Steffen_The_Rooster
Trust man - 16 jaar, Grobbendonk, België
Blog 6
Een blog schrijven kan iedereen. Ik ook. Maar dan beter. 
-
Draakje op je netlog =D
Een draakje op je netlog laten verschijnen? =D
Doe de volgende combinatie met uw toetsenbord:
up up down down left right left right b a
xD Opgelet! Ik ben niet verantwoordelijk voor mogelijke ongevallen ivbm deze draak.
-
Amerika: een verhaal
Overlaatst heb ik voet aan wal gezet in Amerika. Een spectaculaire gebeurtenis weliswaar, die ik voor geen geld in de wereld had kunnen missen. Ik zou dan ook dit fenomeen willen delen met mijn medemens. Dus leun maar nonchalant achteruit in uw zetel en geniet van mijn wonderlijke ervaringen die ik in een vliegensvlugge spoed heb neergepend.
HET VERTREK
Het vertrek, vroeg in de ochtend, begon zoals gepland. Om half 7 stelde de sympathieke chauffeur Willy zijn claxon op de proef door hem meerdere malen te luiden om te laten weten dat detocht kon beginnen. Vertrekkensklaar als vader stond, gooide hij de valiezen met de assistentie van Willy de koffer in. Moeder nam nog rustig de tijd voor een toiletbezoek en vader maakte daar gebruik van door een verbale communicatie op poten te zette met Willy. 7u36, iedereen het busje in, en willy starte de voiture. Het toeval trof dat Willy net hetzelfde avontuur tegemoed gegaan dan wij zouden doen. Een kleine babel volgde tot we bij het huis va een ander gezin kwamen diens vader het gesprek overnam. De rest van de tocht bleef dus relatief saai en onnuttig. Aankomst op de luchthaven, Willy keerde zich terug tot ons en wees ons de weg. Met een Traan in de ogen namen we afscheid van Willy. Bedankt Willy, bedankt voor alles.
Vader was niet op zijn gemak. Het was immers de eerste keer dat hij zulke reis zou maken. Puffend en zuchtend zocht hij naar de juiste checkin post. Gevonden! Opluchting alom. Tenminste tot de dame achter de bali ons vertelde dat er slechts 1stuk bagage per persoon mocht vervoerd worden. We stonden voor een hartverscheurende keuze. Of we konden 35 euro betalen, of de valies meenemen als handbagage. Optie 2 leek natuurlijk het meest logisch. Helaas zat er in het bagagestuk dat in aanmerking kwam, een hoop cosmetica. Met angst om beticht te worden van terroristische praktijken, betaalden we de 35 euro. arme portemonnee. Na de checkin ging het avontuur verder. Een kopje koffie later begaven we ons naar de paspoort controle en de douane. Schoentjes uit! We baanden ons een weg door de groene walm, terwijl onze handbagage bestraald werd door de veiligheidsmensen om hen er van te verzekerdn dat we geen deel uitmaakte van een of andere terroristische cel. Schoentjes weer aan! Net ontsnapt aan de vergassingsdood, gingen we naar de gate. Spannend, zo'n eerste reis naar Amerika, zeker als je de medereizigers zag. Tot onze verbazing vulden wel 40 kleurlingen de wachtplaats aan de gate. Sterker nog, 40 Islamitische kleurlingen. "tudum", we mochten boarden. Met een licht gespannen pas, liepen we het vliegtuig in. Toen sloeg het noodlot pas
echt toe. De luchtvaartmaatschappij had er niet beter op gevonden om de groep negers vlak achter ons te plaatsen. Racistische spanningen bouwden zich op. Maar al bij al waren ze braaf en hebben we geen extra veiligheidsmaatregelen moeten treffen. De vlucht verliep goed.19u55, aankomst op J.F.K. Airport, New York. Onze tijd altans want op dat momen waren de New Yorkers nog ijverig hun middagmaal aan het verorberen. Vader zag meteen zijn kans. 2 middagmalen op 1 dag. Dat had hij zelfs in zijn stoutste dromen nooit kunnen dromen. Helaas voor hem bleef het bij een flesje cola. 591 ml. Logische inhoud toch? De volgende vlucht vertrok een dik uurtje later. Weer 6uur op het vliegtuig. 'Woohoow' na 15 op luchthavens, goedkope cafétjesen vliegtuigen te moeten vertoeven, eindelijk. Los Angeles airport! 5u snachts voor ons, tante Ria stond al vollop kaas te verkopen. Maar voor Los Angeles begon het nog maar net. 20u 's avonds. Slaapwel meneer Poels.
