Blog van doedebobslee

Bye bye hakschoenen!

doedebobslee — Fri, 13 Jun 2008 08:39:27 UT

Bericht van Bieke op 06/06/2008

Het Sportkot in Leuven is momenteel een beetje ons tweede thuis.

Twee tot drie keer per week werken we op de terreinen van de KUL onze gezamenlijke
trainingen af onder het deskundige oog van Rudi Diels.

Rudi begint ons dus goed te kennen. Hij weet al wie er de grootste mond heeft, wie altijd te laat
komt op training, wie coördinatief gestoord is, wie er altijd klaagt en wie er graag roddelt...

Gelukkig is hij gewoon om een groep vrouwen te trainen!!
Maar aan de andere kant, beginnen wij ook Rudi een beetje beter te kennen!

Zo hebben we gemerkt dat hij heel erg kan opgaan in zijn verhalen over "de tijd van toen".
Goed om te weten als we onze rusttijden iets te kort vinden...

Er wordt natuurlijk vooral hard getraind.
Hiervoor kunnen we naast Rudi Diels ook rekenen op een medisch team.

Vorige week ben ik bijvoorbeeld helemaal medisch gescreend door kinesist Maarten van Sport
ABC. Hierdoor ben ik te weten gekomen wat er allemaal mis is met me. Mijn lichaamshouding is
blijkbaar niet helemaal correct.
Mijn bekken is ook teveel gekanteld, enz...

Hiervoor heb ik nu extra oefeningen gekregen en moet ik platte schoenen dragen. Mijn
hakschoenen worden dus naar de zolder verbannen!
Zo wordt het cliché ‘Alle bobsleevrouwen zijn ventwijven' wel een beetje meer waarheid!

Onze eetgewoontes worden nu in de gaten gehouden door diëtiste Ilse Vaes.
Deze week hebben we alles, maar dan ook alles, moeten opschrijven wat we eten en drinken in
ons dieetdagboekje. Zo kan Ilse controleren of we van alle voedingsstoffen wel de juiste
hoeveelheden opgenomen hebben.
Dit om ons spiervolume optimaal op te drijven.

Tja, zo word ik nog helemaal een ventwijf!

Nieuw vlees

doedebobslee — Tue, 13 May 2008 07:15:10 UT

Bericht van Bieke op 09/05/2008

Na het afscheid van ons Helena zijn we nu nog met vijf bobsleedames. Dit is voor een team met twee sledes best weinig zeker als je de vergelijking maakt met de andere internationale teams. Hoog tijd dus voor wat uitbreiding dacht onze manager Geert.

Daarom lanceerde hij een nieuwe oproep om bobsleedames in België te vinden. Uit de talrijke reacties die hij ontving werden acht meisjes geselecteerd om hun ‘kunnen' te bewijzen op de selectiedag.

Op het einde van deze selectiedag bleven er nog drie meisjes met veel potentieel over. Evi Petro, Else Belmans en Patricia Blondeel zijn drie dames uit de atletiek wereld. Zij zitten nu nog niet volledig in ons team maar zullen af en toe met ons meetrainen. Als ze op het einde van de zomer het nog steeds zien zitten om mee te doen en doorstaan in november de vuurdoop in een echte bobslee komen ze officieel ons team versterken. Ik kijk er al naar uit om ze wat beter te leren kennen.

Van een zomerrust is helemaal geen sprake. Onze sportcoach Rudi Diels heeft ons elke week een goede planning waar de nodige tijd en energie in kruipt. De komst van de nieuwe meisjes houdt ons ook scherp en gemotiveerd om de training goed op te volgen. In de zomer komt er nog een pushbob bij. Daardoor zal onze training compleet zijn!

Een pushbob is een soort bob op wieltjes die op een rail staat en de start van het bobslee goed kan simuleren.

De pushbob zal waarschijnlijk ergens aan de kust staan zodat iedereen eens kan komen kijken en voelen hoe zwaar een dertig meter ‘alles geven' wel kan zijn.

Berichtje vanuit mijn zetel

doedebobslee — Tue, 15 Apr 2008 08:37:25 UT

Bericht van Leen op 13/04/2008

Het is uiteraard dom om op de allerlaatste dag van het seizoen in de bijna laatste bocht van de baan te crashen. Maar daar kunnen we nu niets meer aan veranderen.

