WeAreChangeBelgium
Trust man - 36 jaar
Blog 32
-
EU-project heeft haar wortels in de nazi-ideologie
Artikel: Habib Reffas
Toen fictieschrijver Adam Lebor materiaal verzamelde voor zijn nieuw boek viel zijn oog op een verontrustend document dat aantoont in welke mate het EU-concept haar wortels had in het nazi-gedachtegoed.
The Red House Report
Rapport EW-Pa 128, ook bekend als “The Red House Report” beschrijft een samenkomst in 1944 van top-nazi’s die plaatsvond in het Maison Rouge Hotel in Straatsburg.
Volgens Lebor werden, aangezien Duitsland militair verslagen was, plannen gesmeed om een vierde Reich, een economische eerder dan militair imperium, in het leven te roepen. Daar werd de blauwdruk besproken voor een pan-Europees imperium steunend op een Europese gemeenschappelijke economie.
“Top-nazi industriëlen werden door SS Obergruppenführer Dr. Scheid bevolen bedrijven in het buitenland op te zetten en zich voor te doen als democraten om zo economische penetratie te bereiken en de fundamenten te leggen voor de herrijzenis van de nazi-ideologie. Machtige bankiers, industriëlen en ambtenaren, als democraten herboren, werkten aan een nieuwe doelstelling: Europese economische en politieke integratie”, aldus Lebor
Alfried Krupp van de Krupp Industrieën en Friedrich Flick, evenals bedrijven zoals BMW, Siemens en Volkswagen werkten aan een nieuw pan-Europees bedrijfsimperium. Volgens Dr. Michael Pinto-Duschinsky, adviseur van toenmalige Joodse slavenarbeiders “werd Europa, voor vele belangrijke industriële actoren vanwege hun nauwe banden met het nazi-regime, een dekmantel voor het nastreven van Duitse nationale belangen na de nederlaag van Hitler…. De continuïteit van de Duitse en naoorlogse Europese economieën is verbluffend. Enkele van de leidende figuren van de Duitse economie werden belangrijke architecten van de Europese Unie”.
Banktitaan Hermann Abs, die deel uitmaakte van de raad van bestuur van de Deutsche Bank tijdens de groei van het Nazi-regime maakte ook deel uit van de toezichtelijke raad van I.G. Farben, het bedrijf dat het Zyklon B gas produceerde dat gebruikt werd in de concentratiekampen. “Abs werd verantwoordelijk voor het toewijzen van fondsen (die dienden voor de wederopbouw) aan de Duitse industrie. Tegen 1948 beheerde hij effectief het economische herstel van Duitsland,” schrijft Lebor.
“Cruciaal is dat Abs ook een lid van de Europese Liga voor Economische Samenwerking was, een opstelling van een elitair intellectuele pressiegroep uit 1946. De liga wijdde zich aan het tot stand brengen van een Europese gemeenschappelijke markt, de voorloper van de Europese Unie.”
Europäische Wirtschaftsgemeinschaft
Het boek "Europäische Wirtschaftsgemeinschaft" werd uitgegeven door de Berlijnse Industrie & Handelskamer in samenwerking met de Economische Hogeschool in Berlijn (Wirtschafts-Hochschule). In dit boek, zo wordt vermeld, wordt het Duitse nazi-plan voor de Europese economische en monetaire eenwording beschreven. Walther Funk, nazi-minister van Economie en oorlogsmisdadiger, hamert op de noodzaak voor een “Centraal Europese Unie” en een “Europees Economisch gebied” met vaste wisselkoersen. Hij stelde dat “geen enkele natie op zich in Europa het hoogste niveau van economische vrijheid kan bereiken dat compatibel is met alle sociale vereisten... De formatie van grote economische gebieden maakt deel uit van de natuurlijke wet van ontwikkeling... overeenkomsten tussen staten in Europa zullen [economische machten over het algemeen] controleren... Er moet een bereidheid zijn om zijn eigen belangen in bepaalde gevallen aan die van [de EG] ondergeschikt te maken”. Verder bevat het boek essays over een verenigde arbeidsmarkt, een verenigde agrarische markt en algemene principes van Europese samenwerking.
De co-auteurs van het boek waren het met Funk eens. Nazi-academicus Heinrich Hunke schreef dat nationale economieën in de klassieke zin “dood” zijn, dat een Europese economie een gemeenschappelijk doel is die men moet nastreven en dat de uitbreiding van een Europese samenwerking afhangt van een nieuw economisch gemeenschappelijk plan. Gustav Koenig stelde dat “een nieuwe gemeenschappelijke Europese taak voor ons ligt...Ik ben ervan overtuigd dat deze gemeenschapsinspanning de oorlog zal overleven”. Andere top-Nazi’s zoals Ribbentrop, Quisling en Seyss-Inquart spraken over “een nieuw Europa van solidariteit en samenwerking door al haar burgers” die “snel stijgende welvaart zal ervaren zodra de nationale economische grenzen verwijderd worden”. Deze retoriek is ons niet onbekend...
Conclusie
Beweren dat nazi’s de dag van vandaag de Europese Unie leiden is misschien vergezocht. Men kan daarentegen niet ontkennen dat het concept, zoals deze uitgewerkt in de nazi-ideologie en deze uitgewerkt sinds de voltrekking van de EEG, het daarop volgende Verdrag van Maastricht en het ons niet onbekende Verdrag van Lissabon, verontrustende gelijkenissen vertoont. Het concept vertoont dus logischerwijs totalitaire kenmerken en gevaren die terug te koppelen zijn naar het nazi-tijdperk. -
NAVO-veiligheidsapparaat heeft wortels in koloniale periode?
Interview & artikel: Marc-Antoon De Schryver & Habib Reffas
STRAATSBURG – Mathieu Rigouste is een jonge universitaire onderzoeker die de Franse militaire archieven uitploos en tot de constatatie kwam dat er een rode draad loopt van de Franse koloniale oorlogen over de Koude Oorlog tot nu: de theorie van de interne vijand. Dat beschrijft hij in L'ennemi intérieur: des guerres coloniales au nouvel ordre sécuritaire.
De NAVO is de erfgenaam van een Franse doctrine uit de koloniale periode, zegt u?
“Mijn onderzoek ging aanvankelijk niet specifiek over de NAVO, maar over de doctrine van de 'revolutionaire oorlog', een doctrine van systematische staatsterreur uitgedokterd door het Franse leger. Tijdens haar oorlogen in Indochina en Algerije stond ze niet tegenover een klassieke vijand – een ander leger – maar tegenover een hele bevolking. Je moet dus de hele bevolking terroriseren. Het idee is om een interne vijand aan te duiden, die de zogenaamde oorzaak is van de terreur, zodat de bevolking uiteindelijk bereid wordt om mee te werken aan haar eigen onderdrukking.”
“We zien hoe die doctrine vanaf de jaren 50 wordt geëxporteerd. Franse officieren gaan overal soldaten opleiden – in de VS, Zuid-Afrika, Israël, Brazilië,... Teksten en handboeken circuleren in alle legers van de NAVO-landen. Er zijn conferenties waarop politici, politiemensen en militairen van de NAVO- en andere landen deze technieken bestuderen. Elk land maakt er gebruik van om z'n eigen model van binnenlandse veiligheid en sociale controle op te zetten. Maar vanaf 1960 worden die ideeën gesystematiseerd tot een formele NAVO-doctrine over contra-subversie: als we aan het geheel van de wereldbevolking een interne communistische vijand toewijzen, dan kunnen we overal waar nodig contra-revolutionaire processen opzetten. Daarvoor werden allerlei instellingen en technieken ontworpen.”
Sinds het verdwijnen van de Sovjet-Unie in 1991 is ook de communistische dreiging weg. Wat is er in de plaats gekomen?
“Met het verdwijnen van de communistische vijand verliezen die instellingen hun bestaansreden: de noodzaak om in binnen- en buitenland communisten te vervolgen. Maar de vijand wordt heel snel vervangen. Al vanaf de jaren 70 en 80 waren een reeks coalities op zoek gegaan naar nieuwe dreigingen (want als je een nieuwe dreiging kan identificeren, open je een politieke en economsiche markt voor hen die de middelen verkopen om die dreiging te controleren).”
“De theorie van de nieuwe bedreigingen' wordt vanaf 1991 gesystematiseerd en dadelijk in de praktijk gebracht. De theorie stelt dat er overal ter wereld grijze zones zijn, zoals vlekken op een luipaardenvel, zowel binnen als buiten de landen van het NAVO-kamp. Ze zijn een mogelijk broeinest voor alle dreigingen die sinds de jaren 70 werden verzonnen: communautarisme, fundamentalisme, delinquentie, terrorisme, stedelijk geweld,... Omdat die gevarenzones verspreid zijn over de hele planeet, kan de NAVO zeggen dat 'lokale beveiliging' en 'globale beveiliging' hetzelfde zijn. Ze moet zich dus de middelen geven voor een nieuwe vorm van globale controle. Opnieuw worden bevolkingsproepen in hun geheel aangeduid als het milieu waarin de drieging wordt geproduceerd.”
Vandaar de oorlog tegen het terrorisme?
“Het antiterrorisme is één van de pijlers van het veiligheidssysteem, maar niet het enige. Nieuw is dat het vijandsbeeld waarop het teert is 'geëtniciseerd'. De vijand is geen 'rode' terrorist meer, zoals in de jaren zestig en zeventig, maar iemand die omwille van zijn identiteit alleen al een potentiële bedreiging vormt. Het simpele feit dat iemand moslim of migrant is volstaat om hem aan te duiden als een potentiële fundamentalist of relschopper. De hele bevolkingsgroep moet dus onder controle geplaatst worden.”
In de media – bvb. Le Figaro van gisteren - hoor je ook steeds vaker spreken over de heropstandig van een 'linkse' dreiging...
