Blog van We Are Change Belgium

EU-project heeft haar wortels in de nazi-ideologie

WeAreChangeBelgium — Tue, 26 May 2009 06:16:50 UT

Artikel: Habib Reffas

Toen fictieschrijver Adam Lebor materiaal verzamelde voor zijn nieuw boek viel zijn oog op een verontrustend document dat aantoont in welke mate het EU-concept haar wortels had in het nazi-gedachtegoed.

The Red House Report
Rapport EW-Pa 128, ook bekend als “The Red House Report” beschrijft een samenkomst in 1944 van top-nazi’s die plaatsvond in het Maison Rouge Hotel in Straatsburg.

Volgens Lebor werden, aangezien Duitsland militair verslagen was, plannen gesmeed om een vierde Reich, een economische eerder dan militair imperium, in het leven te roepen. Daar werd de blauwdruk besproken voor een pan-Europees imperium steunend op een Europese gemeenschappelijke economie.

“Top-nazi industriëlen werden door SS Obergruppenführer Dr. Scheid bevolen bedrijven in het buitenland op te zetten en zich voor te doen als democraten om zo economische penetratie te bereiken en de fundamenten te leggen voor de herrijzenis van de nazi-ideologie. Machtige bankiers, industriëlen en ambtenaren, als democraten herboren, werkten aan een nieuwe doelstelling: Europese economische en politieke integratie”, aldus Lebor

Alfried Krupp van de Krupp Industrieën en Friedrich Flick, evenals bedrijven zoals BMW, Siemens en Volkswagen werkten aan een nieuw pan-Europees bedrijfsimperium. Volgens Dr. Michael Pinto-Duschinsky, adviseur van toenmalige Joodse slavenarbeiders “werd Europa, voor vele belangrijke industriële actoren vanwege hun nauwe banden met het nazi-regime, een dekmantel voor het nastreven van Duitse nationale belangen na de nederlaag van Hitler…. De continuïteit van de Duitse en naoorlogse Europese economieën is verbluffend. Enkele van de leidende figuren van de Duitse economie werden belangrijke architecten van de Europese Unie”.

Banktitaan Hermann Abs, die deel uitmaakte van de raad van bestuur van de Deutsche Bank tijdens de groei van het Nazi-regime maakte ook deel uit van de toezichtelijke raad van I.G. Farben, het bedrijf dat het Zyklon B gas produceerde dat gebruikt werd in de concentratiekampen. “Abs werd verantwoordelijk voor het toewijzen van fondsen (die dienden voor de wederopbouw) aan de Duitse industrie. Tegen 1948 beheerde hij effectief het economische herstel van Duitsland,” schrijft Lebor.

“Cruciaal is dat Abs ook een lid van de Europese Liga voor Economische Samenwerking was, een opstelling van een elitair intellectuele pressiegroep uit 1946. De liga wijdde zich aan het tot stand brengen van een Europese gemeenschappelijke markt, de voorloper van de Europese Unie.”

Europäische Wirtschaftsgemeinschaft
Het boek "Europäische Wirtschaftsgemeinschaft" werd uitgegeven door de Berlijnse Industrie & Handelskamer in samenwerking met de Economische Hogeschool in Berlijn (Wirtschafts-Hochschule). In dit boek, zo wordt vermeld, wordt het Duitse nazi-plan voor de Europese economische en monetaire eenwording beschreven. Walther Funk, nazi-minister van Economie en oorlogsmisdadiger, hamert op de noodzaak voor een “Centraal Europese Unie” en een “Europees Economisch gebied” met vaste wisselkoersen. Hij stelde dat “geen enkele natie op zich in Europa het hoogste niveau van economische vrijheid kan bereiken dat compatibel is met alle sociale vereisten... De formatie van grote economische gebieden maakt deel uit van de natuurlijke wet van ontwikkeling... overeenkomsten tussen staten in Europa zullen [economische machten over het algemeen] controleren... Er moet een bereidheid zijn om zijn eigen belangen in bepaalde gevallen aan die van [de EG] ondergeschikt te maken”. Verder bevat het boek essays over een verenigde arbeidsmarkt, een verenigde agrarische markt en algemene principes van Europese samenwerking.

De co-auteurs van het boek waren het met Funk eens. Nazi-academicus Heinrich Hunke schreef dat nationale economieën in de klassieke zin “dood” zijn, dat een Europese economie een gemeenschappelijk doel is die men moet nastreven en dat de uitbreiding van een Europese samenwerking afhangt van een nieuw economisch gemeenschappelijk plan. Gustav Koenig stelde dat “een nieuwe gemeenschappelijke Europese taak voor ons ligt...Ik ben ervan overtuigd dat deze gemeenschapsinspanning de oorlog zal overleven”. Andere top-Nazi’s zoals Ribbentrop, Quisling en Seyss-Inquart spraken over “een nieuw Europa van solidariteit en samenwerking door al haar burgers” die “snel stijgende welvaart zal ervaren zodra de nationale economische grenzen verwijderd worden”. Deze retoriek is ons niet onbekend...

Conclusie
Beweren dat nazi’s de dag van vandaag de Europese Unie leiden is misschien vergezocht. Men kan daarentegen niet ontkennen dat het concept, zoals deze uitgewerkt in de nazi-ideologie en deze uitgewerkt sinds de voltrekking van de EEG, het daarop volgende Verdrag van Maastricht en het ons niet onbekende Verdrag van Lissabon, verontrustende gelijkenissen vertoont. Het concept vertoont dus logischerwijs totalitaire kenmerken en gevaren die terug te koppelen zijn naar het nazi-tijdperk.

NAVO-veiligheidsapparaat heeft wortels in koloniale periode?

WeAreChangeBelgium — Wed, 22 Apr 2009 13:15:18 UT

Interview & artikel: Marc-Antoon De Schryver & Habib Reffas

STRAATSBURG – Mathieu Rigouste is een jonge universitaire onderzoeker die de Franse militaire archieven uitploos en tot de constatatie kwam dat er een rode draad loopt van de Franse koloniale oorlogen over de Koude Oorlog tot nu: de theorie van de interne vijand. Dat beschrijft hij in L'ennemi intérieur: des guerres coloniales au nouvel ordre sécuritaire.

De NAVO is de erfgenaam van een Franse doctrine uit de koloniale periode, zegt u?

“Mijn onderzoek ging aanvankelijk niet specifiek over de NAVO, maar over de doctrine van de 'revolutionaire oorlog', een doctrine van systematische staatsterreur uitgedokterd door het Franse leger. Tijdens haar oorlogen in Indochina en Algerije stond ze niet tegenover een klassieke vijand – een ander leger – maar tegenover een hele bevolking. Je moet dus de hele bevolking terroriseren. Het idee is om een interne vijand aan te duiden, die de zogenaamde oorzaak is van de terreur, zodat de bevolking uiteindelijk bereid wordt om mee te werken aan haar eigen onderdrukking.”

“We zien hoe die doctrine vanaf de jaren 50 wordt geëxporteerd. Franse officieren gaan overal soldaten opleiden – in de VS, Zuid-Afrika, Israël, Brazilië,... Teksten en handboeken circuleren in alle legers van de NAVO-landen. Er zijn conferenties waarop politici, politiemensen en militairen van de NAVO- en andere landen deze technieken bestuderen. Elk land maakt er gebruik van om z'n eigen model van binnenlandse veiligheid en sociale controle op te zetten. Maar vanaf 1960 worden die ideeën gesystematiseerd tot een formele NAVO-doctrine over contra-subversie: als we aan het geheel van de wereldbevolking een interne communistische vijand toewijzen, dan kunnen we overal waar nodig contra-revolutionaire processen opzetten. Daarvoor werden allerlei instellingen en technieken ontworpen.”

Sinds het verdwijnen van de Sovjet-Unie in 1991 is ook de communistische dreiging weg. Wat is er in de plaats gekomen?

“Met het verdwijnen van de communistische vijand verliezen die instellingen hun bestaansreden: de noodzaak om in binnen- en buitenland communisten te vervolgen. Maar de vijand wordt heel snel vervangen. Al vanaf de jaren 70 en 80 waren een reeks coalities op zoek gegaan naar nieuwe dreigingen (want als je een nieuwe dreiging kan identificeren, open je een politieke en economsiche markt voor hen die de middelen verkopen om die dreiging te controleren).”

“De theorie van de nieuwe bedreigingen' wordt vanaf 1991 gesystematiseerd en dadelijk in de praktijk gebracht. De theorie stelt dat er overal ter wereld grijze zones zijn, zoals vlekken op een luipaardenvel, zowel binnen als buiten de landen van het NAVO-kamp. Ze zijn een mogelijk broeinest voor alle dreigingen die sinds de jaren 70 werden verzonnen: communautarisme, fundamentalisme, delinquentie, terrorisme, stedelijk geweld,... Omdat die gevarenzones verspreid zijn over de hele planeet, kan de NAVO zeggen dat 'lokale beveiliging' en 'globale beveiliging' hetzelfde zijn. Ze moet zich dus de middelen geven voor een nieuwe vorm van globale controle. Opnieuw worden bevolkingsproepen in hun geheel aangeduid als het milieu waarin de drieging wordt geproduceerd.”

Vandaar de oorlog tegen het terrorisme?

“Het antiterrorisme is één van de pijlers van het veiligheidssysteem, maar niet het enige. Nieuw is dat het vijandsbeeld waarop het teert is 'geëtniciseerd'. De vijand is geen 'rode' terrorist meer, zoals in de jaren zestig en zeventig, maar iemand die omwille van zijn identiteit alleen al een potentiële bedreiging vormt. Het simpele feit dat iemand moslim of migrant is volstaat om hem aan te duiden als een potentiële fundamentalist of relschopper. De hele bevolkingsgroep moet dus onder controle geplaatst worden.”

In de media – bvb. Le Figaro van gisteren - hoor je ook steeds vaker spreken over de heropstandig van een 'linkse' dreiging...

“Dat is nieuw. De Franse media en politici zijn sinds twee jaar bezig aan de constructie van de 'anarcho-autonome' dreiging – denk aan de zaak-Tarnac. Dat beeld grijpt terug naar wat bestond in de jaren 70, toen de interne vijand ook links-revolutionair was. Het Franse veiligheidsapparaat blijft voornamelijk gebaseerd op de vijandsbeelden van de opstandige jeugd uit de banlieues en de islamo-terrorist, maar met de figuur van de anarchist komt daar een extra hefboom bij. De vraag die de machthebbers altijd bezighoudt en bang maakt is hoe de link gelegd zal worden tussen de opstandige jeugd ('les révotés') en de revolutionaire milieus. Die vraag is recent weer actueel geworden. Er is de grote revolte geweest in de buitenwijken in 2005, en die is in 2006 uitgemond in de sociale protesten tegen het CPE (Contrat Premier Embauche) – een sociale beweging die radicaal was en buiten de klassieke marges en vormen van contestatie trad. De veiligheidsdiensten slaan alarm: 'Het is zover: de link tussen revolutionairen en révoltés is zich aan het leggen,' zeggen ze. En dus hebben ze een nieuwe figuur van de interne vijand nodig: de anarchistische beweging, dwz. de 'anarcho-terrorist'. Om die te kunnen vangen heb ze nieuwe middelen en technieken nodig. Die laten hen dan weer toe om de hele sociale beweging, het geheel van de bevolking die strijdt, te controleren.”

Voor meer info over de verslaggeving in Straatsburg tijdens de NAVO-top van begin april:

http://www.indymedia.be/en/tags/navo-in-straatsburg
Bron: http://www.indymedia.be/en/node/32483

Eva Brems maakt balans op van 60 jaar mensenrechten

WeAreChangeBelgium — Sat, 14 Feb 2009 01:10:28 UT

Interview & Artikel: Habib Reffas & Marc-Antoon De Schryver

10 december 1948: de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties neemt de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens aan. Wat blijft er 60 jaar later van die idealen over? Neemt de wereld ze nog au sérieux? En kunnen de mensenrechten de concurrentie van de Oorlog tegen het Terrorisme, Fort Europa en de economische crisis overleven? We vroegen het aan Eva Brems, professor Mensenrechten en Niet-Westers Recht en voorzitster van Amnesty International Vlaanderen.

’Mensenrechten zijn universeel maar niet uniform,’ zegt U. Is dat geen contradictie?

“De meeste mensenrechtenteksten zijn heel algemeen en vaag. Dat moet dus geconcretiseerd worden, wat altijd in concrete contexten gebeurt. Daar onstaat dan sowieso diversiteit. Het voorbeeld dat ik altijd geef is de vrije meningsuiting. Iedereen heeft recht op vrije meningsuiting, maar die vrijheid mag wel beperkt worden in het belang van de rechten van anderen, van de goede zeden, van de veiligheid, enzovoort. In de ene samenleving is men daar gevoeliger aan dan in de andere, en beschouwt men iets als terecht verboden dat in andere samenlevingen onder vrije meningsuiting valt. Eigenlijk is dat een beetje de normale dynamiek van de mensenrechten. Dat komt vooral heel scherp tot uiting in situaties waar mensenrechten met elkaar in conflict komen – wat vaak gebeurt. Bij zoiets als blasfemische cartoons heb je aan de ene kant het recht op respect voor godsdienstige gevoeligheden, en aan de andere kant de vrije meningsuiting. Wat zegt het Internationaal Recht daarover? Dat je de vrije meningsuiting mag laten voorgaan, maar ook het andere recht: beide oplossingen zijn aanvaardbaar.”

“In zulke afwegingen spelen ook culturele verschillen mee. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens zegt bijvoorbeeld dat als het gaat om de bescherming van het recht op gezinsleven, wij alleen het kerngezin erkennen, niet de ‘extended family’, het ruimere gezin. In Afrika wordt dan weer geargumenteerd dat ook de grootouders en de ooms en tantes erbij horen. Het is dus logisch dat wanneer je mensenrechten beschermt in Afrika, je die extended family wél mee gaat beschermen. Dat zijn kleine verschillen, maar soms kunnen het ook grotere verschillen zijn. De grotere gehechtheid aan negatieve vrijheden in de Verenigde Staten bijvoorbeeld, waar racistische meningsuitingen beschermd worden, terwijl dat bij ons in Europa niet het geval is. Daar speelt de geschiedenise een rol in, maar ook culturele voorkeuren.”

Heeft dat ook impact op hoe Amnesty International werkt? Passen jullie je boodschap aan aan de verschillende landen?

“Die verschillende contextualiseringen hebben meestal weinig te maken met de echt grove schendingen waar Amnesty op focust. Ik denk bijvoorbeeld aan foltering: bij zoiets is er natuurlijk geen ruimte om cultureel te beginnen contextualiseren.”

“Maar strategisch speelt het wel soms een rol. Toen Amnesty begon te werken rond holebirechten, botste dat in secties in het Zuiden in het begin op grote bezwaren. Een voorstel om het thema expliciet in de statuten op te nemen is niet doorgegaan. De secties in het Zuiden zeiden: ‘Wij zullen moeite hebben om als Amnesty te groeien als dit in de statuten staat, maar we gaan er wel rond werken.’ Niet-dominante groepen emanciperen vraagt altijd culturele verandering: tegen de mainstream ingaan, aan sensibilisering doen,... Dat is riskant. En we moeten eerlijk zijn: dikwijls pikken Westerse mensenrechtenorganisaties zulke thema’s ook pas op als die culturele verandering in het Westen al gebeurd is. Wij begonnen vijftig jaar geleden ook niet over homorechten, maar pas nu bij ons die culturele verandering gebeurd is.”

Hoe zit het met de kritiek dat mensenrechten iets Westers zijn en niet thuishoren in bvb. een hindoeïstische context?

“Die kritiek hoor je in het Zuiden eigenlijk bijna nooit. Radicaal culttuurrelativisme is vooral iets Westers, bedacht door antropologen. De American Anthropoligical Association heeft dat geformuleerd op het moment dat de Universele Verklaring van de Mensenrechten werd geschreven, eind jaren veertig. Met goede bedoelingen natuurlijk, vanuit de bevinding van culturele diversiteit, kwamen ze tot de conclusie: 'éénzelfde norm voor heel de wereld kan niet', en dus verwierpen ze fundamenteel het idee van mensenrechten.”

“Maar de meeste concrete kritieken vanuit de niet-Westerse wereld gaan niet zo ver. Die gaan eerder over andere prioriteiten, andere interpretaties. Dat zegt veel over hoe dominant het discours geworden is, maar ook over hoe iedereen er blijkbaar het nut en de zin van inziet. Mensenrechten worden ingeroepen door inheemse volkeren, door vakbonden, door vrouwenorganisaties, door allerlei activisten in het Zuiden. Ook de regeringen van niet-Westerse landen hebben voor een stuk ingezien dat het nuttig is om er in te stappen, omdat ze op grond daarvan ook zelf anderen kunnen bekritiseren. Zo zag je onder het vorige beleid in de VS dat er een probleem ontstond van credibiliteit om nog een mensenrechtenagenda in de wereld te gaan verdedigen, omdat ze zelf zulke grove schendingen begaan.”

Is men de Westerse hypocrisie een beetje beu?

“Als de afkeer van het Westen die in een deel van de wereld toch leeft zich soms ook op de mensenrechten richt, dan heeft dat inderdaad vooral te maken met de dubbele standaarden die gehanteerd worden in het politieke gebruik van de mensenrechten. Die kritiek is terecht, dat kan je niet betwisten. Daar zijn de mensenrechtenorganisaties het trouwens ook niet mee eens.”

Amnesty is vooral bekend van briefschrijfacties. Krijgen jullie eigenlijk veel gevangenen vrij?

“Zo is Amnesty begonnen, met een heel beperkt mandaat: werken rond gewetensgevangenen. Ondertussen is er wel een evolutie geweest naar werken rond àlle mensenrechten, en ook naar een grote verruiming van het aantal actietechnieken. Brieven schrijven blijft tot het palet behoren, maar er wordt ook heel veel lobbywerk gedaan en andere vormen van actie. Maar wat betreft het vrijschrijven van mensen: dat is heel moeilijk in te schatten. Er zijn altijd verschillende factoren die een rol spelen. Maar de techniek blijft behouden, voor een stuk omdat het heel mobiliserend werkt, voor een stuk ook omdat het zijn efficientie toch wel bewezen heeft. Niet alle dagen maar toch heel regelmatig komen mensen waarvoor actie is gevoerd effectief vrij.”

Spannen jullie ook soms rechtzaken aan?

“Amnesty doet dat eigenlijk heel weinig. Wanneer het gebeurt is dat niet vanuit de secties maar vanuit het internationaal secretariaat. Echt aanspannen is het niet, maar wel wat ze in het Engels systeem “Amicus curiae” noemen: als er een zaak hangende is, dan kan een derde partij, bijvoorbeeld een ngo, ook een memorie, een tekst, insturen. Dat heeft Amnesty wel al geregeld gedaan, bijvoorbeeld in de Pinochet-zaak in het Verenigd Koninkrijk.

U zegt ook ergens: ‘een rapport van Amnesty heeft ook meer effect dan een rechtzaak’...

“Als je kijkt naar het globale plaatje van hoe mensenrechten worden afgedwongen, dan heb je aan de ene kant de officiële mechnismen. In feite bestaan daar maar in beperkte mate rechtbanken: een Internationale mensenrechtenrechtbank zoals je er in Europa één hebt bestaat niet. Daarnaast heb je dan andere strategieën – de 'politieke' strategieën in ruime zin - die zeker even efficiënt zijn. Dat is dan wat ngo’s als Amnesty doen: naming and shaming. Je brengt zaken aan het licht, mobiliseert daarrond, en probeert politieke druk uit te oefenen via de media enzovoort. Als je gaat kijken hoe sommige van die officiële mechanismen werken, zie je dat dat eigenlijk ook via zo’n mechanisme is. Staten vinden het erg om te kijk te worden gezet, zo van ‘kijk, het Europees Hof of een VN-comité heeft een schending gevonden.’ Maar als je als grote organisatie zoals Amnesty International of Human Rights Watch zo’n danig gezag en geloofwaardigheid kan opbouwen dat je rechtstreeks die druk kan uitoefenen, dan heb je die officiële instanties dikwijls niet nodig.”

Jullie willen nu àlle mensenrechten verdedigen, omdat ze ‘ondeelbaar’ zijn. Daarom hebben jullie nu ook de economische en sociale mensenrechten aan boord getild. Waarom heeft dat eigenlijk zo lang geduurd?