Vanaf nu doen we er alles aan om te herstellen zodat we zo snel mogelijk opnieuw paraat staan om erin te vliegen met de trainingen.

Lake Placid was een super ervaring, de laastste dag niet meegerekend uiteraard. We hebben er veel geleerd en hebben er alles uitgehaald wat mogelijk was. Dat we na een half jaartje bobben al banen aankunnen als Lake Placid hadden we in het begin van het seizoen misschien moeilijk kunnen geloven. Ondertussen voelen we ons steeds meer en meer thuis in de bobsleewereld en kijken al uit naar volgend seizoen.

Het seizoen zit er op

doedebobslee — Thu, 10 Apr 2008 12:28:56 UT

Bericht van Bieke op 09/04/2008

De laatste wedstrijd van het seizoen zit erop!

Donderdag stond de eerste wedstrijddag op het programma.
Omdat we maar één stel snelle schaatsen tot onze beschikking hadden kreeg Elfje deze. Elfje en Eva werden hiermee 7de, Leen en Kim eindigden 10de. Aangezien Leen ook uitstekend gestuurd had mocht zij de volgende dag de goede schaatsen onder haar bob monteren. Deze keer ging ik met haar mee als remmer.

Alles verliep volgens plan. We hadden een goede start, het gewicht van onze bob in rekening gehouden. De bochten gingen ook "smooth", maar... wat ging dat snel!! Ik moet eerlijk toegeven dat ik daar toch niet helemaal op mijn gemak zat! Mijn ogen dichtgeknepen, mijn adem ingehouden en mijn handen nepen de baren stevig vast! Amaai, aan zo een snelheid zijn we nog nooit naar beneden gevlogen! Het enige dat ik nog kon doen was hopen dat Leen niet te veel onder de indruk was van deze snelheden en dat ze op tijd kon reageren in de bochten!

Ze deed dit uitstekend maar het voelde toch totaal anders aan dan op training! Maar dan in bocht 17 wist ik dat we prijs hadden!. We kwamen iets te vroeg uit de bocht en
crashten bijgevolg in bocht 18...

Een crash aan een hoger tempo dan ooit tevoren en dan nog zonder bescherming aan. Aauw!! Toen ik uit de bob stapte sprong iedereen rond mij en vroeg of alles in orde was.
Aangezien dat ik de remmer was werd er verwacht dat ik de meeste klappen gevangen had. Maar naast een blauwe poep had ik niks. Ik was dus goed gevallen.

Met Leen was het minder goed gesteld. Leen is een "harde" en zeurt niet bij een beetje pijn maar deze keer zag ik dat het mis zat. Na een onderzoek van de dokter hebben we besloten om de laatste run te laten voor wat hij
was en naar het ziekenhuis te rijden. Daar bleek dat Leen haar sleutelbeen gebroken had.

Geen leuke manier om het seizoen af te sluiten!
De komende twee weken hebben we vakantie om daarna te starten met de opbouw voor het volgende seizoen.

Deze rust zal dus goed van pas komen!!

America Cup DAY 1

doedebobslee — Thu, 10 Apr 2008 12:24:21 UT

Bericht van Kim op 08/04/2008

Onze allereerste America Cup hebben we achter de rug. En dat onder prachtige omstandigheden, 9°C met een stralende zon. Zalig gewoon...

Slechts 10 teams aan de start maar wat een topteams zijn hier aanwezig. Piloten als Helen Upperton, Fabienne Meyer, Esme Kamphuis en de Amerikaanse dames allemaal piloten om rekening mee te houden. Ons grootste doel was dus ook om onszelf te verbeteren.

Elfje en Eva kwamen als tweede team aan de start en toonden al meteen dat onze nieuwe startmethode goed gaat... bam ... 5.97. Met de mooi geschuurde wedstrijdijzers zoefde Elfje naar de finish in een tijd van 59.98 waarmee ze in de eerste run zelfs voor Fabienne Meyer bleef. Een mooie en zuivere run dus.

