WeAreChangeBelgium
Trust man - 36 jaar
Blog / Tags / Oorlog
Blogberichten met de tag 'Oorlog':
-
Europese Unie verspeelt geloofwaardigheid in Gaza
Hoe de Europese Unie haar geloofwaardigheid verspeelde in het Israëlisch-Palestijnse conflict
Door Bilal Benyaich
Bilal Benyaich is politoloog en schrijft een boek over het Europese buitenlandse beleid ten opzichte van het Israëlisch-Palestijnse conflict sinds 1948. Dit stuk verscheen eerder De Morgen, 2/1/2009.
De Israëlische oorlog tegen de Palestijnen in de Gazastrook heeft weinig reactie, laat staan actie, uitgelokt in Europese beleidskringen. Op een oproep van Sarkozy tot een wapenstilstand van 48 uur na. Nochtans is de EU de grootste handelspartner van Israël en veruit de grootste donor van de Palestijnse Autoriteit. Wat zijn de wortels van onze bijna afwezigheid in het Israëlisch-Palestijnse conflict?
De Europese Gemeenschap erkent sinds de Verklaring van Venetië van 13 juni 1980 het Palestijnse recht op zelfbeschikking, maar is altijd blijven zitten met een politiek deficit in de regio. Hier zijn drie oorzaken voor. Ten eerste is dit te wijten aan de dominante Amerikaanse rol in de regio. Ten tweede kampt de EU met institutionele onvolmaaktheden waardoor ze op cruciale momenten niet met één stem kan spreken. Ten derde is er een kloof tussen de mogelijkheden die de EU voorhanden heeft en de bedroevende afwezigheid van de wil om deze ook consequent te benutten. Laten we ons beperken tot dat laatste.
Het sterkste wapen waar de EU over beschikt - wat haar onderscheidt van andere internationale actoren - is haar economische macht. Binnen het Euromediterraan Partnerschap waar Israël en de Palestijnse Autoriteit deel van uitmaken, hanteert de EU in theorie een zogenaamd politiek conditionaliteitsbeleid. Dit houdt in dat op voorwaarde van het respecteren van de mensenrechten, democratie en de rechtsstaat de EU een economische en politieke associatie aangaat, of behoudt, met de oeverstaten van de Middellandse Zee. De associatieakkoorden kunnen bij het schenden van dit mensenrechtenprincipe (artikel 2) of in geval van special urgency (artikel 79) geschorst worden. Deze contractuele relaties vormen met andere woorden een belangrijke wortel en stok - beloning en straf - van de EU in haar betrekkingen met de mediterrane landen.
Naar aanleiding van de bloedige invallen van Sharon in de bezette Palestijnse gebieden, én de illegale export van producten vervaardigd in de bezette gebieden onder Israëlisch oorsprongscertificaat, riep het Europees Parlement in 2002 de Europese Raad op om het associatieakkoord met Israël op te schorten. Een primeur. Toenmalig voorzitter van de Europese Commissie, Romano Prodi, schaarde zich achter de oproep, maar de Europese Raad van regeringsleiders reageerde in verdeelde slagorde, volgens de eigen nationale belangen en overtuigingen. Israël kwam er zonder kleerscheuren van af, wat feitelijk neerkwam op... een pro-Israëlische bias.
Deze pro-Israëlische houding werd vervolgens met de komst van het Europees Nabuurschapsbeleid wel erg uitgesproken. Het EU-Israël-actieplan dat in december 2004 in Brussel opgesteld werd, bevatte geen enkele oproep tot het beëindigen van de bezetting en het buitensporige geweld. Israël was erin geslaagd om de economische van de politieke relaties te scheiden. Het actieplan met de Palestijnse Autoriteit daarentegen bevatte een duidelijke opdracht om "the fight against and prevention of terrorism" onverwijld te vervullen.