“Dat is nieuw. De Franse media en politici zijn sinds twee jaar bezig aan de constructie van de 'anarcho-autonome' dreiging – denk aan de zaak-Tarnac. Dat beeld grijpt terug naar wat bestond in de jaren 70, toen de interne vijand ook links-revolutionair was. Het Franse veiligheidsapparaat blijft voornamelijk gebaseerd op de vijandsbeelden van de opstandige jeugd uit de banlieues en de islamo-terrorist, maar met de figuur van de anarchist komt daar een extra hefboom bij. De vraag die de machthebbers altijd bezighoudt en bang maakt is hoe de link gelegd zal worden tussen de opstandige jeugd ('les révotés') en de revolutionaire milieus. Die vraag is recent weer actueel geworden. Er is de grote revolte geweest in de buitenwijken in 2005, en die is in 2006 uitgemond in de sociale protesten tegen het CPE (Contrat Premier Embauche) – een sociale beweging die radicaal was en buiten de klassieke marges en vormen van contestatie trad. De veiligheidsdiensten slaan alarm: 'Het is zover: de link tussen revolutionairen en révoltés is zich aan het leggen,' zeggen ze. En dus hebben ze een nieuwe figuur van de interne vijand nodig: de anarchistische beweging, dwz. de 'anarcho-terrorist'. Om die te kunnen vangen heb ze nieuwe middelen en technieken nodig. Die laten hen dan weer toe om de hele sociale beweging, het geheel van de bevolking die strijdt, te controleren.”
Voor meer info over de verslaggeving in Straatsburg tijdens de NAVO-top van begin april:
http://www.indymedia.be/en/tags/navo-in-straat...
Bron: http://www.indymedia.be/en/node/32483 -
Eva Brems maakt balans op van 60 jaar mensenrechten
Interview & Artikel: Habib Reffas & Marc-Antoon De Schryver
10 december 1948: de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties neemt de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens aan. Wat blijft er 60 jaar later van die idealen over? Neemt de wereld ze nog au sérieux? En kunnen de mensenrechten de concurrentie van de Oorlog tegen het Terrorisme, Fort Europa en de economische crisis overleven? We vroegen het aan Eva Brems, professor Mensenrechten en Niet-Westers Recht en voorzitster van Amnesty International Vlaanderen.
’Mensenrechten zijn universeel maar niet uniform,’ zegt U. Is dat geen contradictie?
“De meeste mensenrechtenteksten zijn heel algemeen en vaag. Dat moet dus geconcretiseerd worden, wat altijd in concrete contexten gebeurt. Daar onstaat dan sowieso diversiteit. Het voorbeeld dat ik altijd geef is de vrije meningsuiting. Iedereen heeft recht op vrije meningsuiting, maar die vrijheid mag wel beperkt worden in het belang van de rechten van anderen, van de goede zeden, van de veiligheid, enzovoort. In de ene samenleving is men daar gevoeliger aan dan in de andere, en beschouwt men iets als terecht verboden dat in andere samenlevingen onder vrije meningsuiting valt. Eigenlijk is dat een beetje de normale dynamiek van de mensenrechten. Dat komt vooral heel scherp tot uiting in situaties waar mensenrechten met elkaar in conflict komen – wat vaak gebeurt. Bij zoiets als blasfemische cartoons heb je aan de ene kant het recht op respect voor godsdienstige gevoeligheden, en aan de andere kant de vrije meningsuiting. Wat zegt het Internationaal Recht daarover? Dat je de vrije meningsuiting mag laten voorgaan, maar ook het andere recht: beide oplossingen zijn aanvaardbaar.”
“In zulke afwegingen spelen ook culturele verschillen mee. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens zegt bijvoorbeeld dat als het gaat om de bescherming van het recht op gezinsleven, wij alleen het kerngezin erkennen, niet de ‘extended family’, het ruimere gezin. In Afrika wordt dan weer geargumenteerd dat ook de grootouders en de ooms en tantes erbij horen. Het is dus logisch dat wanneer je mensenrechten beschermt in Afrika, je die extended family wél mee gaat beschermen. Dat zijn kleine verschillen, maar soms kunnen het ook grotere verschillen zijn. De grotere gehechtheid aan negatieve vrijheden in de Verenigde Staten bijvoorbeeld, waar racistische meningsuitingen beschermd worden, terwijl dat bij ons in Europa niet het geval is. Daar speelt de geschiedenise een rol in, maar ook culturele voorkeuren.”
Heeft dat ook impact op hoe Amnesty International werkt? Passen jullie je boodschap aan aan de verschillende landen?
“Die verschillende contextualiseringen hebben meestal weinig te maken met de echt grove schendingen waar Amnesty op focust. Ik denk bijvoorbeeld aan foltering: bij zoiets is er natuurlijk geen ruimte om cultureel te beginnen contextualiseren.”
“Maar strategisch speelt het wel soms een rol. Toen Amnesty begon te werken rond holebirechten, botste dat in secties in het Zuiden in het begin op grote bezwaren. Een voorstel om het thema expliciet in de statuten op te nemen is niet doorgegaan. De secties in het Zuiden zeiden: ‘Wij zullen moeite hebben om als Amnesty te groeien als dit in de statuten staat, maar we gaan er wel rond werken.’ Niet-dominante groepen emanciperen vraagt altijd culturele verandering: tegen de mainstream ingaan, aan sensibilisering doen,... Dat is riskant. En we moeten eerlijk zijn: dikwijls pikken Westerse mensenrechtenorganisaties zulke thema’s ook pas op als die culturele verandering in het Westen al gebeurd is. Wij begonnen vijftig jaar geleden ook niet over homorechten, maar pas nu bij ons die culturele verandering gebeurd is.”
Hoe zit het met de kritiek dat mensenrechten iets Westers zijn en niet thuishoren in bvb. een hindoeïstische context?
“Die kritiek hoor je in het Zuiden eigenlijk bijna nooit. Radicaal culttuurrelativisme is vooral iets Westers, bedacht door antropologen. De American Anthropoligical Association heeft dat geformuleerd op het moment dat de Universele Verklaring van de Mensenrechten werd geschreven, eind jaren veertig. Met goede bedoelingen natuurlijk, vanuit de bevinding van culturele diversiteit, kwamen ze tot de conclusie: 'éénzelfde norm voor heel de wereld kan niet', en dus verwierpen ze fundamenteel het idee van mensenrechten.”
“Maar de meeste concrete kritieken vanuit de niet-Westerse wereld gaan niet zo ver. Die gaan eerder over andere prioriteiten, andere interpretaties. Dat zegt veel over hoe dominant het discours geworden is, maar ook over hoe iedereen er blijkbaar het nut en de zin van inziet. Mensenrechten worden ingeroepen door inheemse volkeren, door vakbonden, door vrouwenorganisaties, door allerlei activisten in het Zuiden. Ook de regeringen van niet-Westerse landen hebben voor een stuk ingezien dat het nuttig is om er in te stappen, omdat ze op grond daarvan ook zelf anderen kunnen bekritiseren. Zo zag je onder het vorige beleid in de VS dat er een probleem ontstond van credibiliteit om nog een mensenrechtenagenda in de wereld te gaan verdedigen, omdat ze zelf zulke grove schendingen begaan.”
Is men de Westerse hypocrisie een beetje beu?
“Als de afkeer van het Westen die in een deel van de wereld toch leeft zich soms ook op de mensenrechten richt, dan heeft dat inderdaad vooral te maken met de dubbele standaarden die gehanteerd worden in het politieke gebruik van de mensenrechten. Die kritiek is terecht, dat kan je niet betwisten. Daar zijn de mensenrechtenorganisaties het trouwens ook niet mee eens.”
Amnesty is vooral bekend van briefschrijfacties. Krijgen jullie eigenlijk veel gevangenen vrij?
“Zo is Amnesty begonnen, met een heel beperkt mandaat: werken rond gewetensgevangenen. Ondertussen is er wel een evolutie geweest naar werken rond àlle mensenrechten, en ook naar een grote verruiming van het aantal actietechnieken. Brieven schrijven blijft tot het palet behoren, maar er wordt ook heel veel lobbywerk gedaan en andere vormen van actie. Maar wat betreft het vrijschrijven van mensen: dat is heel moeilijk in te schatten. Er zijn altijd verschillende factoren die een rol spelen. Maar de techniek blijft behouden, voor een stuk omdat het heel mobiliserend werkt, voor een stuk ook omdat het zijn efficientie toch wel bewezen heeft. Niet alle dagen maar toch heel regelmatig komen mensen waarvoor actie is gevoerd effectief vrij.”
Spannen jullie ook soms rechtzaken aan?
“Amnesty doet dat eigenlijk heel weinig. Wanneer het gebeurt is dat niet vanuit de secties maar vanuit het internationaal secretariaat. Echt aanspannen is het niet, maar wel wat ze in het Engels systeem “Amicus curiae” noemen: als er een zaak hangende is, dan kan een derde partij, bijvoorbeeld een ngo, ook een memorie, een tekst, insturen. Dat heeft Amnesty wel al geregeld gedaan, bijvoorbeeld in de Pinochet-zaak in het Verenigd Koninkrijk.
U zegt ook ergens: ‘een rapport van Amnesty heeft ook meer effect dan een rechtzaak’...
“Als je kijkt naar het globale plaatje van hoe mensenrechten worden afgedwongen, dan heb je aan de ene kant de officiële mechnismen. In feite bestaan daar maar in beperkte mate rechtbanken: een Internationale mensenrechtenrechtbank zoals je er in Europa één hebt bestaat niet. Daarnaast heb je dan andere strategieën – de 'politieke' strategieën in ruime zin - die zeker even efficiënt zijn. Dat is dan wat ngo’s als Amnesty doen: naming and shaming. Je brengt zaken aan het licht, mobiliseert daarrond, en probeert politieke druk uit te oefenen via de media enzovoort. Als je gaat kijken hoe sommige van die officiële mechanismen werken, zie je dat dat eigenlijk ook via zo’n mechanisme is. Staten vinden het erg om te kijk te worden gezet, zo van ‘kijk, het Europees Hof of een VN-comité heeft een schending gevonden.’ Maar als je als grote organisatie zoals Amnesty International of Human Rights Watch zo’n danig gezag en geloofwaardigheid kan opbouwen dat je rechtstreeks die druk kan uitoefenen, dan heb je die officiële instanties dikwijls niet nodig.”
