Blog van Evan Gelist

Het gebed van een rechtvaardige

e_van_gelist — Thu, 17 Sep 2009 06:59:38 UT

Het GEBED van een RECHTVAARDIGE

Het verhaal hieronder - iets langer dan de normale AkkeFietje-bijdrage, waarvoor mijn excuus - is waar-gebeurd. Ik heb het mee mogen beleven van begin tot eind, en ik wil het hier graag vertellen.
We ervaren allemaal wel eens dat de hemel van koper lijkt; alsof er helemaal “niets” is. Of we ervaren een fikse blokkade in ons leven waardoor we niet bij God kunnen komen.
En de tijd dringt dan wel eens...
Laat je - als je in zo’n periode zit - dan extra bemoedigen door het verhaal van Bart. Want het is een leugen van satan, van het kwaad wat je leven wil afpakken, dat God ver weg is, of er niet is. Hij is áltijd bezig in je leven, ook in het jouwe. Ook als je het niet merkt.
Hij is altijd bezig te herstellen wat ontwricht is in je leven. Net als in het leven van Bart. En tegelijkertijd roept Hij je. Probeer Hem te verstaan…!

Onnodig misschien te zeggen dat alle namen en situaties aan AkkeFietjes brein zijn ontsnapt, enige her-kenning berust dus volkomen op toevallige gelijkenis. Het gaat om de inhoud van het verhaal.

Het GEBED van een RECHTVAARDIGE

73 jaar was hij, toen er een kwaadaardige ziekte bij hem werd ontdekt.
Net toen hij zo van zijn leven begon te genieten, omdat hij steeds losser kwam van alles waar hij zolang tegenaan had geschopt.
En nu… nu had hij niet veel tijd meer.

Bart en Annie woonden vanaf hun trouwen al iets buiten het dorp bij de molen.
Het was een kleine buurtschap met een stuk of 5 huizen. En de molen natuurlijk. Bij voldoende wind draai-den de machtige wieken geregeld hun rondjes en hoorde je hun bromtonen. Altijd weer trok dit gebeuren mensen die vol ontzag naar het schouwspel kwamen kijken.
Naast hen woonde Eelco.
Lange tijd alleen.
Eelco had ruim drie jaar geleden zijn vrouw verloren en sindsdien was hij heel stilletjes zijn gang gegaan. Kinderen hadden Eelco en zijn vrouw niet gekregen.

De vorige maand was er een heel grote verandering gekomen in hun kleine gemeenschapje.
Eelco was opnieuw getrouwd.
Leuke vrouw hoor, Laura. Ze hadden haar al een tijdje geleden leren kennen, toen Eelco haar was komen voorstellen. Het was heel mooi voor Eelco – die was lang genoeg alleen geweest…
Toch was er iets wat Bart telkens de wenkbrauwen deed fronsen. Want Laura kwam niet alleen zélf bij Eelco wonen, nee, ze nam ook haar 4 kinderen met zich mee…!
Tjonge, dát gaf een drukte! Bart wist eigenlijk niet of hij dáár nou zo blij mee was… Hij hield niet meer zo van drukte om zich heen…
Hij was tenslotte al bijna 75 jaar. Hij hield van de stilte van zijn plekje bij de molen…

En ja, die drukte kwam er inderdaad. Heel wat meer dan Bart lief was.
Natuurlijk – kinderen zijn kinderen! Sinds hun komst heerst er grote vrolijkheid in en om het buurhuis. Zodra er buiten iets te doen is, zoeft de deur open en komt de vrolijkheid naar buiten. Roepen naar elkaar, natuurlijk tegen een bal schoppen, soms ruziën, maar vaak ook hoort Bart hen zingen.
Nou ja, dat zingen op zich was niet zo erg, vond Bart, maar - lastig! - ze zongen maar steeds van die Jezus-liedjes… En als hij toch aan Iemand een hekel had gekregen, dan was het wel aan die Jezus. Of, nou ja, eigenlijk niet aan Jezus Zelf, Die kende hij niet zo goed, maar aan die Jezus-mensen…!
Wát een hufters waren daaronder… Wat een misselijke, oneerlijke mensen had hij leren kennen! En ze gingen allemaal braaf 2x per zondag naar de kerk. Maar te vertrouwen? Absoluut niet! Ze knepen de kat in het donker! Nee, vertel hem niks… Hij, Bart, moest helemaal niets meer van hen hebben.