Politiek failliet
Op 21 januari 2006 zou Hamas een klinkende verkiezingsoverwinning behalen. Niet omdat de politieke islam de harten van de Palestijnen had veroverd, maar dankzij het unilateralisme van Israël en het opportunisme en de corruptie van Fatah. De afwijzende Europese reactie op deze electorale overwinning van Hamas zou het politieke deficit in een politiek failliet transformeren. In samenspraak met Israël en de VS schotelden de Europeanen Hamas de drie alombekende voorwaarden voor (erkenning van Israël, respect voor de door de PLO aangegane akkoorden en het afzweren van geweld). Het was te nemen of te laten.
Alsof de erkenning van (een) Israël niet eerder de uitkomst zou moeten zijn van een vredesproces eerder dan een voorwaarde ervoor. Het land heeft immers geen internationaal erkende grenzen. Bovendien had menig jurist en politoloog gesteld dat Hamas Israël impliciet had erkend door aan Palestijnse verkiezingen deel te nemen. Deze grepen immers plaats binnen de door het Osloproces uitgetekende gebieden en erkenden dus de facto het Israël van voor 1967.
Ondertussen had Fatah geweigerd om in een eenheidsregering te stappen. Hamas stelde op 29 maart 2006 de nieuwe Palestijnse regering voor: 18 van de 24 regeringsleden waren Hamaspartizanen, 6 waren (onafhankelijke) technocraten, waaronder één christen. "The Palestinian people have opted for this government, so they will have to bear the consequences", aldus een dreigende Ben Bot. Niet veel later zou het Kwartet (VS, EU, VN en Rusland) een totale boycot afkondigen van de Palestijnse gebieden en de democratisch verkozen regering. Benita Ferrero Waldner, Eurocommissaris voor Externe Betrekkingen en het Europees Nabuurschapsbeleid, wond er geen doekjes om: de EU hoopte dat Hamas de schuld zou krijgen voor de dramatische politieke, sociale en economische toestand die resulteerde uit de boycot. Wat niet gebeurde, integendeel.
De boycot stortte de bezette Palestijnse gebieden in de grootste humanitaire crisis sinds 1948. Er werd dan maar besloten een Tijdelijk Internationaal Mechanisme uit te werken om de humanitaire crisis 'af te lijnen'. De verliezer van de verkiezingen, Mahmoud Abbas, werd our man en werd financieel gesteund. Dit polariseerde de twee politieke families en leidde tot een ware burgeroorlog waar het Kwartet de oorzaak van was.
Dankzij bemiddeling van de Saoedi's konden de twee politieke families toch boven zichzelf uitstijgen en werd in maart 2007 het Mekka-akkoord ondertekend. De eenheidsregering die in de steigers stond, werd geboycot door het Kwartet. Dit leidde weerom tot intra-Palestijns geweld en tot de politieke opdeling van de Palestijnse gebieden: Gaza onder Hamasadministratie bleef hermetisch afgesloten van de buitenwereld en het Fatahbewind op de Westelijke Jordaanoever werd voluit gesteund door het Westen.
De normatieve ster van de EU is een vallende, uitdovende ster geworden. Het versterken van het associatieakkoord met Israël op 16 juni 2008, met unanimiteit van stemmen (!), heeft de geloofwaardigheid van de EU sterk aangetast. Hiermee gaf de EU Israël immers carte blanche voor al haar
koloniale en andere avonturen met het argument dat het opschorten van het associatieakkoord de Israëli's helemaal zou verwijderen uit de invloedssfeer van de EU. Dit is een drogreden, als je weet dat Israël de grootste waarde hecht aan dit associatieakkoord omdat de EU haar grootste handelspartner is (de export van Israël naar de EU bedraagt 32%, de import vanuit de EU bedraagt 40%, 2005).
