_MoonlightLady_

• Delen

donderdag, 5 juni 2008 om 10:32

aan het meisje van mijn klaslokaal

Ge waart het eerste dat me opviel. Zo verwoorden mensen het telkens, maar het is ook wel zo. Het eerste dat me bij bleef, die dag. 1 september, nieuw schooljaar. Een veelbelovend schooljaar, met u in het vooruitzicht.

Maar aan alles komt een einde, en zien wij elkaar nog weder, is de vraag. Want zien is genoeg, praten zou toch niet lukken. Ik ben geen man, m'n schoonheid, ik zou u niet kunnen aanbidden omdat ik niet uitstraal wat ik ben. Of niet ben wat ik soms denk te zijn. Ook al heb ik, al bij al, wel die verlangens die niet meer weg te denken zijn uit mijn schrijnend realiteitsbeeld.
Het maakt niet uit voor u, want ge bent onwetend.

Doch ik zou u willen mededelen, hoe wonderlijk gij zijt. Ge bent beeldschoon, ook al bent ge geen typevoorbeeld van dat wat schoon is. En goed, en anders dan ik. Maar dat is misschien net wat u goed en altruïstisch maakt, dat anders zijt dan ik. En dat vind ik net zo wonderlijk.

Maar wat moet ik dan he. Wat kan ik anders dan dromen over uw schoonheid. En niet opvallend staren. (Ik staar in mijn gedachten, onophoudelijk.) Ge weet het zelf niet. Ge weet zelf niet hoe - verdomd verdraaid - een wezen zo schoon kan zijn, nog mooier kan zijn dan uw spiegelbeeld. Hoe kunnen slechts quarken en anti-quarken zoiets bovennatuurlijk toch natuurlijk vormen. Hoe kan dat? Hoe kan het zo toevallig, toch waar zijn. Want het is net alsof gij als Godin afdaalt, van een hogere, voor u wel geschikte rustplaats, enkel en alleen om aan te tonen dat het er wel is, dat hoger. Dat hoger dat bent gij, want hoe anders kunt gij als enige - neen enigste - die gevoelens bij mij opwekken.

Hoe kan dit nu slechts een chemische reactie zijn?

Weet dat ik u missen ga. En dat ge me altijd zult bijblijven. Nu het schooljaareinde nadert en zijn gaat.

Ik hou van u.

Voor u:

onwetendheid is een gave, m'n brave lieve Godin

doch Ge blijft een lief meiske
of Ge me nu veracht, of minacht
vergat, of beklad
hebt; 't is een opstelling van mijn wet:
"ik heb lief"

dat houdt niet in, op voorwaarde dat
maar is, en staat en gaat, op zichzelf

Er zijn geen vereisten
het hoeft niets te bereiken
maar is, en staat en gaat, op zichzelf
en oneindig - want concepten zijn niet eindig

maar dat hoeft Ge niet te weten
want Ge blijft een lief meiske
m'n Lieve Godin

terwijl ik vecht, en in
sta voor vrijheid, ga voor mijn recht

want onwetenheid is een gave
m'n Brave Lieve Godin

blijft Gij maar in m'n armen
terwijl de armen vergaan
en't noodlot zien toeslaan

'k zal ik wel een wereld creëren
waarin Gij gelukkig verder kunt leven
want dat is wat Ge wilt
ook al weet Ge het niet - en ik wel

(maar ondertussen staat de tv nog aan
en kookt het eten weer over
terwijl Gij al ligt te sussen
Welwetendheid is geen gave
en ondertussen - besef ik - dat - ook.)