e_van_gelist

• Delen

woensdag, 16 september 2009 om 21:59

Het GEBED van een RECHTVAARDIGE

Het verhaal hieronder - iets langer dan de normale AkkeFietje-bijdrage, waarvoor mijn excuus - is waar-gebeurd. Ik heb het mee mogen beleven van begin tot eind, en ik wil het hier graag vertellen.
We ervaren allemaal wel eens dat de hemel van koper lijkt; alsof er helemaal “niets” is. Of we ervaren een fikse blokkade in ons leven waardoor we niet bij God kunnen komen.
En de tijd dringt dan wel eens...
Laat je - als je in zo’n periode zit - dan extra bemoedigen door het verhaal van Bart. Want het is een leugen van satan, van het kwaad wat je leven wil afpakken, dat God ver weg is, of er niet is. Hij is áltijd bezig in je leven, ook in het jouwe. Ook als je het niet merkt.
Hij is altijd bezig te herstellen wat ontwricht is in je leven. Net als in het leven van Bart. En tegelijkertijd roept Hij je. Probeer Hem te verstaan…!

Onnodig misschien te zeggen dat alle namen en situaties aan AkkeFietjes brein zijn ontsnapt, enige her-kenning berust dus volkomen op toevallige gelijkenis. Het gaat om de inhoud van het verhaal.

Het GEBED van een RECHTVAARDIGE

73 jaar was hij, toen er een kwaadaardige ziekte bij hem werd ontdekt.
Net toen hij zo van zijn leven begon te genieten, omdat hij steeds losser kwam van alles waar hij zolang tegenaan had geschopt.
En nu… nu had hij niet veel tijd meer.

Bart en Annie woonden vanaf hun trouwen al iets buiten het dorp bij de molen.
Het was een kleine buurtschap met een stuk of 5 huizen. En de molen natuurlijk. Bij voldoende wind draai-den de machtige wieken geregeld hun rondjes en hoorde je hun bromtonen. Altijd weer trok dit gebeuren mensen die vol ontzag naar het schouwspel kwamen kijken.
Naast hen woonde Eelco.
Lange tijd alleen.
Eelco had ruim drie jaar geleden zijn vrouw verloren en sindsdien was hij heel stilletjes zijn gang gegaan. Kinderen hadden Eelco en zijn vrouw niet gekregen.

De vorige maand was er een heel grote verandering gekomen in hun kleine gemeenschapje.
Eelco was opnieuw getrouwd.
Leuke vrouw hoor, Laura. Ze hadden haar al een tijdje geleden leren kennen, toen Eelco haar was komen voorstellen. Het was heel mooi voor Eelco – die was lang genoeg alleen geweest…
Toch was er iets wat Bart telkens de wenkbrauwen deed fronsen. Want Laura kwam niet alleen zélf bij Eelco wonen, nee, ze nam ook haar 4 kinderen met zich mee…!
Tjonge, dát gaf een drukte! Bart wist eigenlijk niet of hij dáár nou zo blij mee was… Hij hield niet meer zo van drukte om zich heen…
Hij was tenslotte al bijna 75 jaar. Hij hield van de stilte van zijn plekje bij de molen…

En ja, die drukte kwam er inderdaad. Heel wat meer dan Bart lief was.
Natuurlijk – kinderen zijn kinderen! Sinds hun komst heerst er grote vrolijkheid in en om het buurhuis. Zodra er buiten iets te doen is, zoeft de deur open en komt de vrolijkheid naar buiten. Roepen naar elkaar, natuurlijk tegen een bal schoppen, soms ruziën, maar vaak ook hoort Bart hen zingen.
Nou ja, dat zingen op zich was niet zo erg, vond Bart, maar - lastig! - ze zongen maar steeds van die Jezus-liedjes… En als hij toch aan Iemand een hekel had gekregen, dan was het wel aan die Jezus. Of, nou ja, eigenlijk niet aan Jezus Zelf, Die kende hij niet zo goed, maar aan die Jezus-mensen…!
Wát een hufters waren daaronder… Wat een misselijke, oneerlijke mensen had hij leren kennen! En ze gingen allemaal braaf 2x per zondag naar de kerk. Maar te vertrouwen? Absoluut niet! Ze knepen de kat in het donker! Nee, vertel hem niks… Hij, Bart, moest helemaal niets meer van hen hebben.