“Ter verontschuldiging kan ik misschien zeggen dat dat niet alleen geldt voor Amnesty. Het is een wereldwijd fenomeen. Zowel bij ngo’s als bij regeringen zijn een deel van de mensenrechten - de economische, sociale en culturele mensenrechten - jarenlang minder prominent geweest. Historisch heeft dat te maken met het feit dat ze in de Koude Oorlog in twee aparte instrumenten zijn terecht gekomen, waarvan de burgelijke en politieke mensenrechten krachtigere toezichtsmechanismen hebben gekregen. En het is het Westen dat zich in die context het meest op mensenrechten heeft geprofileerd, waarbij dan de eigen stokpaardjes naar voor zijn geschoven. Eigenlijk gewoon de machtsverhoudingen op internationaal vlak. Je hebt zelfs heel lang een discours gehad waarbij de economische en sociale mensenrechten niet als volwaardige mensenrechten werden beschouwd. Ik heb zelf nog les gehad over economoische en sociale mensenrechten van een prof die zei dat het heel betwijfelbaar was of die wel afdwingbaar waren voor rechtbanken, dat het eerder programma-rechten zijn.”

“In feite is het vanuit het Zuiden dat is aangetoond dat dat niet klopt. Bij het Indisch Grondwettelijk Hof en het Zuid-Afrikaans Grondwettelijk Hof enzovoort kan je net zo goed een zaak voorbrengen over het recht op huisvesting of het recht op gezondheid als over het recht op vrije meningsuiting. Zij tonen aan dat het wél kan, dat het gewoon een kwestie is van niet willen.”

“En ook op VN-vlak is er heel goed werk geleverd door het Comité dat toezicht houdt op het Verdrag over Economische en Sociale Rechten. Het heeft die rechten veel meer uitgewerkt, gedetailleerd gemaakt, zodanig dat het argument dat ze te vaag zijn om af te dwingen geen steek meer houdt.”

“Maar we moeten toegeven dat de grote ngo’s hier geen voorstrekkersrol hebben gespeeld, maar eerder gevolgd zijn, omdat ze met hun neus op de feiten werden gedrukt: 'kijk, je ontloopt je verantwoordelijkheid en je bent méé verantwoordelijk voor het feit dat die mensenrechten niet meer au sérieux zijn genomen.' En Amnesty specifiek beweegt ook zo traag omdat we een ledenorganisatie zijn. We zijn een democratische organisatie die op een internationale Algemene Vergadering iedereen moet meekrijgen. Dat gaat echt met kleine stapjes, in fasen. Amnesty Vlaanderen is bijvoorbeeld één van de secties die dwars heeft gelegen. Onze leden waren heel gehecht aan onze traditionele werkterreinen en zagen die verruiming niet zitten. Dat is nu tien jaar geleden.”

Die bredere visie biedt wel een heel nieuw perspectief op de wereld...

“Eigenlijk een heel oud perspectief, want zestig jaar geleden zaten de economische en sociale rechten er ook al in...”

Betekent die selectieve blindheid dat de mensenrechten al die jaren eigenlijk gewoon een instrument zijn geweest van de Westerse machtspolitiek? Het Westen koos enkel wat in haar kraam paste...

“In machtspolitiek wordt altijd alles gebruikt. Je kan dat trouwens ook doen met de economische en sociale mensenrechten. Het is niet dat die immuun zijn voor machtspolitiek: je kan die net zo goed manipuleren. Wat voor een stuk ook meespeelt is dat in de mensenrechten-verdragen in feite ook staat dat de rijke landen mee verantwoordelijk zijn voor de economische en sociale mensenrechten in de armere delen van de wereld. Daar verwachten we wel nog veel weerstand tegen. Een van de agendapunten van Amnesty is om dat echt afdwingbaar te proberen maken. Dat moet kunnen, maar het is wel tamelijk revolutionair.”

Mogen we zeggen dat Amnesty nu een andersglobalistische organisatie is geworden?

“Wij willen vooral de nadruk leggen op de punten die we gemeenschappelijk hebben met tal van andere bewegingen: de anderslglobalistische beweging, de ontwikkelingsorganisaties, de armoede-organisaties,... We zijn bezig een nieuw Internationaal Plan uit te schrijven, waarin heel fel de nadruk wordt gelegd op partnerschappen: elkaar versterken in hetgeen we gemeenschappelijk hebben. Voor een stuk is dat ook het opgeven van het idee dat we 'marktleider' moeten zijn: het idee dat er overal in het Zuiden kleine Amnestietjes moeten komen. Voor een stuk omdat dat niet gelukt is, maar ook omdat we aan bezinning doen: wat zijn eigenlijk onze doelstellingen? Dat de mensenrechten bevorderd worden. Als je dat beter kunt in partnerschap met wat er op het terrein al bestaat aan civil society, waarom zouden het dan allemaal Amnesty-vlagjes moeten zijn?”

Is die verschuiving ook het gevolg van het feit dat de economisch-sociale mensenrechten voor mensen in het Zuiden minstens even prangend zijn als de politieke mensenrechten?

“Binnen Amnesty komt dat inderdaad voor een stuk daaruit. Maar ze hangen vooral samen. Je hebt politieke vrijheden nodig om actie te kunnen voeren voor je economische en sociale rechten. In het verleden kreeg je op het terrein zeer artificiële situaties. Als er ergens landloze boeren een stuk land waren gaan bezetten en er werd tegen hun manifestatie door de politie opgetreden, gingen we actie voeren voor hun recht op manifestatie maar niet voor hun onderliggend recht op grond - wat natuurlijk absurd was. Nu wordt de situatie in zijn geheel benaderd. Holistisch is het woord.”

Amnesty en andere mensenrechtenorganisaties krijgen vaak kritiek...

“Dat is goed! Het zou erg zijn als je te mainstream wordt...”

... bijvoorbeeld over Israël en Irak: het gebruik van “disproportioneel geweld” wordt wel veroordeeld, maar niet de bezetting zelf.

“Amnesty investeert heel veel in politieke onpartijdigheid en neutraliteit, omdat we er ons fel van bewust zijn dat heel onze geloofwaardigheid en onze slagkracht daarvan afhankelijk zijn. Dat maakt inderdaad - en dat is intern zeker niet onbetwist - dat het recht op zelfbeschikking van volkeren een recht is waar we totaal niet rond werken. Maar de gevolgen van de bezetting worden wel aangekaart... Dat doen we in elk conflict: het heel hard aarzelen om uitspraken te doen over wie er gelijk heeft. Dat is strategisch eigenlijk.”

Maar de bezettingen van Irak en Palestina zijn toch illegaal?

“Uiteindelijk is dat niet meer het recht van de mensenrechten, strikt genomen. Is Irak legitiem of illegitiem binnengevallen? Dat is eigenlijk een vraag voor een andere rechtstak: het internationaal recht in verband met gewapende conflicten. Dat is iets anders dan het recht van de mensenrechten, waar wij ons aan houden. Nu kan je zeggen: ‘dat is gemakkelijk’. Maar het is niét gemakkelijk: er is daarrond intern iedere keer geweldige discussie.”

En is het omdat er intern geen consensus is dat Amnesty geen positie inneemt?

“Het heeft echt vooral met die onpartijdigheid te maken, met het risico om slagkracht te verliezen als een deel van de wereld ons ziet als partijdig. Wat trouwens sowieso het geval is, want pas op: er bestaat een hele Israëlische lobby tegen Amnesty.”

Wat betreft de toekomst van de mensenrechten: ze zijn nu 60 jaar oud, maar het is nog steeds niet in kannen en kruiken?

“Nee, de situatie is eigenlijk niet geweldig. Toch gebeurt er vanalles. Je ziet dat het een heel sterk discours is, en dat de mechanismen altijd maar uitgebouwd worden. Er is vorig jaar een regionaal mechanisme gecreëerd in de Arabische wereld. Ook binnen A.S.E.A.N. wordt gewerkt aan een mechanisme. Mechanismen worden maar bijgecreëerd op allerlei niveaus. Ook de civil society groeit geweldig en is overal ter wereld zeer actief. Het is natuurlijk moeilijk om te meten hoeveel schendingen er niet gebeuren omdat dat allemaal bestaat. Maar wat je moet vaststellen is dat massaal en overal ter wereld alle mensenrechten geschonden worden, en dat het dus heel hard nodig blijft om daarrond te werken. Wij geloven dat het mensenrechtendiscours de juiste invalshoek blijft: het samengaan van emancipatie, empowerment, met het streven naar rechtvaardigheid en gelijkheid. Dat heeft niets aan kracht en relevantie verloren.”

Maar er zijn wel concurrerende discours. Kunnen de mensenrechten de oorlog tegen terrorisme overleven?

“Dat heeft inderdaad een enorme impact gehad. Het was altijd makkelijk scoren met het mensenrechtenargument. Toen is er inderdaad het concurrerend veiligheidsdiscours gekomen, dat redelijk ver gaat en heel veel misbruikt is geweest om repressief op te treden op diverse vlakken. Nog steeds trouwens, maar we hebben er toch ook een sterke reactie op gezien, op nationaal zowel als op internationaal vlak, zij het met een aantal jaar vertraging.”
“Die mechanismen werken dikwijls traag, maar in Amerikaanse en Britse rechtbanken zijn bepaalde maatregelen teruggefloten. Ook op politiek vlak komt er een reactie. Guantanamo zal gesloten worden. Het is dus niet allemaal puur in het defensief.”

“Ik denk wel dat de mensenrechten het gaan overleven, maar dat neemt niet weg dat ik toch onrustwekkende tendensen blijf zien. Een recent voorbeeld is een uitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. In de dagen na de aanslagen van 11 september was in een Baskische krant een cartoon verschenen met de woorden: “Tout le monde en a rêvé, le Hamas l’a fait.” Ze dachten toen blijkbaar dat Hamas erachter zat... Het was een persiflage op een populaire reclameslogan. Dat is bestraft geweest onder de Franse wetgeving als steun aan terrorisme - een beperking dus van de vrije meningsuiting. Die zaak is een paar maanden geleden in Straatsburg gekomen en het Europees Hof is de Franse rechtbank gevolgd. Dat vind ik echt verschrikkelijk onrustwekkend.”

Een ander heikel punt: kunnen de mensenrechten Fort Europa overleven?

“Ik denk dat het cruciaal is dat Europa, en dan bedoel ik de Europese Unie, beseft waar de wortels liggen van het Europees project na de Tweede Wereldoorlog: “Nooit meer oorlog”. Als je nu ziet hoe de Europese Unie uiteindelijk niemand meer enthousiasmeert, dan is een van de dingen die je moet doen terug naar de wortels gaan van je project, zodat er een veel centralere rol voor de mensenrechten kan komen. En inderdaad: als je gaat kijken wat de grootste schendingen in Europa zijn, dan hebben die te maken met het bewaken van de grenzen, het opsluiten van mensen, enz. Maar ik ben principieel optimistisch in die zaken: ik denk wel dat het kan, al is het alleen al maar omdat het moet. Wat heb je voor Europees project als we alleen maar bezig zijn met de vraag hoe we hier zoveel mogelijk mensen kunnen buiten houden en het ondertussen zo gezellig mogelijk maken voor onszelf?”

Wat U voorstelt is wel een heel ander Europa dan wat nu bestaat?

“Kijk, uiteindelijk zijn mensenrechten maar een minimaal discours. Het is niet dat het mensenrechtendiscours zegt dat je niemand mag terugsturen. Maar waar we in Europa nu mee bezig zijn - de mensen anderhalf jaar vasthouden - dat gaat gewoon een heel eind onder de minimumgrens. Dat vraagt niet de revolutie maar matiging. Europa is redelijk succesvol in druk uitoefenen op kandidaat-lidstaten om mensenrechtensituaties te verbeteren. Op Turkije heeft dat vrij veel impact gehad, door ze in de wachtkamer te houden. De Koerden hebben ondertussen toch wat meer rechten gekregen, er is opgetreden tegen foltering, enz. Maar eens je erbij bent is er nauwelijks wederzijdse controle. Als je ziet wat de Italiaanse regering allemaal tegen de Roma heeft kunnen doen zonder dat de EU daar een krachtige reactie op heeft gegeven, dat is echt ongelooflijk en ongehoord. Daar is echt wel werk. Institutioneel is het er eigenlijk allemaal: er is een prachtig Handvest van Grondrechten. Als het Verdrag van Lissabon was goedgekeurd, dan had dat nu rechtskracht gehad.”

“Mensenrechten omvatten geen recht op migratie. Ze zeggen niet: ‘Je moet je grenzen openstellen’. Maar ze zeggen wel dat er niet mag gediscrimineerd worden, dat gezinnen niet van elkaar gescheiden mogen worden, dat je mensen zomaar niet mag opsluiten, dat procedures eerlijk moeten zijn,... Die dingen, dat wordt gewoon echt totaal niet bewaakt.”

“Op zich is uniformiseren een goed idee, want er ontstaat ook veel onrecht door een soort omgekeerde concurrentie: als onze regels de soepelste zijn, dan komen ze naar ons en niet naar de buurlanden. Dus uniformiseren is een goed idee, maar in een Europese context lijkt het mij toch evident dat je de minimale mensenrechten respecteert. Plus dat je toch redelijk moet blijven: we zitten in een stukje van de wereld waar je toch wel ietsje meer dan het minimum kan doen, in plaats van altijd maar naar onder te gaan... De grootste aantallen vluchtelingen zitten nog altijd bínnen arme regio’s. Ik denk dat daar echt een grondige herziening nodig is van onze basisstandpunten: van waaruit vertrekken we? Waar zijn we mee bezig?”

Tot slot: kunnen de mensenrechten de economische crisis overleven?

“Daarover zijn we zeer ongerust. De armste mensen zullen de grootste slachtoffers zijn - zowel in Westerse landen als in het Zuiden. Als je ziet hoeveel er geïnvesteerd wordt om de banken te redden... Ik heb daar geen bezwaren tegen, maar onlangs las ik in een persbericht dat daarvoor al twee maal zoveel is uitgegeven als nodig is om de Milleniumdoelstellingen te halen. Dan denk je toch wel even: ‘Was dat niet een even ernstige crisis, de honger in de wereld en de moedersterfte enzovoort?’. Onze vrees is dat zowel hier als in het Zuiden de eerste bezuinigingen zullen gebeuren op de kap van de mensen die het het meeste nodig hebben. En dan zit je vooral met de economische en sociale mensenrechten natuurlijk. Ik denk dat het bij de mensenrechtenorganisaties zowel als bij de ontwikkelingsorganisaties nu alle hens aan dek is om te proberen om dat te voorkomen. Maar de precedenten van vorige economische crisissen zijn niet goed: die leidden wel degelijk tot minder uitgaven en minder aandacht voor de meest kwetsbaren.”

Bron: http://www.indymedia.be/nl/node/31763

Bent u voor of bent u voor kernenergie?

WeAreChangeBelgium — Fri, 13 Feb 2009 05:05:33 UT

Door Ellen Van Campenhout, Karen De Bruyn

De nucleaire lobby schiet in actie met een campagne van twee miljoen euro. De bedoeling is een draagvlak te creëren voor kernenergie. Maar vanuit verschillende hoeken weerklinkt kritiek, Greenpeace en Groen! spreken van misleidende argumenten. Onze nationale beleidsvoerders daarentegen schikken zich naar de lobbyisten. Het Nucleair Forum lanceert de campagne in dezelfde periode dat Niras, de Nationale Instelling voor Radioactief Afval en verrijkte Splijtstoffen haar Nationaal Afvalplan voorstelt.

Welke belangengroepen schuilen achter de campagne?

Op het eerste zicht hebben het Nucleair Forum en Niras geen gezamelijke belangen. Het forum beheert de kerncentrales en lobbiet voor de nucleaire industrie. Het Niras is een overheidsbedrijf dat zich met de opslag van radioactief afval bezighoudt. Toch zijn verschillende van hun partners zowel in het Nucleair Forum als in het Afvalplan van Niras vertegenwoordigd.

Het Nucleair Forum investeert twee miljoen euro in de campagne. Dat geld komt van de leden van het forum waaronder twee overheidsbedrijven namelijk SCK, het StudieCentrum voor Kernenergie, en IRE, het Nationaal Instituut voor Radio-Elementen Hierdoor blijkt dat er belastingsgeld naar een pro-nucleairecampagne gaat. Jan De Putte, klimaatverantwoordelijke bij Greenpeace, verduidelijkt dat het SCK 150 000 euro bijdraagt voor de campagnekosten, de andere leden van het forum maakten geen bedrag bekend. Het Franse Suez GDF, het moederbedrijf van Electrabel, neemt het grootste deel van het budget voor de campagne voor haar rekening. Ze vertegenwoordigt de Franse nucleaire lobby.

Het Nationale Afvalplan dat Niras voorlegt, focust op de opslag van afval uit de Belgische centrales. Ze werken al dertig jaar aan dit plan. “Niras is een overheidsbedrijf, maar haar onafhankelijkheid kan men sterk in twijfel trekken”, zegt De Putte. “Via dochteronderneming Belgoprocess is Niras betrokken bij het Nucleair Forum. De controle op de kernafvalproducenten is dus niet onafhankelijk.”

De Putte zegt dat Robert Leclère twee onverenigbare functies bekleedt. Als voorzitter van het Nucleair Forum verdedigt hij de belangen van de nucleaire industrie, maar daarnaast is hij de CEO van Synatom. Synatom is een dochteronderneming van Electrabel waardoor ze automatisch lid is van het Nucleair Forum. Dit is problematisch aangezien ze in opdracht van de overheid het fonds voor de ontmanteling van de kerncentrales beheren. De overheid heeft bovendien een golden share in dit bedrijf en twee vertegenwoordigers in de raad van bestuur. De overheidsinstellingen verdedigen zo privébelangen in de nucleaire industrie.

Wat is het doel van de campagne?

De overheid moet tegen het najaar van 2009 een duidelijk standpunt innemen tegenover kernenergie. Sinds de ramp in Tsjernobyl in 1986 reageerden nationale regeringen met de voorbereiding op een kernuitstap. Ook België nam goede voornemens en in 2003 ontstond een wettelijke regeling omtrent de uitstap. In 2014 moeten de drie kleinste centrales sluiten. Momenteel heeft ons land zeven centrales die goed zijn voor 55 procent van alle electriciteit.

De Belgische politiek trekt zich ondertussen terug en wil een herziening van de wet. De nucleaire industrie reageert met een mediaoffensief om druk uit te oefenen op de beleidsmakers en de publieke opinie. Uit een peiling naar de opinie bij de bevolking blijkt dat 15 procent voor kernenergie is en 15 procent tegen, 70 procent heeft totaal geen standpunt ingenomen over de kwestie. Vooral die groep willen het Nucleair Forum en Niras aanspreken. De campagne moet een draagvlak voor kernenergie creëren. Daarom plant het forum nog twee acties om de druk op onze beleidsvoerders op te voeren. De eerste in juni met de verkiezingen en de tweede in oktober na de zomerpauze voor de regering. Ook Niras vraagt tegen uiterlijk 2010 een principeakkoord over de opslag van radioactief afval in ondergrondse kleilagen. Tegen dan is men trouwens al veertig jaar bezig met onderzoek hiernaar.

Waar ontstaat het protest?

Verschillende verenigingen dienden ondertussen klacht in bij JEP, Jury voor Ethische Praktijken inzake reclame tegen de pro-kernenergiecampagne. Deze klachten zullen dinsdag door de jury behandeld worden. Dan zal duidelijk zijn of de inhoud van de campagne in strijd is met de wettelijke bepalingen inzake de neutraliteit van de boodschap. Tinne Van der Straeten, federaal parlementslid (Groen!) diende een klacht in tegen het Nucleaire Forum, omdat de campagne niet neutraal is. “De campagne is misleidend, omdat ze stelt zowel voor- als tegenargumenten naar voor te schuiven, terwijl het wel degelijk de bedoeling is het publiek voor zich te winnen.” Ook Greenpeace reageert op de campagne. “We zullen correcte informatie verspreiden om de voor- en tegenargumenten op een neutrale manier uit te leggen.”, aldus De Putte.

Minister van Consumentenzaken en Klimaat, Magnette (PS) ontving een klacht van de milieuvereniging 'Respire'. Zij spreken van pure manipulatie. Senator Lambert (SLP) sprak Magnette aan over de inmenging van overheidsbedrijven in de campagne, het SCK en IRE moeten zich terugtrekken. Wat Synatom betreft vindt hij dat de CEO Leclère moet kiezen tussen Synatom of zijn voorzitterschap bij het Nucleair Forum, de twee functies zijn onverenigbaar. Ook de vertegenwoordigers van de overheid in de raad van bestuur van Synatom zijn onaanvaardbaar.

