_schaduw_
vrouw - 100 jaar, Nederland
Blog 8
-
Vreetbuien
Het is te vergelijken met wanneer ik hoognodig moet krassen. Ik voel me onrustig, gefrustreerd. Alsof ik aan de spijlen van mijn gevangenis sta te rukken. En het maakt niet uit of ik honger heb of niet, ik kan alleen maar denken aan wat ik zou kunnen eten. Dan sta ik voor mijn keukenkast of in de winkel te dubben. Dit? Nee, te vet. Dit? Teveel suikers. Dat dan? Nee... het is Mia en Ana die ruzie zitten te maken in mijn hoofd en ik word heen en weer getrokken.
'ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet eten, maar ik moet, moet , moet'
Hierdoor zijn mijn eetbuien eerder subjectief: want laag in calorie-aantal. Maar ik voel me er toch ellendig door. Tijdens. En erna nog meer. -
Ik kan het niet alleen...
... ik had gehoopt van wel (of dat ik mezelf dat lang genoeg kon voorhouden, zodat ik stiekem lekker toch door kon gaan met mijn eetstoornis). Hulp, dat is oplossen van dit probleem. Loslaten. En daar ben ik zo bang voor. Ana is zo veilig, kan ik het wel zonder haar?
Ik heb hulp gezocht. Ziezo zelfhulp online. Met ervaringsdeskundigen. Die weten wat het is, hoe het voelt, hoezeer je moet vechten en dat je daardoor soms liegt (ook tegen jezelf).
Ik ben bang... maar ik ben niet alleen. Hm, wel iets moois, om over na te denken... -
I am the master of my fate; I am the captain of my soul
Het gaat de laatste tijd beter, een pak beter zelfs. Ana en Mia hebben mij door deze moeilijke periode getrokken. Ik kan terug glimlachen, ik kan terug genieten. Van een trouwe hond, die tegen je aan komt leunen. Van het spinnen van een kater. Van vrienden, die me laten zijn. Van zijn ademhaling in de nacht. De zon schijnt, het gras is groen en alles komt in orde. Dit geloof ik weer, dit geloof ik echt. En tranen van opluchting glijden over mijn wangen. Het is voorbij, voor nu, voor even...
Tijd voor een nieuw gevecht, een afscheid. Ana heeft me geholpen, maar ik moet loslaten. Voor nu toch, voor even. Het is zo moeilijk en ik weet niet of ik dit kan winnen. Maar ik zal proberen!
I'm heavy; I feel frail
I am the master of my fate; I am the captain of my soul -
Self-fulfilling prophecy
Self hatred grows in me like cancer
I can’t locate its whereabouts but its feeding on its host
I expected him to have the answers
I thought I taught him how to love me
Now he fears me like a ghost
Self-fulfilling prophecy
You’re the only guaranteed loyalty
In this town
Full of violent mothers
Cheating fathers
Leaving lovers
I swear to you, I’ll never love again
This hunger grows inside me like a tumor
The dizziness just compliments
This failure of a girl
I’m settled now
The show of mine consumes me
But every pound I shed
Speaks volumes of my lack of self control
Self fulfilling prophecy
You’re the only one that dare speak truth about me
In this town of
Well intentioned mothers
Starving daughters
Worried lovers
I swear to you, I’ll never eat again
Self-fulfilling prophecy
You never fail to comfort me
In this town filled with
Violent mothers
Cheating fathers
Leaving lovers
Angry brothers
Starving daughters
Starving daughters
Worried lovers
I swear to you, I’ll never trust again.
Maria Mena
-
Ana poem
A is Anorexia, she says 'I'll make you thin'
B stands for Bulimia, who says 'I'll make you sin'
C stand for Candy, which is ruining my life
D is Deep in my skin, where I daily place a knife
E is for Empty, what my stomach must be
F is for fighting against the food that tempts me
G is for gigantic, a huge amount of fat
this brings me to
Huge, which is the number of the weight I once had
Irrational, is what they say when I freak about some gum
Jade, stands for how beautiful I will become
M is for Miserable, how I sometimes feel...
