Neptune1973
Trust man - 36 jaar
Blog / Tags / vrije meningsuiting
Blogberichten met de tag 'vrije meningsuiting':
-
Eva Brems maakt balans op van 60 jaar mensenrechten
Interview & Artikel: Habib Reffas & Marc-Antoon De Schryver
10 december 1948: de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties neemt de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens aan. Wat blijft er 60 jaar later van die idealen over? Neemt de wereld ze nog au sérieux? En kunnen de mensenrechten de concurrentie van de Oorlog tegen het Terrorisme, Fort Europa en de economische crisis overleven? We vroegen het aan Eva Brems, professor Mensenrechten en Niet-Westers Recht en voorzitster van Amnesty International Vlaanderen.
’Mensenrechten zijn universeel maar niet uniform,’ zegt U. Is dat geen contradictie?
“De meeste mensenrechtenteksten zijn heel algemeen en vaag. Dat moet dus geconcretiseerd worden, wat altijd in concrete contexten gebeurt. Daar onstaat dan sowieso diversiteit. Het voorbeeld dat ik altijd geef is de vrije meningsuiting. Iedereen heeft recht op vrije meningsuiting, maar die vrijheid mag wel beperkt worden in het belang van de rechten van anderen, van de goede zeden, van de veiligheid, enzovoort. In de ene samenleving is men daar gevoeliger aan dan in de andere, en beschouwt men iets als terecht verboden dat in andere samenlevingen onder vrije meningsuiting valt. Eigenlijk is dat een beetje de normale dynamiek van de mensenrechten. Dat komt vooral heel scherp tot uiting in situaties waar mensenrechten met elkaar in conflict komen – wat vaak gebeurt. Bij zoiets als blasfemische cartoons heb je aan de ene kant het recht op respect voor godsdienstige gevoeligheden, en aan de andere kant de vrije meningsuiting. Wat zegt het Internationaal Recht daarover? Dat je de vrije meningsuiting mag laten voorgaan, maar ook het andere recht: beide oplossingen zijn aanvaardbaar.”
“In zulke afwegingen spelen ook culturele verschillen mee. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens zegt bijvoorbeeld dat als het gaat om de bescherming van het recht op gezinsleven, wij alleen het kerngezin erkennen, niet de ‘extended family’, het ruimere gezin. In Afrika wordt dan weer geargumenteerd dat ook de grootouders en de ooms en tantes erbij horen. Het is dus logisch dat wanneer je mensenrechten beschermt in Afrika, je die extended family wél mee gaat beschermen. Dat zijn kleine verschillen, maar soms kunnen het ook grotere verschillen zijn. De grotere gehechtheid aan negatieve vrijheden in de Verenigde Staten bijvoorbeeld, waar racistische meningsuitingen beschermd worden, terwijl dat bij ons in Europa niet het geval is. Daar speelt de geschiedenise een rol in, maar ook culturele voorkeuren.”
Heeft dat ook impact op hoe Amnesty International werkt? Passen jullie je boodschap aan aan de verschillende landen?
“Die verschillende contextualiseringen hebben meestal weinig te maken met de echt grove schendingen waar Amnesty op focust. Ik denk bijvoorbeeld aan foltering: bij zoiets is er natuurlijk geen ruimte om cultureel te beginnen contextualiseren.”
“Maar strategisch speelt het wel soms een rol. Toen Amnesty begon te werken rond holebirechten, botste dat in secties in het Zuiden in het begin op grote bezwaren. Een voorstel om het thema expliciet in de statuten op te nemen is niet doorgegaan. De secties in het Zuiden zeiden: ‘Wij zullen moeite hebben om als Amnesty te groeien als dit in de statuten staat, maar we gaan er wel rond werken.’ Niet-dominante groepen emanciperen vraagt altijd culturele verandering: tegen de mainstream ingaan, aan sensibilisering doen,... Dat is riskant. En we moeten eerlijk zijn: dikwijls pikken Westerse mensenrechtenorganisaties zulke thema’s ook pas op als die culturele verandering in het Westen al gebeurd is. Wij begonnen vijftig jaar geleden ook niet over homorechten, maar pas nu bij ons die culturele verandering gebeurd is.”