Als negende team was het de beurt aan Leen en mezelf. Met een bob van 205 kg en (mooi) geschuurde trainingsijzers zou het lastig worden. Maar met een starttijd van 6.12 zijn we best tevreden. Ook de run was zuiver, zelfs de chicane ging perfect. Maar materiaal is in deze sport zo belangrijk want met zo een zalige run stonden we toch pas tiende. Maar niet getreurd want onze besttijd werd aan diggelen gesleed en we stonden als eerste aan de start voor de tweede run. Weer een goeie starttijd met 6.16 en een super afdaling.
Elfje en Eva stonden op een zevende plaats dus zij kwamen als vierde team voor de tweede run. Met een 5.93 vlogen ze naar beneden, maar deze run was niet echt zuiver door een breuk in de bob.
Uiteindelijk eindigden we dus op een zevende en een tiende plaats.

Wat een dag... blauwe plekken en een stijve bil door een niet zo zachte bob. Maar toch twee teams die tevreden zijn over de prestaties.

Vandaag gaan we er weer tegenaan met Elfje en Eva; en Leen en Bieke. GO GIRLS!!!!!

USA Wedstrijd

doedebobslee — Wed, 09 Apr 2008 12:30:17 UT

Bericht van Bieke op 08/04/2008

Donderdag en vrijdag staan er twee wedstrijden van de America-cup op ons programma. Hiermee wordt het bobsleeseizoen ook afgesloten.

Eva en Elfje gaan samen de bobslee in.

Kim en ik hebben afgesproken om elk één dag met pilote Leen mee te gaan.

Het wordt sowieso een wedstrijd op het scherp van de snee. We zullen net dat tikkeltje meer gespannen zijn dan bij de andere wedstrijden. De reden is dat we de baan nog niet zo goed onder de knie hebben als de andere banen die we al gedaan hebben. De baan is ook stukken moeilijker en de crashes zijn ook zwaarder.

Tijdens de wedstrijd hebben we enkel een dun wedstrijdpak aan en verder niks van bescherming. Als we crashen zal het hard en pijnlijk zijn.

De kunst is momenteel om daar niet bij stil te staan en zeker niet te twijfelen aan onszelf. Gewoon keihard pushen en je dan focussen op de bochten.

De bedoeling van deze wedstrijd is in de eerste plaats hier ervaring opdoen want volgend jaar is dit het toneel van het WK. Natuurlijk gaan we ook onze uiterste best doen om een zo goed mogelijke plaats te bemachtigen en zo nog wat belangrijke punten te sprokkelen.

Het zal niet eenvoudig zijn om het even goed te doen als de verschillende teams uit de USA en Canada aangezien Lake Placid voor hen een thuismatch is.

Ze kennen de baan als hun broekzak en kunnen strijden met het beste materiaal.

Wij moeten het als buitenlander stellen met bobsledes van meer dan 20 jaar oud.

Zeker de bobslee van Leen valt ietwat uit de toon. Hij weegt maar liefst 20kg meer dan een normale bob. Een goede starttijd kunnen we al op onze buik schrijven!

Maar genoeg geklaagd!

De volgende uren gaan we ons nog even bezig houden met het schuren van onze schaatsen, en morgen gaan we ervoor! Yihaaaa!!

Speedy

doedebobslee — Wed, 02 Apr 2008 11:42:47 UT

Bericht van Elfje op 30/03/2008

Lake Placid, de baan kenden we enkel van de plaats waar ooit een Belgische piloot tijdens de Olympische Spelen is verongelukt. Dit alleen al boezemde ons toch wel wat angst in. Hier ontdekten we echter dat dit nog op de oude baan was en de nieuwe echt wel veel veiliger is.

Zaterdag zijn we vertrokken richting Montreal. Na toch wel heel wat tegenvallers (vertraging door storm, brandalarm op Londen, waardoor we onze aansluiting misten, nachtje op het vliegveld van Ottawa, bagage verloren, ...) zijn we zondagmorgen lokale tijd toch aangekomen met onze geweldig grote (hoge) auto in Lake Placid!

