PeNaNa
man
-
29 jaar, Sint-Niklaas, België - Foto's (607)
- | Vrienden
- | Gastenboek
- | Blog
- | Video's
- | Shouts
Blog 34
Blog van gene
-
Dans!
Ziezo, het zit er weeral zo goed als op.
Wederom een heel jaar voorbij! 365 dagen. Als je het zo bekijkt, dan is het jaar eigenlijk weer voorbij gevlogen.
precies een jaar geleden maakte ik m’n goede voornemen bekend: “Mijn goede voornemen is dan ook dat ik van m’n leven zal genieten! Iets wat me zeker zal lukken, als alles blijft gaan zoals het nu gaat.”
Voor alle duidelijkheid: De goede voornemens die een mens maakt bij het begin van het jaar zijn gedoemd om te mislukken!
Natuurlijk is niet alles blijven gaan zoals het ging. I’m born for miserie remember?
Allereerst is de relatie (uiteraard) gestopt. M’n hartje kraakt nog steeds als ik eraan denk, maar ondertussen weet ik ni goed meer wat ik er allemaal van moet denken.
Ik ben in korte tijd te veel dingen tegengekomen, met dingen moeten leren omgaan, en dingen moeten verwerken… Als ik erover nadenk, ik voel me op dat ene jaar tijd soms 10 jaar ouder…
Ik durf zonder blikken en blozen zeggen dat ik dingen tegenwoordig heel anders bekijk. maar m’n grootste verandering was wel m’n relationeel beeld laat ik maar zeggen. Ik weet niet goed hoe ik het moet omschrijven, maar laat ik nu onlangs nog eens een boek gelezen heb dat me steeds wel aansprak.
En daar vond ik een tekst in waarin ik mezelf herkende op sommige momenten.
Ken je het boek ‘Je moet dansen op mijn graf’ van Aidan Chambers? zeker een aanrader! de tekst die me aan mezelf doet denken is de ruzie die de twee hoofdpersonages hebben, vlak voor de dood van een van de twee…
Ik ga het hier nu niet allemaal over typen. Voel me daar nu net te lui voor… Laat het je literaire verlangen prikkelen, ga naar de bib ofzo, en leen het boek uit. Als je het dan nog leest ook zal je snappen wat ik bedoel.
Het was voor mij een jaar met enorme up’s down’s die me, als persoon, hebben veranderd. Of dat vind ik toch.
Nu moet ik wel zeggen dat er meer down’s waren dan ups.
Terug single, en een halve wees zijn op 1 jaar tijd. Ik kan je vertellen dat het er allemaal niet gemakkelijker op wordt als alles in korte tijd zo op elkaar volgt.
De gebeurtenissen hebben me op de een of andere manier toch veranderd. Ik bekijk het leven tegenwoordig geheel anders. Gedaan met onbezonnen dingen, tijd om te bewijzen aan de wereld dat ik ‘volwassen’ ben. Of voor hoever je kan veronderstellen dat ik dat ben.
Voornemens voor het nieuwe jaar?
Dit jaar doe ik mee! Al is het best wel grappig aangezien ik daarnet nog maar las dat er zowat niemand is die zich eraan houd en ik er deze keer net wel voor gemotiveerd ben… Oh sweet irony!
Eindelijk ben ik eraan begonnen, mijn conditie word verbeterd. Tegenwoordig vind je me twee tot drie keer per week trg aan enkele toestellen in één van de vele fitnesscentra van Health City. een aangepast programma, nieuwe sloefkes en broekske, en weg is Janneman… op naar een gezonde geest in een gezond lichaam!
Daar komt dan nog bij dat ik terug aan het stoppen ben met roken. Neen, nog niet compleet gestopt. Maar waar ik vroeger een pakje per dag rookte, rook ik tegenwoordig gemiddeld 1 pakje per 4 dagen… zo enkel als ik in (rokend) gezelschap ben dan kan dat al eens wat meer zijn.
Dat het leven vol onverwachte wendingen zit is me zojuist nog eens duidelijk geworden. Ik open Facebook, en wie staat daar aan de deur te kloppen met een vriendschapsverzoek? Melissa! Voor hen die nooit de moeite hebben genomen om m’n halve roman van m’n vroege leven te lezen (shame on you). Melissa was de vrouw van mijn leven (nuja, zolang ik niet doorhad dat ik voor de mannen was; blijkbaar hoorde zij tot de groep mensen die dat wel door hadden). Het doet wederom deugd om te beseffen dat oude vrienden terug in je leven komen. Eerst Tanja & Kelly, nu Melissa.
En de wereld is gevuld met toevalligheden. Zo word er gezegd dat iedereen wel ergens een dubbelganger heeft. Nu moet er zo af en toe eens een rondlopen in Antwerpen. Al is dat blijkbaar wel lang geleden.
Maar zou het ook mogelijk zijn dat je ook een andere soort dubbelganger hebt?
Ik ben eerder deze week via het een of andere homo profiel dat ik heb (ja, ik heb dat, vies hé) in contact gekomen met een gekke hollander uit Katwijk Aan Zee (of all places)
Het is gewoon scary wat er allemaal niet gemeenschappelijk is. hobby’s studies, boeken, muziek, films…
Dus gaan we dat eens naderbij onderzoeken volgend weekend. Janneman is nog eens impulsief, en gaat een weekend naar daar.
Het leven is een aanschakeling van allemaal verschillende dansen. Een wals, een tango, even hakken, daarna een portie headbangen, een dodenmars, maar uiteindelijk moeten we blijven dansen.
Dat dit nieuwe jaar een ononderbroken versie van de meest aangename dans mag zijn voor iedereen die me nauw aan het hart ligt.
Beste Wensen voor het nieuwe jaar!
Grtzzzzz
Jan -
Ola España
Eindelijk! Na een jaar van zagen en sparen was het onlangs zover. We trokken naar Barcelona! Samen met Ken, Kenneth & Kevin ga ik de Catalaanse hoofdstad onveilig maken voor een volle week! En dat zullen ze geweten hebben! Kenneth en ik hebben voor deze ‘trip’ een vol jaar gespaard.
Maar laat ik bij het begin beginnen. Een vrij logische volgorde, al zeg ik het zelf (^^,).
Dinsdag had ik nog een vroege shift, die ik wijselijk verkorte met enkele uren, die laatste dag was er teveel aan. Na het werk trok ik vol twijfels naar Mechelen, om nog een paar uurtjes door te brengen bij Steven. Na nog een middag zalige verliefdheid en spijt dat ik hem een week moet achterlaten kwam dan het gevreesde uur waarop we afscheid van elkaar moesten nemen. Een laatste kus, een laatste knuffel, en onze wegen scheidden zich. Stilletjes kijk ik nu al uit naar het moment dat ik terug bij hem ben. (eigenlijk wel fijn om dat allemaal terug te voelen trouwens)
In het station van Mechelen treffen Ken en ik elkaar aan. En uiteraard duurde het niet lang voor we onze fotocamera’s boven haalden.