Jullie willen nu àlle mensenrechten verdedigen, omdat ze ‘ondeelbaar’ zijn. Daarom hebben jullie nu ook de economische en sociale mensenrechten aan boord getild. Waarom heeft dat eigenlijk zo lang geduurd?
“Ter verontschuldiging kan ik misschien zeggen dat dat niet alleen geldt voor Amnesty. Het is een wereldwijd fenomeen. Zowel bij ngo’s als bij regeringen zijn een deel van de mensenrechten - de economische, sociale en culturele mensenrechten - jarenlang minder prominent geweest. Historisch heeft dat te maken met het feit dat ze in de Koude Oorlog in twee aparte instrumenten zijn terecht gekomen, waarvan de burgelijke en politieke mensenrechten krachtigere toezichtsmechanismen hebben gekregen. En het is het Westen dat zich in die context het meest op mensenrechten heeft geprofileerd, waarbij dan de eigen stokpaardjes naar voor zijn geschoven. Eigenlijk gewoon de machtsverhoudingen op internationaal vlak. Je hebt zelfs heel lang een discours gehad waarbij de economische en sociale mensenrechten niet als volwaardige mensenrechten werden beschouwd. Ik heb zelf nog les gehad over economoische en sociale mensenrechten van een prof die zei dat het heel betwijfelbaar was of die wel afdwingbaar waren voor rechtbanken, dat het eerder programma-rechten zijn.”
“In feite is het vanuit het Zuiden dat is aangetoond dat dat niet klopt. Bij het Indisch Grondwettelijk Hof en het Zuid-Afrikaans Grondwettelijk Hof enzovoort kan je net zo goed een zaak voorbrengen over het recht op huisvesting of het recht op gezondheid als over het recht op vrije meningsuiting. Zij tonen aan dat het wél kan, dat het gewoon een kwestie is van niet willen.”
“En ook op VN-vlak is er heel goed werk geleverd door het Comité dat toezicht houdt op het Verdrag over Economische en Sociale Rechten. Het heeft die rechten veel meer uitgewerkt, gedetailleerd gemaakt, zodanig dat het argument dat ze te vaag zijn om af te dwingen geen steek meer houdt.”
“Maar we moeten toegeven dat de grote ngo’s hier geen voorstrekkersrol hebben gespeeld, maar eerder gevolgd zijn, omdat ze met hun neus op de feiten werden gedrukt: 'kijk, je ontloopt je verantwoordelijkheid en je bent méé verantwoordelijk voor het feit dat die mensenrechten niet meer au sérieux zijn genomen.' En Amnesty specifiek beweegt ook zo traag omdat we een ledenorganisatie zijn. We zijn een democratische organisatie die op een internationale Algemene Vergadering iedereen moet meekrijgen. Dat gaat echt met kleine stapjes, in fasen. Amnesty Vlaanderen is bijvoorbeeld één van de secties die dwars heeft gelegen. Onze leden waren heel gehecht aan onze traditionele werkterreinen en zagen die verruiming niet zitten. Dat is nu tien jaar geleden.”
Die bredere visie biedt wel een heel nieuw perspectief op de wereld...
“Eigenlijk een heel oud perspectief, want zestig jaar geleden zaten de economische en sociale rechten er ook al in...”
Betekent die selectieve blindheid dat de mensenrechten al die jaren eigenlijk gewoon een instrument zijn geweest van de Westerse machtspolitiek? Het Westen koos enkel wat in haar kraam paste...
“In machtspolitiek wordt altijd alles gebruikt. Je kan dat trouwens ook doen met de economische en sociale mensenrechten. Het is niet dat die immuun zijn voor machtspolitiek: je kan die net zo goed manipuleren. Wat voor een stuk ook meespeelt is dat in de mensenrechten-verdragen in feite ook staat dat de rijke landen mee verantwoordelijk zijn voor de economische en sociale mensenrechten in de armere delen van de wereld. Daar verwachten we wel nog veel weerstand tegen. Een van de agendapunten van Amnesty is om dat echt afdwingbaar te proberen maken. Dat moet kunnen, maar het is wel tamelijk revolutionair.”
Mogen we zeggen dat Amnesty nu een andersglobalistische organisatie is geworden?
“Wij willen vooral de nadruk leggen op de punten die we gemeenschappelijk hebben met tal van andere bewegingen: de anderslglobalistische beweging, de ontwikkelingsorganisaties, de armoede-organisaties,... We zijn bezig een nieuw Internationaal Plan uit te schrijven, waarin heel fel de nadruk wordt gelegd op partnerschappen: elkaar versterken in hetgeen we gemeenschappelijk hebben. Voor een stuk is dat ook het opgeven van het idee dat we 'marktleider' moeten zijn: het idee dat er overal in het Zuiden kleine Amnestietjes moeten komen. Voor een stuk omdat dat niet gelukt is, maar ook omdat we aan bezinning doen: wat zijn eigenlijk onze doelstellingen? Dat de mensenrechten bevorderd worden. Als je dat beter kunt in partnerschap met wat er op het terrein al bestaat aan civil society, waarom zouden het dan allemaal Amnesty-vlagjes moeten zijn?”
Is die verschuiving ook het gevolg van het feit dat de economisch-sociale mensenrechten voor mensen in het Zuiden minstens even prangend zijn als de politieke mensenrechten?
“Binnen Amnesty komt dat inderdaad voor een stuk daaruit. Maar ze hangen vooral samen. Je hebt politieke vrijheden nodig om actie te kunnen voeren voor je economische en sociale rechten. In het verleden kreeg je op het terrein zeer artificiële situaties. Als er ergens landloze boeren een stuk land waren gaan bezetten en er werd tegen hun manifestatie door de politie opgetreden, gingen we actie voeren voor hun recht op manifestatie maar niet voor hun onderliggend recht op grond - wat natuurlijk absurd was. Nu wordt de situatie in zijn geheel benaderd. Holistisch is het woord.”
Amnesty en andere mensenrechtenorganisaties krijgen vaak kritiek...
“Dat is goed! Het zou erg zijn als je te mainstream wordt...”
... bijvoorbeeld over Israël en Irak: het gebruik van “disproportioneel geweld” wordt wel veroordeeld, maar niet de bezetting zelf.
“Amnesty investeert heel veel in politieke onpartijdigheid en neutraliteit, omdat we er ons fel van bewust zijn dat heel onze geloofwaardigheid en onze slagkracht daarvan afhankelijk zijn. Dat maakt inderdaad - en dat is intern zeker niet onbetwist - dat het recht op zelfbeschikking van volkeren een recht is waar we totaal niet rond werken. Maar de gevolgen van de bezetting worden wel aangekaart... Dat doen we in elk conflict: het heel hard aarzelen om uitspraken te doen over wie er gelijk heeft. Dat is strategisch eigenlijk.”
Maar de bezettingen van Irak en Palestina zijn toch illegaal?
“Uiteindelijk is dat niet meer het recht van de mensenrechten, strikt genomen. Is Irak legitiem of illegitiem binnengevallen? Dat is eigenlijk een vraag voor een andere rechtstak: het internationaal recht in verband met gewapende conflicten. Dat is iets anders dan het recht van de mensenrechten, waar wij ons aan houden. Nu kan je zeggen: ‘dat is gemakkelijk’. Maar het is niét gemakkelijk: er is daarrond intern iedere keer geweldige discussie.”
En is het omdat er intern geen consensus is dat Amnesty geen positie inneemt?
“Het heeft echt vooral met die onpartijdigheid te maken, met het risico om slagkracht te verliezen als een deel van de wereld ons ziet als partijdig. Wat trouwens sowieso het geval is, want pas op: er bestaat een hele Israëlische lobby tegen Amnesty.”
Wat betreft de toekomst van de mensenrechten: ze zijn nu 60 jaar oud, maar het is nog steeds niet in kannen en kruiken?
“Nee, de situatie is eigenlijk niet geweldig. Toch gebeurt er vanalles. Je ziet dat het een heel sterk discours is, en dat de mechanismen altijd maar uitgebouwd worden. Er is vorig jaar een regionaal mechanisme gecreëerd in de Arabische wereld. Ook binnen A.S.E.A.N. wordt gewerkt aan een mechanisme. Mechanismen worden maar bijgecreëerd op allerlei niveaus. Ook de civil society groeit geweldig en is overal ter wereld zeer actief. Het is natuurlijk moeilijk om te meten hoeveel schendingen er niet gebeuren omdat dat allemaal bestaat. Maar wat je moet vaststellen is dat massaal en overal ter wereld alle mensenrechten geschonden worden, en dat het dus heel hard nodig blijft om daarrond te werken. Wij geloven dat het mensenrechtendiscours de juiste invalshoek blijft: het samengaan van emancipatie, empowerment, met het streven naar rechtvaardigheid en gelijkheid. Dat heeft niets aan kracht en relevantie verloren.”
Maar er zijn wel concurrerende discours. Kunnen de mensenrechten de oorlog tegen terrorisme overleven?
“Dat heeft inderdaad een enorme impact gehad. Het was altijd makkelijk scoren met het mensenrechtenargument. Toen is er inderdaad het concurrerend veiligheidsdiscours gekomen, dat redelijk ver gaat en heel veel misbruikt is geweest om repressief op te treden op diverse vlakken. Nog steeds trouwens, maar we hebben er toch ook een sterke reactie op gezien, op nationaal zowel als op internationaal vlak, zij het met een aantal jaar vertraging.”
“Die mechanismen werken dikwijls traag, maar in Amerikaanse en Britse rechtbanken zijn bepaalde maatregelen teruggefloten. Ook op politiek vlak komt er een reactie. Guantanamo zal gesloten worden. Het is dus niet allemaal puur in het defensief.”
