- Vrienden: 3163
- Bezoekers: 44285
doedebobslee
The Belgian Bobsleigh Ladies
- Vrienden
- | Gastenboek
- | Foto's
- | Blog
- | Shouts
Blog 45
-
Bye bye hakschoenen!
Bericht van Bieke op 06/06/2008
Het Sportkot in Leuven is momenteel een beetje ons tweede thuis.
Twee tot drie keer per week werken we op de terreinen van de KUL onze gezamenlijke
trainingen af onder het deskundige oog van Rudi Diels.
Rudi begint ons dus goed te kennen. Hij weet al wie er de grootste mond heeft, wie altijd te laat
komt op training, wie coördinatief gestoord is, wie er altijd klaagt en wie er graag roddelt...
Gelukkig is hij gewoon om een groep vrouwen te trainen!!
Maar aan de andere kant, beginnen wij ook Rudi een beetje beter te kennen!
Zo hebben we gemerkt dat hij heel erg kan opgaan in zijn verhalen over "de tijd van toen".
Goed om te weten als we onze rusttijden iets te kort vinden...
Er wordt natuurlijk vooral hard getraind.
Hiervoor kunnen we naast Rudi Diels ook rekenen op een medisch team.
Vorige week ben ik bijvoorbeeld helemaal medisch gescreend door kinesist Maarten van Sport
ABC. Hierdoor ben ik te weten gekomen wat er allemaal mis is met me. Mijn lichaamshouding is
blijkbaar niet helemaal correct.
Mijn bekken is ook teveel gekanteld, enz...
Hiervoor heb ik nu extra oefeningen gekregen en moet ik platte schoenen dragen. Mijn
hakschoenen worden dus naar de zolder verbannen!
Zo wordt het cliché ‘Alle bobsleevrouwen zijn ventwijven' wel een beetje meer waarheid!
Onze eetgewoontes worden nu in de gaten gehouden door diëtiste Ilse Vaes.
Deze week hebben we alles, maar dan ook alles, moeten opschrijven wat we eten en drinken in
ons dieetdagboekje. Zo kan Ilse controleren of we van alle voedingsstoffen wel de juiste
hoeveelheden opgenomen hebben.
Dit om ons spiervolume optimaal op te drijven.
Tja, zo word ik nog helemaal een ventwijf! -
Nieuw vlees
Bericht van Bieke op 09/05/2008
Na het afscheid van ons Helena zijn we nu nog met vijf bobsleedames. Dit is voor een team met twee sledes best weinig zeker als je de vergelijking maakt met de andere internationale teams. Hoog tijd dus voor wat uitbreiding dacht onze manager Geert.
Daarom lanceerde hij een nieuwe oproep om bobsleedames in België te vinden. Uit de talrijke reacties die hij ontving werden acht meisjes geselecteerd om hun ‘kunnen' te bewijzen op de selectiedag.
Op het einde van deze selectiedag bleven er nog drie meisjes met veel potentieel over. Evi Petro, Else Belmans en Patricia Blondeel zijn drie dames uit de atletiek wereld. Zij zitten nu nog niet volledig in ons team maar zullen af en toe met ons meetrainen. Als ze op het einde van de zomer het nog steeds zien zitten om mee te doen en doorstaan in november de vuurdoop in een echte bobslee komen ze officieel ons team versterken. Ik kijk er al naar uit om ze wat beter te leren kennen.
Van een zomerrust is helemaal geen sprake. Onze sportcoach Rudi Diels heeft ons elke week een goede planning waar de nodige tijd en energie in kruipt. De komst van de nieuwe meisjes houdt ons ook scherp en gemotiveerd om de training goed op te volgen. In de zomer komt er nog een pushbob bij. Daardoor zal onze training compleet zijn!
Een pushbob is een soort bob op wieltjes die op een rail staat en de start van het bobslee goed kan simuleren.
De pushbob zal waarschijnlijk ergens aan de kust staan zodat iedereen eens kan komen kijken en voelen hoe zwaar een dertig meter ‘alles geven' wel kan zijn. -
Berichtje vanuit mijn zetel
Bericht van Leen op 13/04/2008
Het is uiteraard dom om op de allerlaatste dag van het seizoen in de bijna laatste bocht van de baan te crashen. Maar daar kunnen we nu niets meer aan veranderen.
Vanaf nu doen we er alles aan om te herstellen zodat we zo snel mogelijk opnieuw paraat staan om erin te vliegen met de trainingen.