Hoe verdraait het Nucleair Forum de anti-kernenergieargumenten in de campagne?

U bent voor kernenergie want u wilt altijd electriciteit

De voorraad van fossiele brandstoffen is uitputbaar. Ze zijn ook niet overal verkrijgbaar, uranium wordt nauwelijks gedolven in Europa. Volgens het Nucleair Forum zijn ze buiten de weinig stabiele gebieden als het Midden-Oosten en Rusland, ook verkrijgbaar in Canada en Australië. Het forum verzekert dat we er ook nog verschillende eeuwen beroep op kunnen doen. Dat klopt volgens Groen! niet. Volgens hun is er gezien het huidige verbuik nog slechts uranium voorradig voor de komende 60 jaar. Moesten de expansieplannen in China en India ook effectief doorgaan dan zal het uranium nog sneller uitgeput zijn. Het nucleair forum haalt aan dat hernieuwbare energie niet altijd beschikbaar is. Groen! haalt verder nog aan dat ons kerncentralepark verouderd is.

Kernenergie is niet veilig

De kernlobby schat de kans op een ernstige kernramp bij ons bijzonder klein is, maar er is natuurlijk wel een kans. Dit stelt groen!. Ze vinden het ook raar dat als kerncentrales zogezegd veilig genoeg zijn om in Vlaanderen te staan, verzekeringsmaatschappijen de gevolgen van een kernongeval niet dekken.

Greenpeace heeft een jaarkalender gemaakt waarop op elke dag een incident, al dan niet ernstig, staat vermeld. Volgens het nucleair forum is er de laatste jaren veel geïnvesteerd in de veiligheid.Volgens hun zullen de nieuwe reactoren zelfs nog veiliger zijn. Groen! haalt aan dat kerncentrales een doelwit kunnen zijn van terroristische aanvallen. Het Nucleair Forum baart zich daar geen zorgen over omdat ze stelt dat de bewaking van nucleaire installaties hoog is inzake agressie en indringing. Het geeft wel toe dat er incidenten geweest zijn waar activisten binnengedrongen zijn op een terrein, maar verdedigt zich dat deze niet tot aan het eigenlijke nucleaire deel van de centrale konden geraken. Ook Anja Hermans stelde zich vragen bij de veiligheid rond de kerncentrales. Ze heeft een dossier gemaakt waarin ze de mankementen in de veiligheid rond de kerncentrale van Doel aantoonde. Als reactie hierop klaagde Electrabel haar aan.

U bent voor kernenergie want u wilt u kinderen de opwarming van de aarde besparen

Kerncentrales zorgen voor minder CO2 uitstoot dan klassieke gasgestookte centrales. In het totale proces stoten ze een derde CO2 uit van die klassieke centrales. Belgie haalt ongeveer 60% elektriciteit uit kernenergie en toch behoort België tot een van de landen met de hoogste CO2-uitstoot per hoofd en per eenheid BNP. Het kernafvalprobleem is zeer ernstig en onoplosbaar volgens Groen!. Er werden al miljarden geïnvesteerd in het zoeken naar een manier om hoogradioactieve stoffen gedurende een miljoen jaar veilig af te sluiten van de buitenwereld. Het klimaatpanel van de Verenigde Naties stelt vast dat kernenergie geen oplossing voor de klimaatverandering biedt.

Kernenergie is duur

Tijdens de Tweede Wereldoorlog kregen de grootste wetenschappers van die tijd een blanco cheque om onderzoek te doen naar kernenergie. Moest dit herhaald worden dan zou er volgens Groen! ongetwijfeld ook een nieuwe revolutionaire technologie kunnen ontwikkeld worden die kernenergie overbodig zou maken. Generatoren vervangen of nieuwe kernreactoren bouwen is zeer duur. Electrabel wil de stoomgenerator van Doel 1 vervangen, dat zou zo'n 100 miljoen euro kosten. Doel 1 moet normaal gezien sluiten in 2015. Met dat geld zouden 50 grote windturbines kunnen aangekocht worden.

De prijs van uranium heeft op de vrije markt de voorbije jaren aanzienlijke schommelingen doorgemaakt. Volgens het Nucleair Forum heeft dat weinig gevolgen gehad voor België omdat ze een werken met langetermijnscontracten met Synatom, dat de uranium voorraad beheert.

Tijdens de monopolieperiode van Electrabel kregen de Belgische huishoudens een van de hoogste stroomfacturen van alle OESO-landen.

U bent tegen kernenergie want u denkt aan het verleden

Volgens Groen! is kernenergie onlosmakelijk gelinkt aan de productie van atoomwapens zowel op institutioneel, technisch als historisch vlak. Zo verkocht de Belgische regering tijdens WOII hoogwaardig uranium uit Belgisch Congo aan de VS. Zij maakten er de atoombom mee die in 1945 op Hiroshima viel. Ook de ramp in Tsjernobyl is nog niet uit het geheugen verdwenen.

Bron: http://www.indymedia.be/nl/node/31756

KRS 1 op de Alex Jones Show

WeAreChangeBelgium — Sun, 25 Jan 2009 03:12:02 UT

Voor de HipHop-fan is KRS 1 zeker geen onbekende. Luister naar een onthullend interview van de Nr. 1 rapper/filosoof.

EU bereikt geen staakt-het-vuren

WeAreChangeBelgium — Mon, 05 Jan 2009 18:53:09 UT

Europese Unie bereikt geen staakt-het-vuren in Israëlisch-Palestijns conflict

Israël verwerpt, na besprekingen met een top-delegatie van de EU in Jeruzalem, het Europees voorstel voor een staakt-het-vuren in Gaza en belet ook, naast het weigeren van journalisten, de aanstelling van een internationaal waarnemingsorgaan die de mogelijkheid zou verschaffen om schendingen van mensenrechten en oorlogsmisdaden vast te leggen.

De verwerping kwam er op hetzelfde moment dat Hamas meedeelde dat deze een delegatie naar Egypte zou zenden voor onderhandelingen inzake het staakt-het-vuren. Tzipi Livni, Israëlisch minister van Buitenlandse Zaken benadrukte de positie van Israël en deelde mee dat het Hamas en niet de Palestijnen zijn die het doelwit vormen. Ze stelde dat ze geen reden zag voor observatie en buitenlandse controle. "I don't see how this can help," aldus Livni.

De EU-delegatie verklaarde dat Israël het internationaal recht moet respecteren. Dat voedsel en medische hulp zo vlug mogelijk ter plaatse moeten geraken. Daarover werden nog geen besluiten genomen die de Palesijnse bevolking kan ondersteunen.

Israël 28ste EU-lidstaat?
Ondertussen heeft de Commissie van Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid van het Europees Parlement immers ingestemd met een voorstel van de Europese Commissie en de Raad voor deelname van Israël aan Europese programma’s. Dit maakt van Israël nog geen volwaardig lid maar geeft deze de mogelijkheid om o.a. onrechtmatig taxatievoordelen te verkrijgen in de Europese Gemeenschap, deel te nemen aan alle wetenschappelijke, academische en technische programma’s van de Europese Unie, deel te nemen aan Europol (het samenwerkingsverband van de Europese politiediensten) en dit wetende dat foltering, in tegenstelling tot het Europese Gemeenschapsrecht, volgens Israëls nationale wetgeving niet illegaal is.

Voor meer info: http://vl.attac.be/article1225.html

Ondertussen blijft het dodental aan burgerslachtoffers in Gaza stijgen...

Europese Unie verspeelt geloofwaardigheid in Gaza

WeAreChangeBelgium — Mon, 05 Jan 2009 11:47:26 UT

Hoe de Europese Unie haar geloofwaardigheid verspeelde in het Israëlisch-Palestijnse conflict

Door Bilal Benyaich

Bilal Benyaich is politoloog en schrijft een boek over het Europese buitenlandse beleid ten opzichte van het Israëlisch-Palestijnse conflict sinds 1948. Dit stuk verscheen eerder De Morgen, 2/1/2009.

De Israëlische oorlog tegen de Palestijnen in de Gazastrook heeft weinig reactie, laat staan actie, uitgelokt in Europese beleidskringen. Op een oproep van Sarkozy tot een wapenstilstand van 48 uur na. Nochtans is de EU de grootste handelspartner van Israël en veruit de grootste donor van de Palestijnse Autoriteit. Wat zijn de wortels van onze bijna afwezigheid in het Israëlisch-Palestijnse conflict?

De Europese Gemeenschap erkent sinds de Verklaring van Venetië van 13 juni 1980 het Palestijnse recht op zelfbeschikking, maar is altijd blijven zitten met een politiek deficit in de regio. Hier zijn drie oorzaken voor. Ten eerste is dit te wijten aan de dominante Amerikaanse rol in de regio. Ten tweede kampt de EU met institutionele onvolmaaktheden waardoor ze op cruciale momenten niet met één stem kan spreken. Ten derde is er een kloof tussen de mogelijkheden die de EU voorhanden heeft en de bedroevende afwezigheid van de wil om deze ook consequent te benutten. Laten we ons beperken tot dat laatste.

Het sterkste wapen waar de EU over beschikt - wat haar onderscheidt van andere internationale actoren - is haar economische macht. Binnen het Euromediterraan Partnerschap waar Israël en de Palestijnse Autoriteit deel van uitmaken, hanteert de EU in theorie een zogenaamd politiek conditionaliteitsbeleid. Dit houdt in dat op voorwaarde van het respecteren van de mensenrechten, democratie en de rechtsstaat de EU een economische en politieke associatie aangaat, of behoudt, met de oeverstaten van de Middellandse Zee. De associatieakkoorden kunnen bij het schenden van dit mensenrechtenprincipe (artikel 2) of in geval van special urgency (artikel 79) geschorst worden. Deze contractuele relaties vormen met andere woorden een belangrijke wortel en stok - beloning en straf - van de EU in haar betrekkingen met de mediterrane landen.

Naar aanleiding van de bloedige invallen van Sharon in de bezette Palestijnse gebieden, én de illegale export van producten vervaardigd in de bezette gebieden onder Israëlisch oorsprongscertificaat, riep het Europees Parlement in 2002 de Europese Raad op om het associatieakkoord met Israël op te schorten. Een primeur. Toenmalig voorzitter van de Europese Commissie, Romano Prodi, schaarde zich achter de oproep, maar de Europese Raad van regeringsleiders reageerde in verdeelde slagorde, volgens de eigen nationale belangen en overtuigingen. Israël kwam er zonder kleerscheuren van af, wat feitelijk neerkwam op... een pro-Israëlische bias.

Deze pro-Israëlische houding werd vervolgens met de komst van het Europees Nabuurschapsbeleid wel erg uitgesproken. Het EU-Israël-actieplan dat in december 2004 in Brussel opgesteld werd, bevatte geen enkele oproep tot het beëindigen van de bezetting en het buitensporige geweld. Israël was erin geslaagd om de economische van de politieke relaties te scheiden. Het actieplan met de Palestijnse Autoriteit daarentegen bevatte een duidelijke opdracht om "the fight against and prevention of terrorism" onverwijld te vervullen.

Politiek failliet
Op 21 januari 2006 zou Hamas een klinkende verkiezingsoverwinning behalen. Niet omdat de politieke islam de harten van de Palestijnen had veroverd, maar dankzij het unilateralisme van Israël en het opportunisme en de corruptie van Fatah. De afwijzende Europese reactie op deze electorale overwinning van Hamas zou het politieke deficit in een politiek failliet transformeren. In samenspraak met Israël en de VS schotelden de Europeanen Hamas de drie alombekende voorwaarden voor (erkenning van Israël, respect voor de door de PLO aangegane akkoorden en het afzweren van geweld). Het was te nemen of te laten.

Alsof de erkenning van (een) Israël niet eerder de uitkomst zou moeten zijn van een vredesproces eerder dan een voorwaarde ervoor. Het land heeft immers geen internationaal erkende grenzen. Bovendien had menig jurist en politoloog gesteld dat Hamas Israël impliciet had erkend door aan Palestijnse verkiezingen deel te nemen. Deze grepen immers plaats binnen de door het Osloproces uitgetekende gebieden en erkenden dus de facto het Israël van voor 1967.

Ondertussen had Fatah geweigerd om in een eenheidsregering te stappen. Hamas stelde op 29 maart 2006 de nieuwe Palestijnse regering voor: 18 van de 24 regeringsleden waren Hamaspartizanen, 6 waren (onafhankelijke) technocraten, waaronder één christen. "The Palestinian people have opted for this government, so they will have to bear the consequences", aldus een dreigende Ben Bot. Niet veel later zou het Kwartet (VS, EU, VN en Rusland) een totale boycot afkondigen van de Palestijnse gebieden en de democratisch verkozen regering. Benita Ferrero Waldner, Eurocommissaris voor Externe Betrekkingen en het Europees Nabuurschapsbeleid, wond er geen doekjes om: de EU hoopte dat Hamas de schuld zou krijgen voor de dramatische politieke, sociale en economische toestand die resulteerde uit de boycot. Wat niet gebeurde, integendeel.

De boycot stortte de bezette Palestijnse gebieden in de grootste humanitaire crisis sinds 1948. Er werd dan maar besloten een Tijdelijk Internationaal Mechanisme uit te werken om de humanitaire crisis 'af te lijnen'. De verliezer van de verkiezingen, Mahmoud Abbas, werd our man en werd financieel gesteund. Dit polariseerde de twee politieke families en leidde tot een ware burgeroorlog waar het Kwartet de oorzaak van was.

Dankzij bemiddeling van de Saoedi's konden de twee politieke families toch boven zichzelf uitstijgen en werd in maart 2007 het Mekka-akkoord ondertekend. De eenheidsregering die in de steigers stond, werd geboycot door het Kwartet. Dit leidde weerom tot intra-Palestijns geweld en tot de politieke opdeling van de Palestijnse gebieden: Gaza onder Hamasadministratie bleef hermetisch afgesloten van de buitenwereld en het Fatahbewind op de Westelijke Jordaanoever werd voluit gesteund door het Westen.

De normatieve ster van de EU is een vallende, uitdovende ster geworden. Het versterken van het associatieakkoord met Israël op 16 juni 2008, met unanimiteit van stemmen (!), heeft de geloofwaardigheid van de EU sterk aangetast. Hiermee gaf de EU Israël immers carte blanche voor al haar
koloniale en andere avonturen met het argument dat het opschorten van het associatieakkoord de Israëli's helemaal zou verwijderen uit de invloedssfeer van de EU. Dit is een drogreden, als je weet dat Israël de grootste waarde hecht aan dit associatieakkoord omdat de EU haar grootste handelspartner is (de export van Israël naar de EU bedraagt 32%, de import vanuit de EU bedraagt 40%, 2005).

Door de wortel inconsequent en de stok nooit te hanteren jegens een geassocieerd land dat excelleert in schendingen van het internationaal en humanitair recht heeft de EU haar geloofwaardigheid verspeeld. Niet het minst in de ogen van de Israëli's, zij kunnen vandaag oorlogsmisdaden begaan in Gaza (en de Westelijke Jordaanoever) en op beide oren slapen.

Belgische oppositie gemuilkorfd?

WeAreChangeBelgium — Sat, 03 Jan 2009 15:33:58 UT

Terwijl sommige kranten uitpakken met het vertrouwen van de Kamer voor regering Van Rompuy I blijkt dat het vertrouwen zoek is voor meer dan een derde van deze Kamer.

Welles-nietes spel
CD&V en Open VLD zouden hebben verklaard dat er nu toch geen parlementaire onderzoekscommissie komt die de aanpak van de bankencrisis moet onderzoeken. Alleen een bijzondere commissie met minder bevoegdheden zou er komen. Voor het onderzoek naar de vermoedelijke schending van de scheiding der machten door de regering Leterme komt er een zogenaamde commissie van experts waarbij de parlementsleden de betrokkenen niet zelf kunnen ondervragen. Een verslag zou opgemaakt worden door "bepaalde" experts en voorgelegd kunnen worden aan de parlementsleden.

Loyaliteit of strategisch opportunisme?
Men hoeft geen politiek analyst te zijn om in te zien dat het witwassen van o.a. een Leterme en Vandeurzen ondersteund wordt door het “loyaal” gedrag en de daarop volgende open brief van een Vervotte. Al heeft deze meerderheid een klap van de molen ontvangen is de (vooropgestelde) witwasoperatie een georchestreerd feit. Dat Vervotte haar loyaliteit benadrukt maakt op zijn minst deel uit van een logische politieke strategie die nu al zijn vruchten afwerpt.

D’Hondt van de premier
Hans D’Hondt, beschouwd als “mastermind” achter het Fortisschandaal zal zich klaarblijkelijk geen zorgen hoeven maken inzake zijn aansprakelijkheid in deze kwestie. Deze gewezen kabinetschef van de afgetreden premier Leterme blijft ook aan de zijde van Herman Van Rompuy en neemt plaats achter de schermen van deze nieuwe regering. En we dachten dat dit soort praktijken alleen maar in de VS konden toegepast worden...

2011?
De speech van de nieuwe premier in de Kamer was er een van vertoon en impasses. Tewerkstelling en milieubeleid werden volgens hem niet aangekaart. Nochtans werden deze juist wel aangekaart door de oppositie. Wat daarentegen noch door Van Rompuy, noch door de meerderheid werd behandeld en één zin van de oppositie verdiende, is de rol van België in de EU en vooral in welke mate de ratificering van het Verdrag van Lissabon er een is die de meest fundamentele democratische waarden van ons land met de voeten betreedt. (http://www.indymedia.be/nl/node/30841)

Van Rompuy sloot zijn betoog af met kwakzalverij van de bovenste plank: “Beoordeel mij niet op intenties, maar op resultaten aan het einde van de rit (nl. 2011). Zoals bij een doofpotoperatie zou men stilzwijgend moeten toekijken tot deze feitelijk onomkeerbaar verklaard wordt en zou men de intentie niet onder de loepe hoeven te nemen. Dat deze onzin op luid applaus van de meerderheid werd getrakteerd zou niemand moeten verbazen.

De oppositie die tijdens de zitting in de Kamer toch enkele keren raak schoot stond erbij en keek ernaar...

Verdrag van Lissabon: waar wringt het schoentje?

WeAreChangeBelgium — Tue, 09 Dec 2008 14:01:18 UT

Interview & Artikel: Habib Reffas

In 2004 haalden Georges Debunne, Jef Sleeckx en Lode Van Outrive 15.000 handtekeningen op voor hun verzoekschrift met de vraag voor een Vlaams referendum over de Europese Grondwet. De campagne 'Onze Zeg/Notre Mot à Dire' is een vervolg op het initiatief en roept op tot mobilisatie. Maar waarom is het streven naar een referendum inzake het Verdrag van Lissabon van belang? Natan Hertogen legt het ons uit.

Wat is de doelstelling van 'Onze Zeg/Notre Mot A Dire'?

Het Verdrag van Lissabon is voor 95% hetzelfde als de Europese Grondwet. Reden genoeg dus om bij de eis van een referendum te blijven. De ondertekenaars van deze nieuwe oproep willen dat de Belgische burgers hun zeg kunnen hebben over deze nieuwe Europese staatshervorming.
Toen bleek dat hier geen gehoor aan gegeven werd, zijn we met de initiatiefnemers de ratificatie op de voet blijven volgen. Onze doelstelling, breed genomen, is bij te dragen tot een open en eerlijk publiek debat rond Europa. In ons land blijft dat teveel achterwege. Nochtans is de EU bijzonder belangrijk in het dagelijks leven van ons allemaal."

Waarom is een referendum zo belangrijk aangezien het verdrag goedgekeurd moet worden door democratisch verkozen vertegenwoordigers?

Voorstanders van het Verdrag van Lissabon klagen wel eens over het gebrek aan betrokkenheid van de doorsnee Europeaan bij het Europese project. Veel politici en academici hebben het trouwens openlijk over het democratisch tekort van de Europese instellingen. Het Franse referendum over de Europese Grondwet vinden we nu juist een schoolvoorbeeld van hoe je hier iets aan kan doen.

Maandenlang hebben honderdduizenden Fransen (en later de Nederlanders en de Ieren) zich beziggehouden met het Europese vraagstuk. Zo’n stevig maatschappelijk debat moet niet geromantiseerd worden, maar we mogen er zeker van zijn dat het aantal Fransen, Nederlanders en Ieren met een gezond inzicht in, en een uitgesproken en beargumenteerde mening over Europa exponentieel is toegenomen. Zo een verrijking voor de democratie wensen wij onze eigen politici ook toe. Bij de komende verkiezingen zullen een merendeel van de Fransen, Nederlanders en Ieren perfect weten waar de Europese kandidaten voor staan.

