Blog van Canis Sapiens Mens Sana

dagboek van een hond

canissapiens — Fri, 18 Sep 2009 17:13:57 UT

dagboek van een hond

Week 1:
Vandaag ben ik één week oud. Wat is dit een schitterende wereld waarin ik terechtgekomen ben !

Maand 01:
Mijn mama past heel goed op me, ze is een schitterend voorbeeld

Maand 02:
Vandaag hebben ze me bij mama weggehaald. Ze was erg onrustig, en met haar ogen zei ze me 'tot ziens'. Ik hoop dat mijn nieuwe ?menselijke familie? net zo goed voor me zorgt, als zij gedaan zou hebben.

Maand 04:
Ik ben snel gegroeid, alles is interessant voor me. Er zijn een paar kinderen in huis, en voor mij zijn ze als ?broertjes?. We zijn erg onrustig, zij trekken aan mijn staart en ik ga ze spelenderwijs bijten

Maand 05:
Vandaag op mijn donder gekregen.
Baasje was kwaad omdat ik binnen geplast had, maar ze hebben me nooit gezegd waar ik het moet doen. Ik moest trouwens in de andere kamer slapen en ik hield het niet meer!

Maand 12:
Vandaag ben ik één jaar oud geworden. Ik ben volwassen. Mijn baasjes hebben gezegd dat ik groter ben dan ze verwacht hadden. Wat zullen ze trots op me zijn

Maand 13:
Wat voel ik me slecht vandaag. Mijn ?broertje? had mijn bal afgenomen. Ik blijf altijd van zijn spullen af. Dus pakte ik hem weer terug. Maar mijn kaken zijn erg sterk, dus heb ik hem, zonder het te willen, pijn gedaan. Na de schrik hebben ze me zo aan de ketting gelegd, dat ik niet eens in de zon kan liggen. Ze zeggen dat ze me in de gaten zullen houden, de ondankbare. Ik begrijp er helemaal niets van.

Maand 15:
Niets is meer zoals vroeger ... ik leef in het hok. Ik voel me erg alleen, mijn familie houdt niet meer van me. Soms vergeten ze zelfs dat ik honger en dorst heb. Als het regent, heb ik niet eens een dak om onder te schuilen.

Maand 16:
Vandaag hebben ze me binnen gehaald. Zeker heeft mijn familie me vergeven, en ik was zo content dat ik vreugdesprongen maakte. Mijn staart leek wel een vlag in de wind. Beter nog zelfs, ze nemen me mee in de auto. We rijden en ineens stoppen ze. Ze maken de deur open en ik eruit, leuk een dagje met mijn familie op het platteland. Ik snap niet waarom ze de deur dichtdeden en gingen.
?Hé, luister, wacht nu!? Jullie ... jullie vergeten me!
Ik rende met al mijn kracht achter de auto aan. Mijn angst steeg toen mijn krachten minder werden en zij niet stopten: ze hadden me vergeten

Maand 17:
Ik heb geprobeerd de weg terug naar huis te vinden, tevergeefs. Ik ben verloren. Op mijn weg zijn mensen met een goed hart, die me verdrietig aankijken en me wat te eten geven. Ik bedank ze uit de grond van hart met mijn lieve blik. Ik zou willen dat ze me adopteren en ik zou de trouwste hond van allemaal zijn. Maar ze zeggen alleen maar ?arme hond?, hij zal de weg wel kwijt zijn.

Maand 18:
Een van deze dagen kwam ik langs een school, en ik zag veel kinderen en jongeren, net als mijn ?broertjes?. Ik ging wat dichterbij, en een groepje, lachend, gooide stenen naar me ?om te zien wie het beste gooide?. Één van deze stenen raakte mijn oog, en sinds die tijd kan ik er niets meer mee zien.

Maand 19:
Het lijkt gelogen, maar toen ik er nog wat beter uitzag, hadden de mensen eerder medelijden met me. Nu ben ik mager, mijn uitzien is veranderd. Ik heb mijn oog verloren en de mensen jagen me met een bezem weg, terwijl ik toch alleen maar even in een beetje schaduw wil liggen.

Maand 20:
Ik kan me bijna niet meer bewegen. Vandaag probeerde ik de straat over te steken. Volgens mij was ik toch op een veilige plaats, genaamd ?de goot?, maar ik zal nooit de tevreden blik van de chauffeur vergeten die zelfs extra bijstuurde om me maar niet te missen. Had hij me maar doodgereden, maar hij heeft me alleen maar de heup ontwricht. De pijn is verschrikkelijk, mijn achterpoten reageren niet meer, en met moeite heb ik me op een beetje gras langs de weg kunnen slepen.