Hoe zit het met de kritiek dat mensenrechten iets Westers zijn en niet thuishoren in bvb. een hindoeïstische context?
“Die kritiek hoor je in het Zuiden eigenlijk bijna nooit. Radicaal culttuurrelativisme is vooral iets Westers, bedacht door antropologen. De American Anthropoligical Association heeft dat geformuleerd op het moment dat de Universele Verklaring van de Mensenrechten werd geschreven, eind jaren veertig. Met goede bedoelingen natuurlijk, vanuit de bevinding van culturele diversiteit, kwamen ze tot de conclusie: 'éénzelfde norm voor heel de wereld kan niet', en dus verwierpen ze fundamenteel het idee van mensenrechten.”
“Maar de meeste concrete kritieken vanuit de niet-Westerse wereld gaan niet zo ver. Die gaan eerder over andere prioriteiten, andere interpretaties. Dat zegt veel over hoe dominant het discours geworden is, maar ook over hoe iedereen er blijkbaar het nut en de zin van inziet. Mensenrechten worden ingeroepen door inheemse volkeren, door vakbonden, door vrouwenorganisaties, door allerlei activisten in het Zuiden. Ook de regeringen van niet-Westerse landen hebben voor een stuk ingezien dat het nuttig is om er in te stappen, omdat ze op grond daarvan ook zelf anderen kunnen bekritiseren. Zo zag je onder het vorige beleid in de VS dat er een probleem ontstond van credibiliteit om nog een mensenrechtenagenda in de wereld te gaan verdedigen, omdat ze zelf zulke grove schendingen begaan.”
Is men de Westerse hypocrisie een beetje beu?
“Als de afkeer van het Westen die in een deel van de wereld toch leeft zich soms ook op de mensenrechten richt, dan heeft dat inderdaad vooral te maken met de dubbele standaarden die gehanteerd worden in het politieke gebruik van de mensenrechten. Die kritiek is terecht, dat kan je niet betwisten. Daar zijn de mensenrechtenorganisaties het trouwens ook niet mee eens.”
Amnesty is vooral bekend van briefschrijfacties. Krijgen jullie eigenlijk veel gevangenen vrij?
“Zo is Amnesty begonnen, met een heel beperkt mandaat: werken rond gewetensgevangenen. Ondertussen is er wel een evolutie geweest naar werken rond àlle mensenrechten, en ook naar een grote verruiming van het aantal actietechnieken. Brieven schrijven blijft tot het palet behoren, maar er wordt ook heel veel lobbywerk gedaan en andere vormen van actie. Maar wat betreft het vrijschrijven van mensen: dat is heel moeilijk in te schatten. Er zijn altijd verschillende factoren die een rol spelen. Maar de techniek blijft behouden, voor een stuk omdat het heel mobiliserend werkt, voor een stuk ook omdat het zijn efficientie toch wel bewezen heeft. Niet alle dagen maar toch heel regelmatig komen mensen waarvoor actie is gevoerd effectief vrij.”
Spannen jullie ook soms rechtzaken aan?
“Amnesty doet dat eigenlijk heel weinig. Wanneer het gebeurt is dat niet vanuit de secties maar vanuit het internationaal secretariaat. Echt aanspannen is het niet, maar wel wat ze in het Engels systeem “Amicus curiae” noemen: als er een zaak hangende is, dan kan een derde partij, bijvoorbeeld een ngo, ook een memorie, een tekst, insturen. Dat heeft Amnesty wel al geregeld gedaan, bijvoorbeeld in de Pinochet-zaak in het Verenigd Koninkrijk.
U zegt ook ergens: ‘een rapport van Amnesty heeft ook meer effect dan een rechtzaak’...