Hij had er al genoeg mee te stellen gehad, dat zelfs zijn Annie een paar jaar geleden gelovig geworden was. Dat was al bijna meer dan hij kon verdragen.
Het meest stoorde het hem dat hij het eigenlijk nog aan zichzelf te danken hed gehad ook! Hij had haar immers zélf die kant opgestuurd, omdat ze bij de kerk van die leuke clubs hadden voor hand-werken en andere vormen van creativiteit. Dan had ze een beetje afleiding, want bij hen thuis kwam bijna niemand meer, sinds…
Hij had er toch nóóit mee gerekend dat Annie wel eens verder zou denken en met die lui over het geloof zou praten? Daar kwam ze toch niet voor? Nee, geen haar op zijn hoofd had gedacht dat zíjn Annie zich met dat gekwezel zou inlaten…
Daarbij, hij kénde Annie toch? En vooral: Annie kende hém.
Maar ze had dat wél gedaan. Ze ging ook weer naar de kerk. En dat, terwijl ze wíst waarom hij nooit meer íets met die kerk en kerkmensen te maken wilde hebben…
Het voelde voor hem bijna als het laatste verraad...

Bart keek nog eens naar de molen… Wat wás het een leuke tijd toen ze hier kwamen wonen… Met veel plezier hoorden ze bij de kerk in hun kleine dorp. Ze waren daar ook getrouwd en het was groot feest geweest. Al gauw hadden vrienden en vriendinnen de weg naar de molen weten te vinden en altijd was er gezelligheid en vertier geweest op dit unieke plekje. Ze hadden het góed met elkaar.
Totdat…
Bijna 50 jaar geleden was het al weer. Hij schrok er van toen hij zich realiseerde dat de hele geschiedenis nog altijd zoveel pijn deed. Het had hun leven zo onherroepelijk veranderd. Het was stil geworden rondom de molen…

Het was zijn bloed-eigen zus Gerarda die jaloers was op alle vrolijke aanloop en positieve aandacht die haar broer en schoonzus kregen. Zij, die zich zo snel verongelijkt en achtergesteld voelde, was komen stoken… Hij kon het niet anders noemen.
Als kind al was Gerarda moeilijk in de omgang. Ze was een dissonant in hun gezin geweest, en hun ouders waren onmachtig om haar eerlijkheid en respect voor een ander bij te brengen. Ze had op die manier ook voor zichzelf natuurlijk veel bedorven, maar dat zag hij toen niet.
Zonder dat je het merkte, manipuleerde ze je in een hoek waar je niet wilde zijn. Of ze liet je opdraaien voor iets wat je helemaal niet had gedaan.
En toen ze, 2 jaar na hun trouwen, in hun dorp kwam wonen, was ze niet meer opgehouden om hen, Bart en Annie, in een kwaad daglicht te stellen. Ze bleef maar doorgaan. Hij wilde dan ook niets met haar te maken hebben, ook al woonde ze in hetzelfde dorp en kwam ze in dezelfde kerk.

Binnen de kortste keren na haar komst in het dorp, gingen vreemde verhalen rond over "het stel daar bij de molen"...
En dat was op zich niet eens zo erg – gewoon af laten glijden, had hij tegen Annie gezegd – maar het vervelende was dat er steeds meer staartjes van die verhalen bleven hangen bij mensen. Het ging zo sneaky. Je zág soms de “slang van kwaad” kruipen…
Langzaam maar zeker bleken vrienden geen echte vrienden te zijn, want steeds meer van hen bleven weg. Ze kwamen gewoon niet meer opdagen.