Hadden we gedacht ja, avontuur nr. 1 begon al bij de autoverhuur maatschappij. De koffer as verassend moeilijk te openen volgens vader en moeder. Tot ik even ging controleren. Zowat de grootste knop van het dashbord ingedrukt en hopla, daar ging de koffer. Hekserij? Misschien. Volgende hindernis, de garage uitrijden. 2 cirkels op de parking volgden, gevolgd door een wanhopige zoektocht naar het hotel. ‘Daar waar we met de bus voorbijkwamen’ klonk het. Eindelijk hadden we het dan toch gevonden, het Hilton hotel. Een rit van om en bij de 2 minuten waar we een kwartier over deden. Proficiat. Maar waar was die parking nou toch? Ja, daar! Tot een prompte neger ons kwam vertellen dat het naast de deur was. We reden eindelijk de juiste oprit op waar ons meteen ook het volgende raadsel te wachten stond en waar een keurig geklede man naar ons toestapte en achter ‘Valet’ vroeg. Sorry meneer die kennen we niet. Tot de man ons duidelijk maakte dat het om een parkeerservice ging zaten we als kippen zonder kop in de wagen. Nee bedankt, we vonden het veiliger om zelf verloren te rijden in de immense parkeergarage die ons te wachten stond. Check-in, lift, kamer. Zo snel ging het. 3 uur later dan gedacht. Slaapwel Mr. Poels
DAG 1
Dag 1. Een keurig ontbijt zonder grand-chiq. Gedaan met eten en weg. We probeerden zonder voorbedachte raden de ontbijttafel te verlaten. Maar de garcon had ons helaas gezien. Vergeten te betalen. Kan iedereen gebeuren toch? Na een kleine verfrissing op de kamer konden we vertrekken. We onderwierpen de GPS al meteen aan enkele tests. Straten voorbij rijden, andere afslag nemen, weigeren te keren, … zo van die dingen. Maar hij hield vol. Proficiat, met glans geslaagd. Na de tests konden we de pracht van L.A. bezichtigen. Hollywood daar gingen we heen. Kleine, grote, dikke, dunne, hoge, lage, schuine, kromme en luxueze huizen vulden het straatbeeld. Vader ondervond problemen met het fototoestel. Een apparaat dat net even boven zijn verstand ging. Na een spoedcursus technologie begon de beste man het kleine ding dan toch meester te worden. We zochten naar het huis van Elvis Presley. hoewel we het huis nooit daadwerkelijk gezien hebben… nuja we waren er dan toch maar geweest. Maar onderweg stond ons een aangename doch ontroerende verassing te wachten. Bloemen, beertjes en andere lekkernijen zoals kaarsen vulden de hoek van de straat. Voor we het goed en wel besefte stonden we voor het huis van wijlen Michael Jackson. Vader bleef maar aandringen om een foto van de plaatselijke ‘law enforcers’ te nemen. Beter bekend als de politie, uw vriend. Na veel wikken en wegen heb ik hem dan toch zijn fototje laten nemen. Blije vader, zo zien we het graag. We reden verder de wereldberoemde villawijk in en kwamen bij het huis van ‘De Walt’ beter bekend als Walt Disney. De haag althans want veel meer dan dat en zijn postbus hebben we niet kunnen zien. We verlieten het gebied maar konden het toch niet goed achterlaten. Binnen de korste keren stonden we weer in Beverly Hills. Maar dit keer aan het bordje. Onze amateur fotograaf sprong als de bliksem de wagen uit en nam een reeks foto’s. Missie succesvol. Onze tocht zette zich verder. Dit keer naar de Walk Of Fame. Nadat we bijna de man van de parking hadden opgelicht, stapten we het wereldberoemde voetpad op. Schrale wezens vulden het straatbeeld. Wezens zoals Clone-troopers en Batmannen. Spannend maar best wel eng. Met de daver op het lijf liepen we verder tot vader een hongerke kreeg. We gingen naar de italiaan. Opperbeste pizzas had die man! Na het eten besloten we nog even naar de ster van Michael Jackson te gaan kijken. Weer kwam dit totaal onverwacht maar verrassing des te meer. We reden onze parking weer af. Op naar Universal City. Vader luidde het pretpark avontuur al meteen netjes in met catchphrases als ‘What can we choise?’. De arme man was er zich niet van bewust wat hij fout had gedaan. Eens we het pretpark betraden, gingen we met z’n allen naar Universal Studios. Een interactief ritje in een bus. Vader schrok zich meermaals een ongeluk. Grappig… maar triest. Helaas kon het niet zo blijven duren, ik werd onwel en we verlieten het pretpark. We kwamen moe en uitgeput aan in het hotel. Zo moe en uitgeput dat we besloten het avondeten over te slaan. Slaapwel Mr. Poels