Kevin en Kenneth zouden met de trein vanuit Antwerpen aankomen, en we zouden er daar ook op stappen. Eens we op die trein zouden zitten, was er geen weg terug. Dan zou het plezier beginnen, dan begon mijn eerste echte reis in een kleine 10 jaar.
Voorzien van Cava en onverwacht gezelschap op weg naar Brussel zetten we een fantastische start van onze vakantie! De luchthaven is een heel gedoe. Daar inchecken, daar controle van het ene, daar controle van het andere. Zelfs de schoenen moesten uit voor de veiligheidscontroles. Ik beeld me in dat er ooit eens een vlucht word georganiseerd met allemaal leather daddy’s, die daar dan allemaal gaan neerzitten om hun boots uit te doen. Het idee alleen al is hilarisch!
Na een halve marathon zijn we dan eindelijk aangekomen bij de allerlaatste gate, A69 (dat nummer kan gewoon geen toeval zijn!) en na nog even wachten mogen we dan aan boord van ons vliegmachine. Spontaan kwam Eddy Wally bij me op.
Ik moest me inhouden toen de stewardessen de veiligheidstoestanden stonden uit te beelden. Degene die vlak voor me stond, was steeds verkeerd. Of ze liep voor, of ze liep achter!
Na al die formaliteiten moesten de MP3 spelers uitgeschakeld worden, en begon het toestel het geluid van een koffiemolen te maken. (ik zweer het ik dacht echt dat ze koffie aan het malen waren) En dan gingen we zachtjes maar zeker de hoogte in. Jammer dat ik niet aan het raampje zat. Ik denk dat ik een hele tijd gefascineerd zou zitten kijken hebben. Bij het draaien van het toestel aan de eerste afslag naar links kon ik een blik werpen langs de ruitjes, en zag ik aan de ene kant de wolken, terwijl aan de andere het atomium kleiner en kleiner werd in de ogen van menig bewonderaar.
Na een cava gedronken te hebben (hey, ik vloog voor het eerst! ) en een tijdje in m’n boek te lezen gaan de lichten uit, naar het schijnt is dat standaard procedure bij het landen. Na wat schokken en daveren stond het toestel aan de grond, en stonden we in de (prachtige) luchthaven van Barcelona!
Na even zoeken, en de broodnodige nicotine voor Kevin en mezelf stappen we op de nachtbus die ons tot aan de halte Univeristat brengt! Nog even stappen onder leiding van Gids Kenneth (die blijkbaar een google maps freak geworden is) en we staan aan ons appartement.
Het appartement dat we gehuurd hebben is in 1 woord AF! Extreem ruim, en met een hoop Ikea meubels en oudere dingen die de eigenaar waarschijnlijk ergens bij een opkoper heeft gevonden ‘gezellig’ ingericht!
De internet aansluiting is blijkbaar naar de knoppen, maar uiteindelijk hebben we dat nu niet echt broodnodig. M’n blog’s kan ik typen op een van de laptops, en desnoods, een stad als Barca zal her en der wel een internetcafé hebben zeker? Maar Lang leve Oriol, die was zo vriendelijk om ons te redden met zijn kennis van internetaansluitingen!
We verblijven vlak in het bruisende hart van de metropool! Op wandelafstand van de befaamde Ramblas en de homobuurt. It’s a perfect gay place! Shoppen en uitgaan, wat heb je nog meer nodig? (behalve dan op tijd en stond enkele uren slaap)
Nog snel iets gaan eten, en dan even naar een van de bars die zich op wandelafstand bevinden!
En dan een zalige nachtrust tegemoet…
Onze eerste dag starten we met een bezoek aan Ovlas een kleine klerenwinkel, waar je blijkbaar zowat de hele kleerkast van de film Brüno kan terugvinden. gelukkig hebben ze hier ook nog normale kledij! Nuja, normaal… aanvaardbaar. Met als gevolg dat ik er uiteindelijk een short en een ‘marcelleke’ heb gekocht.
Dan zijn we maar verder de stad in getrokken. In de verdere dagen bezochten we La Plaça de Catalunya, La Rambla, La Boqueria, Montjuïc, de Sagrada Familia, Barri Gothic.
Een uitstapje naar de gay town aan de catalaanse kust mocht niet op ons palmares ontbreken dus zijn we zaterdag naar Sitges getrokken. En hetgeen ik me er nog het beste van herinner is dat ik er enorm veel blote tieten heb gezien. Blijkbaar zaten we op het verkeerde strand, maar de hitte weerhield ons ervan om een ander strand te gaan opzoeken. Het water zal wel overal even fris geweest zijn zeker…
Uiteraard hebben we ook het nachtleven van Barcelona aan een uitgebreid onderzoek onderworpen. Iets wat op zich niet echt moeilijk is, aangezien hetgeen wij al tot de nacht zouden rekenen, daar nog maar avond is. Om iets te beleven moet je dus wel in de latere uren de deur uit.
Best wel grappig zo ’s nachts hier in de buurt rondlopen. Je komt veel mensen tegen, maar ik schat dat een kleine 20 % ofwel mannen zijn die je drank proberen te verkopen, en sommigen laten weten dat ze ook ‘candy’ en ‘gras’ bij zich hebben. Ik denk niet dat ik er een tekening bij moet maken wat dat is. Anderzijds lopen hier enorm veel ‘meisjes van plezier’ rond. Zelfs aan onze deur. En plezierig zijn ze wel, om te bekijken! Menig avond kon gevuld worden met op het balkon te staan en de ‘verkoopstechnieken’ van deze carrière dames te observeren.
Onvoorstelbaar hoe vindingrijk die dames zijn.
Enkele van de gebruikte technieken:
- man komt voorbij, grabbel gewoon zijn arm vast en versier hem terwijl je aan zijn arm loopt. Laat de arm gedurende de eerste twintig meter zeker niet los.
- spring voor de man en druk zijn neus direct in je boezem. (opgelet: verstikkingsgevaar!)
- Smijt je been voor de argeloze man en sla het rond zijn heupen. Wring het nadien zo dicht mogelijk!!!
