WeAreChangeBelgium
Trust man - 36 jaar
Blog 32
-
De Vijf Stappen Naar Tirannie
In deze documentaire wordt aan de hand van voorbeelden & onderzoek aangekaart in welke mate de misbruik van maatschappelijke kenmerken van verdeeldheid kunnen leiden tot het ergste.
Een aanrader voor iedereen.
(BBC documentaire in het engels)
Stap Vijf kan je terugvinden in mijn videos.
-
Iraans nucleair programma medegefinancierd door de VS
Hoe de Amerikaanse regering langs de achterpoort het Iraans nucleair programma meefinanciert en de wereldbevolking alleen maar kan hopen...
Terugblik
In mei 2008 sloten Rusland en de Verenigde Staten een akkoord waardoor nucleaire bedrijven in beide landen nauwer kunnen samenwerken. Door de overeenkomst wordt het voor Russische bedrijven mogelijk zich op de groeiende Amerikaanse markt te begeven. Omgekeerd kunnen de Verenigde Staten profiteren van de grote voorraden uraniumerts op Russische bodem, de Russische technologische kennis en kunnen ze hun kernafval opslaan op Russische bodem.
De eerste Russische levering van nucleaire brandstof aan de Iraanse kerncentrale in Bushehr dateert van eind 2007. De VS en andere landen vroegen Rusland af te zien van de levering van splijtstaven maar de Russische regering deelde mee dat het tevreden was met de Iraanse extra toezeggingen en wees erop dat het atoomagentschap IAEA toezicht hield op de centrale.
Ondertussen beschuldigt het IAEA (International Atomic Energy Agency) Iran ervan onderzoek naar hun atoomprogramma te blokkeren, niet alleen uranium te blijven verrijken maar ook een gedeelte ervan te verduisteren en dus logischerwijze te werken aan een kernwapen.
Financiering & Ironie
Uit de door de Amerikaanse ‘General Accountability Office’ verkregen Russische documenten blijkt dat de ‘US Department of Energy’ twee Russische instituten financiert die Iran helpen met hun nucleair programma in Bushehr. Volgens CNN zou het departement een schamele 4 miljoen dollar aan belastingsgeld hebben bijgedragen.
De ironie in deze zaak is dat het VS Staatsdepartement ontelbare verklaringen verspreidde die Bushehr met de vinger aanwezen. Juist daar zou, volgens het departement, onder het mom van een commerciële kerncentrale voor vreedzame doeleinden een ander programma schuilgaan. Namelijk het verkrijgen van vooraanstaande technologie en nucleaire brandstof voor het verderzetten van hun atoomwapenprogramma.
Hoorzitting
Een ambtenaar van het Amerikaanse energie-departement kon, tijdens de hoorzitting van de ‘House Energy Committee’, geen verhelderende antwoorden formuleren op de gestelde vragen.
Samuel Bodman (Energy Secretary): “I have not have time to fully investigate (…) but I have directed the principle deputy of the NNSA (National Nuclear Security Administration) to look into those questions and to report back to me.”
Rep. John Dingell: “How Mister Secretary do you then rime that statement with what the State Department said when they said this: Iran uses Bushehr as a cover and a protection for obtaining sensitive technology to advance its nuclear weapons program?”
Samuel Bodman (Energy Secretary): “With respect to the Bushehr reactor my understanding is that this is something that we (…) that the president has spoken to president Poetin about. That euh… the proliferation issues have been discussed and that that reactor remains under IAEA safeguards.”
Risico & Hoop
Nochtans beweren experten in non-proliferatie dat de Russische hulp in Bushehr gebruikt kan worden om andere projecten te verwezenlijken.
Henri Sokolski (Nonproliferation Policy): “What the Russians are actually helping to do is to bring a large reactor online which can make scores of bombs worth of plutonium per year and we’re hoping the Iranians won’t divert any of this material.”
Op de website van de House Energy Committee staat o.a.volgende te lezen:
“Only this administration would complain about proliferation in Iran as part of the president Bush’s axes of evil and then finance it with American taxpayer dollars.”
Nieuwsbericht CNN: http://nl.youtube.com/watch?v=sL9xwcIDlvw
Bron / lees meer: http://www.indymedia.be/nl/node/30311 -
Amerikaanse oorlogsmisdaden. Klerkengericht
Door Freke Vuijst
Amerikaanse regeringsfunctionarissen die hebben meegewerkt aan het wettelijk kader voor keiharde verhoortechnieken als op Guantánamo, kunnen vervolgd worden voor oorlogsmisdaden.
Het was toeval, zij het een ironisch toeval, dat op de herdenkingsdag van de VN-Conventie tegen Martelen twee hoge regeringsfunctionarissen ondervraagd werden over de toepassing van marteltechnieken in de oorlog tegen het terrorisme. David Addington, chef-staf van vicepresident
Dick Cheney, en John Yoo, oud-medewerker van het ministerie van Justitie, nu hoogleraar rechten in Berkeley, moesten onder ede vragen beantwoorden van een congrescommissie die onderzoekt wie verantwoordelijk is voor de mishandeling en marteling van terreurverdachten in de Amerikaanse gevangenissen in Guantánamo Bay, Irak en Afghanistan. Een week eerder was William Haynes, tot voor kort de hoogste jurist op het ministerie van Defensie, ondervraagd door een andere commissie over dezelfde zaak.
Addington, Yoo en Haynes zijn geen van drieën politieke sterren. David Addington, die de bijnaam 'Cheney's Cheyney' draagt, heeft zelfs nooit een interview gegeven. Maar deze mannen vormden samen met Alberto Gonzales (oud-juridisch adviseur van president Bush, oud-minister van Justitie) en diens rechterhand Timothy Flanigan een geheim genootschap: de War Council. Achter gesloten deuren in het Witte Huis en het Pentagon ontwierpen de vijf het juridische kader voor de harde ondervraging van terreurverdachten.
Addington was het brein van de War Council. Yoo de auteur van de memoranda die de Geneefse Conventies opzij zette. Yoo schreef ook het ontwerp van de verhoortechnieken die volgens de vijf juristen wél waren toegestaan en niet onder marteling vielen. Daarvoor moesten de juristen de Conventie tegen Martelen (die Amerika heeft ondertekend) zo nauw interpreteren dat alleen 'pijn die gepaard gaat met serieuze fysieke verwondingen, zoals het uitvallen van organen, het beschadigen van lichaamsfuncties, of zelfs dood' marteling genoemd kon worden.
Haynes was de gatekeeper: hij moest militaire juristen die protesteerden tegen de ondervragingstechnieken op een zijspoor zetten. Over de rol van Gonzales en zijn rechterhand in de War Council is weinig bekend. De activiteiten van de War Council beperkten zich niet tot het schrijven van memo's.
De juristen brachten in september 2002 ook een bezoek aan Guantánamo Bay, waar ze de militaire leiding instrueerden in de rechtsgeldigheid van harde technieken. Onder ede voor de congrescommissie vertelde Addington dat hij ten minste vijf keer op Guantánamo is geweest. Hij had ook een verhoor geobserveerd via een confrontatiespiegel. Niemand had de gedetineerde aangeraakt. Van de gesprekken die hij op Guantánamo had gevoerd, herinnerde hij zich niets. Addington was niet de enige die aan geheugenverlies leed. De Washington Post turfde de gaten in Haynes geheugen: 23 don't recalls, 22 don't remembers en 16 don't knows.
John Yoo maakte in tegenstelling tot de arrogante Addington een bange indruk. Hij durfde nauwelijks een vraag te beantwoorden zonder eerst zijn advocaten te raadplegen en beriep zich herhaaldelijk op 'nationale veiligheid' of zijn beroepsgeheim. Scott Horton, een New Yorkse mensenrechtenadvocaat en hoogleraar aan Columbia Law School, zat in de zaal tijdens de hoorzittingen. Hij vond Yoo's optreden opmerkelijk, vertelt hij. 'Yoo heeft op meer dan driehonderd bijeenkomsten over zijn werk voor het ministerie van Justitie gesproken. Maar zodra hij onder ede staat en dus blootstaat aan vervolging voor meineed als hij liegt, wil hij geen antwoord geven.'
Obama?