“Ik denk wel dat de mensenrechten het gaan overleven, maar dat neemt niet weg dat ik toch onrustwekkende tendensen blijf zien. Een recent voorbeeld is een uitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. In de dagen na de aanslagen van 11 september was in een Baskische krant een cartoon verschenen met de woorden: “Tout le monde en a rêvé, le Hamas l’a fait.” Ze dachten toen blijkbaar dat Hamas erachter zat... Het was een persiflage op een populaire reclameslogan. Dat is bestraft geweest onder de Franse wetgeving als steun aan terrorisme - een beperking dus van de vrije meningsuiting. Die zaak is een paar maanden geleden in Straatsburg gekomen en het Europees Hof is de Franse rechtbank gevolgd. Dat vind ik echt verschrikkelijk onrustwekkend.”
Een ander heikel punt: kunnen de mensenrechten Fort Europa overleven?
“Ik denk dat het cruciaal is dat Europa, en dan bedoel ik de Europese Unie, beseft waar de wortels liggen van het Europees project na de Tweede Wereldoorlog: “Nooit meer oorlog”. Als je nu ziet hoe de Europese Unie uiteindelijk niemand meer enthousiasmeert, dan is een van de dingen die je moet doen terug naar de wortels gaan van je project, zodat er een veel centralere rol voor de mensenrechten kan komen. En inderdaad: als je gaat kijken wat de grootste schendingen in Europa zijn, dan hebben die te maken met het bewaken van de grenzen, het opsluiten van mensen, enz. Maar ik ben principieel optimistisch in die zaken: ik denk wel dat het kan, al is het alleen al maar omdat het moet. Wat heb je voor Europees project als we alleen maar bezig zijn met de vraag hoe we hier zoveel mogelijk mensen kunnen buiten houden en het ondertussen zo gezellig mogelijk maken voor onszelf?”
Wat U voorstelt is wel een heel ander Europa dan wat nu bestaat?
“Kijk, uiteindelijk zijn mensenrechten maar een minimaal discours. Het is niet dat het mensenrechtendiscours zegt dat je niemand mag terugsturen. Maar waar we in Europa nu mee bezig zijn - de mensen anderhalf jaar vasthouden - dat gaat gewoon een heel eind onder de minimumgrens. Dat vraagt niet de revolutie maar matiging. Europa is redelijk succesvol in druk uitoefenen op kandidaat-lidstaten om mensenrechtensituaties te verbeteren. Op Turkije heeft dat vrij veel impact gehad, door ze in de wachtkamer te houden. De Koerden hebben ondertussen toch wat meer rechten gekregen, er is opgetreden tegen foltering, enz. Maar eens je erbij bent is er nauwelijks wederzijdse controle. Als je ziet wat de Italiaanse regering allemaal tegen de Roma heeft kunnen doen zonder dat de EU daar een krachtige reactie op heeft gegeven, dat is echt ongelooflijk en ongehoord. Daar is echt wel werk. Institutioneel is het er eigenlijk allemaal: er is een prachtig Handvest van Grondrechten. Als het Verdrag van Lissabon was goedgekeurd, dan had dat nu rechtskracht gehad.”
“Mensenrechten omvatten geen recht op migratie. Ze zeggen niet: ‘Je moet je grenzen openstellen’. Maar ze zeggen wel dat er niet mag gediscrimineerd worden, dat gezinnen niet van elkaar gescheiden mogen worden, dat je mensen zomaar niet mag opsluiten, dat procedures eerlijk moeten zijn,... Die dingen, dat wordt gewoon echt totaal niet bewaakt.”
“Op zich is uniformiseren een goed idee, want er ontstaat ook veel onrecht door een soort omgekeerde concurrentie: als onze regels de soepelste zijn, dan komen ze naar ons en niet naar de buurlanden. Dus uniformiseren is een goed idee, maar in een Europese context lijkt het mij toch evident dat je de minimale mensenrechten respecteert. Plus dat je toch redelijk moet blijven: we zitten in een stukje van de wereld waar je toch wel ietsje meer dan het minimum kan doen, in plaats van altijd maar naar onder te gaan... De grootste aantallen vluchtelingen zitten nog altijd bínnen arme regio’s. Ik denk dat daar echt een grondige herziening nodig is van onze basisstandpunten: van waaruit vertrekken we? Waar zijn we mee bezig?”
Tot slot: kunnen de mensenrechten de economische crisis overleven?
“Daarover zijn we zeer ongerust. De armste mensen zullen de grootste slachtoffers zijn - zowel in Westerse landen als in het Zuiden. Als je ziet hoeveel er geïnvesteerd wordt om de banken te redden... Ik heb daar geen bezwaren tegen, maar onlangs las ik in een persbericht dat daarvoor al twee maal zoveel is uitgegeven als nodig is om de Milleniumdoelstellingen te halen. Dan denk je toch wel even: ‘Was dat niet een even ernstige crisis, de honger in de wereld en de moedersterfte enzovoort?’. Onze vrees is dat zowel hier als in het Zuiden de eerste bezuinigingen zullen gebeuren op de kap van de mensen die het het meeste nodig hebben. En dan zit je vooral met de economische en sociale mensenrechten natuurlijk. Ik denk dat het bij de mensenrechtenorganisaties zowel als bij de ontwikkelingsorganisaties nu alle hens aan dek is om te proberen om dat te voorkomen. Maar de precedenten van vorige economische crisissen zijn niet goed: die leidden wel degelijk tot minder uitgaven en minder aandacht voor de meest kwetsbaren.”
Bron: http://www.indymedia.be/nl/node/31763 -
Bent u voor of bent u voor kernenergie?
Door Ellen Van Campenhout, Karen De Bruyn
De nucleaire lobby schiet in actie met een campagne van twee miljoen euro. De bedoeling is een draagvlak te creëren voor kernenergie. Maar vanuit verschillende hoeken weerklinkt kritiek, Greenpeace en Groen! spreken van misleidende argumenten. Onze nationale beleidsvoerders daarentegen schikken zich naar de lobbyisten. Het Nucleair Forum lanceert de campagne in dezelfde periode dat Niras, de Nationale Instelling voor Radioactief Afval en verrijkte Splijtstoffen haar Nationaal Afvalplan voorstelt.
Welke belangengroepen schuilen achter de campagne?
Op het eerste zicht hebben het Nucleair Forum en Niras geen gezamelijke belangen. Het forum beheert de kerncentrales en lobbiet voor de nucleaire industrie. Het Niras is een overheidsbedrijf dat zich met de opslag van radioactief afval bezighoudt. Toch zijn verschillende van hun partners zowel in het Nucleair Forum als in het Afvalplan van Niras vertegenwoordigd.
Het Nucleair Forum investeert twee miljoen euro in de campagne. Dat geld komt van de leden van het forum waaronder twee overheidsbedrijven namelijk SCK, het StudieCentrum voor Kernenergie, en IRE, het Nationaal Instituut voor Radio-Elementen Hierdoor blijkt dat er belastingsgeld naar een pro-nucleairecampagne gaat. Jan De Putte, klimaatverantwoordelijke bij Greenpeace, verduidelijkt dat het SCK 150 000 euro bijdraagt voor de campagnekosten, de andere leden van het forum maakten geen bedrag bekend. Het Franse Suez GDF, het moederbedrijf van Electrabel, neemt het grootste deel van het budget voor de campagne voor haar rekening. Ze vertegenwoordigt de Franse nucleaire lobby.
Het Nationale Afvalplan dat Niras voorlegt, focust op de opslag van afval uit de Belgische centrales. Ze werken al dertig jaar aan dit plan. “Niras is een overheidsbedrijf, maar haar onafhankelijkheid kan men sterk in twijfel trekken”, zegt De Putte. “Via dochteronderneming Belgoprocess is Niras betrokken bij het Nucleair Forum. De controle op de kernafvalproducenten is dus niet onafhankelijk.”
De Putte zegt dat Robert Leclère twee onverenigbare functies bekleedt. Als voorzitter van het Nucleair Forum verdedigt hij de belangen van de nucleaire industrie, maar daarnaast is hij de CEO van Synatom. Synatom is een dochteronderneming van Electrabel waardoor ze automatisch lid is van het Nucleair Forum. Dit is problematisch aangezien ze in opdracht van de overheid het fonds voor de ontmanteling van de kerncentrales beheren. De overheid heeft bovendien een golden share in dit bedrijf en twee vertegenwoordigers in de raad van bestuur. De overheidsinstellingen verdedigen zo privébelangen in de nucleaire industrie.
Wat is het doel van de campagne?
De overheid moet tegen het najaar van 2009 een duidelijk standpunt innemen tegenover kernenergie. Sinds de ramp in Tsjernobyl in 1986 reageerden nationale regeringen met de voorbereiding op een kernuitstap. Ook België nam goede voornemens en in 2003 ontstond een wettelijke regeling omtrent de uitstap. In 2014 moeten de drie kleinste centrales sluiten. Momenteel heeft ons land zeven centrales die goed zijn voor 55 procent van alle electriciteit.
De Belgische politiek trekt zich ondertussen terug en wil een herziening van de wet. De nucleaire industrie reageert met een mediaoffensief om druk uit te oefenen op de beleidsmakers en de publieke opinie. Uit een peiling naar de opinie bij de bevolking blijkt dat 15 procent voor kernenergie is en 15 procent tegen, 70 procent heeft totaal geen standpunt ingenomen over de kwestie. Vooral die groep willen het Nucleair Forum en Niras aanspreken. De campagne moet een draagvlak voor kernenergie creëren. Daarom plant het forum nog twee acties om de druk op onze beleidsvoerders op te voeren. De eerste in juni met de verkiezingen en de tweede in oktober na de zomerpauze voor de regering. Ook Niras vraagt tegen uiterlijk 2010 een principeakkoord over de opslag van radioactief afval in ondergrondse kleilagen. Tegen dan is men trouwens al veertig jaar bezig met onderzoek hiernaar.
Waar ontstaat het protest?
