De combinatie van dit alles is niet weinig heel moeilijk. “Het gezin” zoals “in de film” is vrijwel uitzonderlijk uit te werken, maar je kan er wel naar streven het zo goed mogelijk te doen.
Uiteindelijk is het in elke relatie hetzelfde; als je geeft, krijg je (normaal gezien) terug. Dat is ook zo met je kinderen. Ze voelen het wanneer je aandacht niet gemeend is, maar ze laten het nog zo hard zien als ze voelen dat het wel gemeend is. Tijd maken voor hen is heel belangrijk. Alhoewel ik niet echt een speelmama ben, kan ik toch met hen bezig zijn. Je moet echt niet veel doen om hen gelukkig te maken. Een knipoog, een goedkeurende “mooi!”, een knuffel, alleen eens bij hen zitten terwijl ze spelen of tekenen en eens helpen en je hebt al hun aandacht. Natuurlijk komt dan wel eens het probleem van aandacht verdelen….als je met de ene bezig bent, is het alsof je de andere tekort doet… geef je een compliment aan de ene…dat vechten voor aandacht is blijkbaar wel een veel voorkomend probleem… hé ma? Hihi
Ieder kind is anders, heeft andere behoeftes, andere talenten, andere gewoontes, andere reacties… het is aan de moeder om je kind te leren kennen en ze zo veel mogelijk te proberen te begrijpen en bij te sturen, ook al lukt dat soms helemaal niet, ik blijf proberen.
Als moeder moet ik zelf nog heel veel leren, en ik zal ongetwijfeld nog veel fouten maken. Een moeder was ik niet vanaf dat mijn kinderen geboren werden, … een moeder wordt ik met vallen en opstaan. -
Deze vond ik bij "explore blogs" en vond ik heel
MET HET GELD DAT WE EIGENLIJK NIET HEBBEN KOPEN WE DINGEN DIE WE EIGENLIJK NIET NODIG HEBBEN OM OP MENSEN DIE WE EIGENLIJK NIET MOGEN,INDRUK TE MAKEN
-
Commentaar, commentaar
Altijd maar commentaar, iedereen zou het wel beter kunnen, en als kinderen raar doen is het steevast de schuld van de ouders. Respect voor de ouderen, geen probleem, maar graag wat respect voor de jongere generatie ook.
Ik ben er wel van bewust dat de manier van opvoeden misschien heel anders is dan vroeger, maar daarom niet zoveel slechter. En ik ben er ook van overtuigd dat vele ouderen hun eigen fouten vergeten zijn, tenzij zij natuurlijk nooit geen fouten maakten.
Ik weet best wel hoe mijn kinderen in elkaar zitten en ik weet ook heel goed waar ik nog kan aan werken. Helaas zijn kinderen geen volwaardige volwassenen in 3 jaar.
Ze moeten nog heel veel leren, zien, horen en meemaken.
Ook ik ben geen “perfect mom” en mijn man geen “perfect dad”, we zijn mensen, ouders die ons best doen, om onze kinderen in een moeilijke tijd nog een beetje waarden bij te brengen.
Daarbij hebben we de keuzes gemaakt, die ik vind dat iedereen moet respecteren, zolang wij er niet over zagen. Ik denk nog altijd dat veel liefde en goede communicatie het belangrijkste is.Begrip tonen en luisteren naar je kind. Duidelijke grenzen stellen. Alleen is het in theorie altijd makkelijker dan in de praktijk. Want je kind zit de dag van vandaag niet meer alleen bij je thuis. Hij gaat naar de opvang, naar het school, naar de turnles, naar vriendjes en familie.
Al vlug moeten ze groot zijn, proper zijn, flink zijn, stil zijn, niet teveel wenen en vooral niet lastig zijn. Als ze niet mee zijn met de grootste hoop, worden ze in een vakje gestopt en geraken ze er nooit meer uit.
Misschien scheelt er wel iets met de kinderen van vandaag, maar het is alleszins niet alleen onze schuld dat de wereld vierkant loopt. Het enige wat we kunnen doen is ons best doen dat het beetje wat we nog kunnen redden, te redden valt en genieten van wat er wel nog aangenaam is. Als je in elk kind een ettertje ziet, denk ik dat er met u iets scheelt, en niet met die kinderen!! Het spijt me als ik hier iemand mee kwets. Ik aanvaard raad met goede bedoelingen, maar geen kwetsend commentaar! -
Afscheid
Velen zullen niets aan deze blog hebben, het is een brief naar mijn overleden grootvader.