Ten tijde van de Europese Grondwet kregen we nogal eens het verwijt dat we met ons verzoekschrift voor een referendum de representatieve democratie wilden ondergraven. Sommige sociaal-democratische verkozenen waren daar keihard in. Die kritiek was en is onterecht.

Wanneer we met Onze Zeg sinds een jaar een referendum vragen over het Verdrag van Lissabon, doen we dat niet omdat we ons parlement willen afvoeren. De basisisvraag is voor ons steeds dezelfde: “Welk Europa willen we en hoe kan je dat bereiken”.

Je moet weten dat het Verdrag van Lissabon een rechtstreekse invloed zal hebben op meer dan 80% procent van onze wetgeving. De discussie over deze Europese 'staatshervorming' is voor de Belgische bevolking dus de meest fundamentele van de laatste twintig jaar. Een eventuele splitsing van BHV zal véél minder invloed hebben op het dagelijkse leven van de inwoners van Brussel, Halle en Vilvoorde dan het Verdrag van Lissabon op gans België. Als Europa zo belangrijk is geworden, wordt het tijd dat iedereen daarover zijn of haar zeg kan doen.

Aangezien in ons land de meeste mensen bitterweinig afweten over de EU lijkt een referendum de meest efficiënte en kwalitatieve manier om een democratisch en inhoudelijk debat te organiseren. Het enige wat onze politici moeten aanvaarden is dat je van een open en eerlijk maatschappelijk debat niet de uitslag kan regelen. Daar wringt natuurlijk het schoentje.

Over het Vedrag van Lissabon is letterlijk gezegd dat het 95% hetzelfde is als de verworpen Europese Grondwet. Het enige wat echt verschilt, is dat het onleesbaar opgesteld is om de publieke opinie te omzeilen (verklaringen van Giscard d'Estaing en Karel De Gucht). Frankrijk en Nederland werden afgeraden nog eens een referendum te organiseren, omdat men zeker wist dat de parlementen wél zonder problemen zouden ratificeren. Nu Ierland 'neen' gezegd heeft, zitten de Europese leiders te wachten tot de peilingen weer overhellen naar 'ja' om het verdrag nog eens voor te leggen. Dat is trouwens een truukje dat al met succes toegepast is in Ierland (met het Verdrag van Nice) en Denemarken (met het Verdrag van Maastricht). Ik vind dat allemaal toch heel erg raar. Het debat opentrekken met zinnige en democratische middelen, zoals een referendum, lijkt ons het beste antwoord hierop.

Dus klagen voorstanders van het Verdrag van Lissabon over het gebrek aan betrokkenheid van de doorsnee Europeaan bij het Europese project en worden tegelijkertijd referenda, die juist Europeanen zouden kunnen betrekken, gemeden. Is dit niet tegenstrijdig?

Als het over de Europese Unie gaat, bestaat er een heel wijdverbreide “pensée unique”. De Europese eenmaking wordt al sinds jaar en dag beheerd en gedragen door onderhandelende staten. Door politici en diplomaten dus en niet door de Europese bevolking. Mainstream politici en veel van hun kiezers zijn er heilig van overtuigd dat enkel de regeringen legitiem zijn om te beslissen over het wat, wanneer en hoe van de eenmaking. Dat wordt allemaal beargumenteerd met grote verhalen over het prachtige functioneren van de representatieve democratie. Maar je kan daar toch wat kanttekeningen bij maken. Barones Els Witte bijvoorbeeld, een trouwe sociaal-democrate, wijdt in haar boek 'Politiek & democratie' een heel hoofdstuk aan de manier waarop de partijen die representatieve democratie ondergraven. Je zag dat trouwens heel goed in de parlementaire stemmingen over het Verdrag van Lissabon (dat waren er 9 in België). Zo goed als niemand had dit verdrag doorgenomen. Iedereen volgde gewoon de instructies van de partijhoofdkwartieren op.

Om de controle van nationale regeringen, politici en hun partijen, op de weg die de EU inslaat, te behouden, wordt er nogal eens pijnlijk onkritische of zelfs compleet gekleurde informatie verspreid. De EU van vandaag is daarbij, ook daardoor, helemaal geen sociaal project. Nogmaals, zonder te beweren dat referenda altijd en overal alles oplossen, zie je in het Europees debat toch telkens dat ze gemeden worden. Zogezegd omdat extreem-rechts ze zou manipuleren, zogezegd omdat "je geen 'ja' of 'nee' kan antwoorden op zo een complexe vraag" (parlementairen die hun huiswerk niet maken mogen dat dan wel...), zogezegd ook omdat de CIA tegenstemmen heeft gesponsord (een geval in Ierland),enz. Elk argument is goed. Maar eigenlijk is men gewoon bang dat een referendum, zoals in Frankrijk, Nederland of Ierland, weer eens té goed de mensen aan het denken zou zetten. Men wil kost wat kost dit asociaal en ondemocratisch Europees project doorduwen.

Jullie verspreiden een oproep om donderdag 11 december naar het Schumanplein te trekken. Waarom op 11 december?

Op 11 en 12 december gaat in Brussel de laatste Europese Raad van 2008 door. Dit is de minst bekende, maar allerbelangrijkste EU-instelling. De eerste ministers, buitenlandministers van alle EU-lidstaten en sommige staatshoofden nemen er samen alle grote beslissingen.

Deze keer ligt naast de economische crisis ook het Ierse 'neen' op tafel. Verwacht wordt dat de Europese leiders de Ieren met wat symbolische toegevingen zullen proberen lijmen. Er komt dan een nieuw referendum in de herfst van 2009, waar ze wel 'ja' moeten zeggen tegen Lissabon.

Veel Ieren hebben dat al eens meegemaakt (met het verdrag van Nice) en vinden die aanpak maar niets. Daarom komen er een twintigtal actievoerders van de Ierse 'Peoples Mouvement' protesteren op de top. Met ‘Onze Zeg’ gaan we hen ondersteunen. We vinden dat we als Belgen onze verantwoordelijkheid moeten opnemen wat het Europees debat betreft en zullen ook zorgen voor de logistiek en de ondersteuning van de mensen die in ons land komen protesteren.

s' Avonds om 19 u in de Pianofabriek (Fortstraat 35 A, Sint-Gillis) houden we ook een meeting met sprekers van de drie landen die 'neen 'gestemd hebben.

Abonnement nederlands staatsburgerschap opzeggen

WeAreChangeBelgium — Tue, 09 Dec 2008 09:53:59 UT

In een brief aan Koningin Beatrix van Nederland legt deze burger uit waarom hij zijn nederlandse staatsburgerschap wil opzeggen.

Beste Bea,

Ik ben ten einde raad. Op de een of andere manier schijnt het onmogelijk te zijn om een naar mijn mening relatief simpele handeling te verrichten. Wat ik ook verzin, waar ik ook aanklop, overal loop ik tegen muren van onbegrip en tegenwerking aan. Werkelijk onbegrijpelijk, mijns inziens. Ik heb namelijk het volgende eenvoudige verzoek:

Ik wil graag mijn abonnement op het nederlands staatsburgerschap opzeggen. Na ruim dertig jaar lid geweest te zijn van uw vereniging ben ik tot de conclusie gekomen dat ik niets meer met deze club te maken wil hebben. Terugkijkend op bovengenoemde periode kan ik slechts concluderen dat mijn abonnementsgeld verbrast is aan diensten en goederen die mijn bestaan zogenaamd ten goede zouden komen. Weeg ik alle plussen en minnen van mijn lidmaatschap af, dan kom ik door het ontbreken van plussen op een bedroevend negatief eindresultaat uit. En aangezien ik mijzelf als relatief weldenkend individu beschouw, kan de conclusie er maar eentje zijn: overboord met dat belachelijke abonnement.

Nu heb ik deze stelling voorgelegd aan enkele medewerkers van uw vereniging. Tot mijn grote verbazing blijkt dat ik mijn abonnement helemaal niet beëindigen! Een van uw medewerkers wist het zelfs nog wat erger te maken: als ik niet aan mijn abonnementsgeld voldoe, dan zal ik binnen niet al te lange tijd onaangenaam worden verrast door wat andere medewerkers van uw clubje. Die mij dat abonnementsgeld dan alsnog, op waarschijnlijk gewelddadige wijze, afhandig zullen maken.

Hier ben ik toch wel enigszins van geschrokken. Als ik bijvoorbeeld bij een zorgverzekeraar een verzekering afsluit en deze verzekeraar maakt er het spreekwoordelijke potje van, dan verwacht ik niet dat ik gedwongen word mijn abonnement te behouden. En al helemaal niet dat die verzekeraar mij bij weigering thuis komt bezoeken en met hardhandige hand alsnog beslag weet te leggen op mijn bescheiden bezittingen.

Lacherig reageren op de reactie van uw medewerkers had helaas niet het beoogde resultaat: er ontstond al vrij snel een wat geïrriteerde sfeer en de wijd opengesperde, met bloed doorlopen ogen stelden mij zeker niet gerust. Dus ben ik snel op zoek gegaan naar andere manieren om toch maar zo spoedig mogelijk van dit onvrijwillige abonnement af te komen. Zoals deze noodkreet waarschijnlijk wel duidelijk maakt, is dat mij tot op de dag van vandaag nog niet gelukt.

Ik wil dus graag van dit sociale contract af en dan wel graag in levende en vrije vorm. Toen ik vol goede hoop en levenslust mijn moeder verliet, heb ik niemand mogen ontvangen die mij dit contract heeft voorgelegd. Ook mijn ouders is vantevoren niets gevraagd. Ik moet dus concluderen dat ik zonder mijn weten en bijzijn een contract heb afgesloten waar ik op geen enkele manier onderuit kan. Hoewel ik commercieel-technisch een buiging moet maken voor uw marktstrategie –een gemiddeld bedrijf zou hier een moord voor doen- moet ik hier toch ernstig mijn vraagtekens bij zetten.

Het feit dat iedereen stilzwijgend zijn of haar abonnement maandelijks verlengt, wil absoluut niet goedpraten dat uw vereniging door uw voorouders met geweld aan onze voorouders – en dus ons- is opgedrongen. Dat (en de huidige prestaties van uw genootschap) met de mantel der liefde bedekken is uiteraard een optie, maar voelt toch een beetje als een dochter die haar vader een leven lang van incest en mishandeling blijft vergeven. Is mogelijk uiteraard, maar ik krijg niet het idee dat dat het psychisch of sociaal welzijn van deze dochter ten goede zal komen. Een beetje de wereld op zijn kop, vindt u niet?

Maar verdomd, uw vereniging lijkt te bestaan bij de gratie van deze omgekeerde wereld. Uw abonnement is niet vrijwillig. Er is geen mogelijkheid tot opzeggen van dit wurgcontract. Uw vereniging kan zonder problemen ingrijpende beslissingen nemen zonder echt ledenoverleg. De contributie verhogen heeft uw club verheven tot een bijna heilige doelstelling. Mochten uw leden het hiermee oneens zijn dan hebben zij hele dikke pech. En bij tegenwerking krijgt men de belofte om een van uw speciaal ingerichte clubhuizen voor langere tijd verplicht te mogen bezoeken.

Ik kan mij sowieso niet vinden in uw opvattingen wat betreft het handhaven van orde en macht maar zelfs als ik mij probeer te verplaatsen in uw gedachtenkronkels, dan nog kom ik niet tot een bevredigend resultaat. Het betalen van abonnementsgeld heeft absoluut niet het beoogde resultaat en leidt in ongeveer alle gevallen juist tot een vermindering van de kwaliteit van de door u geleverde “diensten”. Daarbij gebruikt u ons abonnementsgeld ook nog eens voor zaken die het daglicht niet kunnen verdragen. Een van deze zaken is oorlog of het participeren in oorlogen die door andere verenigingen opgezet zijn.

Alleen het woord oorlog of een nauw gerelateerde term als geweld maken mij al fysiek onpasselijk. Ik wens niets maar dan ook niets met dit hele fenomeen te maken te hebben. Maar uw vereniging denkt daar blijkbaar heel anders over en volgt laf de op lucht gebaseerde ideologie van andere clubjes om bepaalde landen binnen te vallen en de mensen daar te vermoorden of wederom aan uw onvrijwillige lidmaatschap te onderwerpen. Met mijn abonnementsgeld.

Ik wens op geen enkele manier bij te dragen aan een systeem van politieke partijen waarbij slechts een flinterdunne schijn van inspraak wordt opgehouden. Het stemmen op bepaalde heerschappen die bepaalde subclubs binnen uw grote club bezetten, is mijns inziens een wanstaltige vorm van het in stand houden van moderne slavernij. De illusie dat uw leden ook maar enige inspraak hebben, al wordt deze door bijna alle leden van uw vereniging zonder al te aanwezige revolutionaire acties domweg geslikt, is gebaseerd op niets. Iedereen met enig historisch besef ziet dat uw vereniging geen enkele vooruitgang heeft geboekt en dat positieve verworvenheden die tegenwoordig aan uw vereniging worden toegeschreven, allemaal afkomstig zijn van burgers met progressieve gedachten betreffende het welzijn van de hele soort. Zaken als universeel stemrecht waarmee u tegenwoordig zo dweept zijn zwaar bevochten door de burgers en pas na lange tijd heeft uw vereniging met veel morren besloten deze eisen in te willigen. En eigenlijk werkte het uiteindelijk nog in uw voordeel ook. Een “tevreden” lid is tenslotte een veel productiever lid, niet?

De laatste paar jaren zijn vertegenwoordigers van uw vereniging nog een stapje verder gegaan wat betreft het onderdrukken van haar leden. Ik wil daar even op wijzen omdat het van een vrij stuitende houding richting deze leden getuigt. Waren wij voorheen nog enigszins gewaardeerde leden voor het abonnementsgeld dat wij opbrachten, tegenwoordig houdt uw club die schijn ook niet meer op: wij burgers zijn allemaal mogelijke terroristen en dienen daarom nog verder in onze vrijheden en verworvenheden beperkt te worden. Wederom de wereld op zijn kop. Een guitige documentaire van niet al te lang geleden wist het mooi te zeggen: er sterven per jaar meer mensen aan een pinda-allergie dan aan terrorisme. In hoeverre dit daadwerkelijk klopt dient natuurlijk bezien te worden maar het geeft wel een indicatie van de ernst van het zogenaamde probleem.

Aangezien u het waarschijnlijk druk heeft met het beramen van meer beperkende maatregelen tijdens het vieren van Bilderbergeresque vakantietochtjes, zal ik niet verder uitwijden betreffende het falen van uw vereniging. Ik ben zelfs bereid de recente monsterlijke afgang betreffende uw clubs “ingrijpen” in de financiële crisis niet verder aan te stippen. Om dus terug te komen op de kern van mijn verhaal: ik wil van mijn abonnement af. Ik heb de door uw club opgelegde voorzieningen niet nodig; die regel ik zelf wel. Dan kan het waarschijnlijk nog een stuk goedkoper en kwalitatief beter ook.

Ter verduidelijking zomaar een voorbeeld: toen bleek dat mijn oma enige tijd geleden na een onfortuinlijke val compleet verwaarloosd werd in het ziekenhuis, hebben wij als haar familie aan de bel getrokken. De mensen daar konden er niets aan doen, dat bleek al snel. Beperkte mankracht en degelijke. Het had weer eens te maken met uw vereniging. Vervolgens hebben mijn familieleden en ik besloten haar verzorging op ons te nemen maar dat hadden natuurlijk al veel eerder kunnen doen. Had heel veel ellende en weggegooid geld – zorg die nooit verleend is maar waar wel contributie voor betaald is- gescheeld.

Wat betreft aspecten als educatie kan ik kort zijn: ik schaam mij diep voor het onderwijs dat ik heb ontvangen. Volledige aspecten van onze geschiedenis zijn zwaar verkracht of simpelweg verzwegen omdat ze waarschijnlijk niet al te best in de verenigingsannalen naar voren zouden komen. Tijdens economieles is mij nooit verteld wat een belachelijke constructie ons financiële systeem eigenlijk wel niet is. Kleinigheidjes als “ons geld vertegenwoordigt geen waarde maar schuld” zijn van die juweeltjes waar een heldere scholier best wat mee kan. Dat ik dat soort dingen uiteindelijk zelf moet uitvinden onderschrijft wederom mijn punt: stik maar in jullie verenigingspropaganda, ik zoek het zelf wel uit. Ik zal uw vereniging nooit gaan versterken met extra leden - dat kan ik mijn geweten echt niet aandoen - maar mocht ik theoretisch gesproken nazaten voortbrengen, dan zou ik het niet over mijn hart kunnen krijgen hen naar uw herprogrammeringscursussen te sturen. Oh wacht, leerplicht. Dat zou dan weer dwang worden naar ik aanneem?

Als u uw organisatie zou willen verdedigen door het aandragen van argumenten betreffende, ik noem maar wat, mijn gebruik van uw wegennet, dan kan ik daar kort en bondig over zijn. Stuurt u mij aan het eind van elk jaar maar een factuur met daarop duidelijk aangegeven welke kosten er precies gemaakt zijn. Dan betaal ik braaf mijn deel. Zo werken die dingen tenslotte in een volwassen maatschappij als de onze.U verricht vrijwillig een dienst voor mij, ik betaal u vrijwillig het daarvoor verschuldigde bedrag. Lijkt me een eerlijke zaak. Bovendien mag u bovenstaande verrekenmethode voor al uw “diensten” toepassen, voor zover ik daar op geen andere manier aan kan komen.

Kortom beste Bea, ik zou graag vernemen hoe ik mijn abonnement zo spoedig mogelijk kan beëindigen. Liever vandaag dan morgen. Ik wens de rest van mijn leven door te brengen in een staat van relatieve mentale rust en wil niet continu verplicht en overbodig geconfronteerd worden met een compleet verziekt systeem. Heeft uw vereniging geen last van nog een extra lid, heb ik geen last van uw clubje en haar fundamentalistische aanhangers. Lijkt me een eerlijke deal.

Ik hoop spoedig iets van u te horen.

Met vriendelijke groeten,

Een bezorgde Chielosos.

p.s.: Als ik u beledigd heb door u af en toe met uw voornaam aan te spreken; dat is er helaas helemaal ingesleten. Mijn excuses. Ik heb de vervelende neiging om personen met wie ik sexuele omgang heb (cq. door wie ik genaaid word) bij hun voornaam te noemen. Dan weet u dat.

Bron: http://zaplog.nl/zaplog/article/beste_bea

De Vijf Stappen Naar Tirannie

WeAreChangeBelgium — Fri, 28 Nov 2008 02:11:41 UT

In deze documentaire wordt aan de hand van voorbeelden & onderzoek aangekaart in welke mate de misbruik van maatschappelijke kenmerken van verdeeldheid kunnen leiden tot het ergste.

Een aanrader voor iedereen.
(BBC documentaire in het engels)

Stap Vijf kan je terugvinden in mijn videos.

Iraans nucleair programma medegefinancierd door de VS

WeAreChangeBelgium — Thu, 06 Nov 2008 12:19:31 UT

Hoe de Amerikaanse regering langs de achterpoort het Iraans nucleair programma meefinanciert en de wereldbevolking alleen maar kan hopen...

Terugblik
In mei 2008 sloten Rusland en de Verenigde Staten een akkoord waardoor nucleaire bedrijven in beide landen nauwer kunnen samenwerken. Door de overeenkomst wordt het voor Russische bedrijven mogelijk zich op de groeiende Amerikaanse markt te begeven. Omgekeerd kunnen de Verenigde Staten profiteren van de grote voorraden uraniumerts op Russische bodem, de Russische technologische kennis en kunnen ze hun kernafval opslaan op Russische bodem.

De eerste Russische levering van nucleaire brandstof aan de Iraanse kerncentrale in Bushehr dateert van eind 2007. De VS en andere landen vroegen Rusland af te zien van de levering van splijtstaven maar de Russische regering deelde mee dat het tevreden was met de Iraanse extra toezeggingen en wees erop dat het atoomagentschap IAEA toezicht hield op de centrale.

Ondertussen beschuldigt het IAEA (International Atomic Energy Agency) Iran ervan onderzoek naar hun atoomprogramma te blokkeren, niet alleen uranium te blijven verrijken maar ook een gedeelte ervan te verduisteren en dus logischerwijze te werken aan een kernwapen.

Financiering & Ironie
Uit de door de Amerikaanse ‘General Accountability Office’ verkregen Russische documenten blijkt dat de ‘US Department of Energy’ twee Russische instituten financiert die Iran helpen met hun nucleair programma in Bushehr. Volgens CNN zou het departement een schamele 4 miljoen dollar aan belastingsgeld hebben bijgedragen.