“Als je kijkt naar het globale plaatje van hoe mensenrechten worden afgedwongen, dan heb je aan de ene kant de officiële mechnismen. In feite bestaan daar maar in beperkte mate rechtbanken: een Internationale mensenrechtenrechtbank zoals je er in Europa één hebt bestaat niet. Daarnaast heb je dan andere strategieën – de 'politieke' strategieën in ruime zin - die zeker even efficiënt zijn. Dat is dan wat ngo’s als Amnesty doen: naming and shaming. Je brengt zaken aan het licht, mobiliseert daarrond, en probeert politieke druk uit te oefenen via de media enzovoort. Als je gaat kijken hoe sommige van die officiële mechanismen werken, zie je dat dat eigenlijk ook via zo’n mechanisme is. Staten vinden het erg om te kijk te worden gezet, zo van ‘kijk, het Europees Hof of een VN-comité heeft een schending gevonden.’ Maar als je als grote organisatie zoals Amnesty International of Human Rights Watch zo’n danig gezag en geloofwaardigheid kan opbouwen dat je rechtstreeks die druk kan uitoefenen, dan heb je die officiële instanties dikwijls niet nodig.”
Jullie willen nu àlle mensenrechten verdedigen, omdat ze ‘ondeelbaar’ zijn. Daarom hebben jullie nu ook de economische en sociale mensenrechten aan boord getild. Waarom heeft dat eigenlijk zo lang geduurd?
“Ter verontschuldiging kan ik misschien zeggen dat dat niet alleen geldt voor Amnesty. Het is een wereldwijd fenomeen. Zowel bij ngo’s als bij regeringen zijn een deel van de mensenrechten - de economische, sociale en culturele mensenrechten - jarenlang minder prominent geweest. Historisch heeft dat te maken met het feit dat ze in de Koude Oorlog in twee aparte instrumenten zijn terecht gekomen, waarvan de burgelijke en politieke mensenrechten krachtigere toezichtsmechanismen hebben gekregen. En het is het Westen dat zich in die context het meest op mensenrechten heeft geprofileerd, waarbij dan de eigen stokpaardjes naar voor zijn geschoven. Eigenlijk gewoon de machtsverhoudingen op internationaal vlak. Je hebt zelfs heel lang een discours gehad waarbij de economische en sociale mensenrechten niet als volwaardige mensenrechten werden beschouwd. Ik heb zelf nog les gehad over economoische en sociale mensenrechten van een prof die zei dat het heel betwijfelbaar was of die wel afdwingbaar waren voor rechtbanken, dat het eerder programma-rechten zijn.”
“In feite is het vanuit het Zuiden dat is aangetoond dat dat niet klopt. Bij het Indisch Grondwettelijk Hof en het Zuid-Afrikaans Grondwettelijk Hof enzovoort kan je net zo goed een zaak voorbrengen over het recht op huisvesting of het recht op gezondheid als over het recht op vrije meningsuiting. Zij tonen aan dat het wél kan, dat het gewoon een kwestie is van niet willen.”
“En ook op VN-vlak is er heel goed werk geleverd door het Comité dat toezicht houdt op het Verdrag over Economische en Sociale Rechten. Het heeft die rechten veel meer uitgewerkt, gedetailleerd gemaakt, zodanig dat het argument dat ze te vaag zijn om af te dwingen geen steek meer houdt.”
“Maar we moeten toegeven dat de grote ngo’s hier geen voorstrekkersrol hebben gespeeld, maar eerder gevolgd zijn, omdat ze met hun neus op de feiten werden gedrukt: 'kijk, je ontloopt je verantwoordelijkheid en je bent méé verantwoordelijk voor het feit dat die mensenrechten niet meer au sérieux zijn genomen.' En Amnesty specifiek beweegt ook zo traag omdat we een ledenorganisatie zijn. We zijn een democratische organisatie die op een internationale Algemene Vergadering iedereen moet meekrijgen. Dat gaat echt met kleine stapjes, in fasen. Amnesty Vlaanderen is bijvoorbeeld één van de secties die dwars heeft gelegen. Onze leden waren heel gehecht aan onze traditionele werkterreinen en zagen die verruiming niet zitten. Dat is nu tien jaar geleden.”
Die bredere visie biedt wel een heel nieuw perspectief op de wereld...