Blijkbaar vinden velen van die 20 % dat ik een hetero sex/drugsverslaafde ben, want toen ik onlangs alleen op straat rondliep kreeg ik meerdere malen de vraag of ik geintreseerd was in coca, en menig dame begroete me met: ‘ola Amor, Vamos?’ (prolly fout geschreven)
Al bij al, Barcelona is een prachtige stad, en zeker de moeite waard om te bezoeken. Al is deze week wel te kort geweest om alles te gaan bekijken. Met andere woorden, ik zal Steven maar al voorbereiden dat we er ooit nog eens terug heen gaan. Want ook al was ik hier met de beste vrienden die een mens zich maar kan voorstellen, ik heb hem enorm gemist, en kijk al uit naar het moment dat ik terug bij hem ben!
Barcelona adiós, hasta la próxima vez -
Un año sin amor
Vrije vertaling: Een jaar zonder liefde.
Het is de titel van een film die ik ooit ben gaan kijken met ‘Hij-Die-Niet-Genoemd-Mag-Worden‘. Ik vond de film destijds prachtig, maar heb hem tot afgelopen weekend nooit op DVD gevonden…
De film gaat over Pablo, een jonge seropositieve (homo) schrijver. Hij is het helemaal beu: liefjes zoeken via advertenties en teren op zijn vaders geld. Zijn job als leraar en zijn boeken brengen nauwelijks iets op. Tot een introductie in de SM-wereld zijn leven compleet verandert. Pablo herleeft en vindt zijn creativiteit terug.
op een of andere manier vind menig onderdeel van de film terug bij mezelf.
Een jaar zonder liefde. Voor mij was het eerder 20 maanden. Ja, ik heb sinds die duistere 27ste oktober, een vrij bewogen tijd gekend. Zoals wel geweten is, had ik mezelf er al bij neergelegd dat ik waarschijnlijk de rest van mijn leven ‘alleen’ zou doorbrengen.
OK, ik had nu en dan wel eens een flirt, en sommige mensen daarvan behoren ondertussen wel tot mijn vriendenkring. En echt alleen zou ik nooit zijn; vele mensen hebben me in die tijd bewezen dat ik steeds op hen kan terugvallen wanneer ik het nodig zou hebben.
Ik was me ervan bewust dat ik in de verdere loop van mijn leven meestal alleen zou ontwaken.
Dat was toch mijn idee tot de Antwerp Pride onlangs!
Na een hele dag en nacht wou ik in feitte gaan slapen. Dus ging ik op zoek naar kevin, aangezien die (wederom) zo vriendelijk was geweest om me te laten chrashen. Nog in volle euforie laten ze kev & co me duidelijk merken dat ze niet achter het idee staan om al te gaan slapen, en nemen me zonder pardon mee naar Rubzz. Uiteraard tref ik daar een massa bekenden aan, en mede dankzij een enorme hoeveelheid red bull geraak ik terug in feeststemming, en laat de anderen op den duur gaan slapen.
Ik had gedurende de ochtend mijn oog laten vallen op een kerel, ik had hem nogal gezien, maar steeds bleef ik stil bij de mensen die ik kende en vertrouwde…
Tot hij die ochtend zelf op me af stapte, en me aansprak. Kort nadien verlieten de laatste bekenden de bar, en stond ik voor een dilema… Vertrok ik ook? Of bleef ik nog, in de hoop hem terug aan te kunnen spreken?
Gelukkig ben ik nog gebleven! M’n vrienden waren nog geen 5 min buiten, of hij kwam terug om een vuurtje te vragen. En het ijs was gebroken!
Tegen de tijd dat ik de bar verliet wisten we al vrij veel van elkaar. Bleek dat we in dezelfde sector werken, er dezelfde uitgangsgewoonten op nahielden, en nog vele gelijke intresses hebben.
Eerder viel ik steeds op jonger, hij eerder op ouder. Maar toch vond ik het jammer dat we uit elkaar gingen.
Op weg naar Kevin vervloekte ik mezelf dat ik het lef niet had gehad om hem zijn nummer te vragen, dat ik zo dom was om te geloven dat ik hem wel snel terug zou tegen komen. Zo’n geluk overkomt mij toch niet.
Het zal menig persoon wel reeds zijn overkomen, dat je op den duur zo lang wakker bent na een nacht uitgaan, dat je beter kan wakker blijven, om je dag nacht ritme ietwat stabiel te houden.
Tegen de tijd dat we uit elkaar gingen was het al twee uur ofzo, dus kon ik beter wakker proberen blijven en ’s avonds op tijd gaan slapen.
Dus in plaats van te gaan slapen trok ik nog terug naar de Oink. Uiteraard was het tooggesprek van de dag hier niks anders dan falcom fair en dance pride. Voor zover ik ertoe in staat was nam ik enthousiast deel aan het gesprek. Af en toe stapte er nog eens een klant binnen. En bij elke klant dacht ik nog: “Zou ‘hij’ niet nog komen?” En 5 min later kwam hij wel degelijk binnen.
En toen?
Toen klapte ik dicht. Een grote muil, maar een klein hartje…
Mijn hart sloeg enkele slagen over wanneer hij me na een tijd moet opgemerkt hebben, en me kwam aanspreken. M’n lichaam schreeuwde langs de ene kant moord en brand, aan de andere kant verplichte het me om me te laten gaan, al m’n blokkades te laten vallen, en mezelf mee te laten glijden met de stroom.
Scénes van die dag spelen zich voor me af, als een franse film. Alles door elkaar, niet in goede volgorde. en vertraagde beelden voor sommige delen, en herhalingen voor de beste en meest verwarrende stukken waarover nagedacht moest worden.
Het grootste deel van de weg legden we in stilte af, het betekende dat we samen konden zijn en niet ons best hoefden te doen omde goede woorden te vinden. De verkeerde woorden hadden op dat ogenblik alles kunnen verknoeien.
Keer op keer draaide ik mijn gedachten video af. elke keer maakte ik die ik ben de ik die ik was een betje losser van de ik die ik ben.
Een rilling, angst voor gevaar?
Hartstocht? En/of?
kies maar: gevaar in jou? hartstocht in mij?
‘Je moet dansen op mijn graf - Aidan Chambers’
Ondertussen vormen Steven en Ik drie weken een paar zoals men dat noemt. En desondanks het feit dat we onszelf en elkaar steeds eraan herinneren dat we alles stap voor stap doen, durven we op tijd en stond al eens verder kijken, en wegdromen bij de dingen die we zouden willen hebben/doen.
Hoe het allemaal verder zal verlopen is voor iedereen een groot vraagteken, maar… Ik heb er een goed gevoel bij. Steven is ergens in geslaagd wat in de afgelopen 20 maand niemand zelfs maar een kans voor gekregen heeft. Iets waarvan ik dacht dat het nooit meer iemand zou lukken. Hij is tot het diepst van mijn zijn geraakt. En wonder boven wonder hoop ik dat hij daar voor eeuwig mag blijven.