DAG 2
Volgende ochtend! Bestemming Palm Spring, waarschijnlijk de warmste plek die ik ooit heb meegemaakt. ‘Foorheet’ zoals moeder het al netjes verwoordde. De lange reis was vreemd. Iets wat we niet gewend waren. Een lange, droge woestijn, die iets weghad van een grote zandbak… maar dan groter. We arriveerden in de stad. Palm Springs, de stad waar de Amerikanen met pick-nicks rondreden en zich met naft verfristen. Ik weet niet waar vader op dat moment aan dacht, maar gezond leek het in ieder geval niet. De warmte vermoedden we. We arriveerden aan het hotel. De temperatuur binnenin stond in schril contrast met het exterieur. Vader had alweer last van het temperatuur vermoeden we. Toen hij als een sherrif door de kamer knalde, Spongebob aanzag als een stuk Leerdammer kaas en hij plots zijn lichamelijke veranderingen begon mee te delen, begonnen we onszelf toch vragen te stellen. Het bezoek aan de stad verliep ook niet meteen vlot. Wel 4 keer legden we dezelfde weg af voor we wisten waar de parking was.‘s avonds zagen we nog meer neveneffecten van het klimaat. Vader bestelde ‘a bouteille’ aan de ober. Na een overlekker avondeten: Slaapwel Mr. Poels.
DAG 3
Arizona here we come! Een simpel ontbijt en hop, weg waren we. Weer een lange reis voor de boeg maar daar stoorde vader zich totaal niet aan. Onderweg was hij fanatiek bezig met de een beeldopname te verkrijgen van een bordje.De tientallen wanhopige pogingen mislukten telkens weer opnieuw. Op een bepaald moment was hij de wanhoop nabij en deed het raam open. ‘Vader, nee!’ Gelukkig wou hij slechts een duidelijkere foto nemen. Na een tijd kwam vader op een schitterend idee. Moeder moest dan maar een keertje stoppen. Fijn, als je zo’n mediageil persoon naast je hebt zitten op het midden van een snelweg. Ik nam het recht in eigen handen en ontnam de camera uit vader zijn bezit. Ik nam 1 foto, 1 geslaagde foto. Blije vader. Eens gearriveerd in het Indigo Hotel, viel vader zijn oog meteen op een karretje. Het was een groot gouden karretje waar vader zelf 10x in pastte. Een kar, zeg maar. Het karretje lonkte naar hem en een innige vriendschapsband begon vorm te krijgen. ‘Dat dient daarvoor’ luidde het. Last van de warmte vermoeden we. Na veel getrek en gewring paste het karretje net in de lift. Op naar de bali. En daar stond vader dan, met zijn kar. ‘One night’ zei hij vastberaden. We moesten onze lach onderdrukken, omdat we wel gemerkt hadden dat de bediende zijn humeur een flinke opkikker gekregen had. Maar we bleven niet zo hard lachen. Op een of andere manier was de kamer geannuleerd. ‘Big deal’ zei de man en we kregen alsnog de kamer. Vader had die opmerking natuurlijk weer verkeerd verstaan. ‘Ik heb weer een goede deal gemaakt he mannen’ zei hij trots. Helaas vader, helaas. Een bezoek aan het winkelcentrum volgde. Fijn, maar niets voor ons. De appeteit begon zich te vormen. We stapten het Grand-Lux café binnen. Nonchalant liep vader voorbij het, toch wel verbijsterde, ontvangstcomité. ‘Ik had die niet opgemerkt’ was zijn excuus. De eerste flater van de avond dus. We bestelden een drankje, waarna de ober tevergeefs een gesprek met ons wou aanknopen. Helaas gaat dat niet met moeder en vader meneer. Flater 2. Eten. Mijn derde pizza op 3 dagen. Goed bezig en lekker bovendien. Toen vader de wijnkaart vroeg, voltrok zich meteen het hilarischte tafereel van de avond. ‘Can I see the… euhm… the winekaart?’. Daar vader de engelse vocabulair niet meer volledig kende, vond hij er dus maar een nieuwe uit. Flater 3. Vijf minuten lang kwamen we niet meer bij van het lachen en de 5 minuten die daarop volgden kregen we nog nauwelijks iets door onze keel. Vader toch. Toen kwam de rekening. ‘You’re welcome Sir.’ Zei de beste ober. Vader gaf meteen de snuggere opmerking dat je in Amerika toch overal wel welkom bent he. Ja vader, ja. Flater 4 was meteen ook de laatste van de avond. UITERAARD hebben we niet betaald met de creditcard. Anders wist het personeel meteen die gekke man zijn naam. We slopen zo voorzichtig mogelijk het restaurant uit om niemand angst aan te jagen. Na enkele fototjes keerden we terug naar het hotel. Slaapwel Mr. Poels.