Maandag hadden we onze eerste kennismaking met de baan die toch wel bekend staat als "ruig". We mochten gelukkig starten van start 4 in bocht 9, wat het toch al heel wat aantrekkelijker maakt. Dit overleefde iedereen met glans, waardoor we al snel stegen naar start 3 in bocht 4.
Dinsdag verliep het ook vlotjes, waardoor we woensdag al aan start 2 in bocht 2 stonden!
Van daaruit merkten we toch al wel dat de bochten zeer snel achter elkaar komen en het nogal wilde bochten zijn ook. Ocharme de remmers...

Vandaag startten we weer onze eerste afdalingen in start 2, maar voor de laatste mochten Leen en ik naar de bobstart! Toch wel even schrikken als je dat woord hoort. Gedurende de hele week zagen we bobs voorbij vliegen die van boven kwamen. Nog steeds zie ik onze reactie toen we de eerste dag langs de baan stonden en die bulderende dingen voorbij zoefden. 2 minuten sprakeloos elkaar aanstaren...

Maar goed, vandaag was het onze beurt! Vol goede moed naar boven, waar de canadees voor ons plots niet meer als eerste wou en ik dus als eerste van boven de vuurdoop moest doorstaan. Ze hadden me gezegd dat het "maar een beetje sneller" was dan van start 2, omdat het maar 1 bocht is, maar de moment dat we aan 3 waren, had ik al lang in de gaten dat dit echt veel sneller ging! Die bochten komen echt op je af gevlogen en dan moet je maar snel reageren en hopen dat het op tijd is

De laatste bocht ben ik al gillend doorgekomen en dan was het wachten op Leen... Die het ook super deed!! Echt een zalig gevoel!
Morgen nog 3 afdalingen met de bobschool en dan is het volgende week voorbereiden op de America's cup.

In elk geval is deze baan echt Kicken met hoofdletter K

Speedy Elfie (zoals ze hier zeggen)

Lake Placid

doedebobslee — Wed, 02 Apr 2008 11:39:30 UT

Bericht van Bieke
op 30/03/2008

Een reisdag is een verloren dag, maar onze vlucht naar Montreal slaat echt alles!

Het liep reeds fout in Zaventem, waar ons vliegtuig door de hevige wind niet onmiddellijk kon opstijgen.

Hierdoor moesten we in London Heathrow spurten om onze volgende vlucht te halen. Dankzij onze sterke startsnelheid en optimale explosieve kracht gingen we dit, met de vingers in de neus en iedereen achterlatend, met gemak halen!

Ware het niet dat we terug gefloten werden door een vals brandalarm. Terug naar af dus en er zat niets anders op dan uit te zoeken wat de eerst volgende vlucht was, waar er nog een plaatsje vrij was.

Na een half uurtje uit te leggen dat het écht niet onze fout was, konden we plots toch mee met de nieuwe vlucht. Deze keer maakten we wel nog een tussenlanding in Ottawa. Geen drama, want dan waren we toch al in Canada. Wat we helaas wel over het hoofd gezien hadden, in onze euforie, was de aansluitingsvlucht naar Montreal! Die was pas gepland de volgende ochtend om vijf uur!

Een hotelletje boeken was dus een optie, moest het niet zijn dat we al om 4u 's ochtends in de luchthaven verwacht werden. Veel te vroeg om een bus te nemen dus...

Er restte ons dus enkel een overnachting in de luchthaven!

We hebben als een groepje daklozen op de zetels in de luchthaven geslapen. Lekker zacht, maar veel te klein!! Iedereen was al wakker om vier uur door het beestje dat de ‘jet-lag' heette! Op die manier waren we dus zeker op tijd voor het laatste deel van de trip.

Toen bleek dat er een valies van Leen en Eva zoek geraakt was! Het hield maar niet op! Het luchthaven personeel had het vlug door dat we aan het einde van ons Latijn zaten en wilde niet de volledige Belgische Bobteam op zijn dak. Daarom hebben ze ons plechtig beloofd dat ze dit ‘asap' zullen opsturen.

In Montreal aangekomen huurden we een 4x4 om zo door te rijden naar onze eindbestemming.