-
Antwerp pride 2009; een mengelmoes van gevoelens
Vorige week kleurde Antwerpen roos (en andere kleuren die je terugvind in de regenboog). Velen van de vlaamse holebi’s hadden zich voorbereid op een weekend gevuld met feesten en plezier. Maar reeds de eerste dag kregen we een domper op onze feestvreugde…
Een weekend dat een hoogstoet moest worden voor de Holebi’s overal ter wereld, ging van start met het abrupte afscheid van een van de vlaamse holebi iconen.
De plotse dood van Yasmine kwam als een donderslag in het water. Haar privé problemen werden haar jammer genoeg teveel. En ze zag duidelijk geen andere uitweg meer. Ik hoop dat de dagen gehuld in verdriet en pijn nu plaats maken voor een eeuwige meisjesnacht.
Ik kreeg het onverwachte nieuws te horen terwijl ik met enkele vrienden aan het genieten was van een terrasje in Antwerpen. We stonden klaar om het weekend van de Antwerp pride met veel plezier in te zetten. Doch kwam dit nieuws aan als een donderslag bij heldere hemel.
Persoonlijk kan ik haar beslissing heel goed begrijpen. Aangezien ikzelf destijds meerdere malen met het idee heb gespeeld. Maar eerder bang was om het ook te durven doen.
Na een moment van bedenken besloten we om het weekend niet te laten verstoren door Yasmine’s keuze, en stapte ik op de bus voor ‘Popi’s Hysterical City Bustour‘
En zoals beloofd was, in plaats van een historische rondrit werd de rondrit dit jaar hysterisch! P.P. de ‘knappe’ zus van Popi eigenaar Johan, gaf ons ,desondanks haar jarenlange Coma (waardoor ze een overduidelijke baardgroei door had gekregen), een vrije interpretatie van de geschiedenis van Antwerpen, maar dan wel door een roze bril gezien!
Wist je zo trouwens dat Brabo en Antigoon de grondleggers waren van het Antwerpse Homo leven? Had Antigoon hem maar niet bedrogen met de Antwerpse burgervader, dan had hij zijn hand nog mogen bijhouden…
Gedurende die tochwel ietwat bizarre uitleg (waarbij menig persoon bijna een natte broek had) werden de glazen gretig gevuld en schuimde de bubbels vlot van glas naar mond.
Uiteraard had deze overvloedige vrijgevigheid van Popi als gevolgd dat menig deelnemer aan deze busrit misschien net iets teveel promille had.
Maar dat kan enkel de feestvreugde bevorderen, dus zijn we na een geweldige busrit met enkelen nog getrokken naar de welbefaamde Sinksenfoor!
Vrijdag werd het dan weer een ietwat ruigere dag! Leather dady’s, sportswearfreaks en rubbernichten van overal verzamelden zich voor de derde editie van A hard Night.
De organisatie van deze fetish hoogmis had voor deze derde editie de kelders van de bekende D-Club geruild voor een loods op de Antwerpse Linkeroever. Om de verpichte reis naar de andere scheldeoever de verlichten werd er dan ook gezorgd voor aangepast vervoer! Of je reed mee met een shuttle taxi die de hele nacht heen en weer reed tussen de boots en de locatie, of je maakte gebruik van een van de zeven harley’s die ter beschikking waren. Een van de bestuurders moet veelvuldig de vraag gekregen hebben of hij niet mee naar binnen ging. Want hij was gewoon om op te eten. Maar ik dwaal af…
Een klein labyrint en je stond op een best wel leuke dansvloer. De speelruimte daarentegen was minder. ergs smalle doorgangen, en weinig speelgoed was mijn eigen opvatting, en die mening werd blijkbaar door meerderen gedeeld. Nietemin ben ik er stellig van overtuigd dat menig mens zich wel zal teruggetrokken hebben daar.
Ikzelf heb het die nacht niet al te laat gemaakt, en heb gretig gebruik gemaakt van de gastvrijheid die me werd aangeboden, en bracht de nacht door in Antwerpen!
Zaterdag zou het namelijk terug vroeg dag zijn, aangezien ik dan mee ging helpen op het tweede hoogstaand event voor de fetish liefhebbers. Op het plein vlak voor de Oink club vond de tweede editie plaats van de Falcom Fair!
Ondergetekende had zich hiervoor al reeds lange tijd geleden opgegeven als vrijwilliger, maar moest twee weken geleden verstek laten gaan omwille van een onverwachte operatie in de lies. Bleek achteraf dat ik wel nog iets zou kunnen doen, en met veel goede moed ben ik dan toch maar mijn aanwezigheid gaan verzorgen, al had ik soms het gevoel dat ik er niet echt veel kon doen. Maar met m’n camera in aanslag kon ik me nog ietwat nuttig maken en een reeks foto’s maken!
Falcom fair had overduidelijk meer bezoekers dan de eerdere editie. Mede dankzij het betere weer, en de grotere naambekendheid zagen de standhouders meer geïntreseerden opduiken, en hun verkoop stijgen tegenover vorig jaar. Opvallend was de stand van de nieuwe zaak in Antwerpen Plan B, welke pas 16 juli haar deuren opent, reeds aanwezig was met een klein assortiment van hetgene je in de winkel zal kunnen terug vinden.
Net als vorig jaar was ook de internet shop Venus Eromedia terug van de partij met een groot deel uit hun collectie! Niet hadden ze leuke spullen bij, maar deze standhouders waren daarnaast nog eens zeer gezellig, en geweldig om op een kalm moment eens een praatje mee te maken.
Maar mooie liedjes duren niet lang, en een geweldige dag vloog voorbij!
Falcom fair brak de kramen om 22u af, maar tegelijkertijd barste om de hoek een feest van jewelste uit! Oink Club en de mensen van Falcom fair konden trots de tweede editie van de Dance pride. En ze hadden reden om trots te zijn. In het gehuurde pand vonden ze een perfecte locatie voor dit evenement dat zeker niet moest onder doen voor andere festiviteiten die er in de stad bezig waren! De DJ’s gaven het beste van zichzelf. Waarbij Jack Chang zichzelf een paar keer een beetje te ver liet gaan, met een korte stroompanne tot gevolg… Geen enkel probleem echter, want de menigte feeste vreugdevol verder, en ik? Ik keek, en zag dat het goed was.
Na een reeds enorm geweldig (en vooral uitputtend weekend) ging ik dan nog iets drinken in de Rubzz. Een beslissing die ik oorspronkelijk niet wou nemen, maar na enkele uren bleek dat ik blij mag zijn dat ik geweest ben.