DAG 4
Bestemming Grand Canyon. Met behulp van de wekker waren we erin geslaagd om voor dag en dauw op te staan. ‘Geen kostbare minuten verliezen’ riep vader in een licht hyperventilerende en panische toestand. Wat wil je, hij was tot wel 3 keer de kamer doorgelopen van de zenuwen. Ontbijt, buffet he. Had je maar gedacht. Plots kwam een sympathieke dame ons een kaart geven vol lekkers. Maar geen eitjes ofzo. Neen, volwaardige maaltijden zoals steaks en zalmfilets, dingen die wij hier niet gewend zijn. Dapper vroegen moeder en vader of een tikke eitje ook mogelijk was. Uiteraard. Maar ik wou mezelf onderscheiden, me wegtrekken uit de tiraniserende routine. Ik nam een steak. Na enkele minuten stond de steak voor mijn neus. Vergezeld van een kaasomelet en aardappeltjes, afgewerkt met een sausje van geprakte tomaten (ketchup). Smakelijk. Hop, hop, hop, geen kostbare minuten verliezen he! Vader was zo gehaast dat zijn vragen een tirranische vorm begonnen aan te nemen. Op een moment was het zelfs zo erg, dat we dachten dat de endlosung terug een start had gemaakt vanaf dat punt.
Gelukkig is het zover niet gekomen en heeft de Fuhrer mij toestemming verleend dit document aan u te overhandigen waarbij u dan ook meteen als middenstander gemachtigd bent dit betreffende document door te nemen.
Hij was zelfs zo gehaast dat hij karretje vergat. Een vriendschap, die hiermee abrupt verbroken werdt. De auto scheurde voorbij de heuvels. Heuvels die begroeid waren met cactussen en andere dorre vegetatie. Af en toe kwamen we enkele kleine huisjes tegen die ons toch af en toe de indruk gaven in een semi-bewoonde wereld te zitten. Vader was weer druk in de weer met onze hoogtechnologische fotocamera te proberen. 1 probleem: een foto van een cactus maken terwijl je tegen 120 km/uur voorbij raast is niet zo eenvoudig. Weer tientallen wanhopige fotos volgden. Helaas, de cactussen behoorden plots niet meer tot de lokale vegetatie. Arme vader. Tot er even verderop plots weer een vloedgolf van de plantensoort verscheen. ‘Stoppen moeder!’ riep vader. Klein probleem. De enige plek die ertoe leende bevond zich uiteraard weer in dichtbegroeid gebied. Helaas voor vader weer geen cactussen te bespeuren. Vader was teleurgesteld. Arme man. De aankomst verliep niet zo vlot. Voorbij het hotel gereden. Alweer. Na de check-in gingen we naar de 1e verdieping… ondergronds… wtf. Een hotelkamer die iets weghad van een atoomschuilkelder met alles erop en er aan. Dat waren we nog niet tegengekomen. Volgend avontuurtje, de tocht naar de Grand Canyon. Spannend, vooral voor vader. Die stond namelijk al buiten te wachten op het busje. Helaas voor hem had het hotel ook een achterdeur. Schampere spot voor vader daar de jeepman zichezelf toegang langs de achterdeur van het hotel verschaft. Vroem, weg waren we. In het begin begon het hele gebeuren meer op een safaritocht te lijken. Een hele resem bomen, snelcursus botamie en een talrijke opsomming van dieren vielen ons ten deel. Daar hadden we toch niet voor betaald? Tot we bij een torentje aankwamen. Een groot deel van de bange kippen durfden niet naar boven. Tot onze verbazing schoot vader de trappen op in 4e versnelling. Ik hem achterna daar ik niet wilde dat mijn papatje in al zijn enthousiasme van de toren totterde. Eindelijk hadden we visueel bewijs dat we geen slachtoffer geworden waren van ziekelijke bedrijfsconcurentie. Opluchting. Verder naar de Grand Canyon met de nodige fauna en flora onderweg. Prachtig. En daar was ie dan, de Grand Canyon. Een wonder der natuur. We zette onze tocht verder via een klein wandelpadje. Vader en ik hadden het ondertussen al wel gezien.