Nauseas is what I always claim to be, when I
Obviously just don't want to eat
Painless when I'm cutting in my skin
Queen when I'm beautiful and thin
Razor blade cuts to punish for my sin
Sad when I'm never fitting in
Thin, bony, beautiful, when I eventually win
Ugly, is what I am in every way
Vomit, is what I'm doing every day
X Y and Z are for the end, where I may be thin and beautiful, and grateful for the long, hard road I went!
-
This song
Maria Mena- Eyesor
The ugly naked truth
She starves me of my youth
And I stand alone until
You catch on
I swear it's not by choice
But Ana has this voice
And it calms me down
It gives me purpose
And it's alright
i'm alright
I want to be ok
i've seen it before
This eyesore, it's me
Oooh oooh oooh me
I want out from under
This convining skin
That I so reluctantly live in
My worth is measured solely
According to the scale
i'm heavy, I feel frail
And it's alright
i'm alright
I want to be ok
i've seen it before
This eyesore, it's me
Oooh oooh oooh
Me oooh oooh oooh
Oooooooooooooooh
Oh
-
Zucht...
You are one of God's mistakes, You lying, tragic waste of skin
Dus je wilt weten hoe ik mij voel? Niet wat ik denk, niet dat rookgordijn dat ik optrek om jou en de hele wereld te misleiden. Wel, daar heb je het. Tevreden? Ik geloof dan wel niet in god, maar ach... het is de betekenis die telt. -
Out of the darkness that covers me...
Dit wordt mijn duistere profiel. Ik heb geen zo'n om vrolijk te doen, oppervlakkige blogs te schrijven of leuke fotootjes te verspreiden. Ik heb geen zin meer om dat masker te dragen. Ik wil mezelf zijn, volledig. Maar... ik kan mijn vrienden dat niet aandoen. Ik wil helemaal niet dat zij zich zorgen maken over mij, of medelijden hebben.Maar ik heb er zo'n nood aan om het te uiten. Dus dan maar dit profiel. Zodat ik én mezelf kan zijn én niemand verdriet doe.
Ik kras. Ik heb anorexia. Allemaal slecht, ik weet het. Allemaal ongezond en hoe kun je dit toch doen?? Wel, ik doe het, omdat het alternatief slechter is. Kiezen voor het minste kwaad noemen ze dat. Want het alternatief is zelfmoord. Daar, de waarheid. Ik heb pijn, veel pijn. En verdriet en wanhoop en machteloosheid. Geen zelfvertrouwen, veel zelfhaat, laag zelfbeeld. Blablabla. Het is teveel. Teveel om alleen door het leven te moeten slepen. En ja, ik zit in een depressie. En ik weet het, na regen komt zonneschijn. Been there! Ik wéét het echt waar. Maar... het is zo verdomd zwaar. En zonder dat krassen, zonder die anorexia... dan gaat het niet.
Door te krassen, kan ik huilen. Kan ik de pijn naar buiten laten komen. Kan ik de boel een beetje verlichten, voor even. Tot de druk weer opbouwt en ik het mes weer opneem.
Mijn anorexia geeft mij houvast. Heeft geeft me rust te weten wat ik ga eten, wanneer en op welke manier. Het geeft me een goed gevoel om mijn caloriën te tellen en te zien dat ik ook vandaag het weer goed heb gedaan. Van op de weegschaal te staan en een lager getal te zien. Mijn kleren te voelen losser zitten. En wanneer mijn maag pijn doet van de honger, dat is ook een vorm van zelfbeschadiging, van jezelf pijndoen. Het zorgt ervoor dat ik minder vaak moet snijden.
Dus dit ben ik. En het is niet mooi en lief en schattig en alles wat ik iedereen voorhoud. Het is duister en het is gevuld met bloed en tranen. Maar het is gemaakt. Door mannenhanden. Op mijn lijf. Het is een gevangenis waar anderen mij in gestopt hebben en ik zoek een weg naar buiten. Ik vecht op MIJN manier. Maar ik geef niet op. Hoop ik...
Out of the night that covers me,
Black as the pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.
In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.
Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.
It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.
William Earnest Henley
Misschien kan ik dit ooit zeggen...
Blog tags
Geen tags gebruikt