Het onvermogen van Congresleden om obstruerende getuigen als Addington, Yoo en Haynes aan te pakken, heeft geleid tot de roep om andere onderzoekskanalen. De American Bar Association, een grote bond van rechters en advocaten, ziet liever een 9/11-achtige commissie, behelst met speciale opsporingsbevoegdheden die het beleid rond de mishandeling van gedetineerden tot de bodem uitzoekt. De burgerrechtenorganisatie ACLU is voor de aanstelling van een speciale aanklager die hoge overheidsfunctionarissen strafrechtelijk aansprakelijk kan stellen voor de mishandeling en marteling van gevangenen.
Beide voorstellen zijn politiek moeilijk verkoopbaar. Ook als de Democraat Obama over een half jaar in het Witte Huis zit is het zeer de vraag of hij zijn vingers wil branden aan deze zaak. Het is een dilemma, want de wrede behandeling van terrorismeverdachten zal Amerika blijven achtervolgen zolang niemand aansprakelijk wordt gesteld.
Een bijkomend probleem is de kwestie van immuniteit. Toen het Hooggerechtshof besloot dat gedetineerden in Guantánamo Bay wel onder de Geneefse Conventie vielen, nam het Congres in 2006 de Military Commissions Act aan die de president het recht geeft terreurverdachten te martelen, te classificeren als enemy combatants en levenslang op te sluiten zonder dat ze ooit voor een rechter verschijnen. De wet is met terugwerking - tot november 1997 - van kracht, een 'get out of jail'-kaart voor iedere Amerikaan die beschuldigd wordt van oorlogsmisdaden of schendingen van mensenrechten.
Het meest realistische scenario is daarom de vervolging van Amerikanen in Europa. Mensenrechtenadvocaat Scott Horton: 'Oor-logsmisdaden vallen onder het principe van universele jurisdictie, ofwel ieder land kan op de naleving van de wet toezien. De immuniteitskwestie in Amerika zelf maakt dit zelfs waarschijnlijker. Als een land het wettelijk onmogelijk maakt om zijn politieke leiders te vervolgen, dan hebben andere landen een extra verplichting om dat wel te doen.'
Een vervolging voor het Internationaal Strafhof is volgens Amerikaanse juristen onwaarschijnlijk omdat Amerika er niet aan deelneemt. Spanje en Italië liggen het meest voor de hand; aanklagers in die landen zijn politiek onafhankelijk. Bovendien hebben Spaanse staatsburgers en ingezetenen in Guantánamo gevangengezeten en schept in Italië de rechtzaak - in absentia - tegen CIA-agenten voor de kidnapping en rendition van Abu Omar een precedent.
Volgens Horton worden de dossiers tegen Amerikanen nu al aangelegd in Europa. Ook al zal Amerika zijn onderdanen nooit uitleveren, Europa is niet langer veilig. Horton: 'Ik zou mensen uit de Bush-regering aanraden om Europa als vakantiebestemming te mijden.'
Wie kunnen er vervolgd worden? Niet George W. Bush en Dick Cheney, zij genieten als staatshoofden immuniteit. Oud-minister van Defensie Donald Rumsfeld loopt wel gevaar. Zijn handtekening staat onder het Haynes-memorandum (geschreven door Yoo) met achttien harde verhoortechnieken. De meest overtuigende bewijslast betreft echter de juristen. De vervolging van juristen voor oorlogsmisdaden heeft een historisch precedent waarmee Amerikanen bekend zijn.
De zaak heet United States vs. Josef Altstötter and others, en vond plaats in 1947 in Neurenberg. De Amerikanen klaagden zestien topjuristen van het naziregime aan voor het creëren van het juridische raamwerk waarbinnen de gruweldaden plaatsvonden. Wat er in Guantánamo Bay, Abu Graib en de gevangenissen in Afghanistan gebeurde is niet te vergelijken met de misdaden van de nazi's, maar het onderliggende principe is hetzelfde: juristen die weten of hadden kunnen weten dat hun interpretatie van het recht de internationale rechtsnormen schendt, kunnen vervolgd worden.
http://www.vn.nl/Buitenland/ArtikelBuitenland/... -
De economische depressie,vanuit een lange termijnperspectief
Door Immanuel Wallerstein
Vertaling door Marc-Antoon De Schryver
De depressie is begonnen. Journalisten blijven zedig aan economisten vragen of er al dan niet een recessie aankomt. Geloof ze maar niet. We staan nu al aan het begin van een wereldwijde depressie, met bijna overal aanzienlijke werkloosheid. Die depressie kan de vorm aannemen van een klassieke nominale deflatie, met alle gevolgen van dien voor de bevolking. Of ze kan de vorm aannemen van een op hol geslagen inflatie, wat gewoon een andere manier is waarop waarde ontsnapt, en die voor de gewone mensen nog erger is.
Iedereen wil natuurlijk weten wat de oorzaak is van deze depressie. Zijn het de derivatives - door Warren Buffet ook wel “finaciële massavernietigingswapens” genoemd? Of zijn het de subprime mortgages? Of de oliespeculanten? Dit spelletje vingertje wijzen is in feite niet interessant. Het richt z'n aandacht op wat Fernand Braudel het stof van de korte termijn noemde. Als we willen weten wat er gaande is, moeten we naar twee temporaliteiten kijken die veel onthullender zijn: de cyclische bewegingen op middellange termijn, en de structurele trends op lange termijn.
De kapitalistische wereld-economie kent al minstens enkele honderden jaren twee belangrijke vormen van cyclische bewegingen. Ten eerste de zogenaamde Kondratieff-cycli, die historisch gezien zo'n 50 à 60 jaar duurden. Ten tweede de hegemonische cycli, die veel langer zijn.
Wat de hegemonische cycli betreft: de VS begonnen mee te dingen naar de hegemonie vanaf 1873, veroverden de volle hegemonie in 1945, en zijn sinds de jaren 70 langzaam op hun retour. De waanzin van Bush heeft die trage neergang in een stroomversnelling gebracht. Zelfs de schijn van VS-hegemonie hebben we nu achter ons gelaten. We zijn, zoals in zo'n geval normaal is, binnengetreden in een multipolaire wereld. De VS blijven een grote macht, misschien wel de grootste, maar ze zullen in de komende decennia in verhouding tot de andere machten steeds meer verzwakken. Daar valt weinig aan te doen.
De Konrdatieff-cycli hebben een ander timing. De wereld kroop in 1945 uit de vorige Kondratieff B-fase, en beleefde vervolgens de sterkste opwaartse A-fase uit de geschiedenis van het moderne wereld-systeem. Die bereikte haar hoogtepunt rond 1967-73, en zette toen haar neergang in. Die neerwaartse B-fase duurt nu al veel langer dan vorige B-fases, en we zitten er nog steeds in.
De kenmerken van een Kondratieff B-fase zijn bekend en komen overeen met wat de wereld sinds de jaren 70 meemaakt. De winstmarges op productieve activiteiten dalen, vooral in het type productie dat voorheen het meest winstgevend was. Het gevolg is dat kapitalisten die echt hoge winsten willen zich in de financiële arena begeven, om er zich bezig te houden met wat in feite neerkomt op speculatie. Productieve activiteiten, om toch maar niet té onwinstgevend te worden, wijken uit van de kernzones van het wereld-systeem naar zones waar de personeelskosten lager zijn. Dat is waarom er jobs verdwijnen in Detroit, Essen en Nagoya, en fabrieken uitbreiden in China, Indië en Brazilië.
Wat speculatieve luchtbellen betreft: er zijn altijd mensen die daar veel geld aan verdienen. Maar vroeg of laat komt er altijd een moment waarop zulke speculatieve luchtbellen barsten. Als je wil weten waarom de huidige Kondratieff B-fase zo lang heeft geduurd, dat is omdat de powers that be - de Amerikaanse schatkist, de Federal Reserve, hun evenknieën in West-Europa en Japan, het Internationaal Monetair Fonds – regelmatig en stevig in de markt hebben ingegrepen om de wereld-economie te stutten: in 1987 (beurscrisis), 1989 (spaar-en-kreditecrisis), 1997 (de Oost-Aziatische crisis), 1998 (het wanbeheer van Long Term Capital Management), 2001-2002 (Enron). Ze hadden lessen getrokken uit de vorige Kondratieff B-fases, en ze dachten dat ze het systeem konden verslaan. Maar daaraan zijn intrinsieke grenzen. Die hebben we nu bereikt, zoals Henry Paulson en Ben Barnake tot hun spijt en wellicht zelfs verbazing moeten vaststellen. Deze keer zal het niet zo makkelijk zijn, en wellicht zelfs onmogelijk, om het ergste af te wenden.