Hij had er al genoeg mee te stellen gehad, dat zelfs zijn Annie een paar jaar geleden gelovig geworden was. Dat was al bijna meer dan hij kon verdragen.
Het meest stoorde het hem dat hij het eigenlijk nog aan zichzelf te danken hed gehad ook! Hij had haar immers zélf die kant opgestuurd, omdat ze bij de kerk van die leuke clubs hadden voor hand-werken en andere vormen van creativiteit. Dan had ze een beetje afleiding, want bij hen thuis kwam bijna niemand meer, sinds…
Hij had er toch nóóit mee gerekend dat Annie wel eens verder zou denken en met die lui over het geloof zou praten? Daar kwam ze toch niet voor? Nee, geen haar op zijn hoofd had gedacht dat zíjn Annie zich met dat gekwezel zou inlaten…
Daarbij, hij kénde Annie toch? En vooral: Annie kende hém.
Maar ze had dat wél gedaan. Ze ging ook weer naar de kerk. En dat, terwijl ze wíst waarom hij nooit meer íets met die kerk en kerkmensen te maken wilde hebben…
Het voelde voor hem bijna als het laatste verraad...

Bart keek nog eens naar de molen… Wat wás het een leuke tijd toen ze hier kwamen wonen… Met veel plezier hoorden ze bij de kerk in hun kleine dorp. Ze waren daar ook getrouwd en het was groot feest geweest. Al gauw hadden vrienden en vriendinnen de weg naar de molen weten te vinden en altijd was er gezelligheid en vertier geweest op dit unieke plekje. Ze hadden het góed met elkaar.
Totdat…
Bijna 50 jaar geleden was het al weer. Hij schrok er van toen hij zich realiseerde dat de hele geschiedenis nog altijd zoveel pijn deed. Het had hun leven zo onherroepelijk veranderd. Het was stil geworden rondom de molen…

Het was zijn bloed-eigen zus Gerarda die jaloers was op alle vrolijke aanloop en positieve aandacht die haar broer en schoonzus kregen. Zij, die zich zo snel verongelijkt en achtergesteld voelde, was komen stoken… Hij kon het niet anders noemen.
Als kind al was Gerarda moeilijk in de omgang. Ze was een dissonant in hun gezin geweest, en hun ouders waren onmachtig om haar eerlijkheid en respect voor een ander bij te brengen. Ze had op die manier ook voor zichzelf natuurlijk veel bedorven, maar dat zag hij toen niet.
Zonder dat je het merkte, manipuleerde ze je in een hoek waar je niet wilde zijn. Of ze liet je opdraaien voor iets wat je helemaal niet had gedaan.
En toen ze, 2 jaar na hun trouwen, in hun dorp kwam wonen, was ze niet meer opgehouden om hen, Bart en Annie, in een kwaad daglicht te stellen. Ze bleef maar doorgaan. Hij wilde dan ook niets met haar te maken hebben, ook al woonde ze in hetzelfde dorp en kwam ze in dezelfde kerk.

Binnen de kortste keren na haar komst in het dorp, gingen vreemde verhalen rond over "het stel daar bij de molen"...
En dat was op zich niet eens zo erg – gewoon af laten glijden, had hij tegen Annie gezegd – maar het vervelende was dat er steeds meer staartjes van die verhalen bleven hangen bij mensen. Het ging zo sneaky. Je zág soms de “slang van kwaad” kruipen…
Langzaam maar zeker bleken vrienden geen echte vrienden te zijn, want steeds meer van hen bleven weg. Ze kwamen gewoon niet meer opdagen.

En toen…, toen was het moment gekomen dat hij, Bart, verdacht werd van diefstal uit een kerkelijke kas.
Hij werd opzij gezet en mocht niet langer meedoen in de clubs en verenigingen waar hij zo graag en met veel plezier zich voor had ingezet. “Waar rook is, zal vuur zijn”, zo zeiden de vroegere “vrienden” hem. Dat ze enkel Gerarda napraatten, drong eerst niet eens tot hem door.
Toen, ja toen had hij de deur dicht gesmeten…
Het onderzoek wat aan de gang was wilde hij niet afwachten. O nee, als ze mij niet geloven en wél die verhalenvertelster, dan heb ik met hen niets te maken…! En met die God van hen al helemaal niet!!! Die kende hem toch? Juist Hij had dan toch kunnen verhinderen dat iedereen nou ineens de verhalen ging geloven? Hij liet Zich immers kennen als “de Rechtvaardige”?
Dat stond in de Bijbel wist Bart nog van vroeger… En zo praatte Bart dan zijn frustratie en woede van zich af tegen Annie....
En nee, hij was nooit meer in de kerk gekomen. En hij had helemaal nooit meer naar God gevraagd.Die had hem maar in de steek gelaten immers!

Nu was hij 74 jaar. En hij had niet lang meer te leven…
Gister had hij zijn hele verhaal aan de nieuwe buurvrouw verteld. Zo ineens was alles eruit gekomen. Al zijn jarenlange bitterheid, zijn wrok ook tegen Gerarda, zijn moeite met wat er nog aan toekomst was voor Annie en hem…
Hij had haar ook verteld van de operatie een jaar geleden, de chemo, de bestraling. En hoe ze eerst dachten dat het goed aansloeg. Ze waren zo blij, ondanks zijn misselijkheid en ontzettende moeheid. Samen zouden Annie en hij er doorheen komen...
Maar vorige week kreeg hij bij de controle de boodschap dat zijn lever het liet afweten… En dat daar niets meer aan te doen was. En nu kon hij bijna nergens anders meer aan denken dan aan alles wat zo mooi had kunnen zijn, maar zo koud en eenzaam was geworden.