De ironie in deze zaak is dat het VS Staatsdepartement ontelbare verklaringen verspreidde die Bushehr met de vinger aanwezen. Juist daar zou, volgens het departement, onder het mom van een commerciële kerncentrale voor vreedzame doeleinden een ander programma schuilgaan. Namelijk het verkrijgen van vooraanstaande technologie en nucleaire brandstof voor het verderzetten van hun atoomwapenprogramma.

Hoorzitting
Een ambtenaar van het Amerikaanse energie-departement kon, tijdens de hoorzitting van de ‘House Energy Committee’, geen verhelderende antwoorden formuleren op de gestelde vragen.

Samuel Bodman (Energy Secretary): “I have not have time to fully investigate (…) but I have directed the principle deputy of the NNSA (National Nuclear Security Administration) to look into those questions and to report back to me.”

Rep. John Dingell: “How Mister Secretary do you then rime that statement with what the State Department said when they said this: Iran uses Bushehr as a cover and a protection for obtaining sensitive technology to advance its nuclear weapons program?”

Samuel Bodman (Energy Secretary): “With respect to the Bushehr reactor my understanding is that this is something that we (…) that the president has spoken to president Poetin about. That euh… the proliferation issues have been discussed and that that reactor remains under IAEA safeguards.”

Risico & Hoop
Nochtans beweren experten in non-proliferatie dat de Russische hulp in Bushehr gebruikt kan worden om andere projecten te verwezenlijken.

Henri Sokolski (Nonproliferation Policy): “What the Russians are actually helping to do is to bring a large reactor online which can make scores of bombs worth of plutonium per year and we’re hoping the Iranians won’t divert any of this material.”

Op de website van de House Energy Committee staat o.a.volgende te lezen:

“Only this administration would complain about proliferation in Iran as part of the president Bush’s axes of evil and then finance it with American taxpayer dollars.”

Nieuwsbericht CNN: http://nl.youtube.com/watch?v=sL9xwcIDlvw

Bron / lees meer: http://www.indymedia.be/nl/node/30311

Amerikaanse oorlogsmisdaden. Klerkengericht

WeAreChangeBelgium — Tue, 04 Nov 2008 18:33:34 UT

Door Freke Vuijst

Amerikaanse regeringsfunctionarissen die hebben meegewerkt aan het wettelijk kader voor keiharde verhoortechnieken als op Guantánamo, kunnen vervolgd worden voor oorlogsmisdaden.

Het was toeval, zij het een ironisch toeval, dat op de herdenkingsdag van de VN-Conventie tegen Martelen twee hoge regeringsfunctionarissen ondervraagd werden over de toepassing van marteltechnieken in de oorlog tegen het terrorisme. David Addington, chef-staf van vicepresident

Dick Cheney, en John Yoo, oud-medewerker van het ministerie van Justitie, nu hoogleraar rechten in Berkeley, moesten onder ede vragen beantwoorden van een congrescommissie die onderzoekt wie verantwoordelijk is voor de mishandeling en marteling van terreurverdachten in de Amerikaanse gevangenissen in Guantánamo Bay, Irak en Afghanistan. Een week eerder was William Haynes, tot voor kort de hoogste jurist op het ministerie van Defensie, ondervraagd door een andere commissie over dezelfde zaak.

Addington, Yoo en Haynes zijn geen van drieën politieke sterren. David Addington, die de bijnaam 'Cheney's Cheyney' draagt, heeft zelfs nooit een interview gegeven. Maar deze mannen vormden samen met Alberto Gonzales (oud-juridisch adviseur van president Bush, oud-minister van Justitie) en diens rechterhand Timothy Flanigan een geheim genootschap: de War Council. Achter gesloten deuren in het Witte Huis en het Pentagon ontwierpen de vijf het juridische kader voor de harde ondervraging van terreurverdachten.

Addington was het brein van de War Council. Yoo de auteur van de memoranda die de Geneefse Conventies opzij zette. Yoo schreef ook het ontwerp van de verhoortechnieken die volgens de vijf juristen wél waren toegestaan en niet onder marteling vielen. Daarvoor moesten de juristen de Conventie tegen Martelen (die Amerika heeft ondertekend) zo nauw interpreteren dat alleen 'pijn die gepaard gaat met serieuze fysieke verwondingen, zoals het uitvallen van organen, het beschadigen van lichaamsfuncties, of zelfs dood' marteling genoemd kon worden.

Haynes was de gatekeeper: hij moest militaire juristen die protesteerden tegen de ondervragingstechnieken op een zijspoor zetten. Over de rol van Gonzales en zijn rechterhand in de War Council is weinig bekend. De activiteiten van de War Council beperkten zich niet tot het schrijven van memo's.

De juristen brachten in september 2002 ook een bezoek aan Guantánamo Bay, waar ze de militaire leiding instrueerden in de rechtsgeldigheid van harde technieken. Onder ede voor de congrescommissie vertelde Addington dat hij ten minste vijf keer op Guantánamo is geweest. Hij had ook een verhoor geobserveerd via een confrontatiespiegel. Niemand had de gedetineerde aangeraakt. Van de gesprekken die hij op Guantánamo had gevoerd, herinnerde hij zich niets. Addington was niet de enige die aan geheugenverlies leed. De Washington Post turfde de gaten in Haynes geheugen: 23 don't recalls, 22 don't remembers en 16 don't knows.

John Yoo maakte in tegenstelling tot de arrogante Addington een bange indruk. Hij durfde nauwelijks een vraag te beantwoorden zonder eerst zijn advocaten te raadplegen en beriep zich herhaaldelijk op 'nationale veiligheid' of zijn beroepsgeheim. Scott Horton, een New Yorkse mensenrechtenadvocaat en hoogleraar aan Columbia Law School, zat in de zaal tijdens de hoorzittingen. Hij vond Yoo's optreden opmerkelijk, vertelt hij. 'Yoo heeft op meer dan driehonderd bijeenkomsten over zijn werk voor het ministerie van Justitie gesproken. Maar zodra hij onder ede staat en dus blootstaat aan vervolging voor meineed als hij liegt, wil hij geen antwoord geven.'

Obama?
Het onvermogen van Congresleden om obstruerende getuigen als Addington, Yoo en Haynes aan te pakken, heeft geleid tot de roep om andere onderzoekskanalen. De American Bar Association, een grote bond van rechters en advocaten, ziet liever een 9/11-achtige commissie, behelst met speciale opsporingsbevoegdheden die het beleid rond de mishandeling van gedetineerden tot de bodem uitzoekt. De burgerrechtenorganisatie ACLU is voor de aanstelling van een speciale aanklager die hoge overheidsfunctionarissen strafrechtelijk aansprakelijk kan stellen voor de mishandeling en marteling van gevangenen.

Beide voorstellen zijn politiek moeilijk verkoopbaar. Ook als de Democraat Obama over een half jaar in het Witte Huis zit is het zeer de vraag of hij zijn vingers wil branden aan deze zaak. Het is een dilemma, want de wrede behandeling van terrorismeverdachten zal Amerika blijven achtervolgen zolang niemand aansprakelijk wordt gesteld.

Een bijkomend probleem is de kwestie van immuniteit. Toen het Hooggerechtshof besloot dat gedetineerden in Guantánamo Bay wel onder de Geneefse Conventie vielen, nam het Congres in 2006 de Military Commissions Act aan die de president het recht geeft terreurverdachten te martelen, te classificeren als enemy combatants en levenslang op te sluiten zonder dat ze ooit voor een rechter verschijnen. De wet is met terugwerking - tot november 1997 - van kracht, een 'get out of jail'-kaart voor iedere Amerikaan die beschuldigd wordt van oorlogsmisdaden of schendingen van mensenrechten.

Het meest realistische scenario is daarom de vervolging van Amerikanen in Europa. Mensenrechtenadvocaat Scott Horton: 'Oor-logsmisdaden vallen onder het principe van universele jurisdictie, ofwel ieder land kan op de naleving van de wet toezien. De immuniteitskwestie in Amerika zelf maakt dit zelfs waarschijnlijker. Als een land het wettelijk onmogelijk maakt om zijn politieke leiders te vervolgen, dan hebben andere landen een extra verplichting om dat wel te doen.'

Een vervolging voor het Internationaal Strafhof is volgens Amerikaanse juristen onwaarschijnlijk omdat Amerika er niet aan deelneemt. Spanje en Italië liggen het meest voor de hand; aanklagers in die landen zijn politiek onafhankelijk. Bovendien hebben Spaanse staatsburgers en ingezetenen in Guantánamo gevangengezeten en schept in Italië de rechtzaak - in absentia - tegen CIA-agenten voor de kidnapping en rendition van Abu Omar een precedent.

Volgens Horton worden de dossiers tegen Amerikanen nu al aangelegd in Europa. Ook al zal Amerika zijn onderdanen nooit uitleveren, Europa is niet langer veilig. Horton: 'Ik zou mensen uit de Bush-regering aanraden om Europa als vakantiebestemming te mijden.'

Wie kunnen er vervolgd worden? Niet George W. Bush en Dick Cheney, zij genieten als staatshoofden immuniteit. Oud-minister van Defensie Donald Rumsfeld loopt wel gevaar. Zijn handtekening staat onder het Haynes-memorandum (geschreven door Yoo) met achttien harde verhoortechnieken. De meest overtuigende bewijslast betreft echter de juristen. De vervolging van juristen voor oorlogsmisdaden heeft een historisch precedent waarmee Amerikanen bekend zijn.

De zaak heet United States vs. Josef Altstötter and others, en vond plaats in 1947 in Neurenberg. De Amerikanen klaagden zestien topjuristen van het naziregime aan voor het creëren van het juridische raamwerk waarbinnen de gruweldaden plaatsvonden. Wat er in Guantánamo Bay, Abu Graib en de gevangenissen in Afghanistan gebeurde is niet te vergelijken met de misdaden van de nazi's, maar het onderliggende principe is hetzelfde: juristen die weten of hadden kunnen weten dat hun interpretatie van het recht de internationale rechtsnormen schendt, kunnen vervolgd worden.

http://www.vn.nl/Buitenland/ArtikelBuitenland/AmerikaanseOorlogsmisdaden.Klerkengericht.htm

De economische depressie,vanuit een lange termijnperspectief

WeAreChangeBelgium — Tue, 04 Nov 2008 18:07:17 UT

Door Immanuel Wallerstein
Vertaling door Marc-Antoon De Schryver

De depressie is begonnen. Journalisten blijven zedig aan economisten vragen of er al dan niet een recessie aankomt. Geloof ze maar niet. We staan nu al aan het begin van een wereldwijde depressie, met bijna overal aanzienlijke werkloosheid. Die depressie kan de vorm aannemen van een klassieke nominale deflatie, met alle gevolgen van dien voor de bevolking. Of ze kan de vorm aannemen van een op hol geslagen inflatie, wat gewoon een andere manier is waarop waarde ontsnapt, en die voor de gewone mensen nog erger is.

Iedereen wil natuurlijk weten wat de oorzaak is van deze depressie. Zijn het de derivatives - door Warren Buffet ook wel “finaciële massavernietigingswapens” genoemd? Of zijn het de subprime mortgages? Of de oliespeculanten? Dit spelletje vingertje wijzen is in feite niet interessant. Het richt z'n aandacht op wat Fernand Braudel het stof van de korte termijn noemde. Als we willen weten wat er gaande is, moeten we naar twee temporaliteiten kijken die veel onthullender zijn: de cyclische bewegingen op middellange termijn, en de structurele trends op lange termijn.

De kapitalistische wereld-economie kent al minstens enkele honderden jaren twee belangrijke vormen van cyclische bewegingen. Ten eerste de zogenaamde Kondratieff-cycli, die historisch gezien zo'n 50 à 60 jaar duurden. Ten tweede de hegemonische cycli, die veel langer zijn.

Wat de hegemonische cycli betreft: de VS begonnen mee te dingen naar de hegemonie vanaf 1873, veroverden de volle hegemonie in 1945, en zijn sinds de jaren 70 langzaam op hun retour. De waanzin van Bush heeft die trage neergang in een stroomversnelling gebracht. Zelfs de schijn van VS-hegemonie hebben we nu achter ons gelaten. We zijn, zoals in zo'n geval normaal is, binnengetreden in een multipolaire wereld. De VS blijven een grote macht, misschien wel de grootste, maar ze zullen in de komende decennia in verhouding tot de andere machten steeds meer verzwakken. Daar valt weinig aan te doen.

De Konrdatieff-cycli hebben een ander timing. De wereld kroop in 1945 uit de vorige Kondratieff B-fase, en beleefde vervolgens de sterkste opwaartse A-fase uit de geschiedenis van het moderne wereld-systeem. Die bereikte haar hoogtepunt rond 1967-73, en zette toen haar neergang in. Die neerwaartse B-fase duurt nu al veel langer dan vorige B-fases, en we zitten er nog steeds in.

De kenmerken van een Kondratieff B-fase zijn bekend en komen overeen met wat de wereld sinds de jaren 70 meemaakt. De winstmarges op productieve activiteiten dalen, vooral in het type productie dat voorheen het meest winstgevend was. Het gevolg is dat kapitalisten die echt hoge winsten willen zich in de financiële arena begeven, om er zich bezig te houden met wat in feite neerkomt op speculatie. Productieve activiteiten, om toch maar niet té onwinstgevend te worden, wijken uit van de kernzones van het wereld-systeem naar zones waar de personeelskosten lager zijn. Dat is waarom er jobs verdwijnen in Detroit, Essen en Nagoya, en fabrieken uitbreiden in China, Indië en Brazilië.

Wat speculatieve luchtbellen betreft: er zijn altijd mensen die daar veel geld aan verdienen. Maar vroeg of laat komt er altijd een moment waarop zulke speculatieve luchtbellen barsten. Als je wil weten waarom de huidige Kondratieff B-fase zo lang heeft geduurd, dat is omdat de powers that be - de Amerikaanse schatkist, de Federal Reserve, hun evenknieën in West-Europa en Japan, het Internationaal Monetair Fonds – regelmatig en stevig in de markt hebben ingegrepen om de wereld-economie te stutten: in 1987 (beurscrisis), 1989 (spaar-en-kreditecrisis), 1997 (de Oost-Aziatische crisis), 1998 (het wanbeheer van Long Term Capital Management), 2001-2002 (Enron). Ze hadden lessen getrokken uit de vorige Kondratieff B-fases, en ze dachten dat ze het systeem konden verslaan. Maar daaraan zijn intrinsieke grenzen. Die hebben we nu bereikt, zoals Henry Paulson en Ben Barnake tot hun spijt en wellicht zelfs verbazing moeten vaststellen. Deze keer zal het niet zo makkelijk zijn, en wellicht zelfs onmogelijk, om het ergste af te wenden.

In het verleden kroop de wereld-economie na een depressie steeds weer uit het slop, dank zij innovaties die een tijd lang min of meer gemonopoliseerd konden worden. Als mensen nu voorspellen dat de beurzen wel weer zullen stijgen, dan is dat omdat ze denken dat dit ook deze keer zal gebeuren, net als in het verleden, eens alle schade door de bevolking is opgevangen. En misschien zal dat binnen een paar jaar ook effectief gebeuren.

Er is echter iets nieuws dat stokken in de wielen zou kunnen steken van dit cyclische patroon dat het kapitalistische systeem al 500 jaar kenmerkt. De structurele trends zouden de cyclische patronen kunnen verstoren. De fundamentele structurele tendensen van het kapitalisme als wereld-systeem laten zich op een grafiek weergeven als een opwaarts bewegend equilibrium. Het probleem is dat – zoals bij elk structureel evenwicht in elk systeem – de kurves na verloop van tijd geneigd zijn om zo ver af te wijken van het evenwichtspunt dat het onmogelijk wordt om ze nog terug in evenwicht te brengen.

Waarom is het systeem zo uit z'n evenwicht geraakt? Heel kort gesteld: omdat op 500 jaar tijd de drie fundamentele kosten van kapitalistische productie – personeel, inputs en belastingen – gestaag een steeds groter percentage van de mogelijke verkoopprijs zijn gaan vertegenwoordigen, zozeer dat het vandaag onmogelijk is geworden om nog de grote winsten uit quasi-gemonopoloseerde productie te halen die steeds de basis zijn geweest voor significante kapitaalaccumulatie. Dat is niet omdat het kapitalisme plots faalt om te doen waar het goed in is. Het is precies omdat het dat zo goed heeft gedaan dat het uiteindelijk z'n eigen basis voor verdere accumulatie heeft ondermijnd.

Als we zo'n punt bereiken komt het systeem op een tweesprong (een bifurcatie, om de taal van de complexiteitsstudies te bezigen). Het onmiddellijke gevolg is een sterke chaotische turbulentie, zoals ons wereld-systeem nu meemaakt, hetgeen misschien nog zo'n 20 tot 50 jaar zal duren. Terwijl iedereen dwut en trekt in allerlei richtingen waarvan we denken dat ze op korte termijn voor ons het beste zijn, ontstaat uit de choas een nieuwe orde. Die kan twee alternatieve, zeer verschillende richtingen uit gaan.

We kunnen met zekerheid voorspellen dat het huidige systeem niet kan overleven. Wat we niet kunnen voorspellen is welke nieuwe orde er voor in de plaast zal komen, want dat zal het resultaat zijn van een schier oneindig aantal individuele vormen van druk. Maar vroeg of laat zal er een nieuw systeem geïnstalleerd worden. Het zal geen kapitalistisch systeem zijn, maar het zal ofwel veel slechter (nóg meer polariserend en hiërarchisch) ofwel veel beter (relatief democratisch en egalitair) zijn. De keuze van dat nieuwe systeem vormt de belangrijkste wereldwijde politieke strijd van onze tijd.

Wat onze vooruitzichten op korte en middellange termijn betreft: het is duidelijk wat overal aan het gebeuren is. De wereld wordt protectionistischer (vergeet de zogenaamde globalisering). De directe rol van de overheid in de productie wordt groter. Zelfs de VS en Groot-Brittanië zijn bezig banken en stervende grote industrieën gedeeltelijk te nationaliseren. We treden een fase van populistische, door regeringen geleide herverdeling binnen die zowel een links-van-het-centrum sociaaldemocratische als een extreemrechtse autoritaire vorm kan aannemen. En we betreden een fase waarin elk land accute sociale conflicten zal kennen, vermits iedereen strijdt om dezelfde, kleinere taart. Op korte termijn is dat, alles bij elkaar, geen leuk vooruitzicht.

http://www.indymedia.be/en/node/30276

Oorspronkelijke tekst: http://www.binghamton.edu/fbc/243en.htm

Oorlog in Afghanistan, waar ging het ook over?

WeAreChangeBelgium — Tue, 04 Nov 2008 17:56:46 UT

Nu Belgische militairen, dankzij Minister van Defensie De Crem, de internationale strijd voor "vrijheid & democratie" in Afghanistan kunnen ondersteunen lijkt het interessant na te gaan wat hieraan voorafging en welke belangen zich in Afghanistan schuilhouden...

Door Inanna

Na zeven jaar "vrijheid en democratie" dreigt er een hongersnood in Afghanistan. De enige oplossing zou zijn, om een luchtbrug te organiseren voor het brengen van voedsel aan de hongerende bevolking. Een luchtbrug voor de bombardementen was in 2001 binnen een maand georganiseerd. Of niet soms?

Op de website Court Fool staat een zeer lezenswaardig artikel over de voorgeschiedenis van de aanval van de VS op Afghanistan. Deze begint ver voor de aanslagen van 11 september 2001. Het gaat daarbij mede over een pijplijn van het gebied ten oosten van de Kaspische Zee, via Afghanistan en Pakistan naar de wereldmarkt. Dat gedeelte van het artikel wil ik hier samenvatten.

Begin 1989 hadden de Russen hun troepen teruggetrokken uit Afghanistan. Op 9 november 1989 viel de Berlijnse muur, het IJzeren Gordijn stortte in. De Sovjet-republieken werden onafhankelijk, waaronder de landen rond de Kaspische Zee, die rijk zijn aan olie en gas. Voordien gingen die olie en dat gas naar Rusland en van daar eventueel naar Europa. Nu kon elk land zijn eigen olie en gas verkopen. De kopers kwamen overal vandaan, ook uit de VS. De grootste uitdaging was om de Kaspische olie en het gas naar de wereldmarkten te krijgen. De regio is echter ingesloten door land. Vanaf de Westkant van de Kaspische Zee wordt olie tegenwoordig naar de Zwarte Zee en de Middellandse Zee gepompt, vanwaar het verscheept kan worden.