...
WORDT VERVOLGD geef me alstublieft even tijd om de overige 9 bladzijden te typen
-
Leden gezocht!
Jongens en meisjes! Wij zijn op zoek naar leden voor onze groep!
Ga allemaal naar http://nl.netlog.com/groups/thenosleepers en word lid als je geïnteresseerd bent
-
Hoe het dus niet moet :p lol
1: sorry,ik had jeuk aan jou knie.
2: schoon benen, tot hoe laat zijn die open?
3: als je mij denkt te kunnen versieren, heb je het goed.
4: over het weer gesproken, wanneer doen we het weer?
5: sex is not the answer. sex is the question. yes is the answer.
6: ik ben mijn nr vergeten,mag ik het jouwe lenen?
7: heb je een plattegrond voor mij? ik verdwaal steeds in jouw ogen!
8: geloof jij in liefde op het eerste gezicht of moet ik nog is langslopen?
9: mag ik even het label van jouw kleding zien? AHA...ik dacht het wel...MADE IN HEAVEN!
10: ik weet dat ik eigenlijk een smoes zou moeten bedenken, maar ik wil gewoon graag met je kennis maken. -
Zozo, U rookt?
Feiten over roken
Sigarettenrook bevat meer dan 3.000 giftige stoffen, 40 van deze stoffen kunnen kanker veroorzaken.
De bekendste gevaarlijke stoffen zijn: nicotine, teer en koolmonoxide.
Roken is schadelijk voor je hart, longen en bloedvaten.
Rokers vormen 90% van alle longkanker gevallen en 30% van alle sterfgevallen door kanker.
Eén sigaret verhoogt de bloeddruk 10 tot 20 mm Hg en vernietigt ongeveer 25 mg vitamine C in het lichaam.
Roken vermindert de zuurstoftoevoer naar de hersenen, waardoor geheugen, concentratievermogen en reactievermogen minder worden
Meer dan 85% van de chemicaliën in de sigaret blijft na inhaleren in het lichaam achter.
Het verslavende middel nicotine verplaatst zich naar de hersenen binnen 7 seconden nadat de roker een trekje heeft genomen, in vergelijking met cannabis is dit zo'n 5 seconden sneller.
Nicotine komt behalve in tabak vrijwel alleen nog voor in onkruidverdelger.
Roken tijdens zwangerschap vertraagt direct het groeiproces van het ongeboren kind, voeggeboortes en verhoogt het risico op een miskraam en beïnvloed levenslang de gezondheid van de baby.
De totale schade door roken kost de samenleving minstens 68 miljoen euro per jaar.
Stoppen met roken merk je direct, je proeft en ruikt je eten beter.
Tijdens het roken daalt je lichaamstemperatuur met 0,2 graden (omdat al het bloed naar het hart gaat, waar het ook zou zijn tijdens een crisis.)
Jaarlijks sterven er naar schatting 430000 Amerikanen aan aandoeningen, veroorzaakt door roken. ( dat is meer dan alcohol, cocaïne, crack, heroïne, moord, zelfmoord, auto ongevallen, branden en AIDS samen!)