“Eigenlijk een heel oud perspectief, want zestig jaar geleden zaten de economische en sociale rechten er ook al in...”
Betekent die selectieve blindheid dat de mensenrechten al die jaren eigenlijk gewoon een instrument zijn geweest van de Westerse machtspolitiek? Het Westen koos enkel wat in haar kraam paste...
“In machtspolitiek wordt altijd alles gebruikt. Je kan dat trouwens ook doen met de economische en sociale mensenrechten. Het is niet dat die immuun zijn voor machtspolitiek: je kan die net zo goed manipuleren. Wat voor een stuk ook meespeelt is dat in de mensenrechten-verdragen in feite ook staat dat de rijke landen mee verantwoordelijk zijn voor de economische en sociale mensenrechten in de armere delen van de wereld. Daar verwachten we wel nog veel weerstand tegen. Een van de agendapunten van Amnesty is om dat echt afdwingbaar te proberen maken. Dat moet kunnen, maar het is wel tamelijk revolutionair.”
Mogen we zeggen dat Amnesty nu een andersglobalistische organisatie is geworden?
“Wij willen vooral de nadruk leggen op de punten die we gemeenschappelijk hebben met tal van andere bewegingen: de anderslglobalistische beweging, de ontwikkelingsorganisaties, de armoede-organisaties,... We zijn bezig een nieuw Internationaal Plan uit te schrijven, waarin heel fel de nadruk wordt gelegd op partnerschappen: elkaar versterken in hetgeen we gemeenschappelijk hebben. Voor een stuk is dat ook het opgeven van het idee dat we 'marktleider' moeten zijn: het idee dat er overal in het Zuiden kleine Amnestietjes moeten komen. Voor een stuk omdat dat niet gelukt is, maar ook omdat we aan bezinning doen: wat zijn eigenlijk onze doelstellingen? Dat de mensenrechten bevorderd worden. Als je dat beter kunt in partnerschap met wat er op het terrein al bestaat aan civil society, waarom zouden het dan allemaal Amnesty-vlagjes moeten zijn?”
Is die verschuiving ook het gevolg van het feit dat de economisch-sociale mensenrechten voor mensen in het Zuiden minstens even prangend zijn als de politieke mensenrechten?
“Binnen Amnesty komt dat inderdaad voor een stuk daaruit. Maar ze hangen vooral samen. Je hebt politieke vrijheden nodig om actie te kunnen voeren voor je economische en sociale rechten. In het verleden kreeg je op het terrein zeer artificiële situaties. Als er ergens landloze boeren een stuk land waren gaan bezetten en er werd tegen hun manifestatie door de politie opgetreden, gingen we actie voeren voor hun recht op manifestatie maar niet voor hun onderliggend recht op grond - wat natuurlijk absurd was. Nu wordt de situatie in zijn geheel benaderd. Holistisch is het woord.”
Amnesty en andere mensenrechtenorganisaties krijgen vaak kritiek...
“Dat is goed! Het zou erg zijn als je te mainstream wordt...”
... bijvoorbeeld over Israël en Irak: het gebruik van “disproportioneel geweld” wordt wel veroordeeld, maar niet de bezetting zelf.
“Amnesty investeert heel veel in politieke onpartijdigheid en neutraliteit, omdat we er ons fel van bewust zijn dat heel onze geloofwaardigheid en onze slagkracht daarvan afhankelijk zijn. Dat maakt inderdaad - en dat is intern zeker niet onbetwist - dat het recht op zelfbeschikking van volkeren een recht is waar we totaal niet rond werken. Maar de gevolgen van de bezetting worden wel aangekaart... Dat doen we in elk conflict: het heel hard aarzelen om uitspraken te doen over wie er gelijk heeft. Dat is strategisch eigenlijk.”
Maar de bezettingen van Irak en Palestina zijn toch illegaal?
“Uiteindelijk is dat niet meer het recht van de mensenrechten, strikt genomen. Is Irak legitiem of illegitiem binnengevallen? Dat is eigenlijk een vraag voor een andere rechtstak: het internationaal recht in verband met gewapende conflicten. Dat is iets anders dan het recht van de mensenrechten, waar wij ons aan houden. Nu kan je zeggen: ‘dat is gemakkelijk’. Maar het is niét gemakkelijk: er is daarrond intern iedere keer geweldige discussie.”
