Blog van Sportwereld

Eerherstel

Sportwereld — Thu, 03 Dec 2009 11:46:04 UT

Niks is gemakkelijker dan spotten met ministers van Sport. Sommige mensen - om Jean-Marie Dedecker niet te noemen - vinden dat er maar een voorwaarde is om die bevoegdheid te krijgen: absoluut niks van sport afweten. En daar zal, volgens dezelfde bron, enkel verandering inkomen als de voornaam van de minister van Sport 'Jean-Marie' luidt. En neen, het gaat niet om Pfaff.

Aan dat ministertje bashen doen we echter niet mee. Philippe Muyters blijkt - ondanks zijn wekelijks partijtje cafévoetbal - niet echt een door de wol geverfde sportspecialist, maar hij is wel een verstandig man en als zo iemand zich goed laat omringen...

Zijn eerste reactie op de affaire-Wickmayer was hoopvol: het ging over regels die democratisch gestemd waren enzo. Daarna bleek dat de voormalige VOKA-voorzitter toch al heel wat politieke chromosomen heeft. De publieke druk rond de twee tennissers werd zo groot dat hij zich vergaloppeerde en aankondigde een proces tegen zijn eigen dopinginstanties financieel te zullen steunen. Nooit gezien zou ik zeggen, maar in België weet je maar nooit.

En nu blijkt dat diezelfde minister van Sport Iljo Keisse niet in ere wil herstellen. De pistier werd vorig jaar - uitgerekend op de dag dat hij samen met Kenny De Ketele het Vlaams Sportjuweel zou krijgen - beschuldigd van dopinggebruik. Het was het begin van een proces dat bijna een jaar zou aanslepen.

Onlangs werd Keisse echter vrijgepleit. Er was een minimale hoeveel verboden producten gevonden, allicht afkomstig van vervuilde voedingssuplementen, maar veel te weinig opdat er van bewust dopinggebruik sprake zou kunnen zijn. Zo luidde de redenering van de rechter.

Daarom is het raar dat de minister Keisse niet op de erelijst van het Vlaams Sportjuweel wil terugplaatsen. 'Dat is een beslissing uit het verleden, en het is niet aan mij om die te veranderen. Anders kunnen we bezig blijven. Maar laat ons zeggen dat Iljo toch bepaalde voordelen heeft gekregen die aan de prijs zijn verbonden', zei hij.

Keisse heeft dus zijn centen gekregen? Dat is mooi natuurlijk, maar ik kan me voorstellen dat de eer voor een echte sportman even belangrijk is. Dus is het jammer dat we over enkele jaren een erelijst van het Vlaams Sportjuweel zullen bekijken en niet meer denken aan Iljo Keisse.

Tenzij de minister natuurlijk dingen weet, die wij niet weten.

Geoffrey Claeys

Sportwereld — Thu, 03 Dec 2009 06:00:00 UT

Vroeger: Verdediger bij Cercle Brugge, Feyenoord, Anderlecht, Aalst, Lierse, Moeskroen, Melbourne Victory, Torhout. Drie keer Rode Duivel.

Nu: 35 jaar, chauffeur voor het OCMW Brugge en speler bij derdeprovincialer Veldegem

'De laatste keer dat ik nationaal in het nieuws kwam, was toen ik in 2005 naar Australië vertrok. Ik heb daar twee jaar bij Melbourne Victory gespeeld en me uitstekend geamuseerd. Het eerste jaar werden we op twee na laatste, het seizoen daarna speelden we kampioen. Dat was een superervaring. Ik was echter einde contract en ze wilden me geen nieuw contract meer geven. Dat gaf me een serieuze tik en ik keerde met hangende pootjes terug naar België. Ik tekende bij Torhout in derde klasse, maar na zes maanden hield ik het daar al voor bekeken. Ik had geen zin meer. De tik van die weigering om mij een nieuw contract te geven in Australië werkte nog te veel door.'

'Zo komen we meteen bij de reden waarom ik de hoge verwachtingen nooit heb kunnen inlossen. Ik was nog geen 22 jaar toen ik, als speler van Cercle Brugge nota bene, mijn eerste interland speelde. Ik werd naar Feyenoord getransfereerd en speelde ook voor Anderlecht, maar ik kon de druk niet aan. Ik gedroeg me altijd heel zelfbewust, maar eigenlijk was ik een vat vol twijfels. Voetbal is een schijnwereld, dat weet je wel. Ik zette dat masker op, maar verloor mijn flair en spontaniteit. Ik kon niet overleven in de top. Puur op talent was ik daar op mijn plaats, maar in het koppeke zat het niet goed. Elke club zou een psycholoog in dienst moeten hebben. Dat is superbelangrijk. Kijk naar wat er is gebeurd met die Duitse doelman Robert Enke, die zelfmoord pleegde... Niet dat ik daar ooit heb aan gedacht, maar op het niveau van Feyenoord en Anderlecht is er maar één regel: only the strong survive. Als je mentaal broos bent, zoals ik, vergeet het dan maar.'

'Nadat ik bij Torhout was gestopt, heb ik anderhalf jaar niet meer gevoetbald. Alleen nog wat getennist. Sinds het begin van dit seizoen speel ik samen met mijn zes jaar jongere broer Kenneth bij Veldegem, in de derde provinciale. Ik speel er centraal in de verdediging. In het begin had ik het lastig na anderhalf jaar zonder voetbal, maar nu gaat het al wat beter. Ze roepen natuurlijk langs de lijn nog van alles naar mij, maar ik trek het me niet meer aan. Nu speel ik op het gemakje.'

'Drie weken geleden ben ik voor het eerst vader geworden van mijn zoontje Novak. Ik werk nu in het 4/5de systeem als chauffeur voor het OCMW van Brugge. 's Ochtends de mensen ophalen, rondrijden met soep en van al die klusjes. Plezant en zo ben ik bezig. Ik heb na mijn terugkeer uit Australië een jaar niks gedaan en dat verveelt ook. Ik heb in mijn carrière genoeg geld verdiend om goed te leven, maar ik wil iets om handen hebben. Ik heb een structuur nodig in mijn leven. Door 30 uur per week te werken, heb ik die gevonden.'

'Ik woon in het Tillegembos met mijn vriendin Nina en mijn zoon. Tussen de vogeltjes. Franky Van der Elst en Stijn Stijnen zijn mijn buren. Soms zien we elkaar, maar veel praten we niet meer.'

Bye bye Bölöni

Sportwereld — Mon, 30 Nov 2009 16:22:42 UT

Zesentwintig wedstrijden. Zo lang is Laszlo Bölöni nog trainer van Standard. Het kunnen er ook meer zijn. Bijvoorbeeld als Standard Europees overwintert of doorstoot in de Beker. Maar na dit seizoen is het onherroepelijk gedaan. Het is uitgesloten dat Standard het contract van Laszlo Bölöni een tweede keer verlengt.

Een vroegtijdig ontslag is niet aan de orde. Bölöni kreeg vorig jaar een contractverlening om in de Champions League vonken te slaan. En theoretisch is Standard nog altijd op koers om op 22 mei in het Santiago Bernabéustadion met de Beker der Grote Oren te zwaaien.

Maar ook als Standard zowel tegen Germinal Beerschot (zaterdag) als AZ (volgende week woensdag) verliest, hoeft Bölöni niks te vrezen. Het Standard-bestuur houdt er niet van de eigen fouten te moeten toegeven met een trainersontslag. Bölöni zelf zal zich ook altijd kunnen blijven verstoppen achter de blessures van Steven Defour en co. En dankzij de competitiehervorming - waar Standard vorig jaar nog een hevige tegenstander was - kunnen de Rouches mits een eindsprint nog kampioen worden ook.

De kans dat dat gebeurt wordt echter met de week kleiner. Dertien punten achterstand op Anderlecht is behoorlijk veel. Zelfs als je het puntentotaal in tweeën deelt. En dus belooft het een lang afscheid te worden van Laszlo Bölöni. Zes maanden om precies te zijn.

Het Standard-bestuur wil van Bölöni af omdat zijn chemie met de spelers is uitgewerkt. En ook wel omdat hij iets te vaak zeurt om versterking. Luciano D'Onofrio beschouwt elke commentaar over het transferbeleid als een slag onder de gordel.

We hebben nu al medelijden met Steven Defour. Van de geblesseerde kapitein wordt verwacht dat hij in januari alle problemen in zijn eentje oplost. Maar de problemen van Standard zitten dieper dan dat.

Het bestuur heeft gegokt en verloren. Dat kan al eens gebeuren. De voorbije twee jaar heeft Standard gegokt en gewonnen. De kern van Standard is altijd krap berekend. Dat kan goed uitpakken, maar ook lelijk tegenvallen.

'Misschien is dit niet het jaar van Standard', zei Laszlo Bölöni na de nederlaag tegen Sint-Truiden. Hij bedoelde: 'dit wordt niet het jaar van Bölöni.' Vorig jaar werd hij uitgeroepen tot trainer van het jaar en kon hij terecht bij diverse Europese clubs. Hij koos voor Standard in de hoop zijn marktwaarde in de Champions League nog verder op te drijven. Maar ook de Hongaarse Roemeen heeft gegokt en verloren. Welk Jupiler-team neemt hem straks in huis?

