OldSchoolRomance

• Delen

woensdag, 12 augustus 2009 om 12:19

"EEN GEBROKEN HART"

Ik heb het altijd al een metafoor gevonden.
Ik vond het erg om iemand zo te zien lijden,
maar wist niet hoe het zelf aanvoelde.
dus.. geloofde ik het niet !

Ik snapte niet dat iemand mij graag zou kunnen zien.
Iemand die naar me kon kijken alsof ik de ware was.
Ik kende het gevoel niet om van iemand te houden,
om net dié ene persoon niet als vanzelfsprekend te zien.
Door al zijn slechte eigeschappen heen te kunnen kijken,
& te zoeken naar datgeen wat ik in hém zag.

Tot op de dag dat ik het eindelijk snapte.
Ik begon deze persoon te zien als een zielsverwante.
Ik was graag bij hem & kon hem moeilijk loslaten wanneer hij wegging.
Zijn armen die me vast namen en me een beschermend gevoel gaven.
Ik keek graag naar hem, zonder iets te zeggen.
Ik voelde me goed bij hem,
Ik voelde me 'mezelf',
Ik voelde me thuis.

Tot op een moment ..
Vanaf toen snapte ik de metafoor.
het gevoel dat je hart gebroken wordt.
Van hetgeen dat nog overbleef van mijn hart, leek op een verfrommeld propje papier in mijn handen.
levensloos
Huilend ineenkrimpen en me geen raad meer weten.
Opeens geen reden meer hebben om 's morgens op te staan.
Niet meer naar adem kunnen snakken wanneer je beseft wat je kwijt bent..
Hopend dat hij terugkomt.
Wetend dat dat niet zal gebeuren.

Diegene waar je van houdt, gedwongen achter je moeten laten - onmogelijk -

Dat is een "gebroken hart"
De dag dat ik dacht dat ik het eindelijk snapte..
.. wat 'n sprookje ..

*110809