dinsdag, 4 januari 2011 om 04:19

Papa,
Ik kan me nog goed de dag herinneren waarop je alles aan het klaarmaken was om te vertrekken naar het WK. Je was zo druk in de weer dat ik je amper had gezien die dag. Maar dat gaf niet, ik wist waarom! Je zou er je 4de wereldtitel behalen want daar waren wij ook zo goed als zeker van. Dus ik dacht, ik laat papa in zijn roes maar verder werken en stoor hem niet.

S’ avonds vertrok ik met enkele vrienden want dit jaar zou ik niet meegaan, ik hoopte dat ik werk zou vinden tegen 1 september en dat begreep je! Je was zo fier op mij dat ik mijn diploma had behaald. Ik riep nog ‘ papa ik ben weg hé’…. En hoorde aan de overkant ‘ jaja, veel plezier’… Maar wat ik nooit gedacht had en toen ook al zo raar vond was dat je mij plots nog kwam uitzwaaien. Plots stond je daar met je kleine hoofdje net boven ons hekje. ‘ Succes hé Kim en bel ons op als je werk hebt.’ Ik weet nog dat ik toen zo’n warm gevoel van binnen kreeg en in de auto stapte en tegen mijn vrienden zei : “hé wat doet die nu? Dat zou hij nooit doen! Papa die mij komt uitzwaaien en mij succes toewenst? “

Maar 3 uur later kreeg ik een telefoon die heel mijn leven heeft veranderd. Plots had je een hartstilstand gekregen. Die woorden aan het hek hadden wel je laatste woorden kunnen zijn, die woorden waar ik zo’n warm gevoel van had gekregen!

Drie helse maanden gingen voorbij in het UZ. Iedere dag kwamen we jou bezoeken en hoopten we op goed nieuws maar de dokters boorden ons dieper en dieper de grond in. Maar we bleven geloven in jouw krachten!!! En ik ben zo blij dat we dat gedaan hebben papa. Want we kregen reactie en wat we nooit meer durfden te dromen is dat je op een dag helemaal uit je coma kwam en ons herkende.
Voor mij en mama was je nog steeds dezelfde papa, we aanvaarden hoe je was en we zouden voor jou zorgen hoe lang het nodig was. En hebben ons anderhalf jaar voor jou ingezet. Hoe zwaar het ook voor ons was.

Het was dan voor ons ook zo’n opluchting dat je dicht bij huis kon wonen . Eindelijk terug naar Sint-Gillis. We konden jou bezoeken wanneer we er zin in hadden, geen files meer, geen slecht weer meer dat ons nog zou tegen houden om jou te bezoeken. Wat een opluchting!

En dan 1 maand geleden stierf ons bobon. Ik vond dat je recht had op een afscheid zoals iedereen onder ons. Ik heb je mijn warmste handschoenen aangedaan, we hebben jou goed ingeduffeld en zin in het donker met jou over straat gelopen om nog afscheid van haar te nemen. Ik was zo blij dat ik je dat nog kunnen bieden heb. En nadien leek je zelf ook zo opgelucht… En als ik er dan nu aan terugdenk was dat jouw laatste uitstapje in de buitenlucht.

Papa, weet dat je de champ van iedereen bent! Dat je nooit zal vergeten worden. En je hebt je 4de wereldtitel behaald. Je mag met fierheid je beide armen in de lucht steken nu! Want iedereen weet dat niemand anders als jij deze wedstrijd zo lang had uitgehouden. En je hebt je medaille nu echt wel verdiend.

Papa we love you! En je blijft onzen champ!!!