Proficiat Didier!

Sportwereld — Thu, 26 Nov 2009 15:43:05 UT

Didier Ilunga Mbenga genomineerd voor de trofee van Sportman van het Jaar? Misschien voor velen een verrassing. Het geeft enerzijds aan dat 2009 niet echt een boeiend sportjaar was met veel mannelijke uitschieters en anderzijds dat Mbenga dit kalenderjaar toch iets verwezenlijkt heeft.

Dat Didier Mbenga zes jaar geleden de overstap maakte naar de NBA was voor vele specialisten een grap. Wat ging de Congolese Belg daar toch doen? Ik zag Mbenga in 2005 bij de Belgian Lions debuteren. Een man die keihard trainde en me dikwijls vertelde dat hij zijn rol in de NBA zou vervullen.

De eerste jaren waren inderdaad niet echt een succes. Bij Dallas Mavericks liep hij ook nog een ernstige knieblessure op. Na een lange revalidatie knokte hij echter terug en belandde na een interim bij Golden State Warriors bij de LA Lakers. Vorig seizoen kwam hij inderdaad maar in 23 van de 82 matchen in actie. Hij zat wel in de kern van de beste basketbalploeg op deze aardbol. Na de Harlem Globetrotters, maar dat is een showteam, ook de beroemdste basketbalclub ter wereld.

In de play-offs van de NBA kwam Didier Mbenga even in actie en was dus de allereerste Belg, die na twee verloren NBA-finales, een NBA-titel veroverde. Hij kwam in de reguliere fase van de campagne toch gemiddeld 7,2 minuten op het parket. Maar, dat vooral coach Phil Jackson Mbenga absoluut in de kern van twaalf spelers voor dit seizoen wou hebben, zegt genoeg.

In de zomermaanden maakte hij tevens zijn comeback bij de Belgian Lions. "Ik kamp met wat knieperikelen, maar wil er absoluut bij zijn," vertrouwde hij me toe. In tegenstelling tot enkele van zijn voetbalcollega's was Mbenga steeds correct op de afspraak en werkte de ganse campagne mee af. In de sensationele match versus Frankrijk en onder meer Tony Parker acteerde Mbenga, net als de andere Lions trouwens, op topniveau. De andere interlands acteerde hij niet echt groots. Mbenga leidde echter mee de Belgian Lions naar de 17de stek in Europa en op een zucht van het EK. "Ook de volgende campagne doe ik opnieuw mee. Ik wil met Hervelle en de andere jongens immers naar dat EK."

Het siert Mbenga dat hij voor zijn tweede vaderland zijn truitje wil nat maken. Voor het geld moet hij het immers niet doen. De Lions verdienen niet veel, maar is wel een bende toffe collega's die met inzet en onder de bezielende leiding van Casteels/Stas/Ledure de basketbalsport afgelopen zomer op de Belgische kaart zette.

Daarom vind ik het niet meer dan logisch dat Mbenga werd genomineerd voor de trofee van Sportman van het Jaar. Zeker omdat het over 2009 gaat en Mbenga de jongste twee maanden van de veertien matchen van de LA Lakers er twaalf in actie kwam en tweemaal zelfs in de basis stond. Hij pakte niet alleen uit met zijn eerst double double in de NBA, hij zit ondertussen toch maar lekker aan een gemiddelde van 10 minuten speeltijd.

En ja, fundamenteel is hij geen hoogvlieger. En ja, hij loopt niet over van talent. Maar, hij bewijst dat met hard werken en uiteraard een portie geluk dat je de top kan bereiken. Het gegeven dat Didier DJ Mbenga is genomineerd voor deze prestieuze trofee, die op zondag 20 december in het Casino van Oostende wordt uitgereik,t is ook meegenomen voor de basketbalsport. Eén van de meest beoefende sporten op deze aardbol, maar een sport die jammer genoeg het moeilijk heeft om in België in de media te komen.

Dat de prestaties van Mbenga in de NBA (één van de sterkste competities ter wereld) mijn favoriete sport dan ook een beetje in de schijnwerpers brengt is voor het Belgische basketbal enorm belangrijk.

Net zoals Ann Wauters, de laatste zes jaar vier keer genomineerd voor de trofee Sportvrouw van het Jaar, en Axel Hervelle dat doen. Voor mij is de nominatie van Didier Mbenga dan ook een verantwoorde keuze. Proficiat Didier!

Trouwens, is het geen schande dat Ann Wauters in het jaar dat ze voor vijfde keer wordt uitgeroepen tot Euorpese basketbalspeelster van het Jaar (een record) niet genomineerd is?

Lees ook: Sportwereld blogt: 196 minuten topsport

Atilla Ladinszky

Sportwereld — Thu, 26 Nov 2009 08:00:00 UT

'Un, deux, trois, Atilla est là. Zelfs hier in Boedapest krijg ik nog altijd kippenvel als ik denk aan het liedje dat de Anderlecht-supporters altijd voor mij zongen. Het was de mooiste periode uit mijn carrière. Ook al was het een tijd met hoogtes en laagtes. Op de vlucht voor het communisme kwam ik van Feyenoord en debuteerde in 1973 in de bekerfinale tegen Standard. Ik scoorde meteen twee keer. Anderlecht was dat seizoen in de competitie buiten de Europese plaatsen geëindigd, maar door mijn bekergoals mochten ze toch nog naar Europa.

Het seizoen nadien werd ik topschutter met 22 doelpunten en werden we kampioen. Alleen zat ik tijdens de kampioenenmatch in Beveren op de tribune. De week voordien had ik een penalty gemist, waardoor het titelfeest een week was uitgesteld. Trainer Urbain Braems strafte mij door mij uit de ploeg te laten.

Zelfs Paul Van Himst begreep er niets van. We werden kampioen, maar ik weigerde een ereronde te lopen en sloot mij op in de kleedkamer. Het was voorzitter Constant Vanden Stock die mij overtuigde om toch de supporters te gaan groeten. Een enorm mooi gebaar van de president.'

'Na mijn twee seizoenen bij Anderlecht heb ik nog in Spanje (Betis), in Frankrijk (Valenciennes, Toulouse en Amarante) en zelfs nog bij KV Kortrijk gevoetbald, maar nergens vond ik het warme gevoel van bij Anderlecht terug. Toen mijn carrière voorbij was, keerde ik dan ook snel terug naar Brussel. Ik heb eerst nog een bar in Sevilla gehad, maar al snel opende ik een restaurant met Hongaarse specialiteiten in Elsene. Ik bleef er tot de vader van mijn toenmalige vrouw overleed. Daarna wilde ze terug naar Boedapest omdat ze haar moeder daar niet alleen wilde laten wonen. Voor mij was dat enorm moeilijk. Nu nog altijd heb ik meer vrienden in Brussel dan in Boedapest. In Hongarije zijn mijn broers allemaal overleden. In België Ik kom nog goed overeen met Paul Van Himst en zijn goede vriend Eddy Merckx. Mijn dochter Cindy woont ook nog in Brussel. Ze heeft een schoonheidsalon niet ver van het Anderlecht-stadion. Mijn kleindochter Shelina is ondertussen 3 jaar. Ik zie haar maar af en toe.'

'Toch probeerde ik een nieuw leven op te bouwen in Boedapest. Eerst werd ik manager van Ujpest. Ik bracht spelers aan en regelde mee de transfers. Maar toen de club een nieuwe eigenaar kreeg, moest ik vertrekken. Nu ben ik nog steeds begeleider van jonge Hongaarse spelers. Ik heb enkele jeugdinternationals die ik graag bij Anderlecht zou laten testen. Ik zal daarover spreken met Herman Van Holsbeeck. Het Belgische voetbal volg ik nog redelijk goed. Sinds Juhasz bij Anderlecht speelt en Toth, Tözser en Köteles bij Genk is er hier een tv-kanaal dat Belgische wedstrijden uitzendt: Anderlecht, Standard, Genk.'

'Belgisch en Hongaars voetbal zitten een beetje in eenzelfde scenario. Iedereen zegt dat de heropleving aan de gang is, maar noch België noch Hongarije gaan naar het WK.Volgens mij is onze bondscoach Erwin Koeman niet de grote redder van ons voetbal. In de kwalificatiematch thuis tegen Zweden waar we niets te verliezen hadden, speelde hij met een eenzame spits van anderhalve meter tegen al die bomen van verdedigers. Dan mag je de bal nog goed rondtikken, je creëert geen enkele kans.'

196 minuten topsport

Sportwereld — Wed, 25 Nov 2009 18:33:06 UT

‘Nooit eerder in de geschiedenis van de sport kreeg een atleet zoveel aandacht van zovelen omwille van zo geringe sportieve prestaties.’

De gevleugelde woorden van Winston Churchill blijken perfect te passen bij wat basketbalspeler Didier Mbenga momenteel overkomt. De verzamelde sportpers heeft het namelijk bestaan hem te weerhouden als één van de drie supergenomineerden voor de trofee van Sportman van het Jaar.