In het verleden kroop de wereld-economie na een depressie steeds weer uit het slop, dank zij innovaties die een tijd lang min of meer gemonopoliseerd konden worden. Als mensen nu voorspellen dat de beurzen wel weer zullen stijgen, dan is dat omdat ze denken dat dit ook deze keer zal gebeuren, net als in het verleden, eens alle schade door de bevolking is opgevangen. En misschien zal dat binnen een paar jaar ook effectief gebeuren.
Er is echter iets nieuws dat stokken in de wielen zou kunnen steken van dit cyclische patroon dat het kapitalistische systeem al 500 jaar kenmerkt. De structurele trends zouden de cyclische patronen kunnen verstoren. De fundamentele structurele tendensen van het kapitalisme als wereld-systeem laten zich op een grafiek weergeven als een opwaarts bewegend equilibrium. Het probleem is dat – zoals bij elk structureel evenwicht in elk systeem – de kurves na verloop van tijd geneigd zijn om zo ver af te wijken van het evenwichtspunt dat het onmogelijk wordt om ze nog terug in evenwicht te brengen.
Waarom is het systeem zo uit z'n evenwicht geraakt? Heel kort gesteld: omdat op 500 jaar tijd de drie fundamentele kosten van kapitalistische productie – personeel, inputs en belastingen – gestaag een steeds groter percentage van de mogelijke verkoopprijs zijn gaan vertegenwoordigen, zozeer dat het vandaag onmogelijk is geworden om nog de grote winsten uit quasi-gemonopoloseerde productie te halen die steeds de basis zijn geweest voor significante kapitaalaccumulatie. Dat is niet omdat het kapitalisme plots faalt om te doen waar het goed in is. Het is precies omdat het dat zo goed heeft gedaan dat het uiteindelijk z'n eigen basis voor verdere accumulatie heeft ondermijnd.
Als we zo'n punt bereiken komt het systeem op een tweesprong (een bifurcatie, om de taal van de complexiteitsstudies te bezigen). Het onmiddellijke gevolg is een sterke chaotische turbulentie, zoals ons wereld-systeem nu meemaakt, hetgeen misschien nog zo'n 20 tot 50 jaar zal duren. Terwijl iedereen dwut en trekt in allerlei richtingen waarvan we denken dat ze op korte termijn voor ons het beste zijn, ontstaat uit de choas een nieuwe orde. Die kan twee alternatieve, zeer verschillende richtingen uit gaan.
We kunnen met zekerheid voorspellen dat het huidige systeem niet kan overleven. Wat we niet kunnen voorspellen is welke nieuwe orde er voor in de plaast zal komen, want dat zal het resultaat zijn van een schier oneindig aantal individuele vormen van druk. Maar vroeg of laat zal er een nieuw systeem geïnstalleerd worden. Het zal geen kapitalistisch systeem zijn, maar het zal ofwel veel slechter (nóg meer polariserend en hiërarchisch) ofwel veel beter (relatief democratisch en egalitair) zijn. De keuze van dat nieuwe systeem vormt de belangrijkste wereldwijde politieke strijd van onze tijd.
Wat onze vooruitzichten op korte en middellange termijn betreft: het is duidelijk wat overal aan het gebeuren is. De wereld wordt protectionistischer (vergeet de zogenaamde globalisering). De directe rol van de overheid in de productie wordt groter. Zelfs de VS en Groot-Brittanië zijn bezig banken en stervende grote industrieën gedeeltelijk te nationaliseren. We treden een fase van populistische, door regeringen geleide herverdeling binnen die zowel een links-van-het-centrum sociaaldemocratische als een extreemrechtse autoritaire vorm kan aannemen. En we betreden een fase waarin elk land accute sociale conflicten zal kennen, vermits iedereen strijdt om dezelfde, kleinere taart. Op korte termijn is dat, alles bij elkaar, geen leuk vooruitzicht.
http://www.indymedia.be/en/node/30276
Oorspronkelijke tekst: http://www.binghamton.edu/fbc/243en.htm -
Oorlog in Afghanistan, waar ging het ook over?
Nu Belgische militairen, dankzij Minister van Defensie De Crem, de internationale strijd voor "vrijheid & democratie" in Afghanistan kunnen ondersteunen lijkt het interessant na te gaan wat hieraan voorafging en welke belangen zich in Afghanistan schuilhouden...
Door Inanna
Na zeven jaar "vrijheid en democratie" dreigt er een hongersnood in Afghanistan. De enige oplossing zou zijn, om een luchtbrug te organiseren voor het brengen van voedsel aan de hongerende bevolking. Een luchtbrug voor de bombardementen was in 2001 binnen een maand georganiseerd. Of niet soms?
Op de website Court Fool staat een zeer lezenswaardig artikel over de voorgeschiedenis van de aanval van de VS op Afghanistan. Deze begint ver voor de aanslagen van 11 september 2001. Het gaat daarbij mede over een pijplijn van het gebied ten oosten van de Kaspische Zee, via Afghanistan en Pakistan naar de wereldmarkt. Dat gedeelte van het artikel wil ik hier samenvatten.
Begin 1989 hadden de Russen hun troepen teruggetrokken uit Afghanistan. Op 9 november 1989 viel de Berlijnse muur, het IJzeren Gordijn stortte in. De Sovjet-republieken werden onafhankelijk, waaronder de landen rond de Kaspische Zee, die rijk zijn aan olie en gas. Voordien gingen die olie en dat gas naar Rusland en van daar eventueel naar Europa. Nu kon elk land zijn eigen olie en gas verkopen. De kopers kwamen overal vandaan, ook uit de VS. De grootste uitdaging was om de Kaspische olie en het gas naar de wereldmarkten te krijgen. De regio is echter ingesloten door land. Vanaf de Westkant van de Kaspische Zee wordt olie tegenwoordig naar de Zwarte Zee en de Middellandse Zee gepompt, vanwaar het verscheept kan worden.
Als je noch Rusland vertrouwt, noch Iran, dan moet de nieuwe pijpleiding vanaf het Oosten van de Kaspische Zee wel door Afghanistan gaan. Hier werden begin jaren '90 twee pijpleidingen gepland, een voor gas en een voor olie. De oliepijp zou naar het Zuiden gaan, naar de Indische Oceaan, en eindigen bij de havenstad Gwadar in Pakistan. De gaspijp zou naar het Oosten afbuigen, naar Multan, in Midden-Pakistan en van daar Bombay in India, waar ENRON, een bedrijf met hechte banden met vader en zoon Bush, een grote elektriciteitscentrale aan het bouwen was. ENRON had ook connecties met de bouwbedrijf BinLadin uit Saudi Arabië, met wie het een elektriciteitscentrale bouwde in de Gaza-strook. Die centrale was nog niet af, toen ENRON in december 2001 failliet ging.
Contracten voor pijpleidingen zijn niet alleen projecten van miljarden dollars om ze aan te leggen. Degene die het contract afsluit, koopt en verkoopt gewoonlijk ook de olie en het gas die er door heen gaan. Hij bepaalt wie het krijgt, tegen welke prijs en in welke valuta. Turkmenistan wilde zijn gas graag verkopen, Pakistan wilde het graag kopen en ENRON in India ook. Die pijpleiding door Afghanistan was dus van groot belang, maar in 2001 was de aanleg nog steeds niet begonnen, dit vanwege de burgeroorlog in Afghanistan.
In 1992 werd de pro-Russische president Najibullah verjaagd en in 1993 werd Rabbani president. Hij verzette zich echter tegen de aanleg van de pijplijn door een Amerikaans bedrijf. Hij was ook geen Pashtun en hij werd door deze stam bestreden. Omdat deze pijplijn hoofdzakelijk door Pashtun-gebied zou lopen, werd hun politieke beweging, de Taliban, gesteund door de VS en Pakistan.
Eind 1995 tekende president Niyazov van Turkmenistan een overeenkomst met UNOCAL, een bedrijf uit de VS, maar in februari 1996 tekende Rabbani een overeenkomst met BRIDAS uit Argentinië voor het Afghaanse gedeelte van de pijplijn, dat is 1350 km! UNOCAL's kansen leken verkeken, maar de Taliban wilden president Rabbani verjagen. In september 1996 namen ze Jalabad, Kandahar, en vervolgens Kabul in. Rabbani vluchtte en sloot zich aan bij de Noordelijke Alliantie. UNOCAL steunde de machtsovername door de Taliban, omdat het de aanleg van de pijpleiding vergemakkelijkte.