Door de wortel inconsequent en de stok nooit te hanteren jegens een geassocieerd land dat excelleert in schendingen van het internationaal en humanitair recht heeft de EU haar geloofwaardigheid verspeeld. Niet het minst in de ogen van de Israëli's, zij kunnen vandaag oorlogsmisdaden begaan in Gaza (en de Westelijke Jordaanoever) en op beide oren slapen. -
Amerikaanse oorlogsmisdaden. Klerkengericht
Door Freke Vuijst
Amerikaanse regeringsfunctionarissen die hebben meegewerkt aan het wettelijk kader voor keiharde verhoortechnieken als op Guantánamo, kunnen vervolgd worden voor oorlogsmisdaden.
Het was toeval, zij het een ironisch toeval, dat op de herdenkingsdag van de VN-Conventie tegen Martelen twee hoge regeringsfunctionarissen ondervraagd werden over de toepassing van marteltechnieken in de oorlog tegen het terrorisme. David Addington, chef-staf van vicepresident
Dick Cheney, en John Yoo, oud-medewerker van het ministerie van Justitie, nu hoogleraar rechten in Berkeley, moesten onder ede vragen beantwoorden van een congrescommissie die onderzoekt wie verantwoordelijk is voor de mishandeling en marteling van terreurverdachten in de Amerikaanse gevangenissen in Guantánamo Bay, Irak en Afghanistan. Een week eerder was William Haynes, tot voor kort de hoogste jurist op het ministerie van Defensie, ondervraagd door een andere commissie over dezelfde zaak.
Addington, Yoo en Haynes zijn geen van drieën politieke sterren. David Addington, die de bijnaam 'Cheney's Cheyney' draagt, heeft zelfs nooit een interview gegeven. Maar deze mannen vormden samen met Alberto Gonzales (oud-juridisch adviseur van president Bush, oud-minister van Justitie) en diens rechterhand Timothy Flanigan een geheim genootschap: de War Council. Achter gesloten deuren in het Witte Huis en het Pentagon ontwierpen de vijf het juridische kader voor de harde ondervraging van terreurverdachten.
Addington was het brein van de War Council. Yoo de auteur van de memoranda die de Geneefse Conventies opzij zette. Yoo schreef ook het ontwerp van de verhoortechnieken die volgens de vijf juristen wél waren toegestaan en niet onder marteling vielen. Daarvoor moesten de juristen de Conventie tegen Martelen (die Amerika heeft ondertekend) zo nauw interpreteren dat alleen 'pijn die gepaard gaat met serieuze fysieke verwondingen, zoals het uitvallen van organen, het beschadigen van lichaamsfuncties, of zelfs dood' marteling genoemd kon worden.
Haynes was de gatekeeper: hij moest militaire juristen die protesteerden tegen de ondervragingstechnieken op een zijspoor zetten. Over de rol van Gonzales en zijn rechterhand in de War Council is weinig bekend. De activiteiten van de War Council beperkten zich niet tot het schrijven van memo's.
De juristen brachten in september 2002 ook een bezoek aan Guantánamo Bay, waar ze de militaire leiding instrueerden in de rechtsgeldigheid van harde technieken. Onder ede voor de congrescommissie vertelde Addington dat hij ten minste vijf keer op Guantánamo is geweest. Hij had ook een verhoor geobserveerd via een confrontatiespiegel. Niemand had de gedetineerde aangeraakt. Van de gesprekken die hij op Guantánamo had gevoerd, herinnerde hij zich niets. Addington was niet de enige die aan geheugenverlies leed. De Washington Post turfde de gaten in Haynes geheugen: 23 don't recalls, 22 don't remembers en 16 don't knows.
John Yoo maakte in tegenstelling tot de arrogante Addington een bange indruk. Hij durfde nauwelijks een vraag te beantwoorden zonder eerst zijn advocaten te raadplegen en beriep zich herhaaldelijk op 'nationale veiligheid' of zijn beroepsgeheim. Scott Horton, een New Yorkse mensenrechtenadvocaat en hoogleraar aan Columbia Law School, zat in de zaal tijdens de hoorzittingen. Hij vond Yoo's optreden opmerkelijk, vertelt hij. 'Yoo heeft op meer dan driehonderd bijeenkomsten over zijn werk voor het ministerie van Justitie gesproken. Maar zodra hij onder ede staat en dus blootstaat aan vervolging voor meineed als hij liegt, wil hij geen antwoord geven.'