Als je noch Rusland vertrouwt, noch Iran, dan moet de nieuwe pijpleiding vanaf het Oosten van de Kaspische Zee wel door Afghanistan gaan. Hier werden begin jaren '90 twee pijpleidingen gepland, een voor gas en een voor olie. De oliepijp zou naar het Zuiden gaan, naar de Indische Oceaan, en eindigen bij de havenstad Gwadar in Pakistan. De gaspijp zou naar het Oosten afbuigen, naar Multan, in Midden-Pakistan en van daar Bombay in India, waar ENRON, een bedrijf met hechte banden met vader en zoon Bush, een grote elektriciteitscentrale aan het bouwen was. ENRON had ook connecties met de bouwbedrijf BinLadin uit Saudi Arabië, met wie het een elektriciteitscentrale bouwde in de Gaza-strook. Die centrale was nog niet af, toen ENRON in december 2001 failliet ging.

Contracten voor pijpleidingen zijn niet alleen projecten van miljarden dollars om ze aan te leggen. Degene die het contract afsluit, koopt en verkoopt gewoonlijk ook de olie en het gas die er door heen gaan. Hij bepaalt wie het krijgt, tegen welke prijs en in welke valuta. Turkmenistan wilde zijn gas graag verkopen, Pakistan wilde het graag kopen en ENRON in India ook. Die pijpleiding door Afghanistan was dus van groot belang, maar in 2001 was de aanleg nog steeds niet begonnen, dit vanwege de burgeroorlog in Afghanistan.

In 1992 werd de pro-Russische president Najibullah verjaagd en in 1993 werd Rabbani president. Hij verzette zich echter tegen de aanleg van de pijplijn door een Amerikaans bedrijf. Hij was ook geen Pashtun en hij werd door deze stam bestreden. Omdat deze pijplijn hoofdzakelijk door Pashtun-gebied zou lopen, werd hun politieke beweging, de Taliban, gesteund door de VS en Pakistan.

Eind 1995 tekende president Niyazov van Turkmenistan een overeenkomst met UNOCAL, een bedrijf uit de VS, maar in februari 1996 tekende Rabbani een overeenkomst met BRIDAS uit Argentinië voor het Afghaanse gedeelte van de pijplijn, dat is 1350 km! UNOCAL's kansen leken verkeken, maar de Taliban wilden president Rabbani verjagen. In september 1996 namen ze Jalabad, Kandahar, en vervolgens Kabul in. Rabbani vluchtte en sloot zich aan bij de Noordelijke Alliantie. UNOCAL steunde de machtsovername door de Taliban, omdat het de aanleg van de pijpleiding vergemakkelijkte.

In november 1996 sloten de Taliban echter een overeenkomst met BRIDAS. Dit contract zou niets opleveren, want behalve door Pakistan en Saudi-Arabië, werd de Taliban regering niet erkend. Omdat in april 1997 de aanleg nog steeds niet gestart was, kondigde de Taliban aan dat zij het contract zouden geven aan degene die het eerst met de aanleg begon. UNOCAL stelde echter dat er eerst vrede moet zijn.

In juli 1997 accepteerden Turkmenistan en Pakistan een nieuwe vertraging en tekenden een nieuw contract met UNOCAL, waarin staat dat ze binnen 18 maanden met de aanleg moeten beginnen. In december 1997 nodigde UNOCAL een delegatie van Taliban uit op hun hoofdkantoor in Texas, waar ze in luxe hotels verbleven. In Afghanistan ging de burgeroorlog echter verder. Zonder een internationaal erkende regering, zat het pijpleiding-project in een impasse.

In februari en mei 1998 werd het Noord-Oosten van Afghanistan getroffen door zeer zware aardbevingen. Internationale hulpverleners kwamen naar Noord-Oost Afghanistan. Volgens de VS zou op dit moment ergens in deze zelfde regio een zekere Osama bin Laden aanslagen voorbereiden tegen de VS-ambassades in Nairobi (Kenya) en Dar es Salaam (Tanzania). Deze aanslagen vonden plaats op 7 augustus 1998, zonder duidelijke reden. Er werden 258 mensen gedood en 5.000 gewond.

De enige die van de aanslagen profiteerde, was president Clinton. In de VS was de Lewinsky affaire tot een hoogtepunt gekomen. Clinton had namelijk onder ede verklaard, dat hij geen seksuele relatie had gehad met Monica Lewinsky. Nu stond hij op het punt om veroordeeld te worden wegens meineed. De aanslagen in Afrika leidden de aandacht af. Zo kwam Clinton weg met de meineed, door te stellen dat orale seks geen seksuele relatie was.

Enkele dagen later, op 21 augustus 1998, wierpen VS-militairen bommen af op Kandahar en andere doelen in Afghanistan. Pas achteraf legde Clinton aan de journalisten uit, dat Osama bin Laden geacht werd achter de aanslagen in Afrika te zitten. In tegenstelling tot George W. Bush in 2001, viel Clinton Afghanistan niet binnen. Een invasie zou UNOCAL hoop gegeven hebben op een doorbraak in de Afghaanse impasse, maar Clinton had onvoldoende politiek krediet voor een dergelijke oorlog.

Op 28 augustus 1998 gaf VN-veiligheidsraad in resolutie 1193 de Taliban de schuld van de problemen in Afghanistan. Op 5 november 1998 werd Osama Bin Laden door een “Grand Jury” in de VS aangeklaagd, maar niet wegens de bomaanslagen tegen de ambassades in Afrika! In december 1998 trok UNOCAL zich terug uit het pijpleiding consortium en, op zijn minst voor de buitenwereld, leek het project gestopt.

In januari 1999 ging de minister van buitenlandse zaken van Turkmenistan naar Pakistan en zei, dat het pijpleiding project nog leefde. In februari hield BRIDAS gesprekken met leiders in Turkmenistan, Pakistan en Rusland. In maart ontmoette de Turkmeense minister van buitenlandse zaken, Sheikh Muradov, de Taliban leider Mullah Omar in Kandahar om de pijpleiding te bespreken. In april tekenden Pakistan, Turkmenistan en de Taliban een akkoord om het project nieuw leven in te blazen. In mei tekende een Taliban delegatie nog een overeenkomst met Turkmenistan om gas en elektriciteit te kopen. Op 4 juli 1999 vaardigde president Clinton een “executive order” uit, die handelstransacties met de Taliban verbood.

Op 23 september 1999 presenteerde presidentskandidaat George W. Bush zijn visie op het leger van de VS. Hij klaagde, dat sinds het einde van de Koude Oorlog het Defensie budget met 40% was gedaald en dat het leger nog nooit in een zo slechte staat was geweest sinds Pearl Harbor. Hij beloofde om Defensie weer sterk te maken.

Op 15 oktober 1999 werd VN- resolutie 1267 tegen de Taliban aangenomen. Daarin werd gedreigd met een luchtvaartban en het bevriezen van de fondsen van de Taliban, als Osama Bin Laden niet vóór 14 november 1999 werd uitgeleverd. Op 11 november 1999 zei de Talibaanse minister van buitenlandse zaken op een persconferentie, dat noch Osama bin Laden, noch de Taliban in staat waren om aanslagen zoals die op de ambassades in Afrika te organiseren. Ook veroordeelde hij deze acties.

In 2000 vonden in de VS de presidentsverkiezingen plaats. Op 12 oktober 2000 werd de bevolking van de VS nog even herinnerd aan de terroristische dreiging in de wereld. De destroyer USS Cole, van de VS-marine, werd in de Yemenitische haven Aden geramd door een rubber boot met explosieven. Op 7 november 2000 waren de verkiezingen.

Toen Bush de verkiezingen won, dachten veel neo-cons dat Irak het eerste doelwit zou zijn. Echter, nog geen week later stond Afghanistan weer op de internationale agenda. VN-resolutie 1333 van 19 december 2000 stelde de sancties in, die de VN meer dan een jaar ervoor had beloofd, als de Taliban Osama bin Laden niet vóór 14 november 1999 zou uitleveren. Geopolitiek was Afghanistan een urgenter doelwit geworden dan Irak.

Sinds 1996 hadden de Verenigde Staten ernstige tegenslagen gehad in hun ambitie om controle te krijgen over gas en olie aan de Oost-zijde van de Kaspische Zee. President Rabbani van Afghanistan had een contract getekend met het Argentijnse BRIDAS, in plaats van met UNOCAL uit de VS. Om het project weer in handen van UNOCAL te krijgen, zou Rabbani moeten verdwijnen. Op 27 september veroverden de Taliban Kabul. President Rabbani vluchtte en sloot zich aan bij de Noordelijke Alliantie. Op dat moment moeten de zaken er hoopvol uitgezien hebben voor het pijpleiding project van UNOCAL. Jammer genoeg voor hen, tekende BRIDAS in november 1996 een nieuw contract met de Taliban.

Na de verovering van Afghanistan (of op z’n minst van de hoofdstad) door de VS, werd een adviseur van UNOCAL, Hamid Karzai, aangesteld als voorzitter van de interim-regering van Afghanistan. (Le Monde zou haar informatie, dat Karzai adviseur van UNOCAL was geweest, later herroepen.) Op 16 juni 2002, nog voordat er een gekozen president was, zou Karzai een overeenkomst tekenen met Turkmenistan en Pakistan voor een gaspijpleiding door Afghanistan.

Maar zelfs als de gaspijpleiding uiteindelijk te laat zou komen om Turkmeens gas naar Pakistan te vervoeren, dan blijft Afghanistan een interessante oorlogsbuit. Het heeft zijn eigen gigantische gasveld ten Zuiden van het Turkmeense veld, bij Mazar el Sharif. Het heeft ook verschillende olievelden en kolen. Verder hebben Britse geologen in de jaren 70 al 1600 locaties met mineralen gevonden.

De Afghaanse pijpleidingen zijn slechts één stap in de politieke zetten van de VS om zeggenschap te krijgen over gas en olie in de voormalige Sovjet-republieken. Met 25 procent van de wereld olieconsumptie, draait hun imperialisme in eerste instantie om energie. De VS is reeds voor 60% afhankelijk van buitenlandse olie, een percentage dat snel toeneemt. De VS lijkt daarom tegenwoordig meer geïnteresseerd in een langdurige bezetting van Afghanistan. Zo kunnen ze in de toekomst de Afghaanse reserves exploiteren wanneer dat schikt. Bovendien behouden ze de macht om te beslissen of Pakistan en India al dan niet van gas en olie uit de Kaspische Zee, uit Turkmenistan of uit Afghanistan mag profiteren.

http://zaplog.nl/zaplog/article/een_pijplijn_dwars_door_afghanistan

Michael Parenti: "Democratie voor de elite"

WeAreChangeBelgium — Thu, 09 Oct 2008 23:32:06 UT

Interview: Marc-Antoon De Schryver

Michael Parenti is één van de intellectuele boegbeelden van dissident links in de VS. Zijn klassieker Democracy for the few is nu eindelijk ook uit in het Nederlands, onder de titel Democratie voor de elite. Hij was dit weekend op het Andere Boek, maar helaas voor het publiek werd de radicale politieke wetenschapper weggemoffeld in een panelgesprek van amper een uur. Gelukkig had hij na afloop even tijd voor een interview met Indymedia.be. Over het Amerikaanse imperialisme, de financiële crisis, de komende presidentsverkiezingen, en de nood aan alternatieve media.

U verzet zich tegen het idee dat het beleid van Bush een 'mislukking' zou zijn. Maar in Irak en Afghanistan kampen de VS toch met serieuze problemen?

"Ik beweer niet Bush en co almachtig of alwetend zijn... De VS hebben militair wel degelijk fouten gemaakt. Maar voor het grootste deel zie ik toch vooral successen. Denk even na. De oorlog in Irak heeft Bush in staat gesteld om het militaire budget te verdubbelen. Zonder die oorlog, en zonder de zogenaamde dreiging van Saddam Hoessein, was hem dat nooit gelukt. Irak en 9/11 hebben hem bovendien toegelaten om allerlei burgerlijke vrijheden af te schaffen. Hij kon ook openlijk stellen dat de VS zich niet meer gebonden voelen aan enig verdrag van internationaal of humanitair recht. Dat klinkt voor mij, vanuit het standpunt van Bush, niet als een mislukking! De oorlog in Irak is verder de bron van honderden miljoenen winst voor grote bedrijven zoals Halliburton en Bechtel, waarvan een deel weer terugvloeit naar de Republikeinse partij. En de bezetting van Irak vernietigde een land dat onder Saddam Hoessein een veel te onafhankelijke koers had ingezet. Aanvankelijk was Saddam een creatuur van de VS, maar hij begon zich schuldig te maken aan economisch nationalisme en zelfontwikkeling. Ondertussen zijn alle olieconcessies die Saddam had toegewezen aan Frankrijk, Rusland, China, Brazilië, Maleisië en Italië echter opgeborgen: alleen de VS en het Verenigd Koningkrijk hebben nog greep op de Irakese olie. Voor Bush is Irak in veel opzichten dus een ongelooflijk succesverhaal."

"En naar de andere landen van het Midden-Oosten ging een duidelijk signaal: als je je land probeert te ontwikkelen naar eigen goeddunken, dan komen we je vernietigen. Iran zullen ze misschien niet binnenvallen. Dat land is twee keer zo groot als Irak: ze zouden een half miljoen soldaten nodig hebben, en die hebben ze niet. Maar ze kunnen Iran wel bombarderen. Zo hebben ze ook Joegoeslavië vernietigd, zonder één soldaat te verliezen."

Dat is een vaak terugkerend thema in uw werk: het imperialisme.

"Je hoort tegenwoordig veel spreken over het Amerikaanse 'Imperium'. Het eerste boek dat dat woord in recente tijden gebruikte was mijn eigen Against Empire uit 1995. De mensen zeiden: 'Waar heb je het over? Amerika een Imperium?' Maar tegen het jaar 2000 zag je plots allerlei boeken verschijnen met titels als Empire Today, The Sorrows of Empire, ... Ze hadden het allemaal over de VS. Ik begon me af te vragen: 'hoe komt het toch dat ze plots allemaal zo vrij zijn om in deze termen over de VS te spreken?' Antwoord: Omdat ze de term gebruiken op een uiterst neutrale manier. 'Imperium' betekent bij hen gewoon 'dominium', 'bereik', 'controle', 'macht', ... Wat ze weglaten is the actual process of Empire: het imperialisme. Maar imperialisme is nu eenmaal wat 'Imperia' doén. Het is het proces waarbij de machthebbers van één land zich de grond, de natuurlijke rijkdommen, de arbeidskracht, het kapitaal en de markten van een ander land toëeigenen. Dat proces van onteigening blijft bij de meeste auteurs buiten beeld. Maar dat is wel de inzet van alle vrijhandelsakkoorden: het openbreken van de zogenaamde ontwikkelingslanden."

U houdt niet van het woord 'ontwikkelingslanden'?

"Ten eerste omdat die landen zich niet écht aan het ontwikkelen zijn. Ten tweede omdat de term suggereert dat hun oorspronkelijke toestand er één was van totale armoede, terwijl veel van de armoede in werkelijkheid is opgelegd door het imperialisme. Daarom noem ik ze gewoon Derde Wereldlanden. Kijk: het allerlaatste dat imperialistische machthebbers willen in eigen land zijn goed geïnformeerde, goed opgeleide, goed doorvoede, zelfbewuste, goed georganiseerde burgers. Hoe armer en hongeriger ze je kunnen maken, hoe harder je zal werken voor steeds minder geld. En het laatste dat ze willen op wereldvlak zijn zelfbewuste, zichzelf ontwikkelende naties. Daar is het het imperium om te doen: andere landen arm en hongerig en zwak maken. Eén van de mechanismen om dat te bereiken is het opleggen van vrijhandelsakkoorden"

Dat is een bewust proces?

"Natuurlijk: een 'onbewust' imperium bestaat niet. Als ik jou beroof, je huis platbrand, je familie uitmoord en je grond en geld afpak, dan doe ik dat niet in m'n slaap. Ik doe dat omdat ik het heb gepland. Ik gebruik er bewust geweld voor. Imperia ontstaan niet in een vlaag van verwarring. Nochtans is er een hele literatuur die dat suggereert."

En het is de werkende klasse in het thuisland die voor het imperialistische project betaalt?

"Dat klopt. Het Imperium leeft op kosten van de Republiek. We zien dat vandaag in de VS heel duidelijk. Het militaire budget wordt alsmaar groter: 500 miljard dollar per jaar, en dat is dan nog zonder de 100 miljard dollar extra per jaar voor de oorlogen in Irak en Afghanistan gerekend. De Amerikaanse belastingsbetalers onderhouden dus een immens wereldwijd militair apparaat, terwijl thuis in de VS de openbare scholen en bibliotheken wegkwijnen en onze bruggen en wegen in gevaarlijk slechte staat zijn... Zonder het te beseffen zijn de VS beetje bij beetje een Derde Wereldland aan het worden. Het begint nu echt wel héél steil bergaf te gaan."

In hoofdstuk 14 van uw boek beschrijft u in detail hoe zowel de presidentsverkiezingen van 2000 als die van 2004 vervalst zijn. Zit dat er in deze presidentverkiezingen opnieuw aan te komen?

"Er worden inderdaad opniew heel reële inspanningen geleverd om de opkomst van armen, zwarten, mensen met een klein pensioen, ... - alle groepen die geneigd zijn om democratisch te stemmen - te bemoeilijken. Enkele voorbeelden. In Missouri is er een wet gestemd die bepaalt dat je een geboortebewijs nodig hebt om je te kunnen registreren om te stemmen. Ik ken het geval van een vrouw van 81 die al 60 jaar gaat stemmen. Ze heeft naar haar geboortedorp in Mississipi geschreven, maar daar is het geboorteregister zoek. Ze zal deze keer dus niet mogen stemmen. Heel wat staten gebruiken ook lijsten van veroordeelden. Als je een naam hebt die lijkt op één van de namen op die lijst, mag je niet stemmen. En dan zijn er natuurlijk die vreemde stemcomputers van Diebold en consoorten, die in de vorige verkiezingen een aanzienlijk aantal stemmen verkeerd hebben toegewezen. Het ziet er dus zeer slecht uit. De voorwaarden voor een eerlijk, democratisch verloop van de stembusgang ontbreken totaal."

Betekent dat dat de Republikeinen opnieuw zullen winnen?

"Dat voorspel ik, ja. De Democraten hebben in 2006 weliswaar nipt het Huis van Afgevaardigden en de Senaat herovert, maar zelfs toen waren er elementen van fraude. De Democratische senator van Virginia lag 10 procent voor in de peilingen. Hij won uiteindelijk met amper enkele duizenden stemmen. Dat is een wel erg kleine marge voor zo'n grote staat. In het Huis van Afgevaardigden verwachtte men dat de Democraten zo'n 65 nieuwe zetels zouden binnenhalen. Het werden er 28. Er is dus wel degelijk ook in 2006 kiesfraude gepleegd, en ik veronderstel dat dezelfde zaken ook nu zullen gebeuren. Er is weliswaar een deel van de ruling class die vindt dat George Bush te ver is gegaan, en dat een democraat geen slechte zaak zou zijn om het evenwicht een beetje te herstellen, maar zij zijn niet de mensen die het in deze voor het zeggen hebben."

Maakt het eigenlijk iets uit?

"Natuurlijk, anders zouden de machthebbers niet zo hard hun best doen om ervoor te zorgen dat de 'juiste' mensen verkozen worden. Verkiezingen hebben zeer reële gevolgen voor het leven van de mensen. Ze gaan misschien niet over de revolutie of over de fundamentele vraagstukken van sociale rechtvaardigheid, maar in de mate dat het leven onder het kapitalisme enigszins draaglijk is, is dat omwille van de democratische strijd die mensen jarenlang gevoerd hebben. We moeten daar niet smalend of neerbuigend over doen. In deze fase van de historische strijd zijn verkiezingen belangrijk. Wonen in Denemarken of België of Finland of Zweden is echt wel iets anders dan wonen in Indonesië, waar de vrije markt de totale overwinning behaalde nadat, met de hulp van de VS, de democratie brutaal was vernietigd. Dat kan je duidelijk afmeten aan het soort levens dat de mensen leiden: in Indonesië leven ze gewoon minder lang, want er is geen gezondheidszorg. Nogmaals: in de mate dat het leven onder het kapitalisme at all draaglijk is, is dat dankzij de klassenstrijd, dankzij de overwinningen van de werkende mensen. Maar nu dreigt zelfs in West-Europa de sociaaldemocratie te worden teruggeschroefd."