In november 1996 sloten de Taliban echter een overeenkomst met BRIDAS. Dit contract zou niets opleveren, want behalve door Pakistan en Saudi-Arabië, werd de Taliban regering niet erkend. Omdat in april 1997 de aanleg nog steeds niet gestart was, kondigde de Taliban aan dat zij het contract zouden geven aan degene die het eerst met de aanleg begon. UNOCAL stelde echter dat er eerst vrede moet zijn.
In juli 1997 accepteerden Turkmenistan en Pakistan een nieuwe vertraging en tekenden een nieuw contract met UNOCAL, waarin staat dat ze binnen 18 maanden met de aanleg moeten beginnen. In december 1997 nodigde UNOCAL een delegatie van Taliban uit op hun hoofdkantoor in Texas, waar ze in luxe hotels verbleven. In Afghanistan ging de burgeroorlog echter verder. Zonder een internationaal erkende regering, zat het pijpleiding-project in een impasse.
In februari en mei 1998 werd het Noord-Oosten van Afghanistan getroffen door zeer zware aardbevingen. Internationale hulpverleners kwamen naar Noord-Oost Afghanistan. Volgens de VS zou op dit moment ergens in deze zelfde regio een zekere Osama bin Laden aanslagen voorbereiden tegen de VS-ambassades in Nairobi (Kenya) en Dar es Salaam (Tanzania). Deze aanslagen vonden plaats op 7 augustus 1998, zonder duidelijke reden. Er werden 258 mensen gedood en 5.000 gewond.
De enige die van de aanslagen profiteerde, was president Clinton. In de VS was de Lewinsky affaire tot een hoogtepunt gekomen. Clinton had namelijk onder ede verklaard, dat hij geen seksuele relatie had gehad met Monica Lewinsky. Nu stond hij op het punt om veroordeeld te worden wegens meineed. De aanslagen in Afrika leidden de aandacht af. Zo kwam Clinton weg met de meineed, door te stellen dat orale seks geen seksuele relatie was.
Enkele dagen later, op 21 augustus 1998, wierpen VS-militairen bommen af op Kandahar en andere doelen in Afghanistan. Pas achteraf legde Clinton aan de journalisten uit, dat Osama bin Laden geacht werd achter de aanslagen in Afrika te zitten. In tegenstelling tot George W. Bush in 2001, viel Clinton Afghanistan niet binnen. Een invasie zou UNOCAL hoop gegeven hebben op een doorbraak in de Afghaanse impasse, maar Clinton had onvoldoende politiek krediet voor een dergelijke oorlog.
Op 28 augustus 1998 gaf VN-veiligheidsraad in resolutie 1193 de Taliban de schuld van de problemen in Afghanistan. Op 5 november 1998 werd Osama Bin Laden door een “Grand Jury” in de VS aangeklaagd, maar niet wegens de bomaanslagen tegen de ambassades in Afrika! In december 1998 trok UNOCAL zich terug uit het pijpleiding consortium en, op zijn minst voor de buitenwereld, leek het project gestopt.
In januari 1999 ging de minister van buitenlandse zaken van Turkmenistan naar Pakistan en zei, dat het pijpleiding project nog leefde. In februari hield BRIDAS gesprekken met leiders in Turkmenistan, Pakistan en Rusland. In maart ontmoette de Turkmeense minister van buitenlandse zaken, Sheikh Muradov, de Taliban leider Mullah Omar in Kandahar om de pijpleiding te bespreken. In april tekenden Pakistan, Turkmenistan en de Taliban een akkoord om het project nieuw leven in te blazen. In mei tekende een Taliban delegatie nog een overeenkomst met Turkmenistan om gas en elektriciteit te kopen. Op 4 juli 1999 vaardigde president Clinton een “executive order” uit, die handelstransacties met de Taliban verbood.
Op 23 september 1999 presenteerde presidentskandidaat George W. Bush zijn visie op het leger van de VS. Hij klaagde, dat sinds het einde van de Koude Oorlog het Defensie budget met 40% was gedaald en dat het leger nog nooit in een zo slechte staat was geweest sinds Pearl Harbor. Hij beloofde om Defensie weer sterk te maken.
Op 15 oktober 1999 werd VN- resolutie 1267 tegen de Taliban aangenomen. Daarin werd gedreigd met een luchtvaartban en het bevriezen van de fondsen van de Taliban, als Osama Bin Laden niet vóór 14 november 1999 werd uitgeleverd. Op 11 november 1999 zei de Talibaanse minister van buitenlandse zaken op een persconferentie, dat noch Osama bin Laden, noch de Taliban in staat waren om aanslagen zoals die op de ambassades in Afrika te organiseren. Ook veroordeelde hij deze acties.
In 2000 vonden in de VS de presidentsverkiezingen plaats. Op 12 oktober 2000 werd de bevolking van de VS nog even herinnerd aan de terroristische dreiging in de wereld. De destroyer USS Cole, van de VS-marine, werd in de Yemenitische haven Aden geramd door een rubber boot met explosieven. Op 7 november 2000 waren de verkiezingen.
Toen Bush de verkiezingen won, dachten veel neo-cons dat Irak het eerste doelwit zou zijn. Echter, nog geen week later stond Afghanistan weer op de internationale agenda. VN-resolutie 1333 van 19 december 2000 stelde de sancties in, die de VN meer dan een jaar ervoor had beloofd, als de Taliban Osama bin Laden niet vóór 14 november 1999 zou uitleveren. Geopolitiek was Afghanistan een urgenter doelwit geworden dan Irak.
Sinds 1996 hadden de Verenigde Staten ernstige tegenslagen gehad in hun ambitie om controle te krijgen over gas en olie aan de Oost-zijde van de Kaspische Zee. President Rabbani van Afghanistan had een contract getekend met het Argentijnse BRIDAS, in plaats van met UNOCAL uit de VS. Om het project weer in handen van UNOCAL te krijgen, zou Rabbani moeten verdwijnen. Op 27 september veroverden de Taliban Kabul. President Rabbani vluchtte en sloot zich aan bij de Noordelijke Alliantie. Op dat moment moeten de zaken er hoopvol uitgezien hebben voor het pijpleiding project van UNOCAL. Jammer genoeg voor hen, tekende BRIDAS in november 1996 een nieuw contract met de Taliban.
Na de verovering van Afghanistan (of op z’n minst van de hoofdstad) door de VS, werd een adviseur van UNOCAL, Hamid Karzai, aangesteld als voorzitter van de interim-regering van Afghanistan. (Le Monde zou haar informatie, dat Karzai adviseur van UNOCAL was geweest, later herroepen.) Op 16 juni 2002, nog voordat er een gekozen president was, zou Karzai een overeenkomst tekenen met Turkmenistan en Pakistan voor een gaspijpleiding door Afghanistan.
Maar zelfs als de gaspijpleiding uiteindelijk te laat zou komen om Turkmeens gas naar Pakistan te vervoeren, dan blijft Afghanistan een interessante oorlogsbuit. Het heeft zijn eigen gigantische gasveld ten Zuiden van het Turkmeense veld, bij Mazar el Sharif. Het heeft ook verschillende olievelden en kolen. Verder hebben Britse geologen in de jaren 70 al 1600 locaties met mineralen gevonden.
De Afghaanse pijpleidingen zijn slechts één stap in de politieke zetten van de VS om zeggenschap te krijgen over gas en olie in de voormalige Sovjet-republieken. Met 25 procent van de wereld olieconsumptie, draait hun imperialisme in eerste instantie om energie. De VS is reeds voor 60% afhankelijk van buitenlandse olie, een percentage dat snel toeneemt. De VS lijkt daarom tegenwoordig meer geïnteresseerd in een langdurige bezetting van Afghanistan. Zo kunnen ze in de toekomst de Afghaanse reserves exploiteren wanneer dat schikt. Bovendien behouden ze de macht om te beslissen of Pakistan en India al dan niet van gas en olie uit de Kaspische Zee, uit Turkmenistan of uit Afghanistan mag profiteren.
http://zaplog.nl/zaplog/article/een_pijplijn_d... -
Michael Parenti: "Democratie voor de elite"
Interview: Marc-Antoon De Schryver
Michael Parenti is één van de intellectuele boegbeelden van dissident links in de VS. Zijn klassieker Democracy for the few is nu eindelijk ook uit in het Nederlands, onder de titel Democratie voor de elite. Hij was dit weekend op het Andere Boek, maar helaas voor het publiek werd de radicale politieke wetenschapper weggemoffeld in een panelgesprek van amper een uur. Gelukkig had hij na afloop even tijd voor een interview met Indymedia.be. Over het Amerikaanse imperialisme, de financiële crisis, de komende presidentsverkiezingen, en de nood aan alternatieve media.