Lake Placid was een super ervaring, de laastste dag niet meegerekend uiteraard. We hebben er veel geleerd en hebben er alles uitgehaald wat mogelijk was. Dat we na een half jaartje bobben al banen aankunnen als Lake Placid hadden we in het begin van het seizoen misschien moeilijk kunnen geloven. Ondertussen voelen we ons steeds meer en meer thuis in de bobsleewereld en kijken al uit naar volgend seizoen. -
Het seizoen zit er op
Bericht van Bieke op 09/04/2008
De laatste wedstrijd van het seizoen zit erop!
Donderdag stond de eerste wedstrijddag op het programma.
Omdat we maar één stel snelle schaatsen tot onze beschikking hadden kreeg Elfje deze. Elfje en Eva werden hiermee 7de, Leen en Kim eindigden 10de. Aangezien Leen ook uitstekend gestuurd had mocht zij de volgende dag de goede schaatsen onder haar bob monteren. Deze keer ging ik met haar mee als remmer.
Alles verliep volgens plan. We hadden een goede start, het gewicht van onze bob in rekening gehouden. De bochten gingen ook "smooth", maar... wat ging dat snel!! Ik moet eerlijk toegeven dat ik daar toch niet helemaal op mijn gemak zat! Mijn ogen dichtgeknepen, mijn adem ingehouden en mijn handen nepen de baren stevig vast! Amaai, aan zo een snelheid zijn we nog nooit naar beneden gevlogen! Het enige dat ik nog kon doen was hopen dat Leen niet te veel onder de indruk was van deze snelheden en dat ze op tijd kon reageren in de bochten!
Ze deed dit uitstekend maar het voelde toch totaal anders aan dan op training! Maar dan in bocht 17 wist ik dat we prijs hadden!. We kwamen iets te vroeg uit de bocht en
crashten bijgevolg in bocht 18...
Een crash aan een hoger tempo dan ooit tevoren en dan nog zonder bescherming aan. Aauw!! Toen ik uit de bob stapte sprong iedereen rond mij en vroeg of alles in orde was.
Aangezien dat ik de remmer was werd er verwacht dat ik de meeste klappen gevangen had. Maar naast een blauwe poep had ik niks. Ik was dus goed gevallen.
Met Leen was het minder goed gesteld. Leen is een "harde" en zeurt niet bij een beetje pijn maar deze keer zag ik dat het mis zat. Na een onderzoek van de dokter hebben we besloten om de laatste run te laten voor wat hij
was en naar het ziekenhuis te rijden. Daar bleek dat Leen haar sleutelbeen gebroken had.
Geen leuke manier om het seizoen af te sluiten!
De komende twee weken hebben we vakantie om daarna te starten met de opbouw voor het volgende seizoen.
Deze rust zal dus goed van pas komen!! -
America Cup DAY 1
Bericht van Kim op 08/04/2008
Onze allereerste America Cup hebben we achter de rug. En dat onder prachtige omstandigheden, 9°C met een stralende zon. Zalig gewoon...
Slechts 10 teams aan de start maar wat een topteams zijn hier aanwezig. Piloten als Helen Upperton, Fabienne Meyer, Esme Kamphuis en de Amerikaanse dames allemaal piloten om rekening mee te houden. Ons grootste doel was dus ook om onszelf te verbeteren.
Elfje en Eva kwamen als tweede team aan de start en toonden al meteen dat onze nieuwe startmethode goed gaat... bam ... 5.97. Met de mooi geschuurde wedstrijdijzers zoefde Elfje naar de finish in een tijd van 59.98 waarmee ze in de eerste run zelfs voor Fabienne Meyer bleef. Een mooie en zuivere run dus.
Als negende team was het de beurt aan Leen en mezelf. Met een bob van 205 kg en (mooi) geschuurde trainingsijzers zou het lastig worden. Maar met een starttijd van 6.12 zijn we best tevreden. Ook de run was zuiver, zelfs de chicane ging perfect. Maar materiaal is in deze sport zo belangrijk want met zo een zalige run stonden we toch pas tiende. Maar niet getreurd want onze besttijd werd aan diggelen gesleed en we stonden als eerste aan de start voor de tweede run. Weer een goeie starttijd met 6.16 en een super afdaling.
Elfje en Eva stonden op een zevende plaats dus zij kwamen als vierde team voor de tweede run. Met een 5.93 vlogen ze naar beneden, maar deze run was niet echt zuiver door een breuk in de bob.
Uiteindelijk eindigden we dus op een zevende en een tiende plaats.
Wat een dag... blauwe plekken en een stijve bil door een niet zo zachte bob. Maar toch twee teams die tevreden zijn over de prestaties.