Maar toch publiceer ik het hier, sommigen hebben er misschien toch wat aan….
Pepe
Ik heb geen tijd gehad om afscheid van je te nemen, vrijdag heb ik je nog een uurtje bezocht en was ik overtuigd je woensdag goed en wel thuis te mogen zien. Helaas maandagmorgen gaf de motor van je lichaam het op. Veel vragen spoken door mijn hoofd. Je zou gezegd hebben dat je je nu kon berusten in het feit dat je zou sterven, maar wist je dan dat je ging sterven? Toen ik vorig zondag vertrok keek je me net iets te doordringend aan, net alsof het de laatste keer was dat je me zou zien, voelde je dit aankomen misschien? Gisteren voelde ik na het ongeloof, een enorme vechtlust, vechten tegen het feit dat ik je moet loslaten, ik wil je niet loslaten, maar ik moet. De dood was nooit taboe en we hebben het er vaak over gehad. Je wou gewoon goed herinnerd worden, geen gezever, wel het is net zo gegaan zoals je wou. We hebben elkaar allemaal opgezocht en samen heel veel potjes geweend, afgewisseld met zwarte humor, om ons recht te houden, het was vreselijk en tegelijk ook heel warm. Het gevoel van samenhorigheid - hetgeen je zo belangrijk vond - was aanwezig.
Je bent er niet meer, maar tegelijk ben je zo aanwezig. Wennen zal het allicht nooit, maar we zijn sterk en we moeten erdoor. Het leven gaat verder, zoals je zei.
We hebben vele tastbare herinneringen; schilderijen, kaartjes, brieven, foto’s, sculpturen, .... maar bovenal houden we vast aan de vele niet-tastbare herinneringen. Gisteren kon ik die nog niet ophalen zonder in tranen uit te barsten, maar vandaag is er een soort aanvaarding in me opgekomen. “Ananas” doet een glimlach op mijn gezicht verschijnen, alhoewel… nu voel ik het toch weer prikken in mijn ogen, misschien ben ik nog niet zover als ik dacht.
In een situatie gelijk nu, zou ik naar jou toekomen. Nu probeer ik te denken hoe jij zou reageren. Je zou allicht zeggen dat we goed bezig zijn en dat we toch verder moeten en dat we de herinneringen moeten koesteren, dat we moeten genieten van het leven , leven zoals het elke dag de laatste is. We doen in ieder geval ons best, maar dat wist je al he? Meme stelt het goed, ze mist je vreselijk maar houdt haar sterk! “Samen” zijn we sterk, “alleen” wat minder, maar… de tijd heelt alle wonden zeker ? Ik hoop het. Jij zou allicht het positieve ervan proberen in te zien, … ja het positieve….het positieve aan de feiten is dat je niet aan een slepende ziekte bent gestorven, maar plots en misschien heb je je wel kunnen voorbereiden in die acht dagen na de waarschuwing… Je hebt altijd gezegd dat je eerst wou gaan, dat je niet wou achterblijven… je kinderen en kleinkinderen hebben een min of meer stabiel leven… en je hebt een goed en voldaan leven gehad, 82 jaar lang, je was sterk en je hebt je sterkte doorgegeven, vooral mentale sterkte was je gave. De gedachte dat je over ons waakt is wel leuk, maar daarmee zou jij allicht lachen. Niemand van ons is gelovig, maar plots hopen we allemaal stiekem op een soort teken, jij zou ons zot verklaren, maar het is noodzakelijk om te kunnen fantaseren, het maakt het wat draaglijker. Je was altijd heel realistisch maar ook een enorme optimist. Je wist de warboel in iemand zijn hoofd duidelijk te maken. Je leerde ons onze gedachten te analyseren en voor onszelf denken, je leerde ons doorzetten (jij had tussen haakjes een doorzettingsvermogen om U tegen te zeggen) “Opgeven” stond niet in je woordenboek. Nu is het aan ons om al je wijze raad toe te passen en te bewijzen dat we het kunnen. We stellen je zeker niet teleur.
Ik ga je keihard missen, maar ik ben zo blij dat ik je gekend heb!
boone -
Hij is er niet meer...