Laura had zijn verhaal ontroerd aangehoord.
Ze was diep-bewogen met Bart. En ze wist: ik kan nu niets zeggen over Jezus en Zijn redding. Ik kan enkel bidden voor Bart.
En ze vroeg hem: “Bart, zullen we samen bidden? Zullen we alles aan Jezus vertellen?”
Bart, nog in de “wereld” van zijn verhaal, vond het wat vreemd, maar goed als de buurvrouw dat zo graag wilde…
Ja, Laura wilde dat. Ze bracht hem voor Gods troon.
En ineens hoorde ze zichzelf bidden om vergeving.
Vergeving voor alle kwetsuren die goed-bedoelende christenen bij Bart hadden veroorzaakt.
En ze huilde van verdriet om zoveel wat verkeerd was gegaan in Barts leven. Ze vroeg vergeving voor het feit dat mensen die christen wilden zijn, zo in de weg hadden gestaan zodat Bart geen zicht meer had op Wie God was….
Bart was er helemaal stil van. Wat bezielde Laura toch ineens? Waarom moest zij
huilen om iets wat anderen hém hadden aangedaan?
Bart wist niet goed wat hij er van moest denken en had er ineens een heel andere invalshoek bij…
Hoe kwam het dat hij zich nu zo, zo anders voelde?
Ontroerd hadden ze afscheid genomen.

Hij kon het niet eens tegen Annie onder woorden brengen. En hij ging maar vroeg naar bed die avond.
Nee, slapen deed Bart niet veel, die nacht. Zijn gedachten bleven maar komen. Ze vielen bijna over elkaar heen, en het was al tegen 5 uur in de morgen, dat er eindelijk rust kwam in zijn geest en lijf.
Toen, in die doorwaakte nacht, had Bart zich overgegeven aan die zachte stem in zijn hart, die hem uitnodigde: “Bart, kom bij MIJ, Je bent zo moe, zo belast door alles wat je hebt doorgemaakt. Je mag van MIJ leren hoe je zachtmoedig mag worden en nederig, zodat je de weg kunt gaan die IK voor je heb bereid… Daar zul je rust vinden, Bart, rust voor je ziel, voor je geest en zelfs ook voor je lichaam… Kom bij MIJ, Bart, geef je over…”
En Bart gaf zich over…
Het gebed van de rechtvaardige buurvrouw vermocht veel!

Bart en Annie hebben nog een korte tijd samen mogen genieten van Bart’s verandering.
Bart is naar diverse vrienden toegegaan en heeft hen gezegd dat hij hen wilde vergeven. Ook met Gerarda heeft hij een lang gesprek gehad. Hij heeft haar gevraagd of zij naar iemand wilde toegaan die haar kon helpen om werkelijk te veranderen. Iemand die Jezus kent, heeft hij er bij gezegd… En hij heeft haar verteld dat Annie en hij voor haar zouden blijven bidden zolang hij nog hier op aarde was.

Een paar maanden later is Bart overleden.
Samen met Annie en hun buren – die deze maanden hun beste vrienden zijn geworden – hebben ze gedankt voor Bart’s leven en voor het grote geschenk van Jezus’ liefde. Ze hebben samen zijn leven in Gods handen gelegd. Annie is die laatste weken niet van zijn zijde geweken.
Ondanks pijn en benauwdheid was er voortdurend Vrede rond Bart.
Hij is naar Jezus gegaan met op zijn lippen het lied wat één van de buurkinderen altijd zong – en waar hij zich zo vaak aan had ge-ergerd:
Jezus leeft in eeuwigheid,
zijn sjaloom wordt werkelijkheid.
Alle dingen maakt Hij nieuw.
Hij is de Heer van mijn leven.

Straks als er een nieuwe dag begint,
en het licht het van het duister wint,
mag ik bij Hem binnengaan,
voor zijn troon gaan staan.
Hef ik daar mijn loflied aan:

Jezus leeft in eeuwigheid,
zijn sjaloom wordt werkelijkheid.
Alle dingen maakt Hij nieuw.
Hij is de Heer van mijn leven.

Straks wanneer de grote dag begint,
en het licht voor altijd overwint,
zal de hemel opengaan,
komt de Heer er aan.
Heffen wij dit loflied aan:

Jezus komt in heerlijkheid,
zijn sjaloom wordt wereldwijd.
Alle dingen maakt Hij nieuw.
Hij is de Heer van ons leven.