Een mens leert nu eenmaal niet elke dag iemand kennen waarmee het enorm goed klikt.
diep in mij ben ik betoverd
diep in mij door jouw veroverd
doe jij me dromen
maak jij me vrij
kom voel het bloed
sneller stromen in mij
zo diep in mij,zo diep in mij
Kortom, het weekend van Antwerp Pride 2009 was een weekend met verdriet, rouw, plezier, en verliefdheid!
Op naar een volgende editie! -
Some dreams can't be...
And still I dream he’ll come to me
That we will live the years together
But there are dreams that cannot be
And there are storms we cannot weather
I had a dream my life would be
So different from this hell I’m living
So different now from what it seemed
Now life has killed the dream I dreamed.
Zo enkele weken thuis zitten en alles eens deftig op een rijtje zetten kan zo zijn gevolgen hebben. Een mens komt terug op beslissingen, neemt er nieuwe, en verandert z’n leven.
Zoals de tekst zegt; Ik had me drie jaar geleden een heel ander verloop van m’n leven voorgesteld.
Het is ondertussen wel reeds geweten dat ik niet echt meer vertrouwen heb in een relatie op dit moment. De liefde waar een mens zo naar hunkert heb ik ondertussen kunnen terugvinden in de relatie die ik heb met m’n vrienden. Met m’n echte vrienden! De mensen die de rots zijn waar ik een kathedraal op zou kunnen bouwen. (maar ik doe het niet zolang de kerk zich zo homofoob blijft gedragen)
De laatste tijd had ik twijfels. Twijfels of ik nog wel thuis hoor hier in Sint-Niklaas. Aan de ene kant heb ik iets van ik zoek me iets anders, en verhuis. Antwerpen zou dan de meest voor de hand liggende plaats zijn. Maar ook emigreren is me in het hoofd gekomen. Frankrijk, Nederland, Duitsland (ja ken, ik weet het), … Het zijn allemaal landen die me intrigeren. Landen waarvan ik denk dat ik er zou kunnen leven.
Gewoon alles hier inpakken, en op goed geluk vertrekken. En een geheel nieuw leven opbouwen! Geen begin op een propere lei, maar een geheel nieuwe lei!
Het idee op zich trok me meer en meer aan. Ik heb zelfs zitten zoeken wat het leven daar overal kost. (en ik kan zeggen, België is nog duur)
Maar de eenzaamheid die ik daar zal hebben schrikt me af. Niemand kennen daar, terug mensen moeten leren kennen… Waarom zou ik dat gaan doen. Waarom zou ik dat doen terwijl ik hier zeker kan zijn van de echtheid en genegenheid van m’n vrienden? Waarom zou ik vertrekken, terwijl ik hier alle steun en toeverlaat heb die een mens maar zou nodig kunnen hebben?
Dat idee is ondertussen dan maar terug geklasseerd. Maar nog niet vergeten.
Het idee dan om nu reeds naar Antwerpen te verhuizen…
Ik zal er vlakbij m’n vrienden zijn daar. Maar daarmee verlaat ik definitief mijn geboorteplaats. Keer ik mijn rug naar mijn familie, een familie die me de laatste jaren door dik en dun is blijven steunen.
Dan verlies ik de band met mezelf een beetje denk ik. Hier ben ik beginnen beseffen wie ik ben. Hier ben ik gegroeid tot wie ik ben. Hier ben ik geboren, hier ben ik getogen. Hier wil ik momenteel blijven!
Met andere woorden: tot nader order blijf ik waar ik ben. Al dan niet met een nieuwe roommate!
Sint-Niklaas is m’n thuis, en zal dat de komende tijd nog blijven. -
De crisis is voelbaar in elke sector
de tabakshandelaar is de sigaar
de bakker verdient zijn brood niet meer en
de herenmode is de das omgedaan
de lampenwinkeliers zien de toekomst duister in
en de scheepvaart is de wind uit de zeilen genomen
de timmerman weet niet meer van welk hout pijlen maken
menig houthakker heeft er net het bijltje bij neergelegd terwijl
de kousenfabrieken er geen gat meer in zien
de horlogemakers zouden de tijd willen terugzetten en
de confectie-industrie moet er een mouw aan passen
de tuinders heeft men knollen voor citroenen verkocht
en de binnenschippers zijn aan lager wal geraakt
de chauffeurs zijn de macht over het stuur kwijt omdat
de wegen aan belasting bezweken zijn
de wielrenners weten niet meer rond te komen
en de badmeesters kunnen het hoofd niet meer boven water houden
de bierbrouwers moeten uit een ander vaatje tappen en
voor vele bioscopen valt het doek
de kwekers zitten op zwart zaad
de schoorsteenvegers komen op straat te staan
en de stratenmakers kunnen wel op het dak gaan zitten
de mijnbouw graaft zijn eigen graf en
de N.M.B.S. is het spoor bijster
bij de luchtvaartmaatschappijen hangt er nog heel wat in de lucht en dat terwijl
de metselaars in de put zitten en
de caféhouder het zat is
de kapper zit met zijn handen in het haar
de boeren zijn uit het veld geslagen en winnen zeker geen veld meer
de helderziende schemert het voor de ogen..............
zou het helpen als de wapenindustrie inzag dat er geen schot meer in de zaak zit??? -
Liefde is...
Zondag kwam ik na een heel leuk weekend terug naar huis. Op weg zag ik iemand een boek bekijken met de wereldberoemde prentjes van ‘Liefde is…’
Al meer dan een jaar maak ik die korte zin af als: ‘Liefde is onbestaande!’ Maar deze keer bedacht ik mezelf, en vraag ik mezelf af: ‘Wat is liefde nu eigenlijk?’
Zoals de lustige lezer van mijn schrijfsels ondertussen wel weet ben ik na m’n laatste relatie in een zwart gat gevallen. En heb ik sindsdien geen vertrouwen meer in het begrip ‘liefde’ of toch niet in een liefde voor het leven. Liefde is een vals gevoel vind ik, het is niets meer dan een versterkt gevoel van vriendschap, een tijdelijke versterking van een band tussen twee mensen die je op dat ogenblik de meest ‘idiote’ dingen laat zeggen en doen. En ik vertrouwde mezelf erop dat ik mezelf van dat gevoel zou kunnen weerhouden.
Ik ging helemaal akkoord met een quote uit Queer As Folk: ‘Love is something that straight people tell themselves they’re in, so they can get laid. And they end up hurting each other, because it was all based on lies to begin with.’ Beter nog, ik verlengde het zelfs naar iedereen.