U verzet zich tegen het idee dat het beleid van Bush een 'mislukking' zou zijn. Maar in Irak en Afghanistan kampen de VS toch met serieuze problemen?
"Ik beweer niet Bush en co almachtig of alwetend zijn... De VS hebben militair wel degelijk fouten gemaakt. Maar voor het grootste deel zie ik toch vooral successen. Denk even na. De oorlog in Irak heeft Bush in staat gesteld om het militaire budget te verdubbelen. Zonder die oorlog, en zonder de zogenaamde dreiging van Saddam Hoessein, was hem dat nooit gelukt. Irak en 9/11 hebben hem bovendien toegelaten om allerlei burgerlijke vrijheden af te schaffen. Hij kon ook openlijk stellen dat de VS zich niet meer gebonden voelen aan enig verdrag van internationaal of humanitair recht. Dat klinkt voor mij, vanuit het standpunt van Bush, niet als een mislukking! De oorlog in Irak is verder de bron van honderden miljoenen winst voor grote bedrijven zoals Halliburton en Bechtel, waarvan een deel weer terugvloeit naar de Republikeinse partij. En de bezetting van Irak vernietigde een land dat onder Saddam Hoessein een veel te onafhankelijke koers had ingezet. Aanvankelijk was Saddam een creatuur van de VS, maar hij begon zich schuldig te maken aan economisch nationalisme en zelfontwikkeling. Ondertussen zijn alle olieconcessies die Saddam had toegewezen aan Frankrijk, Rusland, China, Brazilië, Maleisië en Italië echter opgeborgen: alleen de VS en het Verenigd Koningkrijk hebben nog greep op de Irakese olie. Voor Bush is Irak in veel opzichten dus een ongelooflijk succesverhaal."
"En naar de andere landen van het Midden-Oosten ging een duidelijk signaal: als je je land probeert te ontwikkelen naar eigen goeddunken, dan komen we je vernietigen. Iran zullen ze misschien niet binnenvallen. Dat land is twee keer zo groot als Irak: ze zouden een half miljoen soldaten nodig hebben, en die hebben ze niet. Maar ze kunnen Iran wel bombarderen. Zo hebben ze ook Joegoeslavië vernietigd, zonder één soldaat te verliezen."
Dat is een vaak terugkerend thema in uw werk: het imperialisme.
"Je hoort tegenwoordig veel spreken over het Amerikaanse 'Imperium'. Het eerste boek dat dat woord in recente tijden gebruikte was mijn eigen Against Empire uit 1995. De mensen zeiden: 'Waar heb je het over? Amerika een Imperium?' Maar tegen het jaar 2000 zag je plots allerlei boeken verschijnen met titels als Empire Today, The Sorrows of Empire, ... Ze hadden het allemaal over de VS. Ik begon me af te vragen: 'hoe komt het toch dat ze plots allemaal zo vrij zijn om in deze termen over de VS te spreken?' Antwoord: Omdat ze de term gebruiken op een uiterst neutrale manier. 'Imperium' betekent bij hen gewoon 'dominium', 'bereik', 'controle', 'macht', ... Wat ze weglaten is the actual process of Empire: het imperialisme. Maar imperialisme is nu eenmaal wat 'Imperia' doén. Het is het proces waarbij de machthebbers van één land zich de grond, de natuurlijke rijkdommen, de arbeidskracht, het kapitaal en de markten van een ander land toëeigenen. Dat proces van onteigening blijft bij de meeste auteurs buiten beeld. Maar dat is wel de inzet van alle vrijhandelsakkoorden: het openbreken van de zogenaamde ontwikkelingslanden."
U houdt niet van het woord 'ontwikkelingslanden'?
"Ten eerste omdat die landen zich niet écht aan het ontwikkelen zijn. Ten tweede omdat de term suggereert dat hun oorspronkelijke toestand er één was van totale armoede, terwijl veel van de armoede in werkelijkheid is opgelegd door het imperialisme. Daarom noem ik ze gewoon Derde Wereldlanden. Kijk: het allerlaatste dat imperialistische machthebbers willen in eigen land zijn goed geïnformeerde, goed opgeleide, goed doorvoede, zelfbewuste, goed georganiseerde burgers. Hoe armer en hongeriger ze je kunnen maken, hoe harder je zal werken voor steeds minder geld. En het laatste dat ze willen op wereldvlak zijn zelfbewuste, zichzelf ontwikkelende naties. Daar is het het imperium om te doen: andere landen arm en hongerig en zwak maken. Eén van de mechanismen om dat te bereiken is het opleggen van vrijhandelsakkoorden"
Dat is een bewust proces?
"Natuurlijk: een 'onbewust' imperium bestaat niet. Als ik jou beroof, je huis platbrand, je familie uitmoord en je grond en geld afpak, dan doe ik dat niet in m'n slaap. Ik doe dat omdat ik het heb gepland. Ik gebruik er bewust geweld voor. Imperia ontstaan niet in een vlaag van verwarring. Nochtans is er een hele literatuur die dat suggereert."
En het is de werkende klasse in het thuisland die voor het imperialistische project betaalt?
"Dat klopt. Het Imperium leeft op kosten van de Republiek. We zien dat vandaag in de VS heel duidelijk. Het militaire budget wordt alsmaar groter: 500 miljard dollar per jaar, en dat is dan nog zonder de 100 miljard dollar extra per jaar voor de oorlogen in Irak en Afghanistan gerekend. De Amerikaanse belastingsbetalers onderhouden dus een immens wereldwijd militair apparaat, terwijl thuis in de VS de openbare scholen en bibliotheken wegkwijnen en onze bruggen en wegen in gevaarlijk slechte staat zijn... Zonder het te beseffen zijn de VS beetje bij beetje een Derde Wereldland aan het worden. Het begint nu echt wel héél steil bergaf te gaan."
In hoofdstuk 14 van uw boek beschrijft u in detail hoe zowel de presidentsverkiezingen van 2000 als die van 2004 vervalst zijn. Zit dat er in deze presidentverkiezingen opnieuw aan te komen?
"Er worden inderdaad opniew heel reële inspanningen geleverd om de opkomst van armen, zwarten, mensen met een klein pensioen, ... - alle groepen die geneigd zijn om democratisch te stemmen - te bemoeilijken. Enkele voorbeelden. In Missouri is er een wet gestemd die bepaalt dat je een geboortebewijs nodig hebt om je te kunnen registreren om te stemmen. Ik ken het geval van een vrouw van 81 die al 60 jaar gaat stemmen. Ze heeft naar haar geboortedorp in Mississipi geschreven, maar daar is het geboorteregister zoek. Ze zal deze keer dus niet mogen stemmen. Heel wat staten gebruiken ook lijsten van veroordeelden. Als je een naam hebt die lijkt op één van de namen op die lijst, mag je niet stemmen. En dan zijn er natuurlijk die vreemde stemcomputers van Diebold en consoorten, die in de vorige verkiezingen een aanzienlijk aantal stemmen verkeerd hebben toegewezen. Het ziet er dus zeer slecht uit. De voorwaarden voor een eerlijk, democratisch verloop van de stembusgang ontbreken totaal."
Betekent dat dat de Republikeinen opnieuw zullen winnen?
"Dat voorspel ik, ja. De Democraten hebben in 2006 weliswaar nipt het Huis van Afgevaardigden en de Senaat herovert, maar zelfs toen waren er elementen van fraude. De Democratische senator van Virginia lag 10 procent voor in de peilingen. Hij won uiteindelijk met amper enkele duizenden stemmen. Dat is een wel erg kleine marge voor zo'n grote staat. In het Huis van Afgevaardigden verwachtte men dat de Democraten zo'n 65 nieuwe zetels zouden binnenhalen. Het werden er 28. Er is dus wel degelijk ook in 2006 kiesfraude gepleegd, en ik veronderstel dat dezelfde zaken ook nu zullen gebeuren. Er is weliswaar een deel van de ruling class die vindt dat George Bush te ver is gegaan, en dat een democraat geen slechte zaak zou zijn om het evenwicht een beetje te herstellen, maar zij zijn niet de mensen die het in deze voor het zeggen hebben."