Ziet u achter het Lissabonverdrag dezelfde logica als achter de Amerikaanse Grondwet eind 18de eeuw: de macht op een hoger niveau tillen, zodat ze minder kwetsbaar wordt?

"Die vergelijking gaat absoluut op. Je ziet dat mechanisme constant: het bestuurlijke niveau verhogen, om het uit de greep te houden van de democratische krachten. We zagen het in de vroege 19de eeuw toen een aantal steden aan de Amerikaanse oostkust, waaronder New York, per wijk werden bestuurd door een lokale raad. Die raden waren erg democratisch en open voor de verzuchtingen van de bevolking. Daarom hebben de rijken en grootgrondbezitters het ambt van 'mayor' ingevoerd. Toen ook die uiteindelijk te vatbaar werd voor democratische invloed, werd een groot deel van z'n bevoegdheden overgeheveld naar het niveau van de staat. Je zag hetzelfde mechanisme onlangs ook aan het werk in Berkeley, waar ik woon. We hadden een zeer progressief systeem van huurprijscontrole. De grote eigenaars zijn naar Sacramento, de hoofdstad van Californië, getrokken. Ze hebben ervoor gezorgd dat het een bevoegdheid werd van de staat. De controle is afgeschaft. Je ziet het constant."

"Het Lissabonverdrag doet hetzelfde. Het is een vreselijk verdrag: alles voor de vrije markt. Zelfs jullie sociaal-democratie en jullie openbare diensten moeten eraan geloven. Er is geen enkele garantie dat er nog sociale zekerheid zal zijn voor iedereen. Wel voor mensen die 'speciale zorgen behoeven', staat er. Dat wil dus zeggen: niet voor iedereen. Geen enkel Europees volk heeft het aanvaard, enkel de politieke klasse. Alleen in Ierland hebben ze de vergissing begaan om een referendum te organiseren."

Toch beweren ook veel linkse intellectuelen dat het 'onverantwoordelijk' zou zijn om het Verdrag van Lissabon te verwerpen ...

"Dat zijn mensen die denken dat dit Verdrag het 'meer geavanceerde ding' is, dat de EU ons optilt uit het enggeestige provincialisme enzovoort. Ze noemen zichzelf progressief, maar ze hebben niet eens klassenbewustzijn. Maar zonder class analysis kan je nooit écht progressief zijn: vroeg of laat val je voor de listen van de machthebbers."

Dat viel me op in uw boek: de machthebbers - om te beginnen bij de auteurs van de Amerikaanse Grondwet - hebben wél altijd een klassenanalyse.

"Natuurlijk! Madison en co wisten heel goed wat hun job was: de wereld veilig maken voor de grootgrondbezitters, de slavenhouders en de grote kooplui. Die worden gezien als uitverkoren om de wereld te leiden. Op dat punt is er niets veranderd. Ze denken er nog precies hetzelfde over."

Eén van de rode draden doorheen uw boek is de constante transfer van rijkdom van de werkende bevolking naar de elite. Het 'bailout' plan voor de financiële sector zal u niet verbaasd hebben, denk ik dan?

"Het is inderdaad een voorbeeld van opwaartse redistributie van degenen die rijkdom creëren naar degenen die de rijkdom accumuleren. Het past helemaal in de logica van het kapitalisme. De woordvoerders van de financiële wereld waarschuwden ons dat, als ze die 700 miljard dollar niet kregen, de banken failliet zouden gaan, er geen krediet meer zou zijn, bedrijven op de fles zouden gaan, jobs verloren: een neerwaartse spiraal, een meltdown, een depressie erger dan die van de jaren dertig, ... Je zag hoe snel Bush tekende: het was een kwestie van uren. Maar nu ze hun geld binnen hebben, hoor je er geen woord meer over. Nochthans voorspellen de commentatoren nog steeds dezelfde zware kredietproblemen, faillissementen, afdankingen, ... Met andere woorden: exact hetzelfde als wat ze zeiden dat zou gebeuren als ze het geld niét kregen."

"Maar waar is de crisis van de reële economie? Zijn de mensen gestopt met brood eten, met zich te kleden? Hebben ze geen transport meer nodig? Geen huis? Willen ze niet meer werken? Natuurlijk niet, maar het doel van het kapitalisme is niet om jou of mij te voeden, te kleden, te huisvesten of te vermaken, maar alleen om geld te verdienen. Als dat kan door een huis te bouwen, okee. Als ze er een huis voor moeten vernielen, ook goed. Het enige doel is geld verdienen. Dat zeggen ze zélf. De baas van U.S. Steal zei ooit: "U.S. Steal is not in the business of making steal. It's in the business of making a profit". Deze crisis is een crisis van de financiële economie: de papieren economie waarin je geld verdient met hedge funds, subprime mortgages enzovoort."

"De grote bron van werkgelegenheid in de VS zijn niet de grote concerns en multinationals. Die schrappen constant banen om ze te exporteren naar goedkopere arbeidsmarkten. De grote bron van jobcreatie zijn kleine en middelgrote bedrijven en de publieke sector. Maar daarin wordt constant gesnoeid."

U zegt dat progressieven veel meer zouden moeten investeren in 'counterpropaganda'. Wat bedoelt u daarmee?

"Honderd jaar arbeidersstrijd in de VS en geen enkele vakbond die er ooit aan gedacht heeft om een radiozender of TV-station op te starten... Ze hadden er gewoon geen benul van hoe ze met de media moesten omgaan. Ze konden omgaan met werknemers, vechten voor contracten, betogingen organiseren, ... Maar als de media langskwamen werden ze plots nerveus en wisten ze niet wat te zeggen. Ze wisten zelfs niet hoe ze moesten communiceren met het grote publiek, laat staan dat het idee bij hen opkwam dat ze hun eigen media nodig hadden. Maar natuurlijk moeten er media van de werkende klasse komen! Welke hoop hebben we anders? De greep van het grote geld op de mainstream media is zo sterk dat enkel de agenda's en opinies van de machthebbers aan bod komen. Andere opinies en agenda's zijn gewoon onzichtbaar. Daarom hebben we onze eigen media nodig."

"Het volstaat niet om te gaan betogen: 'Help de daklozen in onze wijk', 'Red de jobs in onze sector', ... We moeten ook de vraag op de agenda zetten waarom de mensen zo arm zijn, de huur zo hoog is, waarom zoveel fabrieken sluiten enzovoort. What's going on? En wie wordt er beter van? 'Cui bono?' zoals de Romeinen zeiden. Waar komt die armoede vandaan? Wat is de relatie tussen armoede en rijkdom? En dan bedoel ik niet gewoon zitten zuchten van: 'kijk eens hoe oneerlijk: zoveel rijkdom naast zoveel armoede'. Er moet een ideologische analyse zijn van het dynamische verband tussen beide. Rijkdom creëert armoede. Rijkdom heeft armoede nodig. Je kàn geen rijke slavenhouder zijn als je geen slaven bezit die 15 uur per dag werken om jou te verrijken. Dat bredere plaatje ontbreekt meestal totaal."

Referentie: Michael Parenti, Democratie voor de elite, 2008, Uitgeverij EPO (Berchem), 431 blz. Isbn: 978 90 6445 475 2

http://indymedia.be/nl/node/29831

Michael Moore: “De rijken bereiden een coup voor”

WeAreChangeBelgium — Thu, 02 Oct 2008 08:27:51 UT

Door Michael Moore

Laten we maar meteen terzake komen. De grootste hold up aller tijden in dit land vindt plaats terwijl u dit leest. Alhoewel er geen wapens mee gemoeid zijn, worden 300 miljoen mensen gegijzeld. Laat er geen misverstand over bestaan: na in de afgelopen vijf jaar een half biljoen dollar gestolen te hebben om de zakken te vullen van de oorlogsprofiteurs, na de zakken gevuld te hebben van hun collega-oliebaronnen a rato van meer dan 100 miljard tijdens de voorbije twee jaar, beginnen Bush en zijn vrienden – die binnenkort het Witte Huis moeten verlaten - de Amerikaanse schatkist te plunderen. Ze proberen zoveel mogelijk zilverwerk mee te slepen op hun weg naar de uitgang.

Wat ze ook zeggen, hoeveel ijzingwekkende woorden ze ook gebruiken, ze gaan door met hun oude truuk om angst en verwarring te zaaien in een poging om zichzelf en de hoogste één procent schandalig rijk te maken en te houden. Lees bijvoorbeeld de eerste vier paragrafen van een artikel in de New York Times van maandag en u zal begrijpen waar het werkelijk om draait:

“Op het zelfde moment dat beleidsmakers werkten aan de details van het 700 miljard dollar reddingsplan voor de financiële sector, begon Wall Street al uit te kijken naar manieren om er van te profiteren.”

“Financiële bedrijven lobbyden om alle problematische investeringen te beschermen, niet alleen die investeringen die gerelateerd zijn aan hypotheken.”

“Tegelijkertijd dingen investeringsbedrijven naar het contract om alle activa te controleren die de schatkist bij de financiële instellingen weghaalt, een rol die hen honderden miljoenen dollars per jaar aan honorarium kan opleveren.”

“Niemand wil uitgesloten worden van het voorstel van de schatkist om slechte activa van de financiële instellingen over te kopen.”

Ongelooflijk. Wall Street en zijn achterban hebben deze knoeiboel gecreëerd en nu gaan ze hem opruimen als bandieten. Zelfs Rudy Giulani lobbyt voor zijn firma in de hoop aangenomen en betaald te worden als consult in het reddingsplan.

Het probleem is dat niemand echt weet waar die ineenstorting nu eigenlijk over gaat. Zelfs de minister van Financiën Henry Paulson geeft toe dat hij niet weet welk bedrag er precies nodig is (hij koos zomaar het nummer 700 miljard!).

En toch krijsen ze dat het einde nabij is. Paniek! Recessie! De grote depressie! De millenium bug! Vogelgriep! Killer bijen! We moeten het reddingsplan nu goedkeuren! De hemel valt naar beneden!

Naar beneden voor wie? Niets in dat hele plan zal de prijzen van de brandstof doen dalen die u nodig hebt om op je werk te geraken. Niets in dat plan zal u beschermen tegen het verlies van uw huis. Niets in dat plan zal voor gezondheidszorg zorgen.

Gezondheidszorg? Mike, waarom kom je daar nu mee af? Wat heeft dat nu te maken met de Wall Street crisis?

Dat heeft er alles mee te maken. Deze zogenaamde ineenstorting werd in gang gezet doordat mensen hun hypotheek niet langer konden betalen. Weet u waarom zoveel Amerikanen hun huis verliezen? Als je de Republikeinen moet geloven is dat omdat te veel working class idioten hypotheken kregen die ze zich eigenlijk niet konden veroorloven. Hier is de waarheid: de nummer één reden dat mensen failliet verklaard worden is hoge medische kosten. Simpel uitgedrukt: mochten we universele gezondheidszorg hebben, dan zou die hele hypotheekcrisis niet eens gebeurd zijn.

Dat hele reddingsplan moet de obscene hoeveelheid rijkdom beschermen die de afgelopen acht jaar geaccumuleerd werd. Het moet de topaandeelhouders beschermen die 'corporate America' in handen hebben. Het moet er voor zorgen dat er niet geraakt wordt aan hun jachten en optrekjes en levensstijl terwijl de rest van de Amerikanen lijdt en vecht om de rekeningen te betalen. Laat de rijken ook eens lijden. Laat hen dat reddingsplan betalen. We besteden 400 miljoen dollar per dag aan de oorlog in Irak. Dat ze meteen een einde maken aan die oorlog en ons een volgend half biljoen besparen.

Ik moet stoppen met schrijven en jullie moeten stoppen met lezen. Ze zetten een financiële coup op in ons land. Ze hopen dat het Congres nu snel zal handelen voor wij de kans krijgen om ze te stoppen. Stop dus met lezen en doe iets. Nu! Dit is wat u onmiddellijk al kan doen:

1. Bel of mail naar senator Obama. Zeg hem dat hij niet moet proberen de rotzooi van Bush en Cheney overeind te houden. Zeg hem dat we weten dat hij handig genoeg is om dit tegen te houden en ondertussen na te denken wat we nu best zouden doen. Zeg hem dat het nu aan de rijken is om gelijk welke redding te betalen. Dat hij zijn gewicht in de schaal werpt om een moratorium op huisuitzettingen af te dwingen en een eerste stap te zetten richting universele gezondheidszorg. Zeg hem dat wij, de mensen, het toezicht moeten hebben op de economische beslissingen die ons leven bepalen en niet de baronnen van Wall Street.

2. Trek de straten op. Doe mee aan één van de honderden snel opgezette betogingen overal in het land (zeker die nabij Wall Street en Washington).

3. Bel u vertegenwoordigers in het Congres of in de Senaat. Zeg hem wat u eerder ook vertelde aan senator Obama.

Als je het verpest tijdens je leven, wacht de hel. Iedereen die dit leest, kent die basisles en heeft al ooit wel eens de gevolgen betaald van één of andere actie. In deze grote democratie, kunnen we niet toelaten dat er een set wetten en regels is voor de grote meerderheid van hardwerkende burgers en een andere set voor de elite die, wanneer ze het verkorven hebben, nog een cadeautje krijgen op een zilverplaatje. Gedaan daarmee! Niet nog eens!

P.S. Nadat ik nog wat meer details las over het reddingsplan, kan ik alleen maar zeggen dat u moet weten dat u belogen wordt. Ze zeggen dat ze gouden parachutes willen vermijden. Maar dat zegt niets over de salarissen die die managers en grootverdieners zullen binnenrijven. Volgens republikein Brad Sherman van California zullen de topmanagers onder de nieuwe regels nog altijd miljoen-dollar-per-maandloonbriefjes krijgen. Het Amerikaanse volk krijgt geen rechtstreeks eigendom in ruil voor het geld dat het overdraagt. Buitenlandse banken en investeerders zullen de toelating hebben om miljarden dollars cadeautjes te krijgen. Een groot deel van die 700 miljard dollar gaat rechtstreeks naar banken in China en het Midden-Oosten. Er is geen enkele garantie dat we dat geld ooit terug zien.

P.P.S. Uit gesprekken met mensen in Washington leer ik dat zoveel Democraten achter dat plan staan omdat Wall Street hen dit weekend een pistool tegen het hoofd hield en hen zei: geef ons die 700 miljoen dollar of we beginnen meteen de pensioenfondsen van de middenklasse op te blazen. De Democraten zijn bang dat Wall Street dat dreigement zal uitvoeren. Maar dit is niet het moment om nu de nek in te trekken of om zich te gedragen als de typische Democraat die we kennen van de voorbije acht jaar. De Democraten schonken Bush een gestolen verkiezing. De Democraten gaven Bush de stemmen die hij nodig had om een soeverein land binnen te vallen. Toen ze het Congres in handen kregen in 2007, weigerden ze de oorlog stop te zetten. En nu laten ze zich medeplichtig maken aan de misdaad van de eeuw. We moeten ze nu bellen en nee zeggen. Als we hen nu laten doen, stel u dan eens voor hoe moeilijk het wordt om iets goed te laten gebeuren eenmaal president Obama in het Witte Huis zit. Deze Democraten zijn maar zo sterk als de ruggengraat die we hen geven. Bel het Congres nu.

http://www.indymedia.be/nl/node/29667

We hebben het geld-Hadden we het niet verspild aan defensie

WeAreChangeBelgium — Thu, 02 Oct 2008 08:24:15 UT

Door Chalmers Johnson

We hebben al veel gekreun, gesteun, gebries en uitbarstingen van woede gehoord over de 700 miljard euro die de regering van de VS van plan is te verkwanselen aan de rijke bankiers uit New York die ons de afgelopen jaren eerst hebben afgeript en die vervolgens hun ondernemingen door hebzucht in een veelheid van doodlopende straatjes hebben gemanoeuvreerd. Maar in feite delen we elk jaar vergelijkbare bedragen uit aan het leger, het militair-indsutrieel complex en de machtige senatoren en kamerleden die gelinkt zijn met het Pentagon.

Op woensdag 24 september, in het midden van het gevecht over de miljarden belastingsgeld voorbestemd voor de bailout van Wall Street, keurde het Huis van Afgevaardigden een Defense Authorization Bill goed van 612 miljard dollar voor 2009, zonder publiek protest of krantencommentaar van enig belang. (De New York Times achtte de kwestie slechts drie paragraafjes waardig, begraven middenin een ander verhaal.)

De defense bill in kwestie bevat 68,6 miljard dollar bestemd voor de verderzetting van de oorlogen in Irak en Afghanistan - hetgeen in feite enkel een voorschot is op de werkelijke jaarlijkse kost van deze oorlogen. (De rest van het geld zal later voorzien worden via bijkomende wetten.) De bill bevat ook 3,9 procent loonsopslag voor het militair personeel, en 5 miljard dollar voor projecten waar door de administratie of door de Secretary of Defense niet eens om is gevraagd. Ze financiert ook de vraag van het Pentagon naar een rakettenschild in Tsjechië, een waanzinnig plan dat de Russen gegarandeerd even woest zal maken als de Russische raketten op Cuba ons ooit maakten. De bill werd goedgekeurd met 392 stemmen tegen 39, en ze zal ook op een drafje door de Senaat worden gejaagd, waar een soortgelijke bill eerder al werd goedgekeurd. Niemand droomt er ook maar van om haar in één adem te noemen met de discussies over de bailout voor op apegapen liggende investeringsbanken enzo.

Dit is pure verspilling. Onze jaarlijkse uitgaven voor "nationale veiligheid" - dwz. het defensiebudget plus alle militaire uitgaven die verborgen zitten in de budgetten van de departementen voor Energie, Overheid, Financiën, Veteranenzaken, de CIA en talloze andere afdelingen van de uitvoerende macht - overstijgen nu al duizend miljard dollar, meer dan alle andere defensiebudgetten van de wereld samen. Er was hiervoor niet alleen geen aandacht in de media, er is ook geen enkel teken van zelfs maar de geringste neiging om eens de relatie te onderzoeken tussen ons leger, onze adembenemende uitgaven voor wapens, onze extravagant dure maar mislukte oorlogen in het buitenland, en de financiële catastrofe op Wall Street.

(...)

Honderden miljarden dollars uitgeven aan huidige en toekomstige oorlogen die niets te maken hebben met onze nationale veiligheid is gewoon obsceen. En toch is Congres door het militair-industrieel complex omgekocht om te geloven dat het, door te stemmen voor meer geld voor defensie, 'jobs' creëert in onze economie. Maar in feite sluizen ze alleen maar schaarse middelen weg van de broodnodige heropbouw van onze infrastructuur en andere cruciale uitgaven, naar ronduit nutteloze wapens. Als we er niet in slagen om onze steeds stijgende militaire uitgaven aanzienlijk te beteugelen, is het bankroet van de Verenigde Staten onafwendbaar. Zoals de huidige inéénstorting van Wall Street heeft bewezen is dat niet langer een abstracte eventualiteit maar in toenemende mate een waarschijnlijk gebeuren. Er rest ons niet veel tijd meer.

http://www.indymedia.be/nl/node/29666

Cynthia McKinney: Benefiet voor 9/11 eerste hulpverleners

WeAreChangeBelgium — Sat, 13 Sep 2008 04:34:18 UT

Een groot aantal eerste hulpverleners zijn ziek door de toxische condities waarin deze moesten werken op 9/11 en tijdens weken na de aanslagen. De VS-regering erkent deze condities niet en biedt geen significante ondersteuning aan deze eerste hulpverleners noch aan de overlevers van de aanslagen.

Een middel om dit te veranderen is House Bill HR 3543...

http://votetruth08.com/

http://www.fealgoodfoundation.com/

EP-lid wil 9/11-tribunaal

WeAreChangeBelgium — Mon, 08 Sep 2008 13:26:29 UT

De Morgen 07/09/2008

Een Italiaans lid van het Europees parlement wil een internationaal tribunaal om onafhankelijk een onderzoek te voeren naar de aanslagen van 11 september 2001. Parlementslid, La Stampa-journalist en filmmaker Giulietto Chiesa vraagt dat naar aanleiding van de première van zijn documentaire 'Zero', die vraagtekens plaatst achter de officiële Amerikaanse versie van de feiten.

Theorieën
In 'Zero' komen onder anderen schrijver Gore Vidal, tonnelauteur Dario Fo en de Amerikaanse filosofieprofessor met rust David Ray Griffin aan het woord. Allen betwijfelen de officiële samenzweringstheorie, en voelen zich gesteund door kritische uitlatingen ter zake van controleurs van de FAA (Federal Aviation Administration), piloten van de Amerikaanse luchtmacht, militaire bevelhebbers en natuurkundigen. Met zijn film hoopt Chiesa "politiek bewustzijn" te kweken over het "gebrekkige" officiële onderzoek door de 9/11-commissie.