Blijkbaar werkt het dus anders. In nuchtere toestand lijkt het me vrij goed te lukken om een eventueel sterke drang om affectie te tonen te vermijden. De mensen waarvan ik weet dat ik erop kan rekenen waar ik een sterke band mee heb, die mensen krijgen enige vorm van affectie van mezelf. Andere mensen moeten maar hun best doen om me zover te krijgen…
Soms kan je iemand ontmoeten, heel onverwacht! Met wie je een soort klik hebt. Een klik die je niet kan beschrijven, een klik die ervoor zorgt dat je een hele tijd elkaar in de gaten houd. Waardoor je naar de andere word getrokken. Een klik die je als het ware naar de andere toezuigt, in de hoop er op de een of andere manier contact mee te maken. Nu ik ga hier nu niet de schijnheilige uithangen. De plaatsen waar ik kom zijn zeker niet de plaatsen waar je dan gewoon aan een tafeltje gaat zitten. Enige ‘erotische’ drang kan daar wel plaats vinden (ik laat je zelf maar fantaseren welke soort klik je dan kan krijgen).
Voor de mensen die het niet doorhadden: ik heb voor het eerst sinds lang zelf nog eens zo een klik gehad. De drang om dichter bij die ene te komen. En de grootste verassing van allemaal is nu nog, op de een of andere manier heb ik het zelfs klaar gespeeld om ook de andere in de gaten te kunnen houden, om naar hem toe getrokken te worden, naar hem toegezogen worden (ja!) en heb dus ook contact gemaakt.
En voor het eerst in lange tijd heb ik me vrijwel direct enorm goed gevoeld ik de nabijheid van iemand die ik net voor het eerst heb ontmoet. Was het omdat ik nu net iets teveel binnen had of niet? ik heb er geen flauw idee van. Feit is dat ik dus mijn emoties terug ietwat makkelijker heb laten zien.
Gedurende de dag hebben we vanalles gedaan. Na een hoop te zeveren en de nodige ’spelletjes’ gespeeld te hebben heb ik zelfs m’n grootste geheim reeds aan hem verteld. Een geheim dat ik zelfs in de ‘anoniemiteit’ van deze blogs nog nooit heb prijsgegeven. Een geheim dat enkel de mensen weten die ik met hart en ziel vertrouw.
Nu is de grote vraag nog of dat iets positief is of niet.
Een tweede vraag is wat dit uiteindelijk zal betekenen? Voor mij dan. Betekent dit dat ik desondaks ik het ergens niet echt wil toch gevoelens aan het tonen ben die ik eigenlijk niet echt meer wou tonen.
Stel ik me nu terug zwakker op?
Ik moet ondertussen wel al toegeven dat liefde zeker bestaat. Al is het voor mij nog steeds iets waar je aan moet werken. Het is een band die je moet verdienen. Maar dan krijg je weer mensen te horen die spreken van liefde op het eerste zicht. Wat in godsnaam moet ik daar dan van denken.
Afgelopen nacht had ik een droom. Een droom die me de hele zondagochtend en dag opnieuw liet meemaken. Om de een of andere reden werd ik deze ochtend met een enorm goed gevoel wakker…
Ik kan me terug elke streling,
elk woord
en elke blik herinneren…
en kijk vollop uit naar de volgende ontmoeting… -
No excuses, no apologies, no regrets.
Velen kennen de serie Queer As Folk wel. De ene heeft ervan gehoord, de andere was niet van de beeldbuis weg te slaan!
Het verhaal van vrienden. Die leven in het holebi milieu van de VS. (ja, je hebt ook een britse reeks, maar daar heb ik het nu dus even niet over)
In de reeks komen verschillende personages aan bod (suprise!). En een van hen is: Brian Kinney.
Brian word in de eerste reeks geportreteerd als de rijke van de hoop, die er zich niet voor inhoud elke mogelijke sexuele scharel die hij ziet zitten, ook mee te scharrelen. Een man bij wie emoties geen vat hebben. Of zou moet het toch lijken.
Diep in zijn hart draagt hij enkele mensen mee die hem op emotioneel vlak kunnen kraken, maar voor wie hij alles zou doen als ze maar gelukkig zijn! Zelfs al wil dat zeggen dat hij dan definitief uit het plaatje moet verdwijnen! Uiteraard gebeurd dit nooit zoals hij plant, en raakt hij nooit de mensen die hem dierbaar zijn kwijt. Of toch niet voor lange tijd!
Gedurende de hele reeks zien we hem dichter bij groeien naar Justin. Een jongen, letterlijk, minderjarig die z’n hart verloren heeft aan deze player. En die tot veel bereid is om zijn ‘liefde te winnen’ iets dat hem uiteindelijk lukt.
Om de een of andere reden vergelijk ik mezelf met hem! Soms krijg ik de indruk dat ik zowat het karakter heb van hem. Ik zie mezelf steeds alles doen voor vrienden, voor het goede doel. Omdat het mezelf voldoening geeft. De wetenschap dat ik misschien iets goed gedaan heb voor iemand anders, voor de mensen die na mij zullen komen, dat geeft me een goed gevoel.
Dat goed gevoel heeft me reeds veel dankbaarheid opgeleverd van mensen. En ook ruzies met mensen die beweren dat ik niet steeds naar anderen mag kijken, niet steeds moet denken aan het welzijn van hen die na me zullen komen. Maar eens moet gaan denken aan mijn eigen toekomst!
En ergens weet ik dat ze gelijk hebben, maar toch…
Ik kan het niet laten m’n mond open te trekken wanneer ik het gevoel heb dat ik dat moet doen! (voor de vetzakken onder jullie, neen, niet op die manier!)
Mijn leven lijkt in veel opzichten op dat van Brian, al zeg ik het zelf. Ook ik ben iemand die zichzelf meerdere malen opzij schuift, om ervoor te zorgen dat de mensen rondom zichzelf gelukkig zijn. Ik heb nu wel niet de middelen die Brian heeft (Geld maw) maar ik stel m’n eigen problemen steeds opzij, en zal een ander wel helpen.
Het erge is dan dat ik anderen steeds zeg dat ze dat niet mogen doen, en eens een keertje aan zichzelf moeten denken.
Om de een of andere bizarre reden kan ik mezelf er niet toe verplichten om dat zelf te doen.
In het leven gebeuren vele dingen. Leuke, minder leuke, en ronduit verschrikkelijke! Ook bij mij is dat het geval. De leuke dingen kan ik tegenwoordig delen met mensen die me heel nauw aan het hart liggen, en waarvan ik durf hopen dat ik ze nooit kwijt kan raken!
De minder leuke komen soms wel eens ter sprake, maar ik die wil ik vaak niet bespreken. Uit angst? of om een andere reden…
De verschrikkelijke dingen deel ik met een aantal mensen, en eens ik er klaar voor ben, dan licht ik misschien nog anderen in. Al gebeurd dat wel vrij snel, aangezien er dan blijkbaar grote neonletters rondom mij verschijnen die duidelijk maken dat ik in feitte een rondlopende hoop elende kan zijn.