Voor alle duidelijkheid: Didier Mbenga – of liever: de club van Mbenga, de Los Angeles Lakers – werd in juli NBA-kampioen, wat dus betekent dat de Congolese Belg deel uitmaakt van de officieuze wereldkampioen in het basketbal. Daar kunnen behoorlijk weinig Belgen in hun sporttak mee uitpakken.

Wat blijkt evenwel? Mbenga kwam het afgelopen seizoen in 105 wedstrijden slechts 30 maal in actie, goed voor welgeteld 196 minuten, met andere woorden drie uur en 16 minuten. Een simpele halve triatlon duurt langer, maar blijkbaar volstaat die prestatie toch om kans te maken op een prestigieuze trofee als die van Sportman van het Jaar.

Om dan toch in het basketbal te blijven: een korte vergelijking met Axel Hervelle, onze landgenoot die bij topclub Real Madrid speelt in de sterkste competitie van Europa.

Mbenga tekende in 23 van de 82 competitiegames gemiddeld voor 7,9 minuten, 2,7 punten, 1,3 rebounds en 0,4 assists. In de play-offs gingen die cijfers nog beduidend naar beneden. Hervelle was in 29 van de 34 duels meestal een starter en gemiddeld goed voor 20,1 minuten, 8,4 punten, 4,3 rebounds en 1 assist. In de play-offs werden de meeste van zijn statistieken nog beter. Helaas won Real vorig seizoen geen trofee.

Stel: Arsenal wint de Champions League, maar voor Thomas Vermaelen zijn er enkel schaarse invalbeurten van vijf minuten weggelegd. In de finale komt hij zelfs helemaal niet van de bank. Volstaat dat om supergenomineerde te worden?

En ja, Mbenga is best een toffe kerel die regelmatig het tv-scherm haalt. En ja, hij beweegt hemel en aarde om met de Belgian Lions te kunnen aantreden (maar is daar evenmin een uitblinker). En ja, zijn levensverhaal leest als de betere avonturenroman. En ja, hij is officieus wereldkampioen basketbal.

Maar nee, die luttele minuten topsport rechtvaardigen niet deze selectie. Dat is zondermeer een belediging voor collega-basketballers als Ann Wauters, die al herhaaldelijk de topdrie haalde maar onbegrijpelijk nooit won, en Axel Hervelle, die derde eindigde in 2007.

196 minuten topsport

Sportwereld — Wed, 25 Nov 2009 10:20:09 UT

(door: basketbalkenner Jos Huysmans)

‘Nooit eerder in de geschiedenis van de sport kreeg een atleet zoveel aandacht van zovelen omwille van zo geringe sportieve prestaties.’

De gevleugelde woorden van Winston Churchill blijken perfect te passen bij wat basketbalspeler Didier Mbenga momenteel overkomt. De verzamelde sportpers heeft het namelijk bestaan hem te weerhouden als één van de drie supergenomineerden voor de trofee van Sportman van het Jaar.

Voor alle duidelijkheid: Didier Mbenga – of liever: de club van Mbenga, de Los Angeles Lakers – werd in juli NBA-kampioen, wat dus betekent dat de Congolese Belg deel uitmaakt van de officieuze wereldkampioen in het basketbal. Daar kunnen behoorlijk weinig Belgen in hun sporttak mee uitpakken.

Wat blijkt evenwel? Mbenga kwam het afgelopen seizoen in 105 wedstrijden slechts 30 maal in actie, goed voor welgeteld 196 minuten, met andere woorden drie uur en 16 minuten. Een simpele halve triatlon duurt langer, maar blijkbaar volstaat die prestatie toch om kans te maken op een prestigieuze trofee als die van Sportman van het Jaar.

Om dan toch in het basketbal te blijven: een korte vergelijking met Axel Hervelle, onze landgenoot die bij topclub Real Madrid speelt in de sterkste competitie van Europa.

Mbenga tekende in 23 van de 82 competitiegames gemiddeld voor 7,9 minuten, 2,7 punten, 1,3 rebounds en 0,4 assists. In de play-offs gingen die cijfers nog beduidend naar beneden. Hervelle was in 29 van de 34 duels meestal een starter en gemiddeld goed voor 20,1 minuten, 8,4 punten, 4,3 rebounds en 1 assist. In de play-offs werden de meeste van zijn statistieken nog beter. Helaas won Real vorig seizoen geen trofee.

Stel: Arsenal wint de Champions League, maar voor Thomas Vermaelen zijn er enkel schaarse invalbeurten van vijf minuten weggelegd. In de finale komt hij zelfs helemaal niet van de bank. Volstaat dat om supergenomineerde te worden?

En ja, Mbenga is best een toffe kerel die regelmatig het tv-scherm haalt. En ja, hij beweegt hemel en aarde om met de Belgian Lions te kunnen aantreden (maar is daar evenmin een uitblinker). En ja, zijn levensverhaal leest als de betere avonturenroman. En ja, hij is officieus wereldkampioen basketbal.

Maar nee, die luttele minuten topsport rechtvaardigen niet deze selectie. Dat is zondermeer een belediging voor collega-basketballers als Ann Wauters, die al herhaaldelijk de topdrie haalde maar onbegrijpelijk nooit won, en Axel Hervelle, die derde eindigde in 2007.

Maffiastijl

Sportwereld — Wed, 25 Nov 2009 09:59:49 UT

door: Ann Wauters

Terwijl ik deze blog schrijf ben ik naar Kazan - Zenit aan het kijken op tv. Nicolas Lombaerts staat heel goed zijn mannetje. We hebben net een zeer goede match gespeeld en met maar liefst 49 punten verschil gewonnen tegen Orgenburg. Het is de 1ste van 4 matchen op verplaatsing. Riga, Dinamo Moskou en Vilnius volgen. We zijn nog steeds ongeslagen in de Russische competitie.'

'Maar in Euroliga zijn we zwaar onderuit gegaan in Valencia. Het is onze uitdaging om een echte 'team chemistry' te vinden op het terrein, wat niet altijd evident, omdat onze kern zo groot is.'

'Hier werd de basketwereld opgeschrikt door de brutale moord op Shabtai. Op 2 November werd Shabtai Kalmanovich vermoord in het centrum van Moskou. In echte maffiastijl dood geschoten in zijn auto. Hij was eigenaar van basketploeg Spartak Moskou en manager van de nationale ploeg van Rusland. Een veelbesproken figuur maar wij kennen hem vooral om zijn passie voor vrouwenbasket. Velen voorspellen het einde van Russisch basketbal door zijn dood...'

'De economische crisis laat zich sterk voelen in de sport in Rusland. Vorig jaar waren er 4 sterke ploegen, Spartak Moskou, Dynamo Moskou, CSKA en Ekaterinburg. Dynamo speelt dit jaar zonder buitenlandse speelsters omwille van financiële problemen. CSKA bestaat zelf niet meer. Dit jaar zal het dus gaan tussen Spartak en Ekaterinburg. We spelen op 20 december voor de eerste keer tegen elkaar in Moskou.'

'Dit weekend spelen we tegen Dynamo Moskou. De Russische Olympische atleten worden met hun moeders uitgenodigd op het Kremlin om hun sportieve prestaties te vieren. Een hele eer, waar vooral de Russische mama's naar uitkijken! Wij hebben op die dag een vrije dag in Moskou. Ideale gelegenheid om met mijn ex ploeggenoten te gaan eten (Edwige Lawson, Ilone Korstin, Janel Mc Carville spelen dit jaar allemaal in Spartak Moskou).'

Vervelend ventje

Sportwereld — Mon, 23 Nov 2009 14:22:54 UT

Natuurlijk moet er in het voetbal zoveel mogelijk gebruik worden gemaakt van televisiebeelden. Het hele gedoe rond Thierry Henry bewees dat nog maar eens. Het spel een half minuutje stil leggen, naar de tv-beelden kijken, Henry een gele kaart geven en de zaak is opgelost.

Maar dat Michel Preud'homme en zijn assistent Manu Ferrera (stiekem) in de dug-out naar televisiebeelden kijken tijdens de wedstrijd, is ongehoord. Het is verboden, dat is al een sterk argument, zeker voor iemand die ooit kandidaat-bondsvoorzitter was.

Maar veel erger is de intentie. Dat er naar tv gekeken wordt is op zich niet dramatisch, maar de bedoeling is duidelijk. Niemand gelooft dat het is om de acties van de tegenstander te analyseren, iedereen weet dat het is om de vierde scheidsrechter zoveel mogelijk onder druk te zetten. En dat is hoogst laakbaar.

Eigenlijk is Michel Preud'homme een hoogst vervelend ventje geworden. De fantastische doelman die in bijna alle omstandigheden zijn kalmte en waardigheid behield, is een trainer geworden die voortdurend irriteert. De beelden waarbij hij als een briesende leeuw naar scheidsrechters stormt of bijna buiten zinnen voorwerpen op de grond keilt, zijn ronduit angstaanjagend.

Het allerergste is dat Preud'homme op de trainersbank volledig zijn gevoel voor humor lijkt verloren te hebben, of heeft u hem al eens welgemeend zien lachen?