Mijn grote steun en toeverlaat, mijn pepe… De tranen vloeien terwijl ik dit schrijf, tranen van ongeloof, onmacht, verdriet…Machteloos ben ik. Herinneringen gaan constant door mijn hoofd, goeie, want slechte heb ik er weinig. Ik zie hem zo in gedachten, en kan het niet geloven dat ik hem nooit meer zal zien. Het is een pijn die ik nooit eerder heb ervaren, een pijn waarop ik dacht dat ik voorbereid was, want ik wist wel dat ooit die dag zou komen, … maar niks is minder waar. Ik kan het niet geloven, wil het niet geloven. Bovenop je eigen verdriet zie je dan dat van je dierbaren, meme, mama, zus, broer en je weet wat ze voelen, maar je kan ze niet helpen… onmacht… De zondagse koffie bij meme en pepe zal nooit meer hetzelfde zijn. “Boone” was zijn koosnaam voor me, maar nooit zal dat nog hetzelfde klinken als het niet uit zijn mond komt. Nooit zal ik nog zijn vertellingen horen die hij eindeloos herhaalde, vanuit het verleden, waar hij zo van kon genieten. Nooit meer kan ik zijn raad vragen. Nooit meer kan ik samen met hem mijn angsten delen. Nooit meer zal ik hem nog kunnen uitzwaaien als ik naar huis vertrek… Ik heb niet eens de kans gehad om afscheid van hem te nemen, ik dacht dat hij onsterfelijk was. Spijt heb ik niet, want ik heb hem altijd graag gezien en dat veel laten merken en ook gezegd, net zoals hij trouwens.
Niets of niemand kan hem vervangen, hij was er een uit de duizend en zal hem nooit vergeten.
Zijn ideeën zijn niet dood, maar daarmee kan ik me voorlopig nog niet troosten. Ik wil hem kunnen zien, ruiken,voelen, maar dit alles kan niet meer.
Kon ik maar geloven dat er leven is na de dood en dat zijn ziel nu ergens anders is,…
Meme is er wel nog, hopelijk is ze sterk genoeg om dit verlies te doorstaan, want 62 jaar samen is lang genoeg om heel veel te verliezen… ze zal hem missen, dit is zeker, maar wij zullen haar steunen en haar verder liefhebben, dit is ook zeker. -
Gecrasht
Er komt een eind aan je krachten, aan je doorzettingsvermogen, aan je energie.
Je lichaam zegt stop! Je stoppen slaan door en je kraakt.
Werken tegen je gevoel en tegen je hart in hou je niet vol. Een gezelschap vol met uiterlijke schijn en oppervlakkige ideeën. Mensen met een groot ego, zonder respect voor het werk van een ander. Een wereld waar je jezelf niet kan in vinden. Alles geven voor een beetje appreciatie, terwijl die appreciatie misschien toch niet zo oprecht is, want ze is voorwaardelijk. Verwaarlozing van de mensen die je echt steunen en je nodig hebben. Verwaarlozing van jezelf. Je houdt het niet vol. Schuldgevoelens tegenover je partner, je kinderen, jezelf. Het is sterker dan mezelf, ik wil me bewijzen, als ik iets doe moet ik me 100% geven. Het enig probleem is dat ik me niet overal 100% kan in geven, iets moet inboeten…. helaas meestal het belangrijkste….Faalangst is me wel bekend, falen niet, ik wil niet falen, ik moet het halen. -
begin nieuwe schooljaar
Eerst en vooral wens ik alle kindjes een prachtig nieuw schooljaar toe!
Bij ons wordt het alleszins spannend dit jaar. De oudste naar het eerste leerjaar.... een groot vraagteken
Het ziet er veelbelovend uit. Wat die mannekes allemaal gaan leren in een korte periode.
Tegen nieuwjaar zouden ze al moeten kunnen iets lezen. Maar alles is wel heel aantrekkelijk gemaakt. Ik moet zeggen toen we daar met de infoavond in het klasje zaten op die kleine stoeltjes.... hihi ik kreeg er zelf terug zin in, al zal dat dan wel iets persoonlijks zijn, want mijn wederhelft dacht er duidelijk anders over
We zien wel, tijd brengt raad. Hij ziet het in ieder geval zitten, dat is ale een goede start. Al weet ik natuurlijk niet hoe hij morgen naar huis komt... spannend dus!! -
adhd en visolie
Heeft iemand al visolie omega 3-6-9 gebruikt bij uw kind om de concentratie te verbeteren en de "gedragstoornissen" te verminderen? Of heeft iemand hier meer info over of resultaten? Laat het me weten...Ik zal er in ieder geval mee starten met mijn oudste zoontje, hopend op een positief resultaat
want medicatie ben ik voorlopig geen voorstander van.
Blog tags
Geen tags gebruikt