In mijn leven heb ik reeds veel uitgespookt en meegemaakt. Sinds ik mezelf erbij heb neergelegd dat ik vrijgezel ben. Heb ik ook besloten dat ik mijn libido niet teleur moet stellen met het belachelijke idee dat het ik enkel ‘aan mijn trekken’ kan komen met hulp van de handleiding. Ook als vrijgezel is het mogelijk om datzelfde libido niks tekort te laten komen (of toch niet zoveel als men zou verwachten van een platonische vrijgezel)
Het leven word vaak ingewikkeld gemaakt omwille van de sexuele sfeer waarin mensen zich bevinden. Sex kan vaak het moment zijn waarop je je verbonden voelt met iemand, zoals je met niemand anders zou kunnen. Tegelijk kan sex gewoon een moment zijn waarop je gewoon jezelf even moet ontladen.
Ik ben geen heilige boon, verre van zelfs! Mijn vrij hoge libido word op tijd en stond tevreden gesteld. En dan kan het er wel weer even tegen (soms is dat een paar dagen, de andere keer 5 min).
Om de verbazing te behouden; ik heb regelmatig dus sex! Meestal is dat gewoon voor de ontlading. Sex, en niks meer! Soms echter is de persoon met wie ik de dans dans een bekende. En dan kan ik die sexuele ontlading niet beschouwen als gewone sex. Dan durf ik spreken van vrijen. De liefde bedrijven vind ik een domme uitdrukking! OK, het is overduidelijk dat er bij die vrijpartijen duidelijk gevoelens meespelen. gevoelens die intenser zijn dan de gevoelens die je hebt bij de algemene one night stand.
Die gevoelens kunnen tijdelijk zijn. Dat het gebeurd doordat je al een tijdje elkaar zit te plagen, bent aangedaan door elkanders verhaal… En dan kunnen de emoties en geilheid de handen in elkaar slaan. En dan creëer je die intimiteit die je kan terugvinden bij het vrijen!
Mer dan een jaar lang heb ik dit niet gehad! Echter de laatste maanden moet ik vaststellen dat ik bij twee mensen dit reeds terug heb gemerkt. Het feit dat ik me bij hen emotioneel betrokken voelde tijdens de paringsdans zorgt er echter voor dat ik met mezelf in de knoop zit.
Aan de ene kant doet het deugd, weten dat ik die gevoelens nog kan voelen!
Aan de andere kant is er de angst, de angst dat ik mezelf terug te bloot ga geven. Angst dat ik mezelf te veel ga verbinden met een persoon, en dan plots terug alleen achterblijven.
Er zijn mensen die last hebben van Bindingsangst. Anderen hebben dan weer problemen met scheidingsangst. Ik heb de indruk dat ik een beetje van de beidde heb. Ik ben bang me te binden aan iemand, uit angst dat ik er terug van gescheiden zal worden.
Kijk uit, ik voel me vrij goed in m’n vel! Maar die angst is er.
Aan de ene kant moet ik toegeven dat het deugd doet, me emotioneel verbonden te voelen met iemand gedurende ‘de daad’, het feit dat je nadien niet gewoon je kleren terug aandoet en afscheid neemt, maar ook nog naast elkaar kan blijven liggen doet deugd.
Jammer genoeg kan/durf ik mezelf niet binden aan iemand. En zal ik eerder blokeren wanneer ik merk dat iemand te dicht bij komt.
ik zal me moeten tevreden stellen met de losse scharrels dan zeker…
een leven van plezier, en heel weinig ruzies gaan me tegemoed.
“Do anything, say anything, and fuck anything. No excuses, no apologies, no regrets.” -
Hoe moet je een paling doden?
Voor zij die HET nog niet zouden weten, hier volgt de perfecte uitleg op de vraag die je nooit durfde stellen…
Jantje was een jongetje van 7 jaar oud uit Voledam en net zoals andere jongens van zijn leeftijd,erg nieuwsgierig. Hij had de laatste tijd behoorlijk wat verhalen over vrijen van de andere jongens gehoord en vroeg zich af hoe dat in z'n werk ging.
Op een dag stelde hij de vraag aan zijn moeder en die raakte er volledig door in de war. In plaats van het aan jantje uit te leggen, gaf ze het advies om zich een nacht achter de gordijnen te verschuilen om z'n oudere zus Emma en haar vriendje te bekijken. Jantje deed dit en beschreef de volgende morgen alles aan zijn moeder.
Emma en haar vriendje zaten eerst wat te praten, waarna hij de meeste lichten uit deed. Toen begon hij haar te kussen en te omhelzen. Ik denk dat Emma ziek werd,want ze trok een heel gek gezicht. Hij moet waarschijnlijk het zelfde gedacht hebben,want hij stopte zijn hand in haar blouse om haar hart te voelen net zoals de dokter altijd deed. Alleen was hij niet zo goed als de dokter,want hij scheen nogal wat problemen te hebben om haar hart te vinden. Hij werd waarschijnlijk ook ziek,want ze begonnen allebei te hijgen en raakten helemaal buiten adem. Zijn andere hand werd waarschijnlijk koud,want hij stopte hem onder haar rokje.
Op dat moment bereikte Emma de rand van de bank,waarna de koorts begon. Ik wist dat het koorts was omdat Emma vertelde dat ze erg heet was. Tenslotte ontdekte ik wat hun zo ziek maakte, er was een paling in zijn broek en ging rechtop staan, wel 17 centimeter lang. Eerlijk waar!!! Met 1 hand greep hij de paling beet om ervoor te zorgen dat hij er niet vandoor zou gaan. Toen Emma dat zag werd ze erg bang; haar ogen werden groot, haar mond viel open en ze begon dingen zoals 'Oh mijn God' te roepen. Ik zou haar toch eens moeten vertellen over de veel grotere palingen die ik in het meer heb gezien.
Emma werdt plotseling heel moedig en probeerde de kop van de paling af te bijten. Toen maakte ze een geluid en liet de paling gaan, waarschijnlijk beet hij terug. Ze greep hem met 2 handen stevig beet, haalde een muilkorf uit haar tasje en schoof die over zijn hoofd om ervoor te zorgen dat hij haar niet meer kon bijten.