En toen…, toen was het moment gekomen dat hij, Bart, verdacht werd van diefstal uit een kerkelijke kas.
Hij werd opzij gezet en mocht niet langer meedoen in de clubs en verenigingen waar hij zo graag en met veel plezier zich voor had ingezet. “Waar rook is, zal vuur zijn”, zo zeiden de vroegere “vrienden” hem. Dat ze enkel Gerarda napraatten, drong eerst niet eens tot hem door.
Toen, ja toen had hij de deur dicht gesmeten…
Het onderzoek wat aan de gang was wilde hij niet afwachten. O nee, als ze mij niet geloven en wél die verhalenvertelster, dan heb ik met hen niets te maken…! En met die God van hen al helemaal niet!!! Die kende hem toch? Juist Hij had dan toch kunnen verhinderen dat iedereen nou ineens de verhalen ging geloven? Hij liet Zich immers kennen als “de Rechtvaardige”?
Dat stond in de Bijbel wist Bart nog van vroeger… En zo praatte Bart dan zijn frustratie en woede van zich af tegen Annie....
En nee, hij was nooit meer in de kerk gekomen. En hij had helemaal nooit meer naar God gevraagd.Die had hem maar in de steek gelaten immers!

Nu was hij 74 jaar. En hij had niet lang meer te leven…
Gister had hij zijn hele verhaal aan de nieuwe buurvrouw verteld. Zo ineens was alles eruit gekomen. Al zijn jarenlange bitterheid, zijn wrok ook tegen Gerarda, zijn moeite met wat er nog aan toekomst was voor Annie en hem…
Hij had haar ook verteld van de operatie een jaar geleden, de chemo, de bestraling. En hoe ze eerst dachten dat het goed aansloeg. Ze waren zo blij, ondanks zijn misselijkheid en ontzettende moeheid. Samen zouden Annie en hij er doorheen komen...
Maar vorige week kreeg hij bij de controle de boodschap dat zijn lever het liet afweten… En dat daar niets meer aan te doen was. En nu kon hij bijna nergens anders meer aan denken dan aan alles wat zo mooi had kunnen zijn, maar zo koud en eenzaam was geworden.

Laura had zijn verhaal ontroerd aangehoord.
Ze was diep-bewogen met Bart. En ze wist: ik kan nu niets zeggen over Jezus en Zijn redding. Ik kan enkel bidden voor Bart.
En ze vroeg hem: “Bart, zullen we samen bidden? Zullen we alles aan Jezus vertellen?”
Bart, nog in de “wereld” van zijn verhaal, vond het wat vreemd, maar goed als de buurvrouw dat zo graag wilde…
Ja, Laura wilde dat. Ze bracht hem voor Gods troon.
En ineens hoorde ze zichzelf bidden om vergeving.
Vergeving voor alle kwetsuren die goed-bedoelende christenen bij Bart hadden veroorzaakt.
En ze huilde van verdriet om zoveel wat verkeerd was gegaan in Barts leven. Ze vroeg vergeving voor het feit dat mensen die christen wilden zijn, zo in de weg hadden gestaan zodat Bart geen zicht meer had op Wie God was….
Bart was er helemaal stil van. Wat bezielde Laura toch ineens? Waarom moest zij
huilen om iets wat anderen hém hadden aangedaan?
Bart wist niet goed wat hij er van moest denken en had er ineens een heel andere invalshoek bij…
Hoe kwam het dat hij zich nu zo, zo anders voelde?
Ontroerd hadden ze afscheid genomen.

Hij kon het niet eens tegen Annie onder woorden brengen. En hij ging maar vroeg naar bed die avond.
Nee, slapen deed Bart niet veel, die nacht. Zijn gedachten bleven maar komen. Ze vielen bijna over elkaar heen, en het was al tegen 5 uur in de morgen, dat er eindelijk rust kwam in zijn geest en lijf.
Toen, in die doorwaakte nacht, had Bart zich overgegeven aan die zachte stem in zijn hart, die hem uitnodigde: “Bart, kom bij MIJ, Je bent zo moe, zo belast door alles wat je hebt doorgemaakt. Je mag van MIJ leren hoe je zachtmoedig mag worden en nederig, zodat je de weg kunt gaan die IK voor je heb bereid… Daar zul je rust vinden, Bart, rust voor je ziel, voor je geest en zelfs ook voor je lichaam… Kom bij MIJ, Bart, geef je over…”
En Bart gaf zich over…
Het gebed van de rechtvaardige buurvrouw vermocht veel!