Vandaag gaan we er weer tegenaan met Elfje en Eva; en Leen en Bieke. GO GIRLS!!!!! -
USA Wedstrijd
Bericht van Bieke op 08/04/2008
Donderdag en vrijdag staan er twee wedstrijden van de America-cup op ons programma. Hiermee wordt het bobsleeseizoen ook afgesloten.
Eva en Elfje gaan samen de bobslee in.
Kim en ik hebben afgesproken om elk één dag met pilote Leen mee te gaan.
Het wordt sowieso een wedstrijd op het scherp van de snee. We zullen net dat tikkeltje meer gespannen zijn dan bij de andere wedstrijden. De reden is dat we de baan nog niet zo goed onder de knie hebben als de andere banen die we al gedaan hebben. De baan is ook stukken moeilijker en de crashes zijn ook zwaarder.
Tijdens de wedstrijd hebben we enkel een dun wedstrijdpak aan en verder niks van bescherming. Als we crashen zal het hard en pijnlijk zijn.
De kunst is momenteel om daar niet bij stil te staan en zeker niet te twijfelen aan onszelf. Gewoon keihard pushen en je dan focussen op de bochten.
De bedoeling van deze wedstrijd is in de eerste plaats hier ervaring opdoen want volgend jaar is dit het toneel van het WK. Natuurlijk gaan we ook onze uiterste best doen om een zo goed mogelijke plaats te bemachtigen en zo nog wat belangrijke punten te sprokkelen.
Het zal niet eenvoudig zijn om het even goed te doen als de verschillende teams uit de USA en Canada aangezien Lake Placid voor hen een thuismatch is.
Ze kennen de baan als hun broekzak en kunnen strijden met het beste materiaal.
Wij moeten het als buitenlander stellen met bobsledes van meer dan 20 jaar oud.
Zeker de bobslee van Leen valt ietwat uit de toon. Hij weegt maar liefst 20kg meer dan een normale bob. Een goede starttijd kunnen we al op onze buik schrijven!
Maar genoeg geklaagd!
De volgende uren gaan we ons nog even bezig houden met het schuren van onze schaatsen, en morgen gaan we ervoor! Yihaaaa!! -
Speedy
Bericht van Elfje op 30/03/2008
Lake Placid, de baan kenden we enkel van de plaats waar ooit een Belgische piloot tijdens de Olympische Spelen is verongelukt. Dit alleen al boezemde ons toch wel wat angst in. Hier ontdekten we echter dat dit nog op de oude baan was en de nieuwe echt wel veel veiliger is.
Zaterdag zijn we vertrokken richting Montreal. Na toch wel heel wat tegenvallers (vertraging door storm, brandalarm op Londen, waardoor we onze aansluiting misten, nachtje op het vliegveld van Ottawa, bagage verloren, ...) zijn we zondagmorgen lokale tijd toch aangekomen met onze geweldig grote (hoge) auto in Lake Placid!
Maandag hadden we onze eerste kennismaking met de baan die toch wel bekend staat als "ruig". We mochten gelukkig starten van start 4 in bocht 9, wat het toch al heel wat aantrekkelijker maakt. Dit overleefde iedereen met glans, waardoor we al snel stegen naar start 3 in bocht 4.
Dinsdag verliep het ook vlotjes, waardoor we woensdag al aan start 2 in bocht 2 stonden!
Van daaruit merkten we toch al wel dat de bochten zeer snel achter elkaar komen en het nogal wilde bochten zijn ook. Ocharme de remmers...
Vandaag startten we weer onze eerste afdalingen in start 2, maar voor de laatste mochten Leen en ik naar de bobstart! Toch wel even schrikken als je dat woord hoort. Gedurende de hele week zagen we bobs voorbij vliegen die van boven kwamen. Nog steeds zie ik onze reactie toen we de eerste dag langs de baan stonden en die bulderende dingen voorbij zoefden. 2 minuten sprakeloos elkaar aanstaren...
Maar goed, vandaag was het onze beurt! Vol goede moed naar boven, waar de canadees voor ons plots niet meer als eerste wou en ik dus als eerste van boven de vuurdoop moest doorstaan. Ze hadden me gezegd dat het "maar een beetje sneller" was dan van start 2, omdat het maar 1 bocht is, maar de moment dat we aan 3 waren, had ik al lang in de gaten dat dit echt veel sneller ging! Die bochten komen echt op je af gevlogen en dan moet je maar snel reageren en hopen dat het op tijd is
De laatste bocht ben ik al gillend doorgekomen en dan was het wachten op Leen... Die het ook super deed!! Echt een zalig gevoel!