Verschillende verenigingen dienden ondertussen klacht in bij JEP, Jury voor Ethische Praktijken inzake reclame tegen de pro-kernenergiecampagne. Deze klachten zullen dinsdag door de jury behandeld worden. Dan zal duidelijk zijn of de inhoud van de campagne in strijd is met de wettelijke bepalingen inzake de neutraliteit van de boodschap. Tinne Van der Straeten, federaal parlementslid (Groen!) diende een klacht in tegen het Nucleaire Forum, omdat de campagne niet neutraal is. “De campagne is misleidend, omdat ze stelt zowel voor- als tegenargumenten naar voor te schuiven, terwijl het wel degelijk de bedoeling is het publiek voor zich te winnen.” Ook Greenpeace reageert op de campagne. “We zullen correcte informatie verspreiden om de voor- en tegenargumenten op een neutrale manier uit te leggen.”, aldus De Putte.
Minister van Consumentenzaken en Klimaat, Magnette (PS) ontving een klacht van de milieuvereniging 'Respire'. Zij spreken van pure manipulatie. Senator Lambert (SLP) sprak Magnette aan over de inmenging van overheidsbedrijven in de campagne, het SCK en IRE moeten zich terugtrekken. Wat Synatom betreft vindt hij dat de CEO Leclère moet kiezen tussen Synatom of zijn voorzitterschap bij het Nucleair Forum, de twee functies zijn onverenigbaar. Ook de vertegenwoordigers van de overheid in de raad van bestuur van Synatom zijn onaanvaardbaar.
Hoe verdraait het Nucleair Forum de anti-kernenergieargumenten in de campagne?
U bent voor kernenergie want u wilt altijd electriciteit
De voorraad van fossiele brandstoffen is uitputbaar. Ze zijn ook niet overal verkrijgbaar, uranium wordt nauwelijks gedolven in Europa. Volgens het Nucleair Forum zijn ze buiten de weinig stabiele gebieden als het Midden-Oosten en Rusland, ook verkrijgbaar in Canada en Australië. Het forum verzekert dat we er ook nog verschillende eeuwen beroep op kunnen doen. Dat klopt volgens Groen! niet. Volgens hun is er gezien het huidige verbuik nog slechts uranium voorradig voor de komende 60 jaar. Moesten de expansieplannen in China en India ook effectief doorgaan dan zal het uranium nog sneller uitgeput zijn. Het nucleair forum haalt aan dat hernieuwbare energie niet altijd beschikbaar is. Groen! haalt verder nog aan dat ons kerncentralepark verouderd is.
Kernenergie is niet veilig
De kernlobby schat de kans op een ernstige kernramp bij ons bijzonder klein is, maar er is natuurlijk wel een kans. Dit stelt groen!. Ze vinden het ook raar dat als kerncentrales zogezegd veilig genoeg zijn om in Vlaanderen te staan, verzekeringsmaatschappijen de gevolgen van een kernongeval niet dekken.
Greenpeace heeft een jaarkalender gemaakt waarop op elke dag een incident, al dan niet ernstig, staat vermeld. Volgens het nucleair forum is er de laatste jaren veel geïnvesteerd in de veiligheid.Volgens hun zullen de nieuwe reactoren zelfs nog veiliger zijn. Groen! haalt aan dat kerncentrales een doelwit kunnen zijn van terroristische aanvallen. Het Nucleair Forum baart zich daar geen zorgen over omdat ze stelt dat de bewaking van nucleaire installaties hoog is inzake agressie en indringing. Het geeft wel toe dat er incidenten geweest zijn waar activisten binnengedrongen zijn op een terrein, maar verdedigt zich dat deze niet tot aan het eigenlijke nucleaire deel van de centrale konden geraken. Ook Anja Hermans stelde zich vragen bij de veiligheid rond de kerncentrales. Ze heeft een dossier gemaakt waarin ze de mankementen in de veiligheid rond de kerncentrale van Doel aantoonde. Als reactie hierop klaagde Electrabel haar aan.
U bent voor kernenergie want u wilt u kinderen de opwarming van de aarde besparen
Kerncentrales zorgen voor minder CO2 uitstoot dan klassieke gasgestookte centrales. In het totale proces stoten ze een derde CO2 uit van die klassieke centrales. Belgie haalt ongeveer 60% elektriciteit uit kernenergie en toch behoort België tot een van de landen met de hoogste CO2-uitstoot per hoofd en per eenheid BNP. Het kernafvalprobleem is zeer ernstig en onoplosbaar volgens Groen!. Er werden al miljarden geïnvesteerd in het zoeken naar een manier om hoogradioactieve stoffen gedurende een miljoen jaar veilig af te sluiten van de buitenwereld. Het klimaatpanel van de Verenigde Naties stelt vast dat kernenergie geen oplossing voor de klimaatverandering biedt.
Kernenergie is duur
Tijdens de Tweede Wereldoorlog kregen de grootste wetenschappers van die tijd een blanco cheque om onderzoek te doen naar kernenergie. Moest dit herhaald worden dan zou er volgens Groen! ongetwijfeld ook een nieuwe revolutionaire technologie kunnen ontwikkeld worden die kernenergie overbodig zou maken. Generatoren vervangen of nieuwe kernreactoren bouwen is zeer duur. Electrabel wil de stoomgenerator van Doel 1 vervangen, dat zou zo'n 100 miljoen euro kosten. Doel 1 moet normaal gezien sluiten in 2015. Met dat geld zouden 50 grote windturbines kunnen aangekocht worden.
De prijs van uranium heeft op de vrije markt de voorbije jaren aanzienlijke schommelingen doorgemaakt. Volgens het Nucleair Forum heeft dat weinig gevolgen gehad voor België omdat ze een werken met langetermijnscontracten met Synatom, dat de uranium voorraad beheert.
Tijdens de monopolieperiode van Electrabel kregen de Belgische huishoudens een van de hoogste stroomfacturen van alle OESO-landen.
U bent tegen kernenergie want u denkt aan het verleden
Volgens Groen! is kernenergie onlosmakelijk gelinkt aan de productie van atoomwapens zowel op institutioneel, technisch als historisch vlak. Zo verkocht de Belgische regering tijdens WOII hoogwaardig uranium uit Belgisch Congo aan de VS. Zij maakten er de atoombom mee die in 1945 op Hiroshima viel. Ook de ramp in Tsjernobyl is nog niet uit het geheugen verdwenen.
Bron: http://www.indymedia.be/nl/node/31756 -
KRS 1 op de Alex Jones Show
Voor de HipHop-fan is KRS 1 zeker geen onbekende. Luister naar een onthullend interview van de Nr. 1 rapper/filosoof.
-
EU bereikt geen staakt-het-vuren
Europese Unie bereikt geen staakt-het-vuren in Israëlisch-Palestijns conflict
Israël verwerpt, na besprekingen met een top-delegatie van de EU in Jeruzalem, het Europees voorstel voor een staakt-het-vuren in Gaza en belet ook, naast het weigeren van journalisten, de aanstelling van een internationaal waarnemingsorgaan die de mogelijkheid zou verschaffen om schendingen van mensenrechten en oorlogsmisdaden vast te leggen.
De verwerping kwam er op hetzelfde moment dat Hamas meedeelde dat deze een delegatie naar Egypte zou zenden voor onderhandelingen inzake het staakt-het-vuren. Tzipi Livni, Israëlisch minister van Buitenlandse Zaken benadrukte de positie van Israël en deelde mee dat het Hamas en niet de Palestijnen zijn die het doelwit vormen. Ze stelde dat ze geen reden zag voor observatie en buitenlandse controle. "I don't see how this can help," aldus Livni.
De EU-delegatie verklaarde dat Israël het internationaal recht moet respecteren. Dat voedsel en medische hulp zo vlug mogelijk ter plaatse moeten geraken. Daarover werden nog geen besluiten genomen die de Palesijnse bevolking kan ondersteunen.
Israël 28ste EU-lidstaat?
Ondertussen heeft de Commissie van Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid van het Europees Parlement immers ingestemd met een voorstel van de Europese Commissie en de Raad voor deelname van Israël aan Europese programma’s. Dit maakt van Israël nog geen volwaardig lid maar geeft deze de mogelijkheid om o.a. onrechtmatig taxatievoordelen te verkrijgen in de Europese Gemeenschap, deel te nemen aan alle wetenschappelijke, academische en technische programma’s van de Europese Unie, deel te nemen aan Europol (het samenwerkingsverband van de Europese politiediensten) en dit wetende dat foltering, in tegenstelling tot het Europese Gemeenschapsrecht, volgens Israëls nationale wetgeving niet illegaal is.
Voor meer info: http://vl.attac.be/article1225.html
Ondertussen blijft het dodental aan burgerslachtoffers in Gaza stijgen... -
Europese Unie verspeelt geloofwaardigheid in Gaza
Hoe de Europese Unie haar geloofwaardigheid verspeelde in het Israëlisch-Palestijnse conflict
Door Bilal Benyaich
Bilal Benyaich is politoloog en schrijft een boek over het Europese buitenlandse beleid ten opzichte van het Israëlisch-Palestijnse conflict sinds 1948. Dit stuk verscheen eerder De Morgen, 2/1/2009.
De Israëlische oorlog tegen de Palestijnen in de Gazastrook heeft weinig reactie, laat staan actie, uitgelokt in Europese beleidskringen. Op een oproep van Sarkozy tot een wapenstilstand van 48 uur na. Nochtans is de EU de grootste handelspartner van Israël en veruit de grootste donor van de Palestijnse Autoriteit. Wat zijn de wortels van onze bijna afwezigheid in het Israëlisch-Palestijnse conflict?
De Europese Gemeenschap erkent sinds de Verklaring van Venetië van 13 juni 1980 het Palestijnse recht op zelfbeschikking, maar is altijd blijven zitten met een politiek deficit in de regio. Hier zijn drie oorzaken voor. Ten eerste is dit te wijten aan de dominante Amerikaanse rol in de regio. Ten tweede kampt de EU met institutionele onvolmaaktheden waardoor ze op cruciale momenten niet met één stem kan spreken. Ten derde is er een kloof tussen de mogelijkheden die de EU voorhanden heeft en de bedroevende afwezigheid van de wil om deze ook consequent te benutten. Laten we ons beperken tot dat laatste.