Bart en Annie hebben nog een korte tijd samen mogen genieten van Bart’s verandering.
Bart is naar diverse vrienden toegegaan en heeft hen gezegd dat hij hen wilde vergeven. Ook met Gerarda heeft hij een lang gesprek gehad. Hij heeft haar gevraagd of zij naar iemand wilde toegaan die haar kon helpen om werkelijk te veranderen. Iemand die Jezus kent, heeft hij er bij gezegd… En hij heeft haar verteld dat Annie en hij voor haar zouden blijven bidden zolang hij nog hier op aarde was.

Een paar maanden later is Bart overleden.
Samen met Annie en hun buren – die deze maanden hun beste vrienden zijn geworden – hebben ze gedankt voor Bart’s leven en voor het grote geschenk van Jezus’ liefde. Ze hebben samen zijn leven in Gods handen gelegd. Annie is die laatste weken niet van zijn zijde geweken.
Ondanks pijn en benauwdheid was er voortdurend Vrede rond Bart.
Hij is naar Jezus gegaan met op zijn lippen het lied wat één van de buurkinderen altijd zong – en waar hij zich zo vaak aan had ge-ergerd:
Jezus leeft in eeuwigheid,
zijn sjaloom wordt werkelijkheid.
Alle dingen maakt Hij nieuw.
Hij is de Heer van mijn leven.

Straks als er een nieuwe dag begint,
en het licht het van het duister wint,
mag ik bij Hem binnengaan,
voor zijn troon gaan staan.
Hef ik daar mijn loflied aan:

Jezus leeft in eeuwigheid,
zijn sjaloom wordt werkelijkheid.
Alle dingen maakt Hij nieuw.
Hij is de Heer van mijn leven.

Straks wanneer de grote dag begint,
en het licht voor altijd overwint,
zal de hemel opengaan,
komt de Heer er aan.
Heffen wij dit loflied aan:

Jezus komt in heerlijkheid,
zijn sjaloom wordt wereldwijd.
Alle dingen maakt Hij nieuw.
Hij is de Heer van ons leven.

de Romeinse Route

e_van_gelist — Mon, 07 Sep 2009 07:56:50 UT

Zou oud als de weg naar Rome, is een bekend gezegde maar daar gaat het hier niet over.
Ook niet over de Rooms Katholieke kerk, maar over een weg die Paulus beschrijft in zijn geweldige brief aan de Romeinen. Je vind deze brief in de Bijbel, in het tweede gedeelte, het Nieuwe Testament.
In deze brief vind je een aantal stappen die je kunt nemen om eeuwig te krijgen.
Nieuwsgierig? Meld je aan en neem met mij de Romeinse route op weg naar de eeuwigheid:

Rom. 3:10 Er is geen mens rechtvaardig, zelfs niet één.

Dat is misschien even schrikken want niemand vindt zichzelf echt slecht, toch? Maar als je gaar kijken naar wat God van ons vraagt in Zijn Woord, de Bijbel, dan moet je toch anders constateren?
Bijvoorbeeld:
a) Heb je ooit gelogen? Iedereen neemt het wel eens niet zo nauw met de waarheid. We noemen dat dan een leugentje om bestwil en dat moet toch kunnen? Maar als je liegt ben je een leugenaar.
Heb je ooit gestolen? Nee, nog nooit een winkel beroofd, maar misschien wel illegale software of CD-tjes gekopieerd Papier en pen meegenomen van je baas. Iemand die steelt is een dief.
c) Overspel gepleegd? God geeft in zijn Word aan, dat Hij seksualiteit bedoeld heeft binnen de veilige grenzen van het huwelijk en tegenwoordig vinden we dat ouderwets Maar als iedereen zich daaraan zou houden, dan hadden we binnen een generatie het AIDS probleem opgelost! Jezus zegt dat zelf als we iemand aankijken om te begeren, we in ons hart al overspel gepleegd hebben. Wat te denken van de TV en internet, waar vaak op deze dingen gezinspeeld wordt, om onze begeerte op te wekken. Dus las je dat gedaan hebt ben je een overspelige.
d) Ik kan zo nog wel doorgaan, maar de bijbel zegt dat als we één gebod overtreden we ze eigenlijk allemaal overtreden

Rom. 3:23 Iedereen heeft gezondigd en mist de nabijheid van God.