Bezetenheid is in de topsport een noodzakelijke voorwaarde, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er naast voetbalvelden tegenwoordig een hele resem half gestoorde mensen staan. Zo van die kerels met wie je in bijna alle omstandigheden gezellig een pintje kan drinken en die dan onvoorstelbaar aangenaam gezelschap zijn, maar die in de buurt van een witte kalklijn veel menselijkheid verliezen.

Want de opmerking geldt niet alleen voor Preud'homme: denk aan Vandereycken, Vercauteren, Bölöni, Mathijssen, Vanhaezebrouck,... Die laatste zegde vorige zaterdag in Het Belang van Limburg dat het trainerschap hem al vijf jaar van zijn leven heeft gekost. Ik wil het geloven.

Kompany for the Devil

Sportwereld — Thu, 19 Nov 2009 12:23:06 UT

‘Sympathy for the Devils’ had een sponsor van de Rode Duivels zaterdag in het Ottenstadion van Gent laten projecteren. Wat een slim bedoelde knipoog was naar de song van de Rolling Stones had eigenlijk een onbedoeld komisch effect. In het Engels betekent ‘sympathy’ immers ‘medeleven’ of ‘medelijden’. Ver weg van de jolige betekenis die wij Nederlandstaligen met het woord ‘sympathie’ verbinden. Vincent Kompany zou de mislukte woordspeling een ‘grappige anekdote’ hebben genoemd. Want we kunnen het ons niet voorstellen dat de sponsor in kwestie zijn medelijden met de Rode Duivels wilde uitdrukken. Voor het eerst in meer dan drie jaar wonnen ze nog eens twee wedstrijden op rij.

Zonder het te willen was ‘sympathy for the Devils’ echter wél een gepaste boodschap die zaterdag in Gent. De oma van Vincent Kompany én de broer van Dick Advocaat werden twee dagen later ten grave gedragen. Dan is enig medeleven op zijn plaats.

Het is de tijd van het jaar om de doden te herdenken of – zoals Kompany deed – te gaan joggen in het bos. Maar in de plaats van steunbetuigingen kreeg Kompany een heksenjacht over zich heen. Hij loopt door het bos als opgejaagd wild. De honden hebben bloed geroken.

Nu vinden wij ook dat dikbetaalde profvoetballers maar een dikke huid moeten hebben. En – in het geval van Kompany - de hersenen om te beseffen dat ze niet boven de wet mogen staan. Maar als het over te laat komen gaat kunnen we niets anders dan begrip opbrengen. Want het is onze stellige overtuiging dat er twee soorten mensen bestaan. De vroegkomers en de anderen. De tweede groep wordt door de eerste groep ook wel eens de laatkomers genoemd. ‘Laatkomers’ staat in het woordenboek, ‘vroegkomers’ niet. Ten onrechte.

Net als Vincent Kompany behoren wij tot de tweede groep. Ons zal het nooit overkomen dat we ergens te vroeg komen. Ons kan niet verweten worden dat we onze kostbare tijd op aarde verspillen met het zinloze wachten op zij die na ons komen. Hebben we over twintig minuten iets te doen? Dan is er nog overvloed van tijd om aan de afwas te beginnen of de bladeren bijeen te vegen. Staan we met twee laterkomers voor een deur? Dan zeggen we tot elkaar: na u. En daar kunnen we dan úren blijven staan.

‘Hij is altijd de laatste uit de kleedkamer’, wordt er wel eens over Kompany gezegd. Dat gebeurt dan meestal door journalisten die het niet leuk vinden zo lang op een quote te moeten wachten. Maar is Kompany daarom minder dan al die andere spelers die doelbewust vóór hem de kleedkamer uitrennen? Elke club heeft notoire vroeg-uit-de-kleedkamer-komers. Deschacht bij Anderlecht, Defour bij Standard, Geraerts bij Club Brugge. Tegenover die vroegkomers staan er ook laatkomers. Maar eigenlijk zijn ze allemaal op hun manier ‘op tijd komers’. Wij gebruiken dan ook liever de termen ‘vroegerkomers’ en ‘laterkomers’.

En hebben die journalisten al eens aan de voordelen van dat laat komen gedacht? Als Kompany finaal opduikt neemt hij uitgebreid de tijd om met iedereen een babbeltje te slaan. Typisch voor laterkomers. Het zijn gezellige mensen die altijd als laatste blijven plakken. Vroegerkomers zijn gejaagde droogstoppels. Hollandse stijl-Advocaat. Zelfs als ze zich amuseren zouden ze vroeger dan de rest een feestje verlaten. Waarom? Om ergens anders te vroeg te komen en te beginnen ergeren aan de laterkomers? Op die manier kunnen mensen als Vincent Kompany nooit iets goed doen.

Wat er nu tussen Kompany en Dick Advocaat gebeurt is bijzonder interessant voor de verdere ontwikkeling van de Rode Duivels. Iedereen looft de harde disciplineaanpak van Advocaat. Maar is dat wel voor eens en voor altijd de juiste methode? Want wat gaat Advocaat doen als Kompany een derde keer te laat komt? Hem nooit meer oproepen? Zij die hem nu verketteren zouden straks de eersten kunnen zijn die hem weer aan boord roepen. Zeker als het Belgische schip water maakt.

Op dit ogenblik zijn de posities van Kompany (controlerende middenvelder, centrale verdediger) goed bezet bij de Rode Duivels. Maar wat als de volgende EK-campagne met een nederlaag begint? De Hollandse rechttoe-rechtaan-aanpak van Advocaat werkt uitstekend als hij successen boekt. Als het minder gaat is enige sympathie voor de Duivels misschien meer dan een grappige anekdote.

Aurelio Vidmar

Sportwereld — Thu, 19 Nov 2009 08:39:46 UT

'Ik beleefde een fantastische tijd in België. Ik genoot er bij al mijn clubs van het leven en het voetbal.' Aurelio Vidmar wordt enthousiast bij de herinnering aan zijn 118 competitiematchen en 57 doelpunten, meestal gevierd met zijn kenmerkende buiklanding, in de Belgische eerste klasse. Vooral het seizoen 1994-1995, toen hij topschutter werd bij Standard met 22 goals, was een topjaar.
'Elke maandag zoek ik nog op hoe mijn ex-ploegen uit België het gedaan hebben. Eerlijk: veel namen van spelers ken ik niet meer. Ik zie ze ook niet meer live aan het werk. Alleen Standard zag in de Champions League tegen Arsenal. Ik dacht dat ze op weg waren naar dé stunt van de Champions League. Jammer genoeg is het niet gelukt. Ik voel nog veel sympathie voor mijn Belgische ex-clubs.'

In 1991 kwam Vidmar, wiens broer Tony nog voor Germinal Ekeren voetbalde, rechtstreeks vanuit het Australische Adelaide aan in Kortrijk. Hij was toen 24. 'Alles was anders dan wat ik gewoon was. Koud weer: dat kende ik gewoonweg niet. Maar plots moest ik hier op bevroren velden spelen. In België mochten honden ook mee op restaurant. Zoiets is onmogelijk in Australië. En dan de fritjes: met mayonaise! Zo vreemd. In Australië eten we alleen maar fritjes met tomatensaus. Met ketchup. Maar zoals ze zeggen: when in Rome, do what the Romans do. Dus paste ik me aan.'

'Sinds ik uit België vertrok, ben ik er niet meer teruggeweest. Maar ooit wil ik wel terugkeren. Ik heb er nog altijd vrienden. Zoals de familie Degryse uit Waregem. Net zoals Marc Huysmans (ex-doelman van SV Waregem), de ploegmaat waarmee ik het beste contact had en die af en toe op bezoek komt in Australië. Als ik tegen hem scoor, dan is hij nog altijd slecht gezind!'

Na zijn Belgische periode kwam Vidmar uit voor Feyenoord, Sion, Tenerife en Hiroshima. Hij sloot zijn carrière in 2004 af in zijn geboortestad Adelaide en werd meteen daarna assistent-coach bij Adelaide. Sinds 2007 is de nu 42-jarige Vidmar, die zijn typische lange haren liet kortknippen, hoofdcoach. Vorig jaar speelde (en verloor) Vidmar met zijn club de finale van de Aziatische Champions League. Daardoor mocht hij ook aantreden op het WK voor clubs. 'Trainer zijn is bijzonder veeleisend. Maar ik hou ervan. Ik wil er zo ver mogelijk in raken.

Kunnen werken in Azië of Europa zou fantastisch zijn. Dus wie weet kom ik ook wel terug naar België. Je kan niet voorspellen wat de toekomst nog brengt. In Australië is het voetbal zich snel aan het ontwikkelen. Maar een van de problemen is een loonbeperking: we mogen per jaar maar twee miljoen Australische dollar (1,22 miljoen euro, red.) uitgeven aan lonen voor 23 spelers. We verliezen veel spelers voor weinig transfergeld.'

'Maar onze nationale ploeg is wel sterk en maakt goede reclame voor ons voetbal. Ik denk dat er daardoor steeds meer en meer Europese voetballers interesse krijgen om in Australië te komen spelen.'