En is het omdat er intern geen consensus is dat Amnesty geen positie inneemt?
“Het heeft echt vooral met die onpartijdigheid te maken, met het risico om slagkracht te verliezen als een deel van de wereld ons ziet als partijdig. Wat trouwens sowieso het geval is, want pas op: er bestaat een hele Israëlische lobby tegen Amnesty.”
Wat betreft de toekomst van de mensenrechten: ze zijn nu 60 jaar oud, maar het is nog steeds niet in kannen en kruiken?
“Nee, de situatie is eigenlijk niet geweldig. Toch gebeurt er vanalles. Je ziet dat het een heel sterk discours is, en dat de mechanismen altijd maar uitgebouwd worden. Er is vorig jaar een regionaal mechanisme gecreëerd in de Arabische wereld. Ook binnen A.S.E.A.N. wordt gewerkt aan een mechanisme. Mechanismen worden maar bijgecreëerd op allerlei niveaus. Ook de civil society groeit geweldig en is overal ter wereld zeer actief. Het is natuurlijk moeilijk om te meten hoeveel schendingen er niet gebeuren omdat dat allemaal bestaat. Maar wat je moet vaststellen is dat massaal en overal ter wereld alle mensenrechten geschonden worden, en dat het dus heel hard nodig blijft om daarrond te werken. Wij geloven dat het mensenrechtendiscours de juiste invalshoek blijft: het samengaan van emancipatie, empowerment, met het streven naar rechtvaardigheid en gelijkheid. Dat heeft niets aan kracht en relevantie verloren.”
Maar er zijn wel concurrerende discours. Kunnen de mensenrechten de oorlog tegen terrorisme overleven?
“Dat heeft inderdaad een enorme impact gehad. Het was altijd makkelijk scoren met het mensenrechtenargument. Toen is er inderdaad het concurrerend veiligheidsdiscours gekomen, dat redelijk ver gaat en heel veel misbruikt is geweest om repressief op te treden op diverse vlakken. Nog steeds trouwens, maar we hebben er toch ook een sterke reactie op gezien, op nationaal zowel als op internationaal vlak, zij het met een aantal jaar vertraging.”
“Die mechanismen werken dikwijls traag, maar in Amerikaanse en Britse rechtbanken zijn bepaalde maatregelen teruggefloten. Ook op politiek vlak komt er een reactie. Guantanamo zal gesloten worden. Het is dus niet allemaal puur in het defensief.”
“Ik denk wel dat de mensenrechten het gaan overleven, maar dat neemt niet weg dat ik toch onrustwekkende tendensen blijf zien. Een recent voorbeeld is een uitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. In de dagen na de aanslagen van 11 september was in een Baskische krant een cartoon verschenen met de woorden: “Tout le monde en a rêvé, le Hamas l’a fait.” Ze dachten toen blijkbaar dat Hamas erachter zat... Het was een persiflage op een populaire reclameslogan. Dat is bestraft geweest onder de Franse wetgeving als steun aan terrorisme - een beperking dus van de vrije meningsuiting. Die zaak is een paar maanden geleden in Straatsburg gekomen en het Europees Hof is de Franse rechtbank gevolgd. Dat vind ik echt verschrikkelijk onrustwekkend.”
Een ander heikel punt: kunnen de mensenrechten Fort Europa overleven?
“Ik denk dat het cruciaal is dat Europa, en dan bedoel ik de Europese Unie, beseft waar de wortels liggen van het Europees project na de Tweede Wereldoorlog: “Nooit meer oorlog”. Als je nu ziet hoe de Europese Unie uiteindelijk niemand meer enthousiasmeert, dan is een van de dingen die je moet doen terug naar de wortels gaan van je project, zodat er een veel centralere rol voor de mensenrechten kan komen. En inderdaad: als je gaat kijken wat de grootste schendingen in Europa zijn, dan hebben die te maken met het bewaken van de grenzen, het opsluiten van mensen, enz. Maar ik ben principieel optimistisch in die zaken: ik denk wel dat het kan, al is het alleen al maar omdat het moet. Wat heb je voor Europees project als we alleen maar bezig zijn met de vraag hoe we hier zoveel mogelijk mensen kunnen buiten houden en het ondertussen zo gezellig mogelijk maken voor onszelf?”