Emma ging op haar rug liggen en spreidde haar benen, zodat ze de paling in een schaarklem kon nemen, terwijl haar vriendje hielp door op de paling te gaan liggen. Het werdt een vreselijk gevecht. Emma begon te grommen en te schreeuwen, terwijl haar vriendje bijna van de bank viel. Ik denk dat ze de paling dood wilden maken door hem tussen hun lichamen fijn te persen. Na een tijdje hielden ze allebei op met bewegen en zuchtten diep. Haar vriendje ging rechtop zitten, waarschijlijk had hij de pakling gedood. Ik wist dat hij dood was, want hij hing helemaal slap, en een gedeelte van zijn ingewanden kwammen naar buiten.
Emma en haar vriendje waren moe van het gevecht, maar gingen gewoon door met vrijen. Hij begon haar weer te kussen en te omhelzen, en waarachtig, de paling was nog niet helemaal dood. Hij ging gelijk rechtopstaan en begon weer met vechten. Waarschijnlijk zijn palingen net katten; ze hebben 9 levens of zoiets. Deze keer probeerde Emma de paling te doden door erop te gaan zitten. Na een worsteling van 35 minuten wisten ze eindelijk de paling voorgoed te doden. Ik weet dat hij dood was, omdat Emma's vriendje zijn huid eraf stroopte en door het toilet spoelde.
Moeder viel flauw.
Einde -
Marie Kristmas en Appy Noewjear
Hoe je het ook draait of keert, je kan er niet omheen. Wederom is er een jaar voorbij. Voor velen een jaar van blijdschap voor de politiek een jaar van stres.
En voor mij?
Een jaar van veranderingen en verassingen!
Elk mens staat rond deze tijd wel eens stil om na te denken aan wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd in zijn leven. Ook al is het maar even.
Alle gebeurtenissen in het leven vormen samen de fundamenten van je verdere leven. Zowel vrolijke als droevige!
In mijn leven heb ik ondertussen al veel meegemaakt. Soms durf ik zelfs denken dat ik al teveel heb meegemaakt om normaal te zijn. Maar dan besef ik weer: ik ben niet normaal.
En hoe meer ik erbij nadenk, ik zou niet eens normaal willen zijn. Mooi in het rijtje lopen en leven zoals Jan Modaal is niks voor mij. Laat mij maar leven als Jan Penaan. Het leven dat ik leid is gevuld, en zoals dit jaar weer eens is gebleken, vol met verassingen! Leuke en minder leuke verassingen wisselden elkaar af, met af en toe een kleine ramp er tussendoor om de spanning erin te houden!
Zoals wel goed is geweten begon 2008 voor mij in mineur. Echter rond die tijd begon ik mijn leven meer en meer goed op te pakken, en keek ik met plezier verder dan het moment dan waar ik me dan bevond. hoofd naar boven, Borst vooruit en door blijven gaan!
Het leven is wat gebeurd als je andere dingen aan het plannen bent. Wel dan heb ik wel een heel gevuld leven. Ik had zoveel dingen gepland voor het afgelopen jaar. Nieuwe job, Mijn weg vinden in mijn leven, Gezondheid, weten waar ik sta op zovele vlakken…
En geen enkel ding dat ik had gehoopt te bereiken, is gelukt!
Die nieuwe job had ik, maar na een vrij luidruchtig meningsverschil en nog eens even te goed te zijn, ben ik zonder boe of ba op straat gezet!
Gezondheid en de weg vinden zijn twee complete catastrophes geworden. Van de meeste vlakken weet ik nog steeds niet waar ik sta.
Op 1 ding na!
Voor het eerst in mijn leven kan ik zeggen dat ik weet wat ECHTE vriendschap inhoud. Om de heel eenvoudige reden dat ik eindelijk heb kunnen beseffen wie m’n ECHTE vrienden zijn!
Vriendschap is…
Jezelf mogen zijn
Praten en luisteren
Elkaar helpen
Elkaar begrijpen en vertrouwen
Plezier maken en samen dingen doen
Ik heb het eerder al vernoemd; het levenspad van Andy is definitief van het mijne verdwenen. Het is helemaal uit het zicht gegaan. En na alles, kan het voor mij niet ver genoeg zijn! Ergens zou ik zelfs niet liever willen dan dat z’n pad een einde heeft, hoe vroeger hoe beter!
Op het moment dat ik het besluit nam om z’n ring eindelijk te laten verdwijnen uit m’n leven, heb ik een kolos van een muur gebouwd die mijn levensweg voorgoed van het zijne af heeft gesloten. Misschien dat er ooit een barst in die muur zal komen, maar ik weet dat ik op hulp kan rekenen.
Andere paden lopen in de buurt. En ik kan hen steeds vragen hun levensweg wat dichter bij de mijne te brengen. En zo de barst die in die scheidingsmuur is gekomen terug weg te werken. De steun van een vriend is enorm verstevigend! Daar kan een mens elke barst mee aan! Ik kan het toch eindelijk!
Het afgelopen jaar was een van m’n grootste valkuilen de financiele situatie. Na het vertrek van m’n ex, moest ik alleen opdraaien voor de kosten. Iets dat niet echt handig was! Gelukkig leerde ik Cindy kennen. Ik zocht iemand om de kosten mee te delen, zij zocht een nieuwe goedkopere woonst. Na een weinig gebabbel, en veel idioot doen besloot Cindy dat ze bij me introk en woont nu op de bovenste verdieping van mijn kleine fijne appartementje.
Het lief en leed delen met elkaar heeft zo zijn voordelen. Een daarvan is dat Cindy en ik ondertussen beste vrienden geworden zijn. En steeds zonder omwegen ons gedacht kunnen zeggen tegen elkaar. (iets wat in mijn geval nogal eens grof kan klinken als je me niet goed kent)
Ik heb het afgelopen jaar ook nog enkele andere dingen meegemaakt, dingen die ik hier nu niet kwijt wil. Of toch nog niet. Als tijd ervoor rijp is, zal je die nog wel te weten komen. Ze maken ook deel uit van mijn levenspad, en zullen voor altijd hun tekens laten in mijn persoon.
Gelukkig sta ik er niet alleen voor, maar kan ik steeds op m’n vrienden en familie rekenen voor een troostend woord, een schouder om op te huilen en een arm om me te steunen.
Het leven van een mens is een concert, maar niemand heeft een programma!
bij een nieuwjaar horen wensen van gezondheid en geluk,
vooral dan voor die mensen die me helpen stuk voor stuk.
bij een nieuwjaar horen wensen en soms zelfs een fijn festijn,
waarom heel veel mensen toasten met een glaasje wijn.
bij een nieuwjaar horen wensen liefst vol kleur en ook vol licht,
die breng ik je het beste met met een vrolijk en blij gezicht.
bij een nieuwjaar horen wensen heel persoonlijk en speciaal,
voor mijn vrienden ’t allerbeste!
voor mij blijven ze ideaal!!!
To All a Merry Christmas and a happy newyear to all of us!
Even geduld...