De Sluitspier

Sportwereld — Sat, 14 Nov 2009 20:40:49 UT

Je denkt na een tijd in dit vak: nu heb ik het allemaal gezien. Wel neen, van de week werden weer alle records gebroken. Niks dan tafels gezien en niks dan tafelspringers.

Het begon met Chris Goossens en Rudi Kuyl. Waarbij meteen moet worden opgemerkt dat zij ten minste nog een excuus/reden hadden om op tafel te gaan staan. Kuyl als woordvoerder van Yanina Wickmayer was even wennen, maar donderdag op de persconferentie kweet de welbespraakte Antwerpenaar zich naar behoren van zijn taak.

Hij mag het mij niet kwalijk nemen, maar in de plaats van Chris Goossens had ik mij iets discreter opgesteld. Alleen gaan Goossens en stilzwijgen niet goed samen en dat heeft ook zijn charmes, vooral voor de pers. Dus haalde dokter Chris uit naar alles en iedereen en ook een beetje naar zichzelf, want hij schreef ten slotte mee aan het verdomde decreet dat zijn patiënte heeft genekt. Het was goedbedoeld: eerst het schrijven en dan de desillusie.

Daarop volgde de goedbedoelde onkunde. Het spijt mij voor de ongetwijfeld slimme mens Philippe Muyters, maar deze minister van alle belangrijke dingen en dan ook nog sport, kletste uit zijn nek. Eerst was de straf terecht, zei hij, vervolgens ging hij de beroepsprocedures tegen zijn eigen dopingadministratie sponsoren.
Caroline Gennez had ook een mening. Ze werd opgevoerd als ex-tennisspeelster. Dat was mij nog niet opgevallen, maar nu je het zegt: La Gennez zit ergens tussen Serena Williams en Kim Clijsters in. Wat precies Serena aan haar is, en wat Kim, laten we even in het midden of we krijgen de Flair op ons dak. Of nog erger: ons eigen Magazine. Gennez heeft wel recht van spreken, maar dan om een andere reden: als computer- en mailexperte bijvoorbeeld.

Er is een wet voor tafelspringers van de VLD: alleen Guy Vanhengel en André Denys mogen iets zeggen over sport. De rest kent er de ballen van, in de eerste plaats die zondagsvoetballer Sven Gatz. Die wordt nu bijgestaan door ene Peter Gysbrechts. Ook hier: populistische onzin. Waar waren jullie allemaal toen een jaar geleden werd gewaarschuwd voor de whereabouts?

Ten slotte wees iemand op het bestaan van Vuilbak-TV. Op maandag hadden ze daar de Sprekende Sluitspier op bezoek. In het eerste deel had hij het over de whereabouts. Hij veranderde de h in g en de g in h en verder vertelde hij veel onzin en wat geen onzin was, had hij gepikt van iemand die hij 's ochtends op de radio had gehoord.

In een tweede deel van zijn kanselrede gleed hij helemaal uit. Zo diep viel hij, dat iedereen die het dossier kende, alleen nog plaatsvervangende schaamte of walging kon voelen. Hij had het over de arme drommel van een wielrenner die zichzelf vorige week van het leven had beroofd.

Niemand wist precies waarom, maar de sprekende sluitspier wel. De renner had uit de biecht geklapt over dopinggebruik in het wielrennen en was daarop door het milieu kalt gestellt. Daar was hij doodongelukkig van geworden en het onnodige gebeurde. Aldus de sluitspier.

Dit is hetzelfde dossier waarin twee weken geleden een opmerkelijk vonnis is geveld en waardoor twee hoofdredacteurs en een journalist van een krant onmiddellijk 600.000 euro moesten ophoesten. De rechters hadden geen half werk geleverd: ze vergeleken woord voor woord, alinea per alinea de transcripties van de bandopnames met de gebruikte quotes en kwamen tot de vaststelling dat er non-journalistiek en doelbewust bedrog was gepleegd.

Bedrog ten koste van de lezer, ten koste van de geviseerden en ook ten koste van de getuigen. Eén van die getuigen was die bewuste renner en hij was nota bene door de sprekende sluitspier destijds in deze poel van ellende meegesleurd. Vandaag wordt de arme drommel begraven. Sinds maandag heeft slechtheid een gezicht: een dikke kop met wit haar. En een naam: Dedecker.

De laatste tafel stond donderdag in het Heizelstadion. Ze werd niet besprongen. In het midden van de tafel zat een meisje, een self made langpootmug. Ziek van een virus, ziek van ellende, verzeild in het land van Kafka, het land van de filing failures of de fout ingevulde whereabouts. Naast haar zat haar papa, al even ziek. Zijn dochter sprak een kwartier lang uit haar hart en haar buik en hij staarde voor zich uit. Haar ogen werden steeds natter en die van hem ook. En aan het eind zei ze: 'Ik wil mijn papa niet zo verdrietig zien'. De slechtheid was heel even ver weg.

In de limousine met Dennis Rodman

Sportwereld — Fri, 13 Nov 2009 13:56:38 UT

Met een bang hartje vertrok ik woensdagnamiddag toch naar het Hilton hotel in Antwerpen. Samen in de limousine met Bad Boy Dennis Rodman naar Vilvoorde rijden naar de opnames van de Laatste Show! Wat zou dat avondje brengen? Wel, de meest excentrieke basketballer aller tijden viel eigenlijk goed mee. Uiteraard is het een opvallende verschijning. Na een korte babbel en enkele foto's was het ijs in de witte limousine echter snel gebroken.

Samen met begeleider Tibo T'Joncke en nog drie anderen Amerikanen die Rodman vergezelden werd het een bijzondere aangename rit naar Vilvoorde. Rodman dronk de fles champagne in de limo echter niet op! Hij nam ze wel mee back stage en zette ze in de ijskast. De mensen van de Laatste Show hadden echter alles voorzien. De nodige bubbels en hapjes waren aanwezig en na enkele minuten kwam het showbeest in Rodman naar boven.

Piet Huysentruyt kwam even dag zeggen en wanneer ook Sting de viplounge van Rodman betrad werd ik toch eventjes stil. De opnames bijwonen van de Laatste Show was ook een toffe gebeurtenis. Zeker wanneer Rodman Sting, die normaal gezien van zijn managment niet mocht optreden, toch op het podium kreeg. De voormalige zanger van The Police bracht onvoorbereid de klassieker Message in the bottle' Een echt kippenvelmoment. Na de opnames bleef Rodman een charmante entertainer.

Enkele glaasjes later en na afscheid genomen te hebben van Sting, 'The Little Cock' (zo noemde Rodman Piet Huysentruyt) en de mensen van de Laatste Show vertrok de limousine opnieuw naar Antwerpen.

Rodman stak nog vol wilde plannen in het Antwerpse nachtleven. Ik moest echter naar het boksgala met Sugar Jackson. Sugar Jackson velde snel zijn opponent. Jammer genoeg heb ik Dennis the menace Rodman die nacht niet meer ontmoet. Toch was de ontmoeting met Rodman in onder meer de limousine een onvergetelijk moment. Vanavond speelt de vijfvoudige NBA-kampioen in het Sportpaleis. Veel internationale sterren waren al in de Antwerpse sporttempel aan de slag. Wedden dat de passage van Rodman nog lang zal blijven nazinderen.

Geen enkele topsporter verdient dit

Sportwereld — Fri, 13 Nov 2009 12:27:39 UT

Wie iets van sport kent, weet dat Albert woensdag niks verkeerd deed. De wereldkampioen reed op kop en dan mag je altijd je eigen baan kiezen. Wie voorbij wil steken, moet maar zien dat daar genoeg plaats voor is. Dat is zo in de Formule 1, dat is zo in de motorcross, dat is zo in het veldrijden. Het is gewoon een wet.

Wie iets van sport kent, weet ook dat de prestaties van Albert dit seizoen verbluffend zijn. Twaalf crossen reed hij. Negen keer werd hij eerste, drie keer tweede. Oké, er zijn heden ten dage slechts twee tegenstanders, maar die heten wel Sven Nys en Zdenek Stybar. Twee sterke atleten, zonder discussie. Als je hen driekwart van de wedstrijden kan verslaan, verdien je respect. Geen boegeroep.

Wie iets van sport kent, weet ook dat topsport een Spartaans regime vereist. Slapen-eten-trainen, slapen-eten-trainen, slapen-eten-trainen. Minstens 300 dagen per jaar. Crossers werken een hele zomer lang aan hun basisconditie. Resultaten zijn niet van belang, enkel de cijfertjes op de hartslagmeter. Het vergt karakter en passie om dat vol te houden.

Geen enkele crosser - geen enkele topsporter tout court - verdient het dan ook om uitgejouwd te worden als hij niks fout deed. Of je hem nu arrogant vindt of niet.

Ach, zeggen dan diegenen die niks van sport kennen, zulke zaken horen nu eenmaal bij de cross. Wie duizenden euro's schept met een uurtje modderploeteren, moet maar een olifantenhuid kweken. Dat is gezever. Het hoeft helemaal niet om iemand uit te schelden terwijl hij entertainment levert. Dat is niet nodig, dat brengt niks bij aan de sport. Integendeel.