Het sterkste wapen waar de EU over beschikt - wat haar onderscheidt van andere internationale actoren - is haar economische macht. Binnen het Euromediterraan Partnerschap waar Israël en de Palestijnse Autoriteit deel van uitmaken, hanteert de EU in theorie een zogenaamd politiek conditionaliteitsbeleid. Dit houdt in dat op voorwaarde van het respecteren van de mensenrechten, democratie en de rechtsstaat de EU een economische en politieke associatie aangaat, of behoudt, met de oeverstaten van de Middellandse Zee. De associatieakkoorden kunnen bij het schenden van dit mensenrechtenprincipe (artikel 2) of in geval van special urgency (artikel 79) geschorst worden. Deze contractuele relaties vormen met andere woorden een belangrijke wortel en stok - beloning en straf - van de EU in haar betrekkingen met de mediterrane landen.
Naar aanleiding van de bloedige invallen van Sharon in de bezette Palestijnse gebieden, én de illegale export van producten vervaardigd in de bezette gebieden onder Israëlisch oorsprongscertificaat, riep het Europees Parlement in 2002 de Europese Raad op om het associatieakkoord met Israël op te schorten. Een primeur. Toenmalig voorzitter van de Europese Commissie, Romano Prodi, schaarde zich achter de oproep, maar de Europese Raad van regeringsleiders reageerde in verdeelde slagorde, volgens de eigen nationale belangen en overtuigingen. Israël kwam er zonder kleerscheuren van af, wat feitelijk neerkwam op... een pro-Israëlische bias.
Deze pro-Israëlische houding werd vervolgens met de komst van het Europees Nabuurschapsbeleid wel erg uitgesproken. Het EU-Israël-actieplan dat in december 2004 in Brussel opgesteld werd, bevatte geen enkele oproep tot het beëindigen van de bezetting en het buitensporige geweld. Israël was erin geslaagd om de economische van de politieke relaties te scheiden. Het actieplan met de Palestijnse Autoriteit daarentegen bevatte een duidelijke opdracht om "the fight against and prevention of terrorism" onverwijld te vervullen.
Politiek failliet
Op 21 januari 2006 zou Hamas een klinkende verkiezingsoverwinning behalen. Niet omdat de politieke islam de harten van de Palestijnen had veroverd, maar dankzij het unilateralisme van Israël en het opportunisme en de corruptie van Fatah. De afwijzende Europese reactie op deze electorale overwinning van Hamas zou het politieke deficit in een politiek failliet transformeren. In samenspraak met Israël en de VS schotelden de Europeanen Hamas de drie alombekende voorwaarden voor (erkenning van Israël, respect voor de door de PLO aangegane akkoorden en het afzweren van geweld). Het was te nemen of te laten.
Alsof de erkenning van (een) Israël niet eerder de uitkomst zou moeten zijn van een vredesproces eerder dan een voorwaarde ervoor. Het land heeft immers geen internationaal erkende grenzen. Bovendien had menig jurist en politoloog gesteld dat Hamas Israël impliciet had erkend door aan Palestijnse verkiezingen deel te nemen. Deze grepen immers plaats binnen de door het Osloproces uitgetekende gebieden en erkenden dus de facto het Israël van voor 1967.
Ondertussen had Fatah geweigerd om in een eenheidsregering te stappen. Hamas stelde op 29 maart 2006 de nieuwe Palestijnse regering voor: 18 van de 24 regeringsleden waren Hamaspartizanen, 6 waren (onafhankelijke) technocraten, waaronder één christen. "The Palestinian people have opted for this government, so they will have to bear the consequences", aldus een dreigende Ben Bot. Niet veel later zou het Kwartet (VS, EU, VN en Rusland) een totale boycot afkondigen van de Palestijnse gebieden en de democratisch verkozen regering. Benita Ferrero Waldner, Eurocommissaris voor Externe Betrekkingen en het Europees Nabuurschapsbeleid, wond er geen doekjes om: de EU hoopte dat Hamas de schuld zou krijgen voor de dramatische politieke, sociale en economische toestand die resulteerde uit de boycot. Wat niet gebeurde, integendeel.
De boycot stortte de bezette Palestijnse gebieden in de grootste humanitaire crisis sinds 1948. Er werd dan maar besloten een Tijdelijk Internationaal Mechanisme uit te werken om de humanitaire crisis 'af te lijnen'. De verliezer van de verkiezingen, Mahmoud Abbas, werd our man en werd financieel gesteund. Dit polariseerde de twee politieke families en leidde tot een ware burgeroorlog waar het Kwartet de oorzaak van was.
Dankzij bemiddeling van de Saoedi's konden de twee politieke families toch boven zichzelf uitstijgen en werd in maart 2007 het Mekka-akkoord ondertekend. De eenheidsregering die in de steigers stond, werd geboycot door het Kwartet. Dit leidde weerom tot intra-Palestijns geweld en tot de politieke opdeling van de Palestijnse gebieden: Gaza onder Hamasadministratie bleef hermetisch afgesloten van de buitenwereld en het Fatahbewind op de Westelijke Jordaanoever werd voluit gesteund door het Westen.
De normatieve ster van de EU is een vallende, uitdovende ster geworden. Het versterken van het associatieakkoord met Israël op 16 juni 2008, met unanimiteit van stemmen (!), heeft de geloofwaardigheid van de EU sterk aangetast. Hiermee gaf de EU Israël immers carte blanche voor al haar
koloniale en andere avonturen met het argument dat het opschorten van het associatieakkoord de Israëli's helemaal zou verwijderen uit de invloedssfeer van de EU. Dit is een drogreden, als je weet dat Israël de grootste waarde hecht aan dit associatieakkoord omdat de EU haar grootste handelspartner is (de export van Israël naar de EU bedraagt 32%, de import vanuit de EU bedraagt 40%, 2005).
Door de wortel inconsequent en de stok nooit te hanteren jegens een geassocieerd land dat excelleert in schendingen van het internationaal en humanitair recht heeft de EU haar geloofwaardigheid verspeeld. Niet het minst in de ogen van de Israëli's, zij kunnen vandaag oorlogsmisdaden begaan in Gaza (en de Westelijke Jordaanoever) en op beide oren slapen. -
Belgische oppositie gemuilkorfd?
Terwijl sommige kranten uitpakken met het vertrouwen van de Kamer voor regering Van Rompuy I blijkt dat het vertrouwen zoek is voor meer dan een derde van deze Kamer.
Welles-nietes spel
CD&V en Open VLD zouden hebben verklaard dat er nu toch geen parlementaire onderzoekscommissie komt die de aanpak van de bankencrisis moet onderzoeken. Alleen een bijzondere commissie met minder bevoegdheden zou er komen. Voor het onderzoek naar de vermoedelijke schending van de scheiding der machten door de regering Leterme komt er een zogenaamde commissie van experts waarbij de parlementsleden de betrokkenen niet zelf kunnen ondervragen. Een verslag zou opgemaakt worden door "bepaalde" experts en voorgelegd kunnen worden aan de parlementsleden.
Loyaliteit of strategisch opportunisme?
Men hoeft geen politiek analyst te zijn om in te zien dat het witwassen van o.a. een Leterme en Vandeurzen ondersteund wordt door het “loyaal” gedrag en de daarop volgende open brief van een Vervotte. Al heeft deze meerderheid een klap van de molen ontvangen is de (vooropgestelde) witwasoperatie een georchestreerd feit. Dat Vervotte haar loyaliteit benadrukt maakt op zijn minst deel uit van een logische politieke strategie die nu al zijn vruchten afwerpt.
D’Hondt van de premier
Hans D’Hondt, beschouwd als “mastermind” achter het Fortisschandaal zal zich klaarblijkelijk geen zorgen hoeven maken inzake zijn aansprakelijkheid in deze kwestie. Deze gewezen kabinetschef van de afgetreden premier Leterme blijft ook aan de zijde van Herman Van Rompuy en neemt plaats achter de schermen van deze nieuwe regering. En we dachten dat dit soort praktijken alleen maar in de VS konden toegepast worden...
2011?
De speech van de nieuwe premier in de Kamer was er een van vertoon en impasses. Tewerkstelling en milieubeleid werden volgens hem niet aangekaart. Nochtans werden deze juist wel aangekaart door de oppositie. Wat daarentegen noch door Van Rompuy, noch door de meerderheid werd behandeld en één zin van de oppositie verdiende, is de rol van België in de EU en vooral in welke mate de ratificering van het Verdrag van Lissabon er een is die de meest fundamentele democratische waarden van ons land met de voeten betreedt. (http://www.indymedia.be/nl/node/30841)
Van Rompuy sloot zijn betoog af met kwakzalverij van de bovenste plank: “Beoordeel mij niet op intenties, maar op resultaten aan het einde van de rit (nl. 2011). Zoals bij een doofpotoperatie zou men stilzwijgend moeten toekijken tot deze feitelijk onomkeerbaar verklaard wordt en zou men de intentie niet onder de loepe hoeven te nemen. Dat deze onzin op luid applaus van de meerderheid werd getrakteerd zou niemand moeten verbazen.
De oppositie die tijdens de zitting in de Kamer toch enkele keren raak schoot stond erbij en keek ernaar... -
Verdrag van Lissabon: waar wringt het schoentje?
Interview & Artikel: Habib Reffas
In 2004 haalden Georges Debunne, Jef Sleeckx en Lode Van Outrive 15.000 handtekeningen op voor hun verzoekschrift met de vraag voor een Vlaams referendum over de Europese Grondwet. De campagne 'Onze Zeg/Notre Mot à Dire' is een vervolg op het initiatief en roept op tot mobilisatie. Maar waarom is het streven naar een referendum inzake het Verdrag van Lissabon van belang? Natan Hertogen legt het ons uit.
Wat is de doelstelling van 'Onze Zeg/Notre Mot A Dire'?
Het Verdrag van Lissabon is voor 95% hetzelfde als de Europese Grondwet. Reden genoeg dus om bij de eis van een referendum te blijven. De ondertekenaars van deze nieuwe oproep willen dat de Belgische burgers hun zeg kunnen hebben over deze nieuwe Europese staatshervorming.
