arsenic_on_the_rocks

Telefoongerinkel.
Ik ben het, de zelfrecyclerende Icarus die vliegt zonder vader.
Kijk hoe ik fladder langs heuvelflanken, telkens iets lager.
Mijn vleugels smeulden allang voor dit verhaal begon.
Hoor mijn hatelijk gelach, nu eens zacht, dan weer hard.
Mijn val in de diepte is een wellustig glijden.
Ik begraaf mezelf diep in vernieling en pijn, verweesd in groezelig zwart zonlicht.
Ik wentel in drek en krabbel weer recht, sta dan op uit het débris en storm
glanzend van hubris de heuvel weer op, klaar voor de sprong.
Verbinding verbroken.
Kiestoon.

Uit 'Tox'