Obama?
Het onvermogen van Congresleden om obstruerende getuigen als Addington, Yoo en Haynes aan te pakken, heeft geleid tot de roep om andere onderzoekskanalen. De American Bar Association, een grote bond van rechters en advocaten, ziet liever een 9/11-achtige commissie, behelst met speciale opsporingsbevoegdheden die het beleid rond de mishandeling van gedetineerden tot de bodem uitzoekt. De burgerrechtenorganisatie ACLU is voor de aanstelling van een speciale aanklager die hoge overheidsfunctionarissen strafrechtelijk aansprakelijk kan stellen voor de mishandeling en marteling van gevangenen.
Beide voorstellen zijn politiek moeilijk verkoopbaar. Ook als de Democraat Obama over een half jaar in het Witte Huis zit is het zeer de vraag of hij zijn vingers wil branden aan deze zaak. Het is een dilemma, want de wrede behandeling van terrorismeverdachten zal Amerika blijven achtervolgen zolang niemand aansprakelijk wordt gesteld.
Een bijkomend probleem is de kwestie van immuniteit. Toen het Hooggerechtshof besloot dat gedetineerden in Guantánamo Bay wel onder de Geneefse Conventie vielen, nam het Congres in 2006 de Military Commissions Act aan die de president het recht geeft terreurverdachten te martelen, te classificeren als enemy combatants en levenslang op te sluiten zonder dat ze ooit voor een rechter verschijnen. De wet is met terugwerking - tot november 1997 - van kracht, een 'get out of jail'-kaart voor iedere Amerikaan die beschuldigd wordt van oorlogsmisdaden of schendingen van mensenrechten.
Het meest realistische scenario is daarom de vervolging van Amerikanen in Europa. Mensenrechtenadvocaat Scott Horton: 'Oor-logsmisdaden vallen onder het principe van universele jurisdictie, ofwel ieder land kan op de naleving van de wet toezien. De immuniteitskwestie in Amerika zelf maakt dit zelfs waarschijnlijker. Als een land het wettelijk onmogelijk maakt om zijn politieke leiders te vervolgen, dan hebben andere landen een extra verplichting om dat wel te doen.'
Een vervolging voor het Internationaal Strafhof is volgens Amerikaanse juristen onwaarschijnlijk omdat Amerika er niet aan deelneemt. Spanje en Italië liggen het meest voor de hand; aanklagers in die landen zijn politiek onafhankelijk. Bovendien hebben Spaanse staatsburgers en ingezetenen in Guantánamo gevangengezeten en schept in Italië de rechtzaak - in absentia - tegen CIA-agenten voor de kidnapping en rendition van Abu Omar een precedent.
Volgens Horton worden de dossiers tegen Amerikanen nu al aangelegd in Europa. Ook al zal Amerika zijn onderdanen nooit uitleveren, Europa is niet langer veilig. Horton: 'Ik zou mensen uit de Bush-regering aanraden om Europa als vakantiebestemming te mijden.'
Wie kunnen er vervolgd worden? Niet George W. Bush en Dick Cheney, zij genieten als staatshoofden immuniteit. Oud-minister van Defensie Donald Rumsfeld loopt wel gevaar. Zijn handtekening staat onder het Haynes-memorandum (geschreven door Yoo) met achttien harde verhoortechnieken. De meest overtuigende bewijslast betreft echter de juristen. De vervolging van juristen voor oorlogsmisdaden heeft een historisch precedent waarmee Amerikanen bekend zijn.