Wat U voorstelt is wel een heel ander Europa dan wat nu bestaat?
“Kijk, uiteindelijk zijn mensenrechten maar een minimaal discours. Het is niet dat het mensenrechtendiscours zegt dat je niemand mag terugsturen. Maar waar we in Europa nu mee bezig zijn - de mensen anderhalf jaar vasthouden - dat gaat gewoon een heel eind onder de minimumgrens. Dat vraagt niet de revolutie maar matiging. Europa is redelijk succesvol in druk uitoefenen op kandidaat-lidstaten om mensenrechtensituaties te verbeteren. Op Turkije heeft dat vrij veel impact gehad, door ze in de wachtkamer te houden. De Koerden hebben ondertussen toch wat meer rechten gekregen, er is opgetreden tegen foltering, enz. Maar eens je erbij bent is er nauwelijks wederzijdse controle. Als je ziet wat de Italiaanse regering allemaal tegen de Roma heeft kunnen doen zonder dat de EU daar een krachtige reactie op heeft gegeven, dat is echt ongelooflijk en ongehoord. Daar is echt wel werk. Institutioneel is het er eigenlijk allemaal: er is een prachtig Handvest van Grondrechten. Als het Verdrag van Lissabon was goedgekeurd, dan had dat nu rechtskracht gehad.”
“Mensenrechten omvatten geen recht op migratie. Ze zeggen niet: ‘Je moet je grenzen openstellen’. Maar ze zeggen wel dat er niet mag gediscrimineerd worden, dat gezinnen niet van elkaar gescheiden mogen worden, dat je mensen zomaar niet mag opsluiten, dat procedures eerlijk moeten zijn,... Die dingen, dat wordt gewoon echt totaal niet bewaakt.”
“Op zich is uniformiseren een goed idee, want er ontstaat ook veel onrecht door een soort omgekeerde concurrentie: als onze regels de soepelste zijn, dan komen ze naar ons en niet naar de buurlanden. Dus uniformiseren is een goed idee, maar in een Europese context lijkt het mij toch evident dat je de minimale mensenrechten respecteert. Plus dat je toch redelijk moet blijven: we zitten in een stukje van de wereld waar je toch wel ietsje meer dan het minimum kan doen, in plaats van altijd maar naar onder te gaan... De grootste aantallen vluchtelingen zitten nog altijd bínnen arme regio’s. Ik denk dat daar echt een grondige herziening nodig is van onze basisstandpunten: van waaruit vertrekken we? Waar zijn we mee bezig?”
Tot slot: kunnen de mensenrechten de economische crisis overleven?
“Daarover zijn we zeer ongerust. De armste mensen zullen de grootste slachtoffers zijn - zowel in Westerse landen als in het Zuiden. Als je ziet hoeveel er geïnvesteerd wordt om de banken te redden... Ik heb daar geen bezwaren tegen, maar onlangs las ik in een persbericht dat daarvoor al twee maal zoveel is uitgegeven als nodig is om de Milleniumdoelstellingen te halen. Dan denk je toch wel even: ‘Was dat niet een even ernstige crisis, de honger in de wereld en de moedersterfte enzovoort?’. Onze vrees is dat zowel hier als in het Zuiden de eerste bezuinigingen zullen gebeuren op de kap van de mensen die het het meeste nodig hebben. En dan zit je vooral met de economische en sociale mensenrechten natuurlijk. Ik denk dat het bij de mensenrechtenorganisaties zowel als bij de ontwikkelingsorganisaties nu alle hens aan dek is om te proberen om dat te voorkomen. Maar de precedenten van vorige economische crisissen zijn niet goed: die leidden wel degelijk tot minder uitgaven en minder aandacht voor de meest kwetsbaren.”