Een welgemeende sorry

Sportwereld — Thu, 12 Nov 2009 13:33:11 UT

Soms kan het leven toch zo eenvoudig zijn. Beleefde excuses kunnen toch zo veel oplossen. Maar neen, er kon geen sorry af van Anderlecht en Club Brugge in de Mexicaanse Griep Saga en weer maar eens kwam de voetbalsport (onnodig) in een slecht daglicht te staan.

Ik begrijp die topclubs volledig. Het is de job van hun bestuur en hun medische staf om ervoor te zorgen dat ze hun kansen in de Europese duels zo goed mogelijk verdedigen. Je zou wat horen als zou blijken dat Club met 5 of 6 zieke basisspelers zit op het moment van de cruciale wedstrijd tegen Toulouse. 'Amateurs! Zelfs dat kunnen ze niet organiseren.'

Ik begrijp ook de voetballers zelf volledig. Hen wordt verteld dat het risico op griep groot is met al hun reizen, dat ze belangrijk zijn en dat ze zich moeten laten inenten. Topvoetballers moeten zich wel meer laten gevallen, knikken en laten - een al dan niet dikke - spuit in hun achterste zetten.

So far, so good. Zeker als de UEFA even belt met de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en die schouderophalend - voetbal qué? - zeggen dat het misschien geen slecht idee is. Want dat is wel duidelijk: de WHO heeft nooit gezegd dat die inentingen moeten.

Maar het gebeurt ook in andere landen bij andere topclubs. En ik kan me zelfs voorstellen dat men in pakweg Spanje voetbal zo belangrijk vindt dat er geen haan over kraait. Voor wie zou de voetbalgekke Spaanse supporter kiezen: voor een waardevolle Real-speler of voor een arm kindje? Ik ben niet eens zeker.

Oké, er is gebeurd wat er gebeurd is en als je de situatie daarna overschouwt: neen, het had uiteraard niet mogen gebeuren. Uiteraard heeft Marc Van Ranst gelijk. Uiteraard waren er afspraken. Uiteraard was er een griepbeleid.

Wat moet je als voetbalploeg doen als je dat ontdekt? Vooral niet zeggen 'ja, maar we willen ze ook betalen' of nog erger: ongelooflijk veel tegenwind gaan geven. Zeker als het toch maar de vraag blijft waar je op een legale manier aan die vaccins bent geraakt.

Allemaal niet doen: gewoon zeggen 'sorry, dit is een foute inschatting' en het incident was slechts een incidentje. Enkele Nederlandse topclubs deden dat en leerden het Belgische voetbal weer maar eens een lesje.

Shit happens - part 2

Sportwereld — Tue, 10 Nov 2009 08:42:36 UT

De vooropgestelde planning aanpassen en bijsturen is een
noodzakelijk kwaad in elke sport. Vaak komen ziektes of blessures roet in het
eten gooien.

Dit is ook wat zes weken geleden gebeurde met pilote Leen,
die tijdens haar eerste afdaling in Lake Placid (VS) een pijnlijke crash maakte. Hierdoor was ze genoodzaakt om even naar België terug te
keren om te revalideren. De blessure leek sneller te revalideren dan verwacht, maar
niet snel genoeg om nog op tijd aan de start te komen van de eerste “World Cup
wedstrijd” die volgende week plaats vindt in Salt Lake City.

Daarom werd er een alternatief programma in Europa
samengesteld. Eerst zou Leen enkele afdalingen maken in Winterberg om daarna
door te reizen naar Oostenrijk voor enkele “Europa Cup wedstrijden”. Ik werd hals over kop uit Vancouver overgevlogen om Leen te
vergezellen als remster.

Aangezien onze coach bij de andere meisjes moest blijven in
de VS, konden wij rekenen op de deskundige hulp van Arend Glas, de coach van
het Braziliaans bobslee-team.

Natuurlijk waren we iets zenuwachtiger dan anders want het
was belangrijk voor ons zelfvertrouwen dat we zonder te crashen over de finish
zouden komen. En dat is ook wat we de eerste dag gedaan hebben, drie goede
afdalingen! We waren natuurlijk super blij met dit resultaat en waren nog meer
gemotiveerd voor de komende afdalingen.

De volgende dag ging er een mist-wolk over de bobbaan in
Winterberg. Ook nu maakten we een goede eerste afdaling en kwamen we zonder
probleem op 4 schaatsen over de finish.

Tijdens de tweede afdaling liep het mis. We kwamen fout uit
bocht 7 en crashten hard. We bleven steken met onze ijzers in de houten
afbakening van bocht 8 en vernielden zo de volledige bocht. Twee van onze
schaatsen werden uit de bobslee gerukt. Hierdoor ben ik uit de bobslee
gevallen en kwam ik twee bochten verder tot stilstand. Leen zat wel nog in de
bob en legde bijgevolg de rest van het parcours ondersteboven af.

Leen is opnieuw geblesseerd. Zelf kwam ik er vanaf met enkel
een pijnlijke schouder. Om Leen beter te kunnen vezorgen zijn we opnieuw naar
België teruggekeerd ipv naar Oostenrijk af te zakken.

De volgende dagen zullen we tijd hebben om te revalideren en
na te denken hoe het nu verder moet…

100-dagen

Sportwereld — Fri, 06 Nov 2009 17:34:20 UT

Over exact 100 dagen is het zover, de start van de Olympische winterspelen in Vancouver.
Het is leuk om op dit moment zelf in Vancouver te zijn. Alhoewel ik hier niet zoveel van deze gebeurtenis gemerkt heb omdat we veel te druk bezig zijn met onze trainingen.

Toch hangt er een speciale sfeer boven Whistler, een kleine bergdorpje op twee uur rijafstand van Vancouver. Hier zullen in februari heel wat sporten door gaan, waaronder bobslee.
Overal worden er nog appartementen en huizen uit de grond gestampt, extra wegenwerken zorgen voor de nodige chaos, en de prijzen van de plaatselijke supermarkten en restaurants swingen nu al de pan uit.
Het ziet er allemaal nog een beetje leeg uit, maar ik ben zeker dat de verwachte 260 000 bezoekers en een portie sneeuw hier verandering in zal brengen.

Verder bleef het voor ons vooral oppassen om uit de klauwen van de beren te blijven. Tijdens de spelen zijn deze beestjes al lang bezig met hun winterslaap, maar nu lopen ze nog overal rond. Maar dan bedoel ik echt overal, zelf in de dorpskern. Daarom was er een speciale “bear-meeting” voorzien, waar ons uitgelegd werd wat we moeten doen als we oog in oog komen te staan met een beer. Eten meenemen naar de bobbaan is dus ten strengste verboden om een eventuele beer-ontmoeting te vermijden.

Ook de bobbaan is hier gevaarlijk. Niet dat we schrik hadden om een beer omver te sleeën, maar er zijn enkele verradelijke bochtjes in de track. Daarnaast is deze baan de snelste van de wereld, waar we snelheiden tot 140km/u halen. Een crash wordt dus heel pijnlijk. En crashen wordt er hier wel gedaan. Voorlopig nog niet door ons, maar de wereldkampioene heeft wel al van dichtbij kennis gemaakt met het ijs.
Hopelijk verloopt de volgende dagen alles even vlot!

Moeilijke periode...

Sportwereld — Fri, 06 Nov 2009 14:43:11 UT

Ik had me onze competitiestart dit jaar toch anders voorgesteld! Na 4 wedstrijden staan we nog steeds puntenloos op een voorlaatste plaats, al moet gezegd dat de kalender daar ook wel voor iets zal tussenzitten...
Onze eerste wedstrijd in Avellino, voorlopig samen met Siena nog de enige ongeslagen ploeg, was een grote ontgoocheling! Na een degelijke voorbereiding kwamen we maar niet in ons spel en maakten we nooit kans op de overwinning. Een week later kwam Siena op bezoek... Na een verdienstelijke wedstrijd moesten we het onderspit delven, maar toch was er een positieve evolutie te zien in ons spel! Deze lijn werd doorgetrokken de week daarna in Treviso, waar we na een beklijvende wedstrijd met 2 punten verloren!
Vorige week kregen we dan Cantu over de vloer. Een eerste overwinning moest er komen, maar ook toen lieten we al het positieve van de voorbije wedstrijden in de kleedkamer! Was het de druk om na 3 verliespartijen niet opnieuw te verliezen? Ik weet het niet... Soms zit sport raar in elkaar! Vorig seizoen eindigden we in de playoffs, en hadden we in deze confrontaties ook een 0/4! Alleen kwamen die wedstrijden toen niet achter elkaar en hadden we dus niet het slechte gevoel zoals nu! Zaterdag wacht ons opnieuw een moeilijke verplaatsing in Caserta, om daarna thuis Rome te ontvangen...
Positief blijven en hard blijven werken is dus de boodschap! Want uiteindelijk merkte ik gisteren dat er ergere situaties zijn in de sport! Toen ik het nieuws vernam van Malisse en Wickmayer viel ik bijna van mijn stoel... 1 jaar schorsing zonder positieve dopingplas, en in Yanina haar geval zelf zonder gemiste controle... Enkel in Vlaanderen denk ik dan (ik kan niet Belgie schrijven aangezien het systeem in Wallonie niet eens bestaat)! Zelf ben ik nog niet geconfronteerd met het systeem van de whereabouts, aangezien ik in het buitenland vertoef, maar ook deze zomer met de nationale ploeg werd er soms over gepraat dat het allesbehalve een gemakkelijk systeem blijkt te zijn!
Regels zijn regels, maar enig inzicht in de situatie zou ook wel mogen denk ik... Uiteindelijk wordt de actieve loopbaan van beide sporters serieus gebroken! Een 20-jarig toptalent, dat dit jaar een doorbraak heeft geforceerd en top-20 staat, verliest volgend jaar een hoop punten en moet daarna van 0 opnieuw beginnen! Een zware straf en in mijn ogen onbegrijpelijk! Al hoop ik toch dat er een kans bestaat om deze straf te herzien...