Als het rookpatroon zich zo voortzet, zullen er in de toekomst 3 mensen per seconde sterven ten gevolge van roken.
1/2 rokers sterft aan hun gewoonte.
Elke sigaret kost je 1 minuut van je leven.
Een symptoom van intensief roken is hevig hoesten, omdat de longen moeit hebben met al het vuil en afval te verwijderen.
Tienermeisjes die roken en de pil nemen verhogen de kans aanzienlijk op bloedklonters en beroertes.
Stoppen met roken verlaagt het risico op longkanker, keelkanker, hart- en vaatziektes, beroertes, andere longaandoeningen en andere ademhalingsproblemen.
Als je kind z'n beste vriend rookt, is de kans dat hij ook gaat roken 13x groter dan wanneer z'n vrienden niet roken.
Rokers hebben vaker te kampen met impotentie, dit komt door de schade die de rook aanbrengt aan de bloedvaten.
Vrouwen die roken komen gemiddeld 2 jaar vroeger in de menopauze.
Roken beschadigd het gebit, en verhoogd de kans op tanderosie.
Door te roken verkalken de aders.
Kinderen presteren slechter op school als hun ouders roken.
Roken word erkend als de belangrijkste soort van sterfte die te voorkomen valt.
De tabaksplant is een giftige plantensoort, die nicotine gebruikt om te voorkomen dat insecten
de blaadjes zouden opeten. Dit verklaart waarom talrijke onkruidverdelgers ook nicotine bevatten.
Passief roken
Al na 30 minuten in een rokerige ruimte, krijgt een niet-roker last van een verhoogd koolmonoxide gehalte in het bloed, een snellere hartslag en een hogere bloeddruk.
De effecten van passief roken betekenen een verlaging van de maximale bescherming tegen: oog- neus- en keelirritaties en beschadiging van kleine luchtkanaaltjes in de longen.
Jaarlijks sterven er 600 mensen door passief roken. (In Nederland)
40 uur per week passief roken, is gelijk aan 5 sigaretten per dag!!
Baby's van ouders die thuis roken lijden vaker aan longaandoeningen.
Passief roken kan longkanker, ademhalingsproblemen en oorinfecties veroorzaken bij kinderen.
Kinderen van wie de ouders roken, hebben een verhoogd risico om later zelf te roken.
En dit is nog niet de helft van wat ik allemaal al gelezen heb. Denk niet alleen aan uzelf, maar ook aan de andere rondom u. Roken is nog steeds de grootste oorzaak van verschillende soorten kankers. Alstublieft jongens en meisjes, beleef plezier aan het leven en gooi die stinkstokjes weg.
Voor nog wat feitjes: http://www.patient.co.uk/showdoc/23068824/ -
INVULLE
1. Wie ben je?
2. Zijn we vrienden?
3. Hoe ken je mij, en sinds wanneer?
4. Heb ik een invloed op je? Zo ja, een goede of een slechte?
5. Wat vind je van mij?
6. Wat is de leukste herinnering die je hebt van mij?
7. Hoe lang zullen we vrienden zijn?
8. Hou je van mij?
9. Zou je mij knuffelen?
10. Wat valt er op aan mij (uiterlijk)?
11. Wat valt er op aan mij (innerlijk)?
12. Wou je dat ik cooler was??
13. Geef je score op 10 over mij?
14. Geef mij een bijnaam, waarom heb je die gekozen?
15. Ben ik lief?
16. Hoe lang ken je me al?
17. Beschrijf mij in een woord.
18. Wat was je eerste indruk?
19. Denk je nog steeds zo over mij?
20. Wat is mijn zwak punt?
21. Zal ik later trouwen?
22. Wat maakt mij gelukkig?
23. Wat maakt mij ongelukkig?
24. Als je aan mij denkt dan denk je aan...?
25. Welk liedje doet er jou aan my denken?
26. Als je me iets zou kunnen geven, wat zou dat zijn?
27. Hoe goed ken je mij?
28. Wanneer hebben we het laatst elkaar gezien?
29. Heb je me ooit iets willen zeggen, maar kon je het niet?
30. Zou ik iemand vermoorden?
32. Mis je mij?
33. Mis ik jou?
34. Ga je dit op je eigen blog zetten, zodat je kan zien wat ik van je denk?
Blog tags
Geen tags gebruikt
