Sportwereld

• Delen

maandag, 26 oktober 2009 om 04:58

Episch! Onvergetelijk! De mooiste cross in jaren! De Koppenberg inspireerde gisteren tot superlatieven na een uur lang spektakel voor het puntje van de stoel. Eindelijk was er eens strijd, na die wekenlange saaie Albert-dominantie - enkel doorbroken door Nys in Ruddervoorde. Met zeven man de laatste ronde in, en Bartje Aernouts die dan zelfs nog probeert aan te vallen. Da’s pas cross.

 

Er was achteraf vooral opluchting bij de veldritfans: Oef, het wordt dan toch geen saaie winter. De concurrentie mikt dan toch niet vooraf al op de tweede plaats. Albert mag dan wel oktober gedomineerd hebben, op de Koppenberg werden de kaarten herschud. Althans, daar leek het toch op.

 

Ik geloof er niet zo in. Ik denk dat die Koppenberg achteraf een zeldzame witte raaf zal blijken in een eentonig seizoen. De pikorde van de voorbije weken - Albert op één, Nys een stevige tweede, Stybar verbeten derde en de rest die nederig het hoofd buigt - zal zich snel herstellen. En in de meeste crossen bevestigd worden.

 

Waarom? Vooreerst liep het op de Bult niet van een leien dakje voor Albert. De verkoudheid vooraf, het lint-incident, Stybar die niet wou meewerken,... Details, zaken die op zich niet verklaren waarom hij niet won. Maar de puzzel viel gewoon niet zo mooi in elkaar als in Treviso of Namen.

 

Bovendien - en vooral - is de Koppenberg een geval apart. Het parcours leent zich gewoon tot een spannend verloop. Enerzijds is het loodzwaar, met tien keer die steile klim via kasseien en veld, en dat boezemt angst in waardoor iedereen krachten spaart in het begin. Anderzijds is er veel ruimte voor recuperatie. Tijdens de lange afdaling en de vlotte uitloper richting streep daalt de hartslag automatisch, waardoor iedereen relatief uitgerust aan de asfaltstrook begint. Als er dan voorin één moment getwijfeld wordt, rijden achtervolgers het gat vlotjes dicht. Iets wat gisteren meermaals gebeurde.

 

De Koppenberg is dus eigenlijk een intervalcross: inspanning-rust-inspanning-rust-... En dat speelt in het nadeel van Albert. Zijn grote troef is dat hij de inspanning langer kan doortrekken dan de rest, en daardoor de concurrentie versmacht. Als het parcours echter verplicht recuperatie inlast, valt die troef weg.

 

Andere organisatoren zouden beter leren uit het parcours van de Koppenberg. Want hoewel zo’n intervalcross een garantie is op een spannende wedstrijd, vinden we het weinig terug in Vlaanderen. Te vaak moet de hartslag een hele ronde lang tegen de limiet aanbonken, wat resulteert in steeds dezelfde uitslag: de man met de beste conditie - in casu Niels Albert - wint.

 

Pas op: Nys zal deze winter zeker nog crossen winnen. Meerdere, en vaak op een schitterende manier. En naarmate het seizoen vordert, zal hij steeds nadrukkelijker in beeld komen dankzij zijn inhoud en ervaring. Maar Albert moet - met zijn voorbereiding, klasse en inhoud - in staat zijn om de winter te domineren. Niet vergeten: hij heeft er nu al zeven achter zijn naam.

Bron: Sportwereld blogt