Morgen nog 3 afdalingen met de bobschool en dan is het volgende week voorbereiden op de America's cup.
In elk geval is deze baan echt Kicken met hoofdletter K
Speedy Elfie (zoals ze hier zeggen) -
Lake Placid
Bericht van Bieke
op 30/03/2008
Een reisdag is een verloren dag, maar onze vlucht naar Montreal slaat echt alles!
Het liep reeds fout in Zaventem, waar ons vliegtuig door de hevige wind niet onmiddellijk kon opstijgen.
Hierdoor moesten we in London Heathrow spurten om onze volgende vlucht te halen. Dankzij onze sterke startsnelheid en optimale explosieve kracht gingen we dit, met de vingers in de neus en iedereen achterlatend, met gemak halen!
Ware het niet dat we terug gefloten werden door een vals brandalarm. Terug naar af dus en er zat niets anders op dan uit te zoeken wat de eerst volgende vlucht was, waar er nog een plaatsje vrij was.
Na een half uurtje uit te leggen dat het écht niet onze fout was, konden we plots toch mee met de nieuwe vlucht. Deze keer maakten we wel nog een tussenlanding in Ottawa. Geen drama, want dan waren we toch al in Canada. Wat we helaas wel over het hoofd gezien hadden, in onze euforie, was de aansluitingsvlucht naar Montreal! Die was pas gepland de volgende ochtend om vijf uur!
Een hotelletje boeken was dus een optie, moest het niet zijn dat we al om 4u 's ochtends in de luchthaven verwacht werden. Veel te vroeg om een bus te nemen dus...
Er restte ons dus enkel een overnachting in de luchthaven!
We hebben als een groepje daklozen op de zetels in de luchthaven geslapen. Lekker zacht, maar veel te klein!! Iedereen was al wakker om vier uur door het beestje dat de ‘jet-lag' heette! Op die manier waren we dus zeker op tijd voor het laatste deel van de trip.
Toen bleek dat er een valies van Leen en Eva zoek geraakt was! Het hield maar niet op! Het luchthaven personeel had het vlug door dat we aan het einde van ons Latijn zaten en wilde niet de volledige Belgische Bobteam op zijn dak. Daarom hebben ze ons plechtig beloofd dat ze dit ‘asap' zullen opsturen.
In Montreal aangekomen huurden we een 4x4 om zo door te rijden naar onze eindbestemming.
Eenmaal bij de Amerikaanse grens moesten we nog een pak formaliteiten invullen, vingerafdrukken laten nemen en na al die ‘War on terror-zever' in één ruk door naar Lake Placid, waar de volgende week een trainingsstage op het programma staat.
Maar nu even onthaasten van onze reisstress! -
Appels met peren vergelijken.
Bericht van Bieke op 09/03/2008
Vaak krijg ik de vraag wat ik nu het "zwaarst" vind: zwemmen of de bobslee.
Een moeilijke maar boeiende vraag!
Toen zwemmen het hoofddoel in mijn leven was wist ik het antwoord zeker. Zwemmen was volgens mij, samen met sporten zoals triatlon, marathon, turnen, roeien, dé zwaarste sport.
Logisch ook, want in welke andere sport moet je 30 uur per week trainen, helemaal alleen met het water. Zonder mogelijkheid om een praatje te slaan met je collega's. -
Spanning en verdriet
Bericht van Kim op 25/02/2008
Vrijdag was de dag van de waarheid. Je kon het aan niemand echt zien, maar ik denk dat iedereen het toch wel spannend vond en over wat stress beschikte. Ikzelf alleszins wel.
En toen kwam de grote beslissing: "We gaan met 5 dames verder en nemen hier met spijt in het hart, maar met veel respect afscheid van Helena."
Een harde beslissing...
Voor Eva, Leen, Elfje, Bieke en mezelf gaat het dus verder tot Vancouver 2010, met trips over de hele wereld. 22 maart gaat de reis al naar Lake Placid voor een bobschool en America Cup. En vervolgens trainen we verder onder het waakzame oog van Rudi Diels voor het volgende winterseizoen. Een bijkomende opdracht voor ons wordt "VERANTWOORD VERZWAREN". Ja inderdaad...je leest het goed. Wij gaan ons vetpercentage laten dalen en de spiermassa laten stijgen. Voedingsplannen zullen dus moeten nageleefd worden.
Vrijdag was een lange dag vol spanning, vreugde en verdriet... Afscheid moeten nemen van een teamlid is niet gemakkelijk, maar afscheid nemen van een vriendin dat doen we niet.