Eenmaal bij de Amerikaanse grens moesten we nog een pak formaliteiten invullen, vingerafdrukken laten nemen en na al die ‘War on terror-zever' in één ruk door naar Lake Placid, waar de volgende week een trainingsstage op het programma staat.

Maar nu even onthaasten van onze reisstress!

Appels met peren vergelijken.

doedebobslee — Mon, 10 Mar 2008 16:50:01 UT

Bericht van Bieke op 09/03/2008

Vaak krijg ik de vraag wat ik nu het "zwaarst" vind: zwemmen of de bobslee.

Een moeilijke maar boeiende vraag!

Toen zwemmen het hoofddoel in mijn leven was wist ik het antwoord zeker. Zwemmen was volgens mij, samen met sporten zoals triatlon, marathon, turnen, roeien, dé zwaarste sport.

Logisch ook, want in welke andere sport moet je 30 uur per week trainen, helemaal alleen met het water. Zonder mogelijkheid om een praatje te slaan met je collega's.

Spanning en verdriet

doedebobslee — Wed, 27 Feb 2008 15:43:43 UT

Bericht van Kim op 25/02/2008

Vrijdag was de dag van de waarheid. Je kon het aan niemand echt zien, maar ik denk dat iedereen het toch wel spannend vond en over wat stress beschikte. Ikzelf alleszins wel.

En toen kwam de grote beslissing: "We gaan met 5 dames verder en nemen hier met spijt in het hart, maar met veel respect afscheid van Helena."

Een harde beslissing...

Voor Eva, Leen, Elfje, Bieke en mezelf gaat het dus verder tot Vancouver 2010, met trips over de hele wereld. 22 maart gaat de reis al naar Lake Placid voor een bobschool en America Cup. En vervolgens trainen we verder onder het waakzame oog van Rudi Diels voor het volgende winterseizoen. Een bijkomende opdracht voor ons wordt "VERANTWOORD VERZWAREN". Ja inderdaad...je leest het goed. Wij gaan ons vetpercentage laten dalen en de spiermassa laten stijgen. Voedingsplannen zullen dus moeten nageleefd worden.

Vrijdag was een lange dag vol spanning, vreugde en verdriet... Afscheid moeten nemen van een teamlid is niet gemakkelijk, maar afscheid nemen van een vriendin dat doen we niet.

Aan Helena

doedebobslee — Tue, 26 Feb 2008 14:20:32 UT

Bericht van Bieke op 25/02/2008

Vrijdag was het voor ons best een spannende dag. Ik moet eerlijk bekennen
dat ik de volledige week al niet op mijn gemak liep. Gelukkig had ik het
bijzonder druk waardoor ik mijn gedachten wat kon verzetten. Mijn opluchting
was dan ook bijzonder groot toen ik het verlossende nieuws te horen kreeg
dat ik bij de vijf bobbers was die door gaan. Ik wil zelfs niet denken aan
hoe ik me zou voelen als ik er niet bij was.

Wat was ik dus blij toen we te horen kregen dat we midden maart terug onze
koffers mogen pakken om nu Amerika te veroveren! Een nieuwe uitdaging, een
nieuw avontuur en opnieuw de bobslee in! Toen ik vrijdag thuis kwam (ondanks
onze platte band) leefde ik toch even op een wolkje van geluk. Na een nachtje
slapen begon het me pas echt door te dringen dat ons
Helena er niet meer bij is. Ik weet dat je vrijdag de bui al zag hangen en
dat je jezelf op het slechte nieuws al had voorbereid. Toch hoopt iedereen
het beste en komt het nieuws nog best zwaar aan.

Ik denk dat ik hier wel voor iedereen van ons groepje mag spreken dat we je
verdorie zullen missen. Want één van je grootste talenten is je medeleven met anderen.
Als je vaste kamergenootje kan ik hier ongelooflijk veel voorbeelden geven
over hoe dikwijls je er voor me was en hoe je met mijn soms wisselvallige
humeur over weg kon! Laat staan te kunnen leven met mijn ordelijkheid ).

Ik heb me echt met je geamuseerd en met de "Helena-momenten" hebben we ons
dikwijls een breuk gelachen. Ik troost me de gedachte dat ik volgens mij wel
een maatje bij heb!