Maakt het eigenlijk iets uit?
"Natuurlijk, anders zouden de machthebbers niet zo hard hun best doen om ervoor te zorgen dat de 'juiste' mensen verkozen worden. Verkiezingen hebben zeer reële gevolgen voor het leven van de mensen. Ze gaan misschien niet over de revolutie of over de fundamentele vraagstukken van sociale rechtvaardigheid, maar in de mate dat het leven onder het kapitalisme enigszins draaglijk is, is dat omwille van de democratische strijd die mensen jarenlang gevoerd hebben. We moeten daar niet smalend of neerbuigend over doen. In deze fase van de historische strijd zijn verkiezingen belangrijk. Wonen in Denemarken of België of Finland of Zweden is echt wel iets anders dan wonen in Indonesië, waar de vrije markt de totale overwinning behaalde nadat, met de hulp van de VS, de democratie brutaal was vernietigd. Dat kan je duidelijk afmeten aan het soort levens dat de mensen leiden: in Indonesië leven ze gewoon minder lang, want er is geen gezondheidszorg. Nogmaals: in de mate dat het leven onder het kapitalisme at all draaglijk is, is dat dankzij de klassenstrijd, dankzij de overwinningen van de werkende mensen. Maar nu dreigt zelfs in West-Europa de sociaaldemocratie te worden teruggeschroefd."
Ziet u achter het Lissabonverdrag dezelfde logica als achter de Amerikaanse Grondwet eind 18de eeuw: de macht op een hoger niveau tillen, zodat ze minder kwetsbaar wordt?
"Die vergelijking gaat absoluut op. Je ziet dat mechanisme constant: het bestuurlijke niveau verhogen, om het uit de greep te houden van de democratische krachten. We zagen het in de vroege 19de eeuw toen een aantal steden aan de Amerikaanse oostkust, waaronder New York, per wijk werden bestuurd door een lokale raad. Die raden waren erg democratisch en open voor de verzuchtingen van de bevolking. Daarom hebben de rijken en grootgrondbezitters het ambt van 'mayor' ingevoerd. Toen ook die uiteindelijk te vatbaar werd voor democratische invloed, werd een groot deel van z'n bevoegdheden overgeheveld naar het niveau van de staat. Je zag hetzelfde mechanisme onlangs ook aan het werk in Berkeley, waar ik woon. We hadden een zeer progressief systeem van huurprijscontrole. De grote eigenaars zijn naar Sacramento, de hoofdstad van Californië, getrokken. Ze hebben ervoor gezorgd dat het een bevoegdheid werd van de staat. De controle is afgeschaft. Je ziet het constant."
"Het Lissabonverdrag doet hetzelfde. Het is een vreselijk verdrag: alles voor de vrije markt. Zelfs jullie sociaal-democratie en jullie openbare diensten moeten eraan geloven. Er is geen enkele garantie dat er nog sociale zekerheid zal zijn voor iedereen. Wel voor mensen die 'speciale zorgen behoeven', staat er. Dat wil dus zeggen: niet voor iedereen. Geen enkel Europees volk heeft het aanvaard, enkel de politieke klasse. Alleen in Ierland hebben ze de vergissing begaan om een referendum te organiseren."
Toch beweren ook veel linkse intellectuelen dat het 'onverantwoordelijk' zou zijn om het Verdrag van Lissabon te verwerpen ...
"Dat zijn mensen die denken dat dit Verdrag het 'meer geavanceerde ding' is, dat de EU ons optilt uit het enggeestige provincialisme enzovoort. Ze noemen zichzelf progressief, maar ze hebben niet eens klassenbewustzijn. Maar zonder class analysis kan je nooit écht progressief zijn: vroeg of laat val je voor de listen van de machthebbers."
Dat viel me op in uw boek: de machthebbers - om te beginnen bij de auteurs van de Amerikaanse Grondwet - hebben wél altijd een klassenanalyse.
"Natuurlijk! Madison en co wisten heel goed wat hun job was: de wereld veilig maken voor de grootgrondbezitters, de slavenhouders en de grote kooplui. Die worden gezien als uitverkoren om de wereld te leiden. Op dat punt is er niets veranderd. Ze denken er nog precies hetzelfde over."
Eén van de rode draden doorheen uw boek is de constante transfer van rijkdom van de werkende bevolking naar de elite. Het 'bailout' plan voor de financiële sector zal u niet verbaasd hebben, denk ik dan?
"Het is inderdaad een voorbeeld van opwaartse redistributie van degenen die rijkdom creëren naar degenen die de rijkdom accumuleren. Het past helemaal in de logica van het kapitalisme. De woordvoerders van de financiële wereld waarschuwden ons dat, als ze die 700 miljard dollar niet kregen, de banken failliet zouden gaan, er geen krediet meer zou zijn, bedrijven op de fles zouden gaan, jobs verloren: een neerwaartse spiraal, een meltdown, een depressie erger dan die van de jaren dertig, ... Je zag hoe snel Bush tekende: het was een kwestie van uren. Maar nu ze hun geld binnen hebben, hoor je er geen woord meer over. Nochthans voorspellen de commentatoren nog steeds dezelfde zware kredietproblemen, faillissementen, afdankingen, ... Met andere woorden: exact hetzelfde als wat ze zeiden dat zou gebeuren als ze het geld niét kregen."
"Maar waar is de crisis van de reële economie? Zijn de mensen gestopt met brood eten, met zich te kleden? Hebben ze geen transport meer nodig? Geen huis? Willen ze niet meer werken? Natuurlijk niet, maar het doel van het kapitalisme is niet om jou of mij te voeden, te kleden, te huisvesten of te vermaken, maar alleen om geld te verdienen. Als dat kan door een huis te bouwen, okee. Als ze er een huis voor moeten vernielen, ook goed. Het enige doel is geld verdienen. Dat zeggen ze zélf. De baas van U.S. Steal zei ooit: "U.S. Steal is not in the business of making steal. It's in the business of making a profit". Deze crisis is een crisis van de financiële economie: de papieren economie waarin je geld verdient met hedge funds, subprime mortgages enzovoort."
"De grote bron van werkgelegenheid in de VS zijn niet de grote concerns en multinationals. Die schrappen constant banen om ze te exporteren naar goedkopere arbeidsmarkten. De grote bron van jobcreatie zijn kleine en middelgrote bedrijven en de publieke sector. Maar daarin wordt constant gesnoeid."
U zegt dat progressieven veel meer zouden moeten investeren in 'counterpropaganda'. Wat bedoelt u daarmee?
"Honderd jaar arbeidersstrijd in de VS en geen enkele vakbond die er ooit aan gedacht heeft om een radiozender of TV-station op te starten... Ze hadden er gewoon geen benul van hoe ze met de media moesten omgaan. Ze konden omgaan met werknemers, vechten voor contracten, betogingen organiseren, ... Maar als de media langskwamen werden ze plots nerveus en wisten ze niet wat te zeggen. Ze wisten zelfs niet hoe ze moesten communiceren met het grote publiek, laat staan dat het idee bij hen opkwam dat ze hun eigen media nodig hadden. Maar natuurlijk moeten er media van de werkende klasse komen! Welke hoop hebben we anders? De greep van het grote geld op de mainstream media is zo sterk dat enkel de agenda's en opinies van de machthebbers aan bod komen. Andere opinies en agenda's zijn gewoon onzichtbaar. Daarom hebben we onze eigen media nodig."
"Het volstaat niet om te gaan betogen: 'Help de daklozen in onze wijk', 'Red de jobs in onze sector', ... We moeten ook de vraag op de agenda zetten waarom de mensen zo arm zijn, de huur zo hoog is, waarom zoveel fabrieken sluiten enzovoort. What's going on? En wie wordt er beter van? 'Cui bono?' zoals de Romeinen zeiden. Waar komt die armoede vandaan? Wat is de relatie tussen armoede en rijkdom? En dan bedoel ik niet gewoon zitten zuchten van: 'kijk eens hoe oneerlijk: zoveel rijkdom naast zoveel armoede'. Er moet een ideologische analyse zijn van het dynamische verband tussen beide. Rijkdom creëert armoede. Rijkdom heeft armoede nodig. Je kàn geen rijke slavenhouder zijn als je geen slaven bezit die 15 uur per dag werken om jou te verrijken. Dat bredere plaatje ontbreekt meestal totaal."