Maand 21:
Ik zit nu al 10 dagen in de zon, de regen en de kou, zonder te eten. Ik kan me niet meer bewegen, de pijn is ondraaglijk. Ik voel me slecht, ik lig op een vochtige plaats, en het lijkt wel of zelfs mijn haren uitvallen. Sommige mensen die voorbijkomen, zien me niet eens; anderen zeggen ?blijf daar maar bij weg?. Ik ben bijna bewusteloos, maar een vreemde kracht liet me mijn ogen nog één keer openen. De zachtheid in haar stem deed me reageren. ?Arme hond, kijk nou eens hoe ze je hebben achtergelaten? zei ze. Bij haar was een meneer in een witte jas, hij begon aan me te voelen en zei: ?Het spijt me mevrouw, maar voor hem is het al te laat, het is beter hem uit zijn lijden te verlossen.? De vriendelijke dame begon te huilen en knikte alleen maar. Met mijn laatste kracht bewoog ik mijn staart en ik keek haar dankend aan, zij die me zou helpen te gaan rusten. Ik voelde een klein prikje van de injectie en toen sliep ik, voor altijd eraan denkend waarom ik geboren was als toch niemand van me hield
De oplossing is niet een hond op straat te zetten, maar hem op te voeden!
Een hond is aangenaam gezelschap, geen probleem!
Help mee de mensen hiervan bewust te maken, en zo het probleem van straathonden op te lossen.
Als je dit bericht niet doorstuurt of wil wissen, kijk dan nog eens in je hart of dieren je inderdaad niet interesseren.
Stuur deze mail door,
het kost je niets !!!
Het gaat hetzelfde als een grapje doorsturen.
De huisdieren zullen je dankbaar zijn en je hart rustiger!!!!

canissapiens

canissapiens — Sun, 02 Aug 2009 08:40:26 UT

Hallo vrienden met veel zwoegen en zweten hebben we onze site aangepast ,
alle comentaar is welkom,ook de slechte.
We kunnen enkel maar leren uit onze fouten,
Groetjes en tot horens

sarplaninac

canissapiens — Wed, 24 Jun 2009 19:32:27 UT

Een beknopte beschrijving van zijn oorsprong, rasstandaard en

karakter:

Bron : Oorspronkelijk Kroatische tekst.

Oorspong:

De oorsprong van de Sarplaninac ligt in Macedonië

( ex- Joegoslavië ).

Het ras valt onder groep 2 nr.41 van de FCI standaard en is

ongeveer 2000 jaar oud.

Ze zijn door de jaren gekend als Illyrische herders, Joegoslavische

herder en de officiële benaming Sarplaninac ( betekent letterlijk

herdershond van de Sar Planina, waarbij Sar de naam is van een

berg op de grens van Kosovo en Macedonië en Planina staat voor

berg ).

In dezelfde groep vinden we ook de Pyreneese berghonden, Tatra,

Kuvasz en de Kaukasische herders terug.

Oorspronkelijk werd de Sarplaninac gebruikt als bewaker van de

talrijke kuddes schapen in het gebergte, tegenwoordig is hij

veelzijdiger geworden en wordt hij gebruikt als bewaker van de

kudde, huis en haard, gebruikshond bij het leger en niet te vergeten

als volwaardig gezinslid in de functie van huishond.

Karakter:

Het oorspronkelijke karakter van de Sarplaninac is zeer goed

bewaard gebleven omdat het fokken ervan onder zeer strenge regels

viel en het tot 1970 zelfs verboden was om de honden te exporteren.

Het is een zelfstandige maar toch aanhankelijke en trouwe hond.

Het waken zit hen in de genen en dient niet aangeleerd te worden.

Hij zal zijn roedel ( gezin dus ) onder alle omstandigheden

beschermen.

De Sarplaninac is erg kindvriendelijk, laat echter nooit een kind

alleen met een hond van om het even welk ras

( ook kinderen kunnen onbetrouwbaar zijn)!

Hij is zeer lief voor iedereen die tot zijn vertrouwde omgeving

behoort maar behoorlijk gereserveerd tegenover vreemden

maar zal zeker nooit zomaar bijten.

Het is een hond die zeer langzaam volwassen wordt,

lichamelijk op 2 ½ jaar geestelijk pas rond 4 jaar!

Standaard:

Hoofd:

brede zware kop met snuit iets korter dan de schedel en

breder aan de basis.

Hij heeft een zwarte neus – ogen zijn amandelvormig bruin tot

donkerbruin met een diepe en rustige blik. De oren zijn V-vormig,

middellang en hangen tegen de kaken. Hij heeft een volledig

schaargebit.

Lichaam:

is iets langer dan de schofthoogte met diepe borst en iets

opgetrokken gespierde buik.

Brede, diepe en gespierde hals met overvloedige beharing. De staart

is lang, minstens tot aan het spronggewricht en wordt sabelvormig

gedragen. De voor- en achterhand zijn sterk van bot, gespierd en

voldoende hoekig, zodat men een soepel gangwerk krijgt.

Vacht:

Hoofd, oren en voorhand hebben een korte vacht.

De nek, het lichaam, de achterhand en de staart zijn bedekt

met lang ruw haar met daaronder een dichte ondervacht.

Ter hoogte van de schoft heeft het haar een gemiddelde lengte

van 7 à 12 cm.

Er zijn verschillende kleuren van blond tot bijna zwart. De meest

populaire variëteit is murdjo of donkergrijs.

Grootte:

Reu – gemiddelde schofthoogte 70-80 cm / gewicht 55-70 kgs

Teef – gemiddelde schofthoogte 65-70 cm/ gewicht 40-50 kgs

De grootte van het ras is in de loop der jaren toegenomen.