Dus als je nog eens zin hebt om goed te trainen, kom dan maar af naar Gent!
Want volgens mij ga je nu weer de rugby velden onveilig maken. Wie weet
komen we wel eens met de bende naar je kijken!

Dikke kus en tot binnenkort!

ICE BABY ICE!

De Sportvrouw van Deinze

doedebobslee — Mon, 18 Feb 2008 12:58:27 UT

Bericht van Kim op 17/02/2008

Het is voor ons een periode van wachten op beslissingen voor onze toekomst en dat is niet altijd even gemakkelijk. Maar we laten ons hoofd niet hangen en blijven elke dag hard trainen. We zijn nu wel thuis voor een tijdje, maar de sprint- en krachttrainingen blijven dagelijkse kost. De gewichten gaan steeds iets makkelijker de lucht in, de snelheden bij de sprint gaan steeds iets sneller...

Valentijn met Bob

doedebobslee — Thu, 14 Feb 2008 09:01:33 UT

Bericht van Elfje op 14/02/2008

't Is nu misschien wel even een bob-vrije periode, maar dat wil niet zeggen dat onze blog moet stilliggen! Daarom nog maar eens een berichtje van mij.

Even stilstaan

doedebobslee — Wed, 13 Feb 2008 15:41:35 UT

Bericht van Bieke op 12/02/2008

Onze voorlopig laatste wedstrijd ligt achter de rug. Tijd dus om even stil te staan en terug te blikken.

Vijf maanden geleden werden wij, zes sportieve Belgische vrouwen, in het ongewisse avontuur geworpen! De eerste maanden waren keihard. Er werd naar lieve lust gecrasht en getraind. Niet alleen ons lichaam kreeg het zwaar te verduren ook mentaal was het niet altijd even gemakkelijk! Gelukkig steunden we elkaar en hebben we samen de moeilijke momenten doorstaan! Dit met een eerste bijzonder mooi resultaat op de Europacup in Igls (Oostenrijk) als gevolg.

Tijdens de volgende maanden werden onze afdalingen steeds sneller en met veel minder crashes. De kers op de taart kwam in de vorm van een resultaat waar niemand van durfde dromen. De knalprestatie op de Europa Cup in Winterberg! Veel beter dan ons oorspronkelijk doel, namelijk op vier ijzers en in één stuk aankomen.

Twee weken later stond het WK voor junioren reeds voor de deur. In die korte tijd kan je natuurlijk geen grote fysieke vooruitgang meer boeken. Maar met slechts 6 oefeningsafdalingen bewezen we met onze 9de en 11de plaats opnieuw dat we reeds bij de wereld subtop behoren. De constante resultaten op het WK toonden aan dat de resultaten in Winterberg geen kwestie van “beginnergeluk” waren!

Er is in elk geval nog veel werk aan de winkel om door te groeien van de subtop naar de top! Dit wordt een zomer van keihard trainen. Maar de eerste stap is gezet!

Nu ligt ons lot in de handen van onze begeleiding.

Zij beslissen wie er verder kan gaan en wie niet...

Geen gemakkelijke keuze als je het mij vraagt! We staken er alle zes onze ziel in en maakten soms moeilijke keuzes in ons nog jonge leven. Maar kiezen is verliezen...

Alleen kan ik niet goed tegen mijn verlies

Koud

doedebobslee — Wed, 13 Feb 2008 07:50:27 UT

Bericht van Leen op 09/02/2008

Vanmorgen trokken we vroeg naar de bobbaan voor onze laatste twee
afdalingen voor de wedstrijd. Het was -7°C vandaag wat de baan heel wat
sneller maakt dan de voorbije dagen. Maar de training verliep vlotjes.

Het was wel een dag van moeilijke beslissingen voor onze coach.

Bobster zoekt zon.

doedebobslee — Tue, 12 Feb 2008 07:43:48 UT

Bericht van Bieke op 07/02/2008

Wat een tegenstelling met de exotische oorden waar ik als zwemmer ging trainen!

Geen palmbomen te bekennen hier in het Oostenrijkse Igls. Wel een krakende wind die de vrieskou dwars door onze warme vesten blaast.