Dat is misschien een schrale troost: Iedereen heeft gezondigd. Ook de mensen waar je misschien tegen opkijkt. Want als de bijbel zegt iedereen, dan bedoelt hij ook iedereen Met uitzondering van Jezus, Hij was zonder zonde. Dus jij, maar ik net zo goed. Iedereen is schuldig voor God. En als we schuldig zijn, dan hebben we straf verdiend:

Rom. 6:23 Het loon van de zonde is de dood.

Nou daar word je niet vrolijk van hè? Een sombere boodschap eigenlijk. Eigenlijk wel, als we hier zouden stoppen. Als alle mensen gezondigd hebben, zijn we dus allemaal schuldig en verdienen we de dood. De hel, heet dat in de Bijbel. Een plaats waar het zeker niet prettig verblijven is en neem maar van mij een, een eeuwigheid duurt lang! Maar is er dan geen hoop? Ja wel!

Rom. 5:8 Maar God bewees ons zijn liefde doordat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren

God houdt van ons en om dat te bewijzen stuurde Hij zijn Zoon, Jezus naar deze aarde om voor ons de schuld te betalen. Hij droeg de straf die voor ons de vrede met God weer herstelt. Dat is goed nieuws (dat betekent het woord evangelie trouwens ook) Als iemand voor mij de straf betaald heeft, hoef ik het dus niet meer te doen! Als iemand mijn bekeuring, die ik onlangs kreeg voor te hard rijden zou betalen, dan hoef ik dat niet meer te doen. Dat is dus exact wat Jezus deed aan het kruis. Hij betaalde in onze plaats met zijn leven. Gelukkig bleef het daar niet bij. Juist omdat Hij ook de Zoon van God is, stond Hij na drie dagen weer op uit het graf en leeft tot op de dag van vandaag!
Maar wat moet je dan doen

Rom. 10:13 Ieder die de naam van de Heer aanroept, zal worden gered.

Aanroepen, is eigenlijk een ander woord voor bidden. Alleen kan je het vergelijken met het roepen van iemand die in nood is, bijvoorbeeld die in het water ligt: Help, ik wil gered worden!
Jezus is onze reddingsboei, als we die vastgrijpen worden we van de dood gered. Roep het uit naar Hem. De Naam van de Heer: Jezus Christus, de zoon van de levende God.

Rom 10:9 Als je mond belijdt dat Jezus de Heer is en je hart gelooft dat God hem uit de dood heeft opgewekt, zal je worden gered

Je zou het volgende gebed kunnen bidden:

Vader in de hemel. In de Naam van Jezus kom ik tot U om U mijn zonden te belijden. Ik vraag U mij al mijn zonden te vergeven op grond van het betaalde offer van Jezus, Uw Zoon aan het kruis van Golgotha. (Eventueel kunnen specifieke zonden worden genoemd)
Ik bekeer mij van mijn zonden en breek er mee in Jezus Naam.
Here Jezus, ik neem U aan als mijn Heiland en Verlosser en accepteer uw dood als betaling voor mijn zonden.
Ik geloof dat U leeft en uit de dood bent opgestaan en belijd dat U Heer bent. Ik aanvaard U als Heer van mijn leven en stel mijn vertrouwen op U.
Ik bid Heer, dat U mij een nieuw hart geeft, door in mijn hart te komen wonen.
Ik heb de zonde gediend, maar wilt u de macht van de zonde over mijn leven verbreken?
Ik geef mij volledig over aan U.
Ik dank U dat ik van nu af aan eeuwig leven heb ontvangen.
Heilige Geest wilt U mij helpen te leven in overeenstemming het Woord van God.
Dank U wel, Vader in de hemel dat ik mag weten van nu af aan een kind van U te mogen zijn.
Amen.