Toen bleek dat hier geen gehoor aan gegeven werd, zijn we met de initiatiefnemers de ratificatie op de voet blijven volgen. Onze doelstelling, breed genomen, is bij te dragen tot een open en eerlijk publiek debat rond Europa. In ons land blijft dat teveel achterwege. Nochtans is de EU bijzonder belangrijk in het dagelijks leven van ons allemaal."
Waarom is een referendum zo belangrijk aangezien het verdrag goedgekeurd moet worden door democratisch verkozen vertegenwoordigers?
Voorstanders van het Verdrag van Lissabon klagen wel eens over het gebrek aan betrokkenheid van de doorsnee Europeaan bij het Europese project. Veel politici en academici hebben het trouwens openlijk over het democratisch tekort van de Europese instellingen. Het Franse referendum over de Europese Grondwet vinden we nu juist een schoolvoorbeeld van hoe je hier iets aan kan doen.
Maandenlang hebben honderdduizenden Fransen (en later de Nederlanders en de Ieren) zich beziggehouden met het Europese vraagstuk. Zo’n stevig maatschappelijk debat moet niet geromantiseerd worden, maar we mogen er zeker van zijn dat het aantal Fransen, Nederlanders en Ieren met een gezond inzicht in, en een uitgesproken en beargumenteerde mening over Europa exponentieel is toegenomen. Zo een verrijking voor de democratie wensen wij onze eigen politici ook toe. Bij de komende verkiezingen zullen een merendeel van de Fransen, Nederlanders en Ieren perfect weten waar de Europese kandidaten voor staan.
Ten tijde van de Europese Grondwet kregen we nogal eens het verwijt dat we met ons verzoekschrift voor een referendum de representatieve democratie wilden ondergraven. Sommige sociaal-democratische verkozenen waren daar keihard in. Die kritiek was en is onterecht.
Wanneer we met Onze Zeg sinds een jaar een referendum vragen over het Verdrag van Lissabon, doen we dat niet omdat we ons parlement willen afvoeren. De basisisvraag is voor ons steeds dezelfde: “Welk Europa willen we en hoe kan je dat bereiken”.
Je moet weten dat het Verdrag van Lissabon een rechtstreekse invloed zal hebben op meer dan 80% procent van onze wetgeving. De discussie over deze Europese 'staatshervorming' is voor de Belgische bevolking dus de meest fundamentele van de laatste twintig jaar. Een eventuele splitsing van BHV zal véél minder invloed hebben op het dagelijkse leven van de inwoners van Brussel, Halle en Vilvoorde dan het Verdrag van Lissabon op gans België. Als Europa zo belangrijk is geworden, wordt het tijd dat iedereen daarover zijn of haar zeg kan doen.
Aangezien in ons land de meeste mensen bitterweinig afweten over de EU lijkt een referendum de meest efficiënte en kwalitatieve manier om een democratisch en inhoudelijk debat te organiseren. Het enige wat onze politici moeten aanvaarden is dat je van een open en eerlijk maatschappelijk debat niet de uitslag kan regelen. Daar wringt natuurlijk het schoentje.
Over het Vedrag van Lissabon is letterlijk gezegd dat het 95% hetzelfde is als de verworpen Europese Grondwet. Het enige wat echt verschilt, is dat het onleesbaar opgesteld is om de publieke opinie te omzeilen (verklaringen van Giscard d'Estaing en Karel De Gucht). Frankrijk en Nederland werden afgeraden nog eens een referendum te organiseren, omdat men zeker wist dat de parlementen wél zonder problemen zouden ratificeren. Nu Ierland 'neen' gezegd heeft, zitten de Europese leiders te wachten tot de peilingen weer overhellen naar 'ja' om het verdrag nog eens voor te leggen. Dat is trouwens een truukje dat al met succes toegepast is in Ierland (met het Verdrag van Nice) en Denemarken (met het Verdrag van Maastricht). Ik vind dat allemaal toch heel erg raar. Het debat opentrekken met zinnige en democratische middelen, zoals een referendum, lijkt ons het beste antwoord hierop.
Dus klagen voorstanders van het Verdrag van Lissabon over het gebrek aan betrokkenheid van de doorsnee Europeaan bij het Europese project en worden tegelijkertijd referenda, die juist Europeanen zouden kunnen betrekken, gemeden. Is dit niet tegenstrijdig?
Als het over de Europese Unie gaat, bestaat er een heel wijdverbreide “pensée unique”. De Europese eenmaking wordt al sinds jaar en dag beheerd en gedragen door onderhandelende staten. Door politici en diplomaten dus en niet door de Europese bevolking. Mainstream politici en veel van hun kiezers zijn er heilig van overtuigd dat enkel de regeringen legitiem zijn om te beslissen over het wat, wanneer en hoe van de eenmaking. Dat wordt allemaal beargumenteerd met grote verhalen over het prachtige functioneren van de representatieve democratie. Maar je kan daar toch wat kanttekeningen bij maken. Barones Els Witte bijvoorbeeld, een trouwe sociaal-democrate, wijdt in haar boek 'Politiek & democratie' een heel hoofdstuk aan de manier waarop de partijen die representatieve democratie ondergraven. Je zag dat trouwens heel goed in de parlementaire stemmingen over het Verdrag van Lissabon (dat waren er 9 in België). Zo goed als niemand had dit verdrag doorgenomen. Iedereen volgde gewoon de instructies van de partijhoofdkwartieren op.
Om de controle van nationale regeringen, politici en hun partijen, op de weg die de EU inslaat, te behouden, wordt er nogal eens pijnlijk onkritische of zelfs compleet gekleurde informatie verspreid. De EU van vandaag is daarbij, ook daardoor, helemaal geen sociaal project. Nogmaals, zonder te beweren dat referenda altijd en overal alles oplossen, zie je in het Europees debat toch telkens dat ze gemeden worden. Zogezegd omdat extreem-rechts ze zou manipuleren, zogezegd omdat "je geen 'ja' of 'nee' kan antwoorden op zo een complexe vraag" (parlementairen die hun huiswerk niet maken mogen dat dan wel...), zogezegd ook omdat de CIA tegenstemmen heeft gesponsord (een geval in Ierland),enz. Elk argument is goed. Maar eigenlijk is men gewoon bang dat een referendum, zoals in Frankrijk, Nederland of Ierland, weer eens té goed de mensen aan het denken zou zetten. Men wil kost wat kost dit asociaal en ondemocratisch Europees project doorduwen.
Jullie verspreiden een oproep om donderdag 11 december naar het Schumanplein te trekken. Waarom op 11 december?
Op 11 en 12 december gaat in Brussel de laatste Europese Raad van 2008 door. Dit is de minst bekende, maar allerbelangrijkste EU-instelling. De eerste ministers, buitenlandministers van alle EU-lidstaten en sommige staatshoofden nemen er samen alle grote beslissingen.
Deze keer ligt naast de economische crisis ook het Ierse 'neen' op tafel. Verwacht wordt dat de Europese leiders de Ieren met wat symbolische toegevingen zullen proberen lijmen. Er komt dan een nieuw referendum in de herfst van 2009, waar ze wel 'ja' moeten zeggen tegen Lissabon.
Veel Ieren hebben dat al eens meegemaakt (met het verdrag van Nice) en vinden die aanpak maar niets. Daarom komen er een twintigtal actievoerders van de Ierse 'Peoples Mouvement' protesteren op de top. Met ‘Onze Zeg’ gaan we hen ondersteunen. We vinden dat we als Belgen onze verantwoordelijkheid moeten opnemen wat het Europees debat betreft en zullen ook zorgen voor de logistiek en de ondersteuning van de mensen die in ons land komen protesteren.
s' Avonds om 19 u in de Pianofabriek (Fortstraat 35 A, Sint-Gillis) houden we ook een meeting met sprekers van de drie landen die 'neen 'gestemd hebben.
-
Abonnement nederlands staatsburgerschap opzeggen
In een brief aan Koningin Beatrix van Nederland legt deze burger uit waarom hij zijn nederlandse staatsburgerschap wil opzeggen.
Beste Bea,
Ik ben ten einde raad. Op de een of andere manier schijnt het onmogelijk te zijn om een naar mijn mening relatief simpele handeling te verrichten. Wat ik ook verzin, waar ik ook aanklop, overal loop ik tegen muren van onbegrip en tegenwerking aan. Werkelijk onbegrijpelijk, mijns inziens. Ik heb namelijk het volgende eenvoudige verzoek:
Ik wil graag mijn abonnement op het nederlands staatsburgerschap opzeggen. Na ruim dertig jaar lid geweest te zijn van uw vereniging ben ik tot de conclusie gekomen dat ik niets meer met deze club te maken wil hebben. Terugkijkend op bovengenoemde periode kan ik slechts concluderen dat mijn abonnementsgeld verbrast is aan diensten en goederen die mijn bestaan zogenaamd ten goede zouden komen. Weeg ik alle plussen en minnen van mijn lidmaatschap af, dan kom ik door het ontbreken van plussen op een bedroevend negatief eindresultaat uit. En aangezien ik mijzelf als relatief weldenkend individu beschouw, kan de conclusie er maar eentje zijn: overboord met dat belachelijke abonnement.
Nu heb ik deze stelling voorgelegd aan enkele medewerkers van uw vereniging. Tot mijn grote verbazing blijkt dat ik mijn abonnement helemaal niet beëindigen! Een van uw medewerkers wist het zelfs nog wat erger te maken: als ik niet aan mijn abonnementsgeld voldoe, dan zal ik binnen niet al te lange tijd onaangenaam worden verrast door wat andere medewerkers van uw clubje. Die mij dat abonnementsgeld dan alsnog, op waarschijnlijk gewelddadige wijze, afhandig zullen maken.
Hier ben ik toch wel enigszins van geschrokken. Als ik bijvoorbeeld bij een zorgverzekeraar een verzekering afsluit en deze verzekeraar maakt er het spreekwoordelijke potje van, dan verwacht ik niet dat ik gedwongen word mijn abonnement te behouden. En al helemaal niet dat die verzekeraar mij bij weigering thuis komt bezoeken en met hardhandige hand alsnog beslag weet te leggen op mijn bescheiden bezittingen.