Kijken naar de mannen

doedebobslee — Mon, 11 Feb 2008 07:45:24 UT

Bericht van Elfje op 07/02/2008

Aangezien we pas morgen onze eerste afdalingen hebben voor het WK, zijn we vandaag krachttraining gaan doen. Toen we daar aankwamen, zagen we de Nederlandse bob-bus al van ver staan! De "concurrentie" was dus ook van de partij in de krachtzaal. Wel eens leuk! Eva heeft direct haar kikker-kunsten boven gehaald en een weddenschap gewonnen van de MANNEN met kikkersprongen.

Bobslee Top aanwezig

doedebobslee — Fri, 08 Feb 2008 11:08:39 UT

Bericht van Helena op 07/02/2008:

Twee dagen hebben we al naar de bobs kunnen kijken, toen kreeg ik al de kriebels in mijn buik, ik zag het weer helemaal zitten om opnieuw af te dalen, en vandaag was het dan aan ons. We hebben deze baan in Igls al eerder gedaan op de bobschool en bij ons eerste EC. Dus het was even een opfrissing, maar daarom niet minder belangrijk.

De lat ligt al wat hoger dan op de ECs. Een Wereldbeker junioren is geen klein bier, de bobsleetop is hier aanwezig en wij als beginnelingetjes moeten ons serieus weren, maar we laten ons niet doen. Alhoewel, mijn afdaling was een beetje onhandig in het begin. Bij het aanduwen ben ik uitgegleden en gleed ik een eindje op mijn knieën achter de bob mee voordat ik terug recht kon kruipen om nog net op tijd in de bob te jumpen. Maar Elfje heeft voor de rest nog een heel mooie afdaling gemaakt.

Tis echt een leuke baan hier in Igls.

De Tests

doedebobslee — Fri, 08 Feb 2008 11:06:33 UT

Bericht van Kim op 07/02/2008:

Opnieuw naar Leuven voor fysieke testen. Onder het waakzame oog van Rudi Diels en Christophe Delecluse werd er getest of de zware trainingen van de laatste maanden ook voor evolutie zorgden. Met positief resultaat!!! Iedereen verbeterde de resultaten van oktober met groot verschil.

Nu dan op naar Igls voor het WK junioren. Zoals altijd heel veel ambiance in de bobbus met Duitse schlagers en de betere roddelbladen. Al kunnen we er zelf ook wel wat van…
In ons hotel keren we terug naar de jaren ’60, maar het is lekker eten (wat wel belangrijk is) en best gezellig.

Vol spanning kijken we uit naar onze eerste afdalingen hier en proberen we de concurrentie in te schatten.

Groetjes vanuit het sixties-hotel kamer 208,

Leen en Kim

Supporters gezocht...

doedebobslee — Sun, 03 Feb 2008 20:51:32 UT

Bericht van Elfje op 01/02/2008:

Wie wil mee naar het wereldkampioenschap in Innsbruck?

De mama van Elfje vertrekt donderdagmorgen en komt zondag terug. Ze zoekt mensen die mee kunnen om de meisjes naar superprestaties te roepen.

Contact nemen lydiesmets@msn.com

Overrompeld

doedebobslee — Fri, 01 Feb 2008 09:20:25 UT

Bericht van Elfje op 31/01/2008:

We zijn 3 dagen thuis en worden overrompeld door allemaal enthousiaste reacties! Ook van het tv scherm zijn we niet weg te slaan, laat staan uit de kranten! Vrijdag en zaterdag op het journaal (HET journaal...), zondag in de 7de dag en bij sportweekend, maandag waren Leen en ik te gast bij Phara en dinsdag was onze voorlopig laatste aflevering van operatie Winterberg.

M'n gsm ligt geen uur stil, m'n mailbox puilt uit, heel mijn familie krijgt reacties van "wildvreemde" mensen, en zelfs in de supermarkt hier word ik herkend! Stel dat we volgende week op het WK junioren ook heel goed presteren, zou het dan nog gekker worden?

In elk geval is het nu zeker geen rust voor ons, we blijven nog even stevig doortrainen tot het WK junioren, benieuwd wat we daar kunnen laten zien!