Als je dit gebed bidt vanuit de grond van je hart zit je op route. Je leeft vanaf nu voor eeuwig. Ook al sterf je en ga je dood, je ziel zal voor altijd bij God zijn in de hemel. Een plaats waar het zo goed en heerlijk zal zijn dat er geen einde aan komt. En je hoeft niet bang te zijn voor straf wat je in het verleden hebt uitgespookt:

Rom 8:1 Dus wie in Christus Jezus zijn, worden niet meer veroordeeld.

Je bent nu dus op route, maar het is wel belangrijk om op die route te blijven. Zoek een kerk of gemeente in je buurt waar het echte volle evangelie nog wordt doorgegeven en waar mensen je kunnen helpen om te groeien in je geloof.
Als je wilt kunnen wij je daar ook bij helpen. Neem dan contact met ons op:E_van_gelist@hotmail.com

Ik wens je Gods zegen toe!

God doet nog steeds wonderen!

e_van_gelist — Thu, 18 Jun 2009 06:28:57 UT

الرضيع و ابنته البالغة من العمر 8 سنوات

A Muslim man in Egypt killed his wife because she was reading the Bible

and then buried her with their infant baby and an 8 year old daughter.

حيث ان الفتيات دفنوا و هم أحياء ! و قام بتبليغ الشرطة بالحادثة متهما العم
بجريمته . و بعد 15 يوما يموت أحد أفراد العائلة . و عندما أرادوا دفنه , وجدوا
تحت الرمل الفتاتان الصغيرتان على قيد الحياة .

The girls were buried alive! Then he reported to the police that an uncle
killed the kids. 15 days later, another family member died. When they went
to bury him, they found the 2 little girls under the sand - ALIVE!

هذه الحادثة أغضبت الناس و حكم على الرجل بالإعدام

The country is outraged over the incident, and the man will be executed.

وقد سؤلت الفتات الكبرى عن كيفيت بقائها على قيد الحياة , فقالت :' كان يجيء
إلينا كل يوم رجل , كان هذا الرجل يلبس ثياب مشعّة و كان له جروح نازفة في يديه
, كان يأتي و يطعمنا . و قد أيقظ أمي و بتالي فقد أستطاعت أن ترضع أختي . '

قالت الفتات هذا الكلام في مقابلة على التلفزيون المصرية الوطنية , و أفادة
امراة مسلمة عبرأخبار مؤكدة. قالت فيها على التلفزيون الشعبي : ' كان هذا بلا
شك السيد المسيح , لأن لا أحد غيره يستطيع فعل مثل هكذا أشياء! '

The older girl was asked how she had survived and she says 'A man wearing
shiny clothes, with bleeding wounds in his hands, came every day to feed us.
He woke up my mom so she could nurse my sister,' she said.

She was interviewed on Egyptian National TV, by a veiled Muslim woman news
anchor. She said on public TV, 'This was none other than JESUS, because
nobody else does things like this!'

المسلمون يؤمنون بأن السيد المسيح يستطيع فعل هذا , ولكن الجراح تشير إلى أن
السيد المسح حقا قد صلب , وأيضا من الواضح أنه على قيد الحياة ! , وأيضا من
الواضح أن الطفلة لا تستطيع أن تخترع قصة مثل تلك , و أساس فإن من المستحيل
بقاء الطفلتان على قيد الحياة بدون معجزة حقيقية ,

Muslims believe Isa (JESUS) would do this, but the wounds mean He really was
crucified, and it's clear also that He is alive! But, it's also clear that
the child could not make up a story like this, and there is no way these
children could have survived without a true miracle. Muslim leaders are
going to have a hard time to figure out what to do with this, and the
popularity of the Passion movie doesn't help! With Egypt at the centre of
the media and education in the Middle East, you can be sure this story will
spread.

السيد المسيح ما زال يقلب العالم رأسا على عقب! رجاء دع هذه القصة تنتشر بين
الناس. يقول الله : 'أنا سأبارك الشخص الذي يضع ثقته فيّ.' أرميا 17.

Christ is still turning the world upside down! Please let this story be
shared. The Lord says, 'I will bless the person who puts his trust in me.'
Jeremiah 17.
! رجاء أرسل هذه الرسالة إلى كل قائمتك ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! !