Referentie: Michael Parenti, Democratie voor de elite, 2008, Uitgeverij EPO (Berchem), 431 blz. Isbn: 978 90 6445 475 2
http://indymedia.be/nl/node/29831 -
Michael Moore: “De rijken bereiden een coup voor”
Door Michael Moore
Laten we maar meteen terzake komen. De grootste hold up aller tijden in dit land vindt plaats terwijl u dit leest. Alhoewel er geen wapens mee gemoeid zijn, worden 300 miljoen mensen gegijzeld. Laat er geen misverstand over bestaan: na in de afgelopen vijf jaar een half biljoen dollar gestolen te hebben om de zakken te vullen van de oorlogsprofiteurs, na de zakken gevuld te hebben van hun collega-oliebaronnen a rato van meer dan 100 miljard tijdens de voorbije twee jaar, beginnen Bush en zijn vrienden – die binnenkort het Witte Huis moeten verlaten - de Amerikaanse schatkist te plunderen. Ze proberen zoveel mogelijk zilverwerk mee te slepen op hun weg naar de uitgang.
Wat ze ook zeggen, hoeveel ijzingwekkende woorden ze ook gebruiken, ze gaan door met hun oude truuk om angst en verwarring te zaaien in een poging om zichzelf en de hoogste één procent schandalig rijk te maken en te houden. Lees bijvoorbeeld de eerste vier paragrafen van een artikel in de New York Times van maandag en u zal begrijpen waar het werkelijk om draait:
“Op het zelfde moment dat beleidsmakers werkten aan de details van het 700 miljard dollar reddingsplan voor de financiële sector, begon Wall Street al uit te kijken naar manieren om er van te profiteren.”
“Financiële bedrijven lobbyden om alle problematische investeringen te beschermen, niet alleen die investeringen die gerelateerd zijn aan hypotheken.”
“Tegelijkertijd dingen investeringsbedrijven naar het contract om alle activa te controleren die de schatkist bij de financiële instellingen weghaalt, een rol die hen honderden miljoenen dollars per jaar aan honorarium kan opleveren.”
“Niemand wil uitgesloten worden van het voorstel van de schatkist om slechte activa van de financiële instellingen over te kopen.”
Ongelooflijk. Wall Street en zijn achterban hebben deze knoeiboel gecreëerd en nu gaan ze hem opruimen als bandieten. Zelfs Rudy Giulani lobbyt voor zijn firma in de hoop aangenomen en betaald te worden als consult in het reddingsplan.
Het probleem is dat niemand echt weet waar die ineenstorting nu eigenlijk over gaat. Zelfs de minister van Financiën Henry Paulson geeft toe dat hij niet weet welk bedrag er precies nodig is (hij koos zomaar het nummer 700 miljard!).
En toch krijsen ze dat het einde nabij is. Paniek! Recessie! De grote depressie! De millenium bug! Vogelgriep! Killer bijen! We moeten het reddingsplan nu goedkeuren! De hemel valt naar beneden!
Naar beneden voor wie? Niets in dat hele plan zal de prijzen van de brandstof doen dalen die u nodig hebt om op je werk te geraken. Niets in dat plan zal u beschermen tegen het verlies van uw huis. Niets in dat plan zal voor gezondheidszorg zorgen.
Gezondheidszorg? Mike, waarom kom je daar nu mee af? Wat heeft dat nu te maken met de Wall Street crisis?
Dat heeft er alles mee te maken. Deze zogenaamde ineenstorting werd in gang gezet doordat mensen hun hypotheek niet langer konden betalen. Weet u waarom zoveel Amerikanen hun huis verliezen? Als je de Republikeinen moet geloven is dat omdat te veel working class idioten hypotheken kregen die ze zich eigenlijk niet konden veroorloven. Hier is de waarheid: de nummer één reden dat mensen failliet verklaard worden is hoge medische kosten. Simpel uitgedrukt: mochten we universele gezondheidszorg hebben, dan zou die hele hypotheekcrisis niet eens gebeurd zijn.
Dat hele reddingsplan moet de obscene hoeveelheid rijkdom beschermen die de afgelopen acht jaar geaccumuleerd werd. Het moet de topaandeelhouders beschermen die 'corporate America' in handen hebben. Het moet er voor zorgen dat er niet geraakt wordt aan hun jachten en optrekjes en levensstijl terwijl de rest van de Amerikanen lijdt en vecht om de rekeningen te betalen. Laat de rijken ook eens lijden. Laat hen dat reddingsplan betalen. We besteden 400 miljoen dollar per dag aan de oorlog in Irak. Dat ze meteen een einde maken aan die oorlog en ons een volgend half biljoen besparen.
Ik moet stoppen met schrijven en jullie moeten stoppen met lezen. Ze zetten een financiële coup op in ons land. Ze hopen dat het Congres nu snel zal handelen voor wij de kans krijgen om ze te stoppen. Stop dus met lezen en doe iets. Nu! Dit is wat u onmiddellijk al kan doen:
1. Bel of mail naar senator Obama. Zeg hem dat hij niet moet proberen de rotzooi van Bush en Cheney overeind te houden. Zeg hem dat we weten dat hij handig genoeg is om dit tegen te houden en ondertussen na te denken wat we nu best zouden doen. Zeg hem dat het nu aan de rijken is om gelijk welke redding te betalen. Dat hij zijn gewicht in de schaal werpt om een moratorium op huisuitzettingen af te dwingen en een eerste stap te zetten richting universele gezondheidszorg. Zeg hem dat wij, de mensen, het toezicht moeten hebben op de economische beslissingen die ons leven bepalen en niet de baronnen van Wall Street.
2. Trek de straten op. Doe mee aan één van de honderden snel opgezette betogingen overal in het land (zeker die nabij Wall Street en Washington).
3. Bel u vertegenwoordigers in het Congres of in de Senaat. Zeg hem wat u eerder ook vertelde aan senator Obama.
Als je het verpest tijdens je leven, wacht de hel. Iedereen die dit leest, kent die basisles en heeft al ooit wel eens de gevolgen betaald van één of andere actie. In deze grote democratie, kunnen we niet toelaten dat er een set wetten en regels is voor de grote meerderheid van hardwerkende burgers en een andere set voor de elite die, wanneer ze het verkorven hebben, nog een cadeautje krijgen op een zilverplaatje. Gedaan daarmee! Niet nog eens!
P.S. Nadat ik nog wat meer details las over het reddingsplan, kan ik alleen maar zeggen dat u moet weten dat u belogen wordt. Ze zeggen dat ze gouden parachutes willen vermijden. Maar dat zegt niets over de salarissen die die managers en grootverdieners zullen binnenrijven. Volgens republikein Brad Sherman van California zullen de topmanagers onder de nieuwe regels nog altijd miljoen-dollar-per-maandloonbriefjes krijgen. Het Amerikaanse volk krijgt geen rechtstreeks eigendom in ruil voor het geld dat het overdraagt. Buitenlandse banken en investeerders zullen de toelating hebben om miljarden dollars cadeautjes te krijgen. Een groot deel van die 700 miljard dollar gaat rechtstreeks naar banken in China en het Midden-Oosten. Er is geen enkele garantie dat we dat geld ooit terug zien.
P.P.S. Uit gesprekken met mensen in Washington leer ik dat zoveel Democraten achter dat plan staan omdat Wall Street hen dit weekend een pistool tegen het hoofd hield en hen zei: geef ons die 700 miljoen dollar of we beginnen meteen de pensioenfondsen van de middenklasse op te blazen. De Democraten zijn bang dat Wall Street dat dreigement zal uitvoeren. Maar dit is niet het moment om nu de nek in te trekken of om zich te gedragen als de typische Democraat die we kennen van de voorbije acht jaar. De Democraten schonken Bush een gestolen verkiezing. De Democraten gaven Bush de stemmen die hij nodig had om een soeverein land binnen te vallen. Toen ze het Congres in handen kregen in 2007, weigerden ze de oorlog stop te zetten. En nu laten ze zich medeplichtig maken aan de misdaad van de eeuw. We moeten ze nu bellen en nee zeggen. Als we hen nu laten doen, stel u dan eens voor hoe moeilijk het wordt om iets goed te laten gebeuren eenmaal president Obama in het Witte Huis zit. Deze Democraten zijn maar zo sterk als de ruggengraat die we hen geven. Bel het Congres nu.
http://www.indymedia.be/nl/node/29667 -
We hebben het geld-Hadden we het niet verspild aan defensie
Door Chalmers Johnson
We hebben al veel gekreun, gesteun, gebries en uitbarstingen van woede gehoord over de 700 miljard euro die de regering van de VS van plan is te verkwanselen aan de rijke bankiers uit New York die ons de afgelopen jaren eerst hebben afgeript en die vervolgens hun ondernemingen door hebzucht in een veelheid van doodlopende straatjes hebben gemanoeuvreerd. Maar in feite delen we elk jaar vergelijkbare bedragen uit aan het leger, het militair-indsutrieel complex en de machtige senatoren en kamerleden die gelinkt zijn met het Pentagon.