"Sommige mensen in de film zijn voormalige agenten van de FBI en de CIA, mensen die een groot risico hebben genomen door in de film geen blad voor de mond te nemen", aldus de tot de socialistische fractie in het EP behorende Italiaan.

Oorlog tegen terreur
'Zero' is her en der al eens vertoond, ook in België, maar de dococumentaire heeft nog steeds geen Europese verdeler gevonden.
"Tot dusver is het de Amerikaanse regering die het 'informatiegevecht' over 9/11 heeft gewonnen en, helaas, haar doel (de globale oorlog tegen terreur, de invasies van Afghanistan en Irak, nvdr) heeft bereikt", betreurde Chiesa. "Onze taak is het, miljoenen mensen op de hoogte te brengen van de ware toestand".

Ter gelegenheid van de zevende verjaardag van de gebeurtenissen straalt deze week de Russische televisie de film van Chiesa uit. "Dat betekent dat zo'n 30 miljoen Russen de waarheid te weten zullen komen over wat toen is gebeurd". Momenteel vindt alles wat de VS-regering in een kwaad daglicht zet gretig aftrek in Rusland.

Leugens
Aanwezig op de screening in Berlijn was ook de voormalige Duitse minister van technologie Andreas von Buelow, die sinds hij twijfels over 9/11 is beginnen uiten met het predicaat controversieel opgezadeld zit. Het is een van de wezenskenmerken van het leven, stelde de ex-minister in een gesprek met persagentschap Dpa, "dat regeringen, geneigd zijn te liegen om hun agenda's te verwezenlijken". Onder meer over de onbestaande banden tussen Saddam en al-Qaida en het al evenmin bestaande Iraakse programma voor de aanmaak van massavernietigingswapens werd duchtig gelogen, "en de prijs daarvoor is dat meer dan een miljoen mensen (Irakezen) zijn gedood". Von Buelow is er tevens van overtuigd dat niet op een koerswissel in Washington moet worden gerekend - wie er ook de race naar het Witte Huis wint.

Contradicties
Eveneens aanwezig: de Duitse journalist Juergen Elsaesser, auteur van het boek "Terror Target Europe: The Dangerous Double Game of the Secret Services". Hij wees op de enorme contradicties in de officiële 9/11-verklaring. "Critici worden prompt beschuldigd van het vormen van samenzweringstheorieën, maar de grootste samenzweringstheorie is de officiële versie", stelde hij. "Die gaat er van uit dat Osama bin Laden vanuit een grot in Afghanistan en in samenwerking met 19 jongelui er in slaagde de meest verraderlijke aanslag uit de geschiedenis van de mensheid uit te voeren. Dat lijkt mij wel heel straf. Maar de belangrijkste tegenspraak is hoe de luchtafweer van de grootste militaire macht op de planeet er niet in slaagde de aanslagen te voorkomen en dat op geen enkel moment gevechtsvliegtuigen zijn opgestegen of raketafweersystemen ontplooid".

http://www.demorgen.be/dm/nl/990/Buitenland/article/detail/408188/2008/09/07/EP-lid-wil-9-11-tribunaal.dhtml

American Blackout - Macht op z'n best

WeAreChangeBelgium — Wed, 03 Sep 2008 11:13:46 UT

Deze documentaire graaft de Amerikaanse presidentiële verkiezingen van 2000 en 2004 uit. Complotheorieën zijn uit den boze. Wat zijn de gevolgen?

Cynthia Ann McKinney is niet alleen een voorbeeld voor de VS maar ook een voorbeeld voor eenieder op deze planeet dat streeft naar politiek en vooral democratisch evenwicht.

Kritiek is geen antisemitisme

WeAreChangeBelgium — Tue, 02 Sep 2008 09:28:56 UT

Door platform voor vrije meningsuiting

Krachtige lobbygroepen maken legitieme kritiek op de Israëlische bezettingspolitiek verdacht door onterecht een link te leggen met nazipropaganda en antisemitisme. Het PLATFORM VOOR VRIJE MENINGSUITING stelt vast dat vreemd genoeg nu ook extreemrechts aan deze evolutie meewerkt.

Zoals in Amerika en overal ter wereld toont de pro-Israëlische lobby zich ook in ons land geruime tijd actief in een poging de critici van de Israëlische bezettings- en annexatiepolitiek de mond te snoeren. Een campagne van het Actieplatform Palestina om Israëlische landbouwproducten in de rekken te laten liggen, naar analogie van de acties tegen de Zuid-Afrikaanse Apartheid in de jaren tachtig, moest noodgedwongen worden afgeblazen nadat het Simon Wiesental Centrum in de VS een briefactie begon waarin de campagne werd vergeleken met de nazistische praktijk van 'Kauft nicht bei juden'.

Op het initiatief van toenmalig staatssecretaris Eddy Boutmans om een onderwijsbrochure opnieuw uit te geven over de Palestijnse kwestie kwam de lobbymachine zo zwaar uit de hoek dat de zaak werd afgeblazen. Nochtans waren de teksten van de hand van Ludo Abicht en Lucas Cathérine door een comité van 18 deskundigen nagelezen. Het misbruik van termen als 'antisemitisch' (bijvoorbeeld in de Israëlische krant Maariv van 26 augustus 2001) blijkt voldoende intimiderende kracht te bezitten. Niemand wil immers in verband gebracht worden met die zwarte bladzijden uit de Europese geschiedenis.

De jongste maanden lijkt de lobby zich alsmaar agressiever te gedragen. Ze nam deze zomer de traditionele debattenreeks tijdens de Gentse Feesten onder vuur omdat het luik over Israël en Palestina te 'eenzijdig' en 'anti-Israëlisch' zou zijn ingevuld. Op de website van de Stad Gent regende het beledigingen en gratuite beschuldigingen aan het adres van organisator Eric Goeman, die zelfs vergeleken werd met Goebbels. Eric Goeman staat nochtans bekend als iemand die al jaren waarschuwt voor extreemrechts. Hij was de trekker achter diverse Holocaust-herdenkingsplechtigheden. Ironie: nu blijkt dat net het Vlaams Belang in de persoon van Ortwin Depoortere - een zelfverklaarde aanhanger van Verdinasoleider en antisemiet Joris van Severen - het initiatief heeft genomen om rond de hele kwestie een interpellatie bij het Gentse stadsbestuur in te dienen voor de gemeenteraadszitting op 1 september 2008. Het doel is duidelijk. Na 19 jaar wil de extreemrechtse partij, die zich graag zelf voorstelt als slachtoffer van de aantasting van vrije meningsuiting, de debatten muilkorven.

De pro-Israëlische lobby viseerde ook een andere activiteit op de Gentse feesten door elektronische berichten te versturen aan het adres van Amnesty International, waarin gewaarschuwd werd voor medewerking met een organisatie als Vrede vzw die met 'propaganda het antisemitisme opwakkert in de scholen en bij allochtonen'. Telkens opnieuw blijkt het om dezelfde groep te gaan van mensen uit de omgeving van het maandblad 'Joods Actueel'.

Het laatste wapenfeit van de 'lobby' dateert van enkele dagen geleden. Ditmaal wordt een studiedag geviseerd die was opgezet door een reeks organisaties waaronder de 'Vereniging Leraren Aardrijkskunde' en de 'Interdiocesane Dienst voor het Katholiek Godsdienstonderwijs'. Die zou plaatsvinden in het Antwerpse Vredescentrum, maar daar is men nu gezwicht onder de druk. Het Vredescentrum heeft laten weten dat de studiedag 'Israël en Palestina in de klas' van begin oktober niet in het Vredescentrum kan doorgaan. 'Sinds deze ochtend hebben wij vanuit de Joodse Gemeenschap verschillende reacties gekregen', zo luidt de mededeling. Weer een georchestreerde campagne uit gekende hoek.

De techniek van deze lobby bestaat erin om kritiek op de Israëlische mensenrechtenschendingen en schendingen van het internationale recht te pareren door deze gelijk te stellen met haat tegen Israël en tegen de joden in het algemeen. Antisemitisme dus. Het doet er niet toe dat die kritiek zijn fundament vindt in talloze VN-resoluties en -documenten evenals mensenrechtenrapporten van alle gezaghebbende mensenrechtenorganisaties. Het schaamteloos misbruiken van het begrip 'antisemitisme' verhindert niet dat deze lobbytechniek wonderwel werkt. Bij velen is de angst groot om als 'antisemitisch' gebrandmerkt te worden.

De aangehaalde voorbeelden en de vele andere van de afgelopen jaren beginnen het karakter te krijgen van een ware heksenjacht tegen critici van het Israëlische regime. Aanklachten tegen de wantoestanden in de Palestijnse gebieden moeten hun weg blijven vinden naar de publieke opinie, zoals dat ook bij andere mensenrechtenschendingen het geval is. Wij willen ook een waarschuwing uitsturen, want dergelijke praktijken kunnen een open debatcultuur in gevaar brengen. Wij roepen het Gentse stadsbestuur en andere instanties dan ook op om zich niet te laten misleiden of onder druk te laten zetten. Ze moeten net als de geviseerde organisaties en individuen hun verantwoordelijkheid nemen en de kanalen helpen open houden waarlangs feiten en kritieken worden geformuleerd.

Namens het Platform voor vrije meningsuiting:

Ludo De Brabander (Vrede vzw), Eric Goeman (woordvoerder Attac Vlaanderen), Peter Desmet (directeur Greenpeace Belgium), Rudi Laermans (socioloog, KU Leuven), Lieven De Cauter (cultuurfilosoof, KU Leuven/RITS), Stephan Galon (vakbondsecretaris Algemene Centrale ABVV), Ludo Abicht (filosoof, UGent), Fatma Arikoglu, Karel Arnaut (antropoloog, UGent), Frank Beke (voormalig burgemeester Gent), Bilal Benyaich (Kif Kif), Sarah Bracke (socioloog, KU Leuven), Jean Bricmont (fysicus, UCL), Paul Buekenhout (Passa Porta), Marlies Casier (wetenschappelijk medewerkster, UGent), Lucas Catherine (auteur), Lydia Chagoll (schrijfster/cineaste), Saddie Choua (videaste), Manu Claeys (essayist), Eric Corijn (stadsgeograaf), Caroline Copers (algemeen secretaris Vlaams ABVV), Bert Cornillie (taalkundige, KU Leuven), Geertrui Daem (schrijfster), Leen De Backer (artistiek medewerker MuHKA), Bruno De Bondt (Indymedia.be), Pascal Debruyne (Derdewereldstudies UGent), Frans Denissen (auteur/literair vertaler), Herman De Ley (historicus/emeritus hoogleraar, UGent), Paul De Keulenaer (auteur), Didi de Paris (auteur), René De Preter (auteur), Geert Devos, Pol Devos (Geneeskunde voor de derde wereld), Bruno De Wever (historicus, UGent), Dirk De Zutter (ex-leraar), Charles Ducal (dichter), Jan Dumolyn (historicus, UGent), Nadia Fadil (sociologe, EUI/KU Leuven), Peter Franssen (journalist/schrijver), Baudouin Ferrant (secretaris ABVV), Hilde Geens (journaliste), Kendell Geers (kunstenaar), H. Goldberg, Jacques Gutwirth (etnoloog en eredirecteur CNRS), Jaap Hamburger (voorzitter Stichting Een Ander Joods Geluid, Amsterdam), Rik Hancké (acteur/regisseur), Staf Henderickx, Jos Hennes (uitgever EPO), Erwin Jans (dramaturg Toneelhuis), Ivo Jannsens (directeur Demos), Peter Tom Jones (ecoloog/publicist, KU Leuven), Francis Jorissen (webmaster Attac Vlaanderen), Chris Lauwers (OCMW-raad Sint-Amands), Michel Leclerc (dichter), Fred Louckx (socioloog), Ico Maly (Kif Kif), Tjen Mampaey (onderwijzer/auteur), Francine Mestrum (UGent), Reginald Moreels (ex-staatssecretaris van Ontwikkelingssamenwerking), Dany Neudt (coördinator Kif Kif), Ides Nicaise (econoom, KU Leuven), Jacques Pauwels (historicus), Rik Pinxten (antropoloog, UGent), Anne Provoost (schrijfster), Brecht Ranschaert (redacteur YANG), Frank Roels (emeritus hoogleraar, UGent), Jean-Pierre Rondas (journalist Klara), Johan Sanctorum (filosoof-publicist), Mark Saey (filosoof), Michel Vanhoorne (Links Ecologisch Forum), Robert Soeterik (antropoloog, Middle East Research Associates, Amsterdam), Klaas Tindemans (RITS), Monika Triest (onderwijsdeskundige), Werner Trio (journalist Klara), Dirk Tuypens (acteur), Dirk van Bastelaere (dichter), Bogdan Van Doninck (socioloog), Dirk Van Duppen (voorzitter Geneeskunde voor het Volk), Gie van den Berghe (ethicus/historicus, UGent), Yvan Vanden Berghe (emeritus hoogleraar, Universiteit Antwerpen), Hugo Van Droogenbroeck (Oproep voor een Democratische School), Frank Van De Veire (filosoof, KASK), Paul Vanden Bavière (verantwoordelijk uitgever Uitpers), Trees Verleyen (lector Journalistiek, KHM), Koen Vlassenroot (polemoloog, Conflict Research Group UGent), Dominique Willaert (coördinator Victoria Deluxe), Sami Zemni (politoloog, UGent)

Dit opiniestuk verscheen in De Standaard van 2 september 2008, met een repliek vanuit een 'platform voor faire meningsuiting'

Bron: www.indymedia.be

Fabled Enemies - De Bin Laden Connectie

WeAreChangeBelgium — Mon, 01 Sep 2008 19:48:39 UT

In de kersverse documentaire 'Fabled Enemies' wordt de Bin Laden connectie aan de kaak gesteld. Wie is Osama Bin Laden? Is hij verantwoordelijk voor de aanslagen van 11 september 2001? Wat zijn de gevolgen voor de wereld sindsdien?

Het "ver-van-bed"syndroom berust op onwetendheid. Wereldwijd wordt elke burger geconfronteerd met het beleid dat voortvloeit uit de aanslagen. Belgische F-16's worden in Afghanistan ingezet. Deze kwestie is nog altijd aan de orde...

In september zendt België nieuwe troepen en F-16’s naar Afghanistan. Minister van Defensie De Crem wil een loyale bondgenoot zijn ten aanzien van de NAVO en aantonen dat het Belgisch leger een concrete rol kan spelen in de “Peace Enforcement”-strategie van de VS. Allemaal goed en wel maar wat de Belgische regering over het hoofd ziet is in welke mate de oorlog in Afghanistan berust op een complottheorie...

Lees meer: http://www.indymedia.be/nl/node/28651

De volledige documentaire is te zien op Google Video.

Link: http://video.google.nl/videoplay?docid=-2144933190875239407&hl=nl

Voor meer info: http://www.myspace.com/wearechangebelgium

Belgische Bomspotters inspecteren militaire basis in Germany

WeAreChangeBelgium — Sat, 30 Aug 2008 17:54:27 UT

Door Vredesactie

Vandaag, op 30 augustus, voeren een vijftigtal activisten uit verschillende landen een burgerinspectie uit op de militaire luchtmachtbasis van Büchel, in het Zuid-Westen van Duitsland. Een groep Belgische Bomspotters maakt er deel uit van een internationaal actiekamp dat protesteert tegen de aanwezigheid van Amerikaanse kernwapens op de basis. Deze NAVO-wapens, vermoedelijk twintig B61..s, zijn te vergelijken met deze op de militaire basis van Kleine Brogel in België. De Belgen ondersteunen via het internationale inspectieteam de demonstraties die deze week worden georganiseerd door een brede coalitie van Duitse mensenrechten- en vredesorganisaties. Duizenden demonstranten eisen dat Duitsland tegen 2010 kernwapenvrij is. De Duitse overheid reageert op hun vraag met een overweldigende politiemacht, die de actievoerders weg moet houden van de militaire basis.

De laatste Amerikaanse kernwapens in Duitsland

Duitse piloten van het 33ste 'Hunter Airwing' worden in Büchel getraind op het gebruik van de Tornado bommenwerpers om de kernbommen te kunnen inzetten. Het Duitse leger plant bovendien de heropening van 'Bombodron' (in Mecklenburg Vorpommern, voormalig Oost-Duitsland) als oefenterrein voor o.a. het droppen van kernbommen. In het geval van oorlog zullen Duitse soldaten - onder militair bevel van de VS - deze kernbommen inzetten vanop Duits grondgebied. Dit wordt mogelijk gemaakt door de vrijwillige overeenkomst van de Duitse regering die deelneemt in de 'nuclear sharing agreement' met de NAVO. Meer dan 40 jaar geleden maakten zes Europese landen afspraken met de VS over "nucleaire samenwerking". De NAVO houdt 350 Amerikaanse atoomwapens paraat in Duitsland, Italië, België, Nederland, het Verenigd Koninkrijk en Turkije.
België heeft net als Duitsland in het kader van de NAVO, afspraken met de VS over de aanwezigheid van kernwapens op Belgisch grondgebied, over de training van Belgische piloten in het gebruik van kernwapens en over het onderhoud van de kernwapens.

De cirkel wordt ongedurig

Al zes jaar organiseren Duitse vredesorganisaties protestacties die ze 'cirkels' noemen. Activisten stappen langs de 15 kilometer lange omheining van de militaire basis. De organisatoren stelden dat ze elk jaar de basis zouden omcirkelen, zeven jaar lang. Nu jaar zeven is aangebroken, is het geduld op. Ze kondigden aan dat, als de Duitse regering tegen 6 augustus - de dag van de verjaardag van het nucleaire bombardement op Hiroshima - niet zou ingaan op de eis om zich terug te trekken uit het 'nuclear sharing agreement' met de NAVO, ze zouden oproepen om op 30 augustus massaal de basis te betreden. Activisten onderschreven een verklaring waarbij ze aankondigen op een geweldloze manier de mogelijke inzet van de kernwapens te verstoren indien de regering geen initiatief neemt. Ze uitten ook hun intentie om mee te doen aan verstorende, geweldloze acties, net zolang alle kernwapens uit Duitsland zijn verdwenen.

'Go-Inn.. actie als kroonstuk op protesten

Tijdens de internationale actieweek vinden verschillende acties plaats, gaande van straattheater en ontbijttafels aan de ingang van de militaire basis, over fietstochten, wandelingen en muziekconcerten, tot een massademonstratie met een aansluitende ..Go-Inn.. actie of burgerinspectie, waarbij activisten over het hek van de basis proberen te klimmen om op het terrein op zoek te gaan naar de kernwapens.
Duitse overheid reageert met disproportioneel politie-optreden
De actievoerders worden niet met open armen ontvangen. Kilometers prikkeldraad, helikopters, duizenden extra manschappen, observatieposten, patrouillewagens en hondenbrigades, moeten hen van de militaire basis weg houden. Plaatselijke sympathisanten, van de landbouwer die zijn grond ter beschikking stelt tot de podiumbouwers voor het benefietconcert, worden geintimideerd. De Belgische Bomspotters werden al een tijdje voor hun vertrek naar Duitsland geschaduwd. Hun bus werd gevolgd en aan de grens onderschept door de Duitse politie. Dit alles weerhoudt hen er niet van de acties door te zetten. "Wij staan recht in onze schoenen. Deze kernwapens zijn niet alleen gevaarlijk maar bovendien illegaal. De Duitse overheid kan geen grondige argumenten aanvoeren om ze aan te houden, dus reageren ze met repressie. Dat zal er ons niet van weerhouden om te blijven actievoeren," stelt Marion Küpfer van GAAA.

Initiatiefnemers niet afgeschrikt

De actiegroep die de basisbetreding organiseert is niet aan haar proefstuk toe.
Gewaltfreie Aktion Atomwaffen Abschaffen - GAAA - werd opgericht in 1996, met als doel via geweldloze acties van burgerlijke ongehoorzaamheid kernwapens uit de wereld te krijgen. Ze ontstonden uit voorgaande campagnegroepen uit de jaren '80 die met succes actie voerden tegen de Amerikaanse Pershing II en kruisrakketten in Duitsland. GAAA organiseerde al 8 basisbetredingen. Zes daarvan waren gericht op de nucleaire wapens in Büchel. De twee andere bij de United States European Command (EUCOM) in Stuttgart.

http://www.indymedia.be/nl/node/29152

http://www.vredesactie.be

http://www.myspace.com/wearechangebelgium