Lacherig reageren op de reactie van uw medewerkers had helaas niet het beoogde resultaat: er ontstond al vrij snel een wat geïrriteerde sfeer en de wijd opengesperde, met bloed doorlopen ogen stelden mij zeker niet gerust. Dus ben ik snel op zoek gegaan naar andere manieren om toch maar zo spoedig mogelijk van dit onvrijwillige abonnement af te komen. Zoals deze noodkreet waarschijnlijk wel duidelijk maakt, is dat mij tot op de dag van vandaag nog niet gelukt.
Ik wil dus graag van dit sociale contract af en dan wel graag in levende en vrije vorm. Toen ik vol goede hoop en levenslust mijn moeder verliet, heb ik niemand mogen ontvangen die mij dit contract heeft voorgelegd. Ook mijn ouders is vantevoren niets gevraagd. Ik moet dus concluderen dat ik zonder mijn weten en bijzijn een contract heb afgesloten waar ik op geen enkele manier onderuit kan. Hoewel ik commercieel-technisch een buiging moet maken voor uw marktstrategie –een gemiddeld bedrijf zou hier een moord voor doen- moet ik hier toch ernstig mijn vraagtekens bij zetten.
Het feit dat iedereen stilzwijgend zijn of haar abonnement maandelijks verlengt, wil absoluut niet goedpraten dat uw vereniging door uw voorouders met geweld aan onze voorouders – en dus ons- is opgedrongen. Dat (en de huidige prestaties van uw genootschap) met de mantel der liefde bedekken is uiteraard een optie, maar voelt toch een beetje als een dochter die haar vader een leven lang van incest en mishandeling blijft vergeven. Is mogelijk uiteraard, maar ik krijg niet het idee dat dat het psychisch of sociaal welzijn van deze dochter ten goede zal komen. Een beetje de wereld op zijn kop, vindt u niet?
Maar verdomd, uw vereniging lijkt te bestaan bij de gratie van deze omgekeerde wereld. Uw abonnement is niet vrijwillig. Er is geen mogelijkheid tot opzeggen van dit wurgcontract. Uw vereniging kan zonder problemen ingrijpende beslissingen nemen zonder echt ledenoverleg. De contributie verhogen heeft uw club verheven tot een bijna heilige doelstelling. Mochten uw leden het hiermee oneens zijn dan hebben zij hele dikke pech. En bij tegenwerking krijgt men de belofte om een van uw speciaal ingerichte clubhuizen voor langere tijd verplicht te mogen bezoeken.
Ik kan mij sowieso niet vinden in uw opvattingen wat betreft het handhaven van orde en macht maar zelfs als ik mij probeer te verplaatsen in uw gedachtenkronkels, dan nog kom ik niet tot een bevredigend resultaat. Het betalen van abonnementsgeld heeft absoluut niet het beoogde resultaat en leidt in ongeveer alle gevallen juist tot een vermindering van de kwaliteit van de door u geleverde “diensten”. Daarbij gebruikt u ons abonnementsgeld ook nog eens voor zaken die het daglicht niet kunnen verdragen. Een van deze zaken is oorlog of het participeren in oorlogen die door andere verenigingen opgezet zijn.
Alleen het woord oorlog of een nauw gerelateerde term als geweld maken mij al fysiek onpasselijk. Ik wens niets maar dan ook niets met dit hele fenomeen te maken te hebben. Maar uw vereniging denkt daar blijkbaar heel anders over en volgt laf de op lucht gebaseerde ideologie van andere clubjes om bepaalde landen binnen te vallen en de mensen daar te vermoorden of wederom aan uw onvrijwillige lidmaatschap te onderwerpen. Met mijn abonnementsgeld.
Ik wens op geen enkele manier bij te dragen aan een systeem van politieke partijen waarbij slechts een flinterdunne schijn van inspraak wordt opgehouden. Het stemmen op bepaalde heerschappen die bepaalde subclubs binnen uw grote club bezetten, is mijns inziens een wanstaltige vorm van het in stand houden van moderne slavernij. De illusie dat uw leden ook maar enige inspraak hebben, al wordt deze door bijna alle leden van uw vereniging zonder al te aanwezige revolutionaire acties domweg geslikt, is gebaseerd op niets. Iedereen met enig historisch besef ziet dat uw vereniging geen enkele vooruitgang heeft geboekt en dat positieve verworvenheden die tegenwoordig aan uw vereniging worden toegeschreven, allemaal afkomstig zijn van burgers met progressieve gedachten betreffende het welzijn van de hele soort. Zaken als universeel stemrecht waarmee u tegenwoordig zo dweept zijn zwaar bevochten door de burgers en pas na lange tijd heeft uw vereniging met veel morren besloten deze eisen in te willigen. En eigenlijk werkte het uiteindelijk nog in uw voordeel ook. Een “tevreden” lid is tenslotte een veel productiever lid, niet?
De laatste paar jaren zijn vertegenwoordigers van uw vereniging nog een stapje verder gegaan wat betreft het onderdrukken van haar leden. Ik wil daar even op wijzen omdat het van een vrij stuitende houding richting deze leden getuigt. Waren wij voorheen nog enigszins gewaardeerde leden voor het abonnementsgeld dat wij opbrachten, tegenwoordig houdt uw club die schijn ook niet meer op: wij burgers zijn allemaal mogelijke terroristen en dienen daarom nog verder in onze vrijheden en verworvenheden beperkt te worden. Wederom de wereld op zijn kop. Een guitige documentaire van niet al te lang geleden wist het mooi te zeggen: er sterven per jaar meer mensen aan een pinda-allergie dan aan terrorisme. In hoeverre dit daadwerkelijk klopt dient natuurlijk bezien te worden maar het geeft wel een indicatie van de ernst van het zogenaamde probleem.
Aangezien u het waarschijnlijk druk heeft met het beramen van meer beperkende maatregelen tijdens het vieren van Bilderbergeresque vakantietochtjes, zal ik niet verder uitwijden betreffende het falen van uw vereniging. Ik ben zelfs bereid de recente monsterlijke afgang betreffende uw clubs “ingrijpen” in de financiële crisis niet verder aan te stippen. Om dus terug te komen op de kern van mijn verhaal: ik wil van mijn abonnement af. Ik heb de door uw club opgelegde voorzieningen niet nodig; die regel ik zelf wel. Dan kan het waarschijnlijk nog een stuk goedkoper en kwalitatief beter ook.
Ter verduidelijking zomaar een voorbeeld: toen bleek dat mijn oma enige tijd geleden na een onfortuinlijke val compleet verwaarloosd werd in het ziekenhuis, hebben wij als haar familie aan de bel getrokken. De mensen daar konden er niets aan doen, dat bleek al snel. Beperkte mankracht en degelijke. Het had weer eens te maken met uw vereniging. Vervolgens hebben mijn familieleden en ik besloten haar verzorging op ons te nemen maar dat hadden natuurlijk al veel eerder kunnen doen. Had heel veel ellende en weggegooid geld – zorg die nooit verleend is maar waar wel contributie voor betaald is- gescheeld.
Wat betreft aspecten als educatie kan ik kort zijn: ik schaam mij diep voor het onderwijs dat ik heb ontvangen. Volledige aspecten van onze geschiedenis zijn zwaar verkracht of simpelweg verzwegen omdat ze waarschijnlijk niet al te best in de verenigingsannalen naar voren zouden komen. Tijdens economieles is mij nooit verteld wat een belachelijke constructie ons financiële systeem eigenlijk wel niet is. Kleinigheidjes als “ons geld vertegenwoordigt geen waarde maar schuld” zijn van die juweeltjes waar een heldere scholier best wat mee kan. Dat ik dat soort dingen uiteindelijk zelf moet uitvinden onderschrijft wederom mijn punt: stik maar in jullie verenigingspropaganda, ik zoek het zelf wel uit. Ik zal uw vereniging nooit gaan versterken met extra leden - dat kan ik mijn geweten echt niet aandoen - maar mocht ik theoretisch gesproken nazaten voortbrengen, dan zou ik het niet over mijn hart kunnen krijgen hen naar uw herprogrammeringscursussen te sturen. Oh wacht, leerplicht. Dat zou dan weer dwang worden naar ik aanneem?
Als u uw organisatie zou willen verdedigen door het aandragen van argumenten betreffende, ik noem maar wat, mijn gebruik van uw wegennet, dan kan ik daar kort en bondig over zijn. Stuurt u mij aan het eind van elk jaar maar een factuur met daarop duidelijk aangegeven welke kosten er precies gemaakt zijn. Dan betaal ik braaf mijn deel. Zo werken die dingen tenslotte in een volwassen maatschappij als de onze.U verricht vrijwillig een dienst voor mij, ik betaal u vrijwillig het daarvoor verschuldigde bedrag. Lijkt me een eerlijke zaak. Bovendien mag u bovenstaande verrekenmethode voor al uw “diensten” toepassen, voor zover ik daar op geen andere manier aan kan komen.
Kortom beste Bea, ik zou graag vernemen hoe ik mijn abonnement zo spoedig mogelijk kan beëindigen. Liever vandaag dan morgen. Ik wens de rest van mijn leven door te brengen in een staat van relatieve mentale rust en wil niet continu verplicht en overbodig geconfronteerd worden met een compleet verziekt systeem. Heeft uw vereniging geen last van nog een extra lid, heb ik geen last van uw clubje en haar fundamentalistische aanhangers. Lijkt me een eerlijke deal.
Ik hoop spoedig iets van u te horen.
Met vriendelijke groeten,
Een bezorgde Chielosos.
p.s.: Als ik u beledigd heb door u af en toe met uw voornaam aan te spreken; dat is er helaas helemaal ingesleten. Mijn excuses. Ik heb de vervelende neiging om personen met wie ik sexuele omgang heb (cq. door wie ik genaaid word) bij hun voornaam te noemen. Dan weet u dat.
Bron: http://zaplog.nl/zaplog/article/beste_bea