Medelijden?

Sportwereld — Fri, 06 Nov 2009 13:10:22 UT

Het enige vervelende aan de zaak-Wickmayer/Malisse is dat er duidelijk geen sprake is van dopinggebruik. Dat laatste zeggen niet alleen de betrokkenen, dat zegt ook de dopingcommissie zelf. En nochtans is het hele systeem van whereabouts net daarom uitgewerkt: om het steeds geperfectioneerdere dopinggebruik tegen te gaan.

Daarmee staat de uitspraak van het Vlaams Dopingtribunaal in schril contrast met die in de zaak-Keisse eerder deze week. Met een ruime interpretatie kan je zeggen dat de omstandigheden immers vrij gelijkaardig waren. Iljo Keisse leverde wel degelijk een positieve plas af, ontkende dat zelfs nooit, maar argumenteerde dat het allicht om vervuilde voedingssupplementen ging. De dopingcommissie (van de wielerbond) oordeelde echter dat er met de minieme aangetroffen hoeveelheden nooit sprake kon zijn van bewust dopinggebruik.

Dat laatste is (allicht) ook niet het geval voor de tennissers, maar hun dopingcommissie paste de regels zeer strikt toe.

Moeten we daarom medelijden hebben met Malisse en Wickmayer? Ik twijfel toch een beetje.

Er ging behoorlijk wat arrogantie uit van de manier waarop de tenniswereld met de affaire omging: het systeem werkt niet, een mens kan al eens iets vergeten, een tennisser reist voortdurend de wereld rond, dit systeem is onmenselijk, het gaat om een misverstand... Lees: eigenlijk kunnen ze ons gewoon niet straffen voor zo'n pietluttigheid.

Toch wel dus.

Het is niet iets waar je blij mee kan zijn dat een (allicht zuivere) tennisspeelster die er een fantastisch jaar heeft opzitten *gepakt' wordt omdat ze nalatig en hardnekkig slordig is geweest.

Maar als je doping wil bestrijden, moet je het zo goed mogelijk doen en dan is er niks mis met whereabouts. Iedereen weet dat voor een doortrapte dopingzondaar een paar minuten voldoende kan zijn om bij een controle dopinggebruik te verdoezelen. Dus moeten controles zo onverwacht mogelijk gebeuren, dus moeten elitesporters permanent traceerbaar zijn.

Ongetwijfeld is dat vaak heel vervelend, maar het behoort tot het takenpakket van de moderne elitesporter om niet alleen goed te trainen, maar ook om nauwgezet in te vullen waar en wanneer hij of zij te bereiken is voor dopingcontroleurs.

Anders Nielsen

Sportwereld — Thu, 05 Nov 2009 15:41:39 UT

'Na mijn professionele loopbaan was ik nog een tijdje actief als minivoetballer in eerste nationale en trainde ik tweedeprovincialer JV De Pinte. Maar zowel mijn ouders als mijn schoonouders klaagden dat ze hun kleinkinderen zo weinig zagen. Daarom beslisten we om naar ons geboorteland terug te keren. We wonen nu in Otterup, een klein dorpje van nauwelijks zesduizend inwoners. Heel mooi en rustig, omgeven door de bossen, vlak bij zee... Toch hadden we vooral in het begin heel veel heimwee naar België.'

'Voor het huis ligt ook nog zo'n 10.000 vierkante meter grond. Normaal werk ik heel graag in de tuin, maar tegenwoordig heb ik echt geen tijd. Aanvankelijk werkte ik als boekhouder, maar ondertussen heb ik drie andere banen. Ik ben elke dag van half acht 's ochtends tot half acht 's avonds in de weer. Ik werk als verkoper voor Boldklubben Marienlyst. Die hebben ook een voetbalploeg, maar ze zijn toch vooral bekend als de beste volleybalclub van Scandinavië. Ik moet proberen om zoveel mogelijk geld binnen te halen voor de club. Dat doen we door het organiseren van allerlei evenementen. We hadden al een woningbeurs, recent nog organiseerden we een bierfeest en straks staat het kerstfeest voor de sponsors op stapel.'

'Daarnaast ben ik ook nog assistent-trainer van de -17-jarigen van Odense, een eersteklasser in de buurt. Heel af en toe vind ik zelfs nog eens de tijd om zelf de schoenen aan te trekken. Louter voor het plezier dan, met de derde reserven van ons team. Het is niet altijd makkelijk combineerbaar, want zoals gezegd heb ik nog een derde baan. Tot juni 2010 heb ik nog een contract lopen met de Deense voetbalbond. Op ons eiland Fun sta ik in voor de begeleiding van jeugdtrainers. Je ziet, er valt genoeg te doen.'

'Met de familie gaat alles goed. Mijn vrouw Gitte werkt voor de gemeente van Odense. De kinderen kenden een vlotte aanpassing op school. Zij kwamen natuurlijk ook in een andere wereld terecht. In Denemarken gaat het er veel meer relaxed aan toe. De kinderen zijn hier ook veel vroeger volwassen. Zo vinden ze het hier niet abnormaal dat jongeren van 13, 14 jaar al op stap gaan en zelfs alcohol drinken. Maar op dat vlak proberen we toch de mentaliteit van België door te trekken. Ze doen daarom heel veel sport. Voetbal blijft het favoriete tijdverdrijf, maar ze handballen ook alledrie.'

'In België heb ik vooral contact met mijn vroegere ploegmaat Carl Massagie (een vroegere ploegmaat bij AA Gent, red.). Ik heb mijn UEFA-A diploma behaald, maar zou nog graag de Pro License doen. Misschien kan dat wel in België en kan ik later ergens als assistent in België aan het werk. Alleen mijn beperkte kennis van het Frans zou een probleem zijn. We denken nog vaak terug aan De Pinte. Als de kinderen volwassen zijn, keren mijn vrouw en ik zeker terug. Ondertussen houden we elk jaar een stemming. Recent nog was het heel spannend. Ikzelf en mijn 12-jarige dochter Simone wilden hier blijven, mijn zonen Benjamin (14) en Mikkel (10) stemden voor een terugkeer naar België. Het stond twee tegen twee. Mijn vrouw Gitte moest dus de doorslag geven. Ik kan niet kiezen, reageerde ze haast wanhopig. Uiteindelijk hebben we dan toch maar beslist om te blijven.'

UEFA ziet in De Bleeckere kandidaat voor WK-finale

Sportwereld — Tue, 03 Nov 2009 12:42:54 UT

Er is leven na Real Madrid en AC Milan. Onze landgenoot Frank De Bleeckere werd na het Champions League-duel tussen beide grootmachten nog met alle zonden overladen. Maar zie, nauwelijks twee weken later mag hij alweer aan de slag op het kampioenenbal. De Bleeckere is aangeduid voor de belangrijke confrontatie tussen Lyon en Liverpool. The Reds spelen zowat hun laatste troefkaarten uit en staan dus voor een heel belangrijke opdracht. Bovendien ligt trainer Benitez zwaar onder vuur.

Dat de UEFA precies De Bleeckere aanduidt voor een wedstrijd van dergelijk kaliber, is een statement dat kan tellen. Niet alleen kreeg de arbiter uit Oudenaarde in Bernabeu een postief rapport van de Russische waarnemer, op de koop toe spreekt de Europese voetbalbond zijn vertrouwen uit in onze landgenoot.

De Bleeckere kreeg van zowel de Spaanse als de Italiaanse media bakken kritiek. Hij had een strafschop kunnen fluiten, en keurde om onduidelijke redenen een goal van Thiago af. Voor de UEFA is hij evenwel niet storend in de fout gegaan. De onderliggende boodschap is: 'De Bleeckere is één van onze topelementen, we hebben alle vertrouwen in hem, ook als hij een keer uitglijdt over deze of gene fase.' De Bleeckere blijkt over redelijk wat krediet te beschikken bij de bobo's.

Het bevestigt meteen het vermoeden dat De Bleeckere alvast deel uitmaakt van de lijst potentiële kandidaten om straks op het WK 2010 de finale te fluiten. Al is die weg natuurlijk nog heel lang, en heeft de voormalige dassenverkoper ondertussen andere katten te geselen. Met Standard versus Club volgt zondag weer een klapper van formaat. Ook dat is opvallend: De Bleeckere krijgt tegenwoordig aan een hels tempo matchen voorgeschoteld. Eerst zat hij een maand op het WK -20-jarigen in Egypte, daarna was er dus al de Champions League. Insiders menen te weten dat het geen toeval is, maar veeleer een heuse test, om te zien hoe hij omgaat met de voortdurende druk op topniveau. Het aftellen voor de Wereldbeker is inderdaad begonnen.