Op woensdag 24 september, in het midden van het gevecht over de miljarden belastingsgeld voorbestemd voor de bailout van Wall Street, keurde het Huis van Afgevaardigden een Defense Authorization Bill goed van 612 miljard dollar voor 2009, zonder publiek protest of krantencommentaar van enig belang. (De New York Times achtte de kwestie slechts drie paragraafjes waardig, begraven middenin een ander verhaal.)
De defense bill in kwestie bevat 68,6 miljard dollar bestemd voor de verderzetting van de oorlogen in Irak en Afghanistan - hetgeen in feite enkel een voorschot is op de werkelijke jaarlijkse kost van deze oorlogen. (De rest van het geld zal later voorzien worden via bijkomende wetten.) De bill bevat ook 3,9 procent loonsopslag voor het militair personeel, en 5 miljard dollar voor projecten waar door de administratie of door de Secretary of Defense niet eens om is gevraagd. Ze financiert ook de vraag van het Pentagon naar een rakettenschild in Tsjechië, een waanzinnig plan dat de Russen gegarandeerd even woest zal maken als de Russische raketten op Cuba ons ooit maakten. De bill werd goedgekeurd met 392 stemmen tegen 39, en ze zal ook op een drafje door de Senaat worden gejaagd, waar een soortgelijke bill eerder al werd goedgekeurd. Niemand droomt er ook maar van om haar in één adem te noemen met de discussies over de bailout voor op apegapen liggende investeringsbanken enzo.
Dit is pure verspilling. Onze jaarlijkse uitgaven voor "nationale veiligheid" - dwz. het defensiebudget plus alle militaire uitgaven die verborgen zitten in de budgetten van de departementen voor Energie, Overheid, Financiën, Veteranenzaken, de CIA en talloze andere afdelingen van de uitvoerende macht - overstijgen nu al duizend miljard dollar, meer dan alle andere defensiebudgetten van de wereld samen. Er was hiervoor niet alleen geen aandacht in de media, er is ook geen enkel teken van zelfs maar de geringste neiging om eens de relatie te onderzoeken tussen ons leger, onze adembenemende uitgaven voor wapens, onze extravagant dure maar mislukte oorlogen in het buitenland, en de financiële catastrofe op Wall Street.
(...)
Honderden miljarden dollars uitgeven aan huidige en toekomstige oorlogen die niets te maken hebben met onze nationale veiligheid is gewoon obsceen. En toch is Congres door het militair-industrieel complex omgekocht om te geloven dat het, door te stemmen voor meer geld voor defensie, 'jobs' creëert in onze economie. Maar in feite sluizen ze alleen maar schaarse middelen weg van de broodnodige heropbouw van onze infrastructuur en andere cruciale uitgaven, naar ronduit nutteloze wapens. Als we er niet in slagen om onze steeds stijgende militaire uitgaven aanzienlijk te beteugelen, is het bankroet van de Verenigde Staten onafwendbaar. Zoals de huidige inéénstorting van Wall Street heeft bewezen is dat niet langer een abstracte eventualiteit maar in toenemende mate een waarschijnlijk gebeuren. Er rest ons niet veel tijd meer.
http://www.indymedia.be/nl/node/29666 -
Cynthia McKinney: Benefiet voor 9/11 eerste hulpverleners
Een groot aantal eerste hulpverleners zijn ziek door de toxische condities waarin deze moesten werken op 9/11 en tijdens weken na de aanslagen. De VS-regering erkent deze condities niet en biedt geen significante ondersteuning aan deze eerste hulpverleners noch aan de overlevers van de aanslagen.
Een middel om dit te veranderen is House Bill HR 3543...
http://votetruth08.com/
http://www.fealgoodfoundation.com/
-
EP-lid wil 9/11-tribunaal
De Morgen 07/09/2008
Een Italiaans lid van het Europees parlement wil een internationaal tribunaal om onafhankelijk een onderzoek te voeren naar de aanslagen van 11 september 2001. Parlementslid, La Stampa-journalist en filmmaker Giulietto Chiesa vraagt dat naar aanleiding van de première van zijn documentaire 'Zero', die vraagtekens plaatst achter de officiële Amerikaanse versie van de feiten.
Theorieën
In 'Zero' komen onder anderen schrijver Gore Vidal, tonnelauteur Dario Fo en de Amerikaanse filosofieprofessor met rust David Ray Griffin aan het woord. Allen betwijfelen de officiële samenzweringstheorie, en voelen zich gesteund door kritische uitlatingen ter zake van controleurs van de FAA (Federal Aviation Administration), piloten van de Amerikaanse luchtmacht, militaire bevelhebbers en natuurkundigen. Met zijn film hoopt Chiesa "politiek bewustzijn" te kweken over het "gebrekkige" officiële onderzoek door de 9/11-commissie.
"Sommige mensen in de film zijn voormalige agenten van de FBI en de CIA, mensen die een groot risico hebben genomen door in de film geen blad voor de mond te nemen", aldus de tot de socialistische fractie in het EP behorende Italiaan.
Oorlog tegen terreur
'Zero' is her en der al eens vertoond, ook in België, maar de dococumentaire heeft nog steeds geen Europese verdeler gevonden.
"Tot dusver is het de Amerikaanse regering die het 'informatiegevecht' over 9/11 heeft gewonnen en, helaas, haar doel (de globale oorlog tegen terreur, de invasies van Afghanistan en Irak, nvdr) heeft bereikt", betreurde Chiesa. "Onze taak is het, miljoenen mensen op de hoogte te brengen van de ware toestand".
Ter gelegenheid van de zevende verjaardag van de gebeurtenissen straalt deze week de Russische televisie de film van Chiesa uit. "Dat betekent dat zo'n 30 miljoen Russen de waarheid te weten zullen komen over wat toen is gebeurd". Momenteel vindt alles wat de VS-regering in een kwaad daglicht zet gretig aftrek in Rusland.
Leugens
Aanwezig op de screening in Berlijn was ook de voormalige Duitse minister van technologie Andreas von Buelow, die sinds hij twijfels over 9/11 is beginnen uiten met het predicaat controversieel opgezadeld zit. Het is een van de wezenskenmerken van het leven, stelde de ex-minister in een gesprek met persagentschap Dpa, "dat regeringen, geneigd zijn te liegen om hun agenda's te verwezenlijken". Onder meer over de onbestaande banden tussen Saddam en al-Qaida en het al evenmin bestaande Iraakse programma voor de aanmaak van massavernietigingswapens werd duchtig gelogen, "en de prijs daarvoor is dat meer dan een miljoen mensen (Irakezen) zijn gedood". Von Buelow is er tevens van overtuigd dat niet op een koerswissel in Washington moet worden gerekend - wie er ook de race naar het Witte Huis wint.
Contradicties
Eveneens aanwezig: de Duitse journalist Juergen Elsaesser, auteur van het boek "Terror Target Europe: The Dangerous Double Game of the Secret Services". Hij wees op de enorme contradicties in de officiële 9/11-verklaring. "Critici worden prompt beschuldigd van het vormen van samenzweringstheorieën, maar de grootste samenzweringstheorie is de officiële versie", stelde hij. "Die gaat er van uit dat Osama bin Laden vanuit een grot in Afghanistan en in samenwerking met 19 jongelui er in slaagde de meest verraderlijke aanslag uit de geschiedenis van de mensheid uit te voeren. Dat lijkt mij wel heel straf. Maar de belangrijkste tegenspraak is hoe de luchtafweer van de grootste militaire macht op de planeet er niet in slaagde de aanslagen te voorkomen en dat op geen enkel moment gevechtsvliegtuigen zijn opgestegen of raketafweersystemen ontplooid".
http://www.demorgen.be/dm/nl/990/Buitenland/ar...
