Davyke

Trust man - 24 jaar, kieldrecht(beveren), België

IIn desperate hope I go and search for her in all the corners of my room; I find her not.

My house is small and what once has gone from it can never be regained.

But infinite is thy mansion, my lord, and seeking her I have to come to thy door.

I stand under the golden canopy of thine evening sky and I lift my eager eyes to thy face.

I have come to the brink of eternity from which nothing can vanish--no hope, no happiness, no vision of a face seen through tears.

Oh, dip my emptied life into that ocean, plunge it into the deepest fullness. Let me for once feel that lost sweet touch in the allness of the universe..

What keeps us alive, what allows us to endure?

I think it is the hope of loving,
or being loved.

I heard a fable once about the sun going on a journey
to find its source, and how the moon wept
without her lover’s
warm gaze.

We weep when light does not reach our hearts. We wither
like fields if someone close
does not rain their
kindness
upon
us.

Over mezelf

hey hey iedereen kmoest ier een korte omschrijving geven van mezelf...

wel ik ben een lieve en spontane jongen, die graag eens uitgaat en bij zen vrienden vertoeft ..

als je voor de rest nog ietske wilt weten dan mag je het gerust vragen, ik bijt niet hoor

so shoot...

P.S nu ge hier toch zijt kunde evengoe ietske achterlate he

**Een wijs geleerde zei ooit: " men leert met vallen en opstaan", maar wat als de val zo zwaar was dat men niet meer kan opstaan? wat dan?**

groetjes davyke xxxx