Groetjes, Elfje

Blijdschap versus onzekerheid.

doedebobslee — Mon, 28 Jan 2008 21:21:49 UT

Bericht van Bieke op 28/01/2008:

Natuurlijk ben ik super tevreden over het voorbije weekend. We hebben onze wedstrijddoelstellingen dubbel en dik gehaald. Niet gecrasht, goed gestuurd en mooie starttijden met een uitstekend resultaat als gevolg. Veel beter dan we ooit hadden durven dromen!

Verder is er zaterdagavond ook bekend gemaakt dat het project verder gezet wordt. Leuk, bijzonder leuk! Alleen is er een kleine nuance... Het is niet zeker dat we met 3 bobsledes verder gaan. Misschien doen we met 4 meisjes door, misschien zelfs met nog minder...

Het is dus mogelijk dat er meisjes uit de boot, of zeg ik misschien beter bobslee, zullen vallen. Daar reken ik mezelf ook zeker bij. De komende weken zullen meer duidelijkheid moeten brengen voor ons. Want deze onzekerheid is alles behalve prettig. Het is een domper op ons blije gevoel van het voorbije weekend.

Wat we wel zeker weten is dat we over twee weken zullen deelnemen aan het WK voor junioren. Alleen zal dit maar met twee bobs zijn. Wie meedoet weten we nog niet. Dus het worden wederom enkele spannende dagen en weken.

Gezonde druk

doedebobslee — Fri, 25 Jan 2008 10:58:22 UT

Bericht van Helena op 24/01/2008:

Morgen is er nog 1 dag training met alle ploegen samen voor de wedstrijd. Er hebben al 5 ploegen afgehaakt wat het moeilijker maakt voor ons, nu blijven enkel de beste teams nog over, het wordt dus nog vreselijk spannend. Maar we houden het hoofd koel, we kennen de baan, de moeilijkheden en de hindernissen, nu moeten we die laatste enkel nog weten te overwinnen.

Maar iedere dag dat we afdalen wordt het beter en beter, de starttijden blijven in dalende lijn evolueren, we gaan steeds sneller en sneller. De druk wordt dan ook steeds hoger en hoger, maar het is een gezonde druk, een die je doet presteren.

Ik kijk trouwens al uit naar vrijdag, dan komen wat bekende gezichten op bezoek en zal half België in Winterberg aan de bobbaan te vinden zijn en de andere helft kijkt vol spanning uit naar het nieuws om te horen hoe we het gedaan hebben die dag. Het is wel leuk als je kan zien hoeveel mensen er achter jou staan en je steunen.

Bocht 13...

doedebobslee — Fri, 25 Jan 2008 10:47:31 UT

Bericht van Elfje op 23/01/2008:

We zijn hier allemaal al zwaar aan het aftellen voor vrijdag en zaterdag en de zin in de wedstrijd wordt alleen maar groter!!

De eerste Europacup trainingen stonden vandaag op het programma. Dit wil zeggen dat we vandaag voor het eerst onze concurrenten aan het werk konden zien. Best wel spannend, we wisten helemaal niet wat we ervan moesten verwachten.

Vanmorgen zijn we nog even met de push-bob gaan trainen om de startsnelheid toch nog wat beter te maken.

Rond 4u was het dan eindelijk zover, na wat opnames voor Canvas en de altijd aanwezige baanwandeling, konden we als 5e, 6e en 7e team aan de slag in de training. Voor ieder van ons zijn de afdalingen weer wat beter gegaan dan vorige keer, dus we maken echt nog elke training vooruitgang! Dit is enorm leuk om dat te voelen!

Na de training viel het toch wel op dat we niet achterop hinkten, maar gewoon qua tijden tussen de "hoop" zaten. De andere teams hebben natuurlijk nog niet zoveel afdalingen hier als ons, maar toch gaf ons dit veel goede moed!! Toen we zagen dat zelfs de wereldkampioene crashte in de beruchte bocht 13, beseften we dat we hier echt wel een voordeel hebben dat we de baan op ons duimpje kennen!

We zijn benieuwd naar de volgende dagen, hoe het verder gaat! Maar we hebben er enorm veel zin in en zijn aan het aftellen naar vrijdag!

Groetjes,

Elfje