De zaak heet United States vs. Josef Altstötter and others, en vond plaats in 1947 in Neurenberg. De Amerikanen klaagden zestien topjuristen van het naziregime aan voor het creëren van het juridische raamwerk waarbinnen de gruweldaden plaatsvonden. Wat er in Guantánamo Bay, Abu Graib en de gevangenissen in Afghanistan gebeurde is niet te vergelijken met de misdaden van de nazi's, maar het onderliggende principe is hetzelfde: juristen die weten of hadden kunnen weten dat hun interpretatie van het recht de internationale rechtsnormen schendt, kunnen vervolgd worden.
http://www.vn.nl/Buitenland/ArtikelBuitenland/... -
België trekt ten oorlog op basis van een complottheorie...
In september zendt België nieuwe troepen en F-16's naar Afghanistan. Minister van Defensie De Crem wil een loyale bondgenoot zijn ten aanzien van de NAVO en aantonen dat het Belgisch leger een concrete rol kan spelen in de "Peace Enforcement"-strategie van de VS. Allemaal goed en wel maar wat de Belgische regering over het hoofd ziet is in welke mate de oorlog in Afghanistan berust op een complottheorie...
Op 27 september 2001 hield Condoleezza Rice, toen Nationaal Veiligheidsadviseur van de VS, een nieuwsconferentie waarin ze stelde dat er definitief bewijsmateriaal was die Osama Bin Laden en de Taliban linkten aan de aanslagen van 11 september 2001. Ze stelde ook dat het niet het moment was om dit bewijsmateriaal vrij te geven en dat deze vrijgegeven zou worden op een "gepast" moment. Sindsdien wacht iedereen nog op deze bewijzen. De FBI heeft op zijn site een lijst van de meest gezochte mensen ter wereld. Natuurlijk verschijnt Osama Bin Laden op deze lijst. Wat in het oog springt is dat de aanslagen van 11 september 2001, waarvan hij beschuldigt wordt in alle toespraken en nieuwsberichten, niet worden vermeld bij de aanklachten.
In een artikel opgemaakt door Ed Haas staat beschreven hoe hij contact opnam met Rex Toom, toen spreekvoerder voor de FBI en hem vroeg waarom er op de FBI-site niets vermeld staat die Osama Bin Laden aansprakelijk stelt of zijn betrokkenheid aankaart bij de aanslagen van 11 september 2001. Rex Toom antwoordde dat er daarvoor geen concrete bewijzen waren...
Met andere woorden is er, volgens de FBI, bijna zeven jaar na de aanslagen geen concreet bewijs dat Osama Bin Laden en de Taliban betrokken waren bij de aanslagen. Neen, we gaan er gewoon van uit.
Natuurlijk zijn er schendingen van de mensenrechten in Afghanistan, natuurlijk ook gepleegd door de Taliban. Maar wat was de reden ook alweer om onze troepen naar Afganistan te sturen? "The War on Terror". Deze baseert zich op een gebeurtenis (de aanslagen) en wie daarvoor verantwoordelijk is (Osama Bin laden & de Taliban). Nochtans heeft zelfs de FBI niet de "harde bewijzen" die deze stelling concreet kunnen maken.
Zouden we oorlog in Afghanistan willen goedkeuren op basis van schendingen van mensenrechten kan men ook de beslissing nemen om een pak andere landen binnen te vallen. Waarom dus Afghanistan als eerste doel op de kaart plaatsen? Omwille van de aanslagen? De cirkel is voltooid.
Wanneer iemand beschuldigt wordt van een complot in werking te stellen voor het doden van 3000 mensen en men geen bewijzen kan voorleggen die deze beschuldiging hard maken, maakt dat van de beschuldiging een complottheorie.
De officiële versie is dat Osama Bin Laden & de Taliban achter de aanslagen zitten. Een versie die niet nagetrokken kan worden. Een versie die alleen bestaat voor de bevolking...
Minister van Defensie De Crem en België zullen dus vanaf september mede-verantwoordelijk geacht kunnen worden voor het ondersteunen en verder voeden van een oorlog die enkel berust op een complottheorie.
http://www.fbi.gov/wanted/terrorists/terbinlad...
http://www.teamliberty.net/id267.html
http://www.myspace.com/wearechangebelgium
http://www.indymedia.be/nl/node/28651