Altijd leuk om Belgen te zien

Sportwereld — Sun, 01 Nov 2009 19:56:47 UT

Hallo,

Het sneeuwt in Ekaterinburg. Ik heb nu pas echt het gevoel om terug in Rusland te zijn. Ondertussen ben ik hier een maand. We zijn ongeslagen in de Russische competitie en hebben onze eerste euroliga wedstrijd tegen Vilnius gewonnen. Tegen Vilnius had ik twee Belgische supporters. Mensen die in Ekaterinburg waren voor zaken, altijd leuk om Belgen te zien! We spelen met een uitgebreide kern. En dit terwijl er nog twee speelsters ontbreken. Onze Franse spelverdeelster is gekwetst en Cappie Pondexter komt half november toe.

Het is ongelooflijk hoe basketbal hier leeft in de stad. Overal hangen er affiches om de matchen aan te kondigen. De entourage van de ploeg maakt er dan ook een echt feest van, met vuurwerk na elke overwinning. Tijdens de wedstrijd is er natuurlijk een cheerleading squad met weinig kleren aan.. Na de wedstrijd zie je auto's met vlaggen van onze ploeg rijden.. Toch wel leuk dat vrouwenbasketbal hier zoveel aandacht krijgt. Veel matchen worden dan ook op tv uitgezonden.. Morgen vertrekken we naar Kursk. De meeste verplaatsingen gebeuren met een charter. Een klein vliegtuigje voor de binnenlandse verplaastingen. In Kursk komt er dan een groter vliegtuig voor de internationale verplaatsingen. Dit is een ongekende luxe. Als we terugkomen staan de chauffeurs ons op de tarmak op te wachten. De eerste keer was ik toch wel heel erg onder de indruk. Nu nog altijd eigenlijk..

Na Kursk gaan we naar Italië, Taranto. Kathy Wambé speelt daar. Het is leuk om Kathy terug te zien in Euroliga. Hopelijk hebben we de tijd om wat bij te kletsen. Het is intussen een tijd geleden dat ik Kathy gezien heb. Taranto is Italiaans kampioen, het zal een goede wedstrijd worden.

Groetjes,

Ann

WK 2018

Sportwereld — Sat, 31 Oct 2009 20:30:03 UT

(door: Hans Vandeweghe)

In een perscommuniqué achtte Club Brugge het vorige week ondenkbaar dat er tijdens het WK 2018 géén wedstrijden zouden worden gespeeld in de Vlaamse voetbalhoofdstad Brugge. De aanleiding was de bekendmaking dat Vlaanderen tegen december zou beslissen welke twee stadions worden gekozen voor de Belgisch-Nederlandse kandidatuur voor het WK voetbal 2018 of 2022.

Club dacht dat Brugge als locatie al vast stond. Neen dus, en een beetje frustratie is hier wel terecht. Vlaanderen draait de klok terug nu er een andere regering is en de verkiezingsdruk tijdelijk weg is.

Vorig jaar nam de Vlaamse regering onder druk van de VLD een beslissing die er geen was en besloot dat het Clubstadion in Loppem kon komen, maar dan met een winkelcentrum(pje) in hetzelfde gebouw. Een headquarterszone voor nieuw aan te trekken bedrijven (urgenter voor Brugge dan een stadion, eerlijk gezegd) zou ook nog kunnen, maar dan allemaal netjes bij elkaar gegroepeerd. Zo stond het ook in het Milieu Effecten Rapport of MER.

Het stadion mag komen op de plek - in de Chartreuse-zone volledig op grondgebied Brugge - waar Club dat graag zou willen, werd gisteren nog eens herhaald. In de eerste plaats om de WK-kandidatuur geen stokken in de wielen te steken. Wat daar tot voor gisteren nooit werd bij verteld, is dat er van een 40.000 vierkante meter grote aparte shopping mall - essentieel in de Brugse plannen om het stadion te financieren - geen sprake kan zijn. Alleen blijft Club doof en blind aan die kant.

Plotsklaps reed van de week de Mercedes (Van Volcem) weer eens uit ten behoeve van Club Brugge en ontwikkelaar Uplace, maar verder dan een simpele parlementaire vraag over 'gebrek aan ambitie' kwam het Brugs windhaantje (vr.) niet. Ooit pleitte Vlaams Parlementslid Van Volcem voor één stadion op Brugs grondgebied voor Cercle en Club, maar na kennismaking met de yups van Uplace veranderde ze plots van mening.

De pijndrempel van de masochisten van het Jan Breydelstadion ligt erg hoog in dit dossier, maar dat getoeter doet eigenlijk niks ter zake. In de eerste plaats is het ondenkbaar dat het WK ooit bij ons en Nederland terechtkomt en ten tweede is een nieuw Clubstadion in Loppem bijna-ondenkbaar en àls het daar al zou komen, zal het nooit tegen 2018 af zijn. Met 'dank' aan het MER en alle juridische acties die dat zal ontlokken.

Bovendien is een beetje realisme op zijn plaats. België en Nederland die dromen van het WK 2018 dat is de nerd die droomt van naar bed gaan met Keira Knightley of Julia Roberts, terwijl die dikke van op het werk hem niet eens ziet staan. Toch zijn er dus Nederlanders en Belgen die echt denken dat wij een kans maken om het WK naar België te halen. De laatste berichten van de Vlaamse regering zijn evenwel weinig hoopvol. Er zouden twee stadions worden ondersteund, maar op het kaartje op de website van thebid.org staan Brugge, Gent, Antwerpen en Genk ingekleurd als mogelijke speelplaats.

In Gent ligt een eerste steen, maar niemand die hem nog vindt en het stadion is sowieso te klein voor een WK. In Brugge is er niet eens een onomstreden locatie, laat staan een plan of een eerste steen. Idem in Antwerpen. In Genk zou er nog wel een ringetje op kosten van de gemeenschap bij kunnen, maar dan ook voor niet meer dan de wereldpartij Zwitserland-Chili. En dan zijn er nog Luik en Charleroi en hoe efficiënt het daar gaat, is genoegzaam bekend. Brussel ten slotte zou het grootste stadion van het land moeten krijgen, maar vóór dat stadion klaar is, staan er zeven ringen op het Vanden Stockstadion.

Het dossier WK 2018 is een voorbeeld van wat de Amerikanen overreaching noemen. Doelen stellen is mooi in de sport, maar onrealistische doelen leiden tot niks, tenzij frustratie of zelfs achteruitgang. Het wordt tijd dat iemand die WK-onzin een halt toeroept. Het Belgisch voetbal is niet gebaat bij een WK, ook niet bij een kandidatuur, zelfs niet bij een soort miskraam van twee of drie nieuwe grote stadions die alleen maar marktverstorend zouden werken.

Gun Moeskroen zijn reddingskans

Sportwereld — Thu, 29 Oct 2009 15:18:17 UT

Voetbalfans uit heel het land zijn woedend. Voor het tweede seizoen op rij gijzelt Excelsior Moeskroen de competitie in eerste klasse. Standard wist pas donderdag om 16 uur dat het vrijdag in de westelijke uithoek van Henegouwen een wedstrijd moet spelen.

Het is waar dat de licentiecommissie van de voetbalbond harder had kunnen optreden. Als Moeskroen vorig jaar was opgedoekt, zouden er vandaag geen problemen meer zijn geweest.

Maar is dat niet een erg harde en ook wel dubbelzinnige stellingname? Om het heengaan van Moeskroen rouwen weinig mensen. Op verplaatsing naar Germinal Beerschot reisden er maar vierendertig supporters mee. Maar wat als morgen Anderlecht of Club Brugge hetzelfde overkomt? Gaan we dan ook roepen dat die clubs de competitie gijzelen en maar beter meteen van de voetbalkaart worden geveegd? We kunnen het ons niet voorstellen.

Niet de voetbalsupporters van andere ploegen, wel de werknemers van Excelsior Moeskroen zijn de eerste slachtoffers. Is het te veel gevraagd dat alle mogelijkheden worden benut om deze mensen aan de slag te houden? Regels zijn er om gerespecteerd te worden. En wat Moeskroen nu doet, in beroep gaan tegen de beslissing van de licentiecommissie, is perfect conform de regels van het spel.

Een andere vraag is of de huidige beheerders van Moeskroen hun spelers, werknemers en supporters geen rad voor ogen hebben gedraaid. Indien zij bij het begin van het seizoen inderdaad wisten dat het schip zou stranden, zijn zij schuldig over de gehele lijn. In dat geval kan de straf van de bond niet streng genoeg zijn.

Maar als er wel kansen op redding zijn, en alles kan volgens de regels gebeuren, zou het waanzin zijn die niet te grijpen. Al was het maar om vijftig jobs in een economisch moeilijke regio te vrijwaren.