Bron: http://www.indymedia.be/nl/node/31763 -
Onderzoek 9/11: Geweldloze betoging op 7 September 2008
De United For Truth Betoging wordt gesteund door David Ray Griffin, Giulietto Chiesa en Pierre Galand.
BRUSSEL - Honderden mensen zullen zich bij de tweede editie van de Europese United for Truth betoging aansluiten, waarin geijverd wordt voor een internationaal onafhankelijk onderzoek van de aanslagen van 11 september 2001. De betoging vindt plaats op zondag 7 september 2008, om 14u aan het Schuman Rondpunt in Brussel. Dr. David Ray Griffin (Schrijver & Professor in de Theologie - USA.), Giulietto Chiesa (Italiaans euro-parlementslid) en Pierre Galand (voormalige Belgische Senator) steunen nu het protest.
Meer informatie vindt u op de website http://www.unitedfortruth.org
.Voorts wordt het platform ook onderschreven door diverse niet-gouvernementele organisaties zoals het Comité voor de Afschaffing van de Derde Wereld Schuld (CATMD), CODIP, ReOpen911, ATTAC Brussel en We Are Change Belgium.
Dit platform staat voor: "Uit solidariteit met het Amerikaanse volk, eisen we een nieuw onafhankelijk onderzoek naar de aanslagen van 11 september 2001, die een voorwendsel bleken te zijn voor te veel oorlog en leugens, en een serieuze afname van jouw en onze burgerrechten (anti-terreurwetten, Amerikaans Patriot act, enz). We willen een Europese wet die Net Neutraliteit bekrachtigt en uitdrukkelijk het chippen van mensen verbiedt, samen met andere elektronische bedreigingen op onze vrijheid. We willen dat alle Europese militairen zich terugtrekken uit de gewapende conflicten die ontstonden als gevolg van de aanslagen van 11 september (Afghanistan en Irak). We willen democratische controle op alle belangrijke internationale financiÎle instituten (FMI, WB, enz), maar boven alles willen we dat we ons leven terugkrijgen."
United For Truth maakte zijn eerste openbare verschijning in september 2007. Zij organiseerden het eerste Europese protest in Brussel dat oproept de meerderheid van de Amerikaanse burgers, die een nieuw onderzoek van de 9/11 aanslagen willen, te steunen. Deze betoging wordt gecoördineerd door twee Belgische artiesten; een 25-jarige Nederlandstalige producent en een 41-jarige Franstalige percussionist. Zij worden gesteund door 20 individuen vanuit verschillende landen in heel Europa.
United For Truth verzoekt alle symphatisanten om zich te verenigen en actief mee te werken door aanplakborden in de straten te zetten en om mensen te informeren door flyers te verdelen.
Als u zich geroepen voelt ons een handje toe te steken met organiseren of als u nog vragen heeft, vraagt de organisatie contact met hen op te nemen
Engels & Nederlands: Julez Edward, +32 479 936 236
Franse & Spaans: Olivier Galand, +32 477 257 255
Duits: Jens Wagner, +49 177 829 35 77
http://www.unitedfortruth.org
http://www.myspace.com/wearechangebelgium -
Machthebbers dekken zich in tegen toekomstig verzet
Interview & Artikel: Marc-Antoon De Schrijver
Jean-Claude Paye is een Belgische socioloog die zich al jaren verdiept in de transformaties van de rechtstaat. Volgens Paye zitten we in een historische overgangsfase: er tekenen zich nieuwe eigendomsverhoudingen af en de machthebbers dekken zich met liberticide wetgeving in tegen het toekomstige verzet daartegen. De oorlog tegen het terrorisme is daar slechts een onderdeel van.
“Als je het recht bestudeert zie je dat het al veel vroeger is begonnen dan 11 september 2001,” zegt Jean-Claude Paye. “De Amerikaanse Patriot Act was niet eens een nieuwe wet, maar een verzameling van verschillende projecten die al bestonden. De eerste versie was drie dagen na 11 september al gereed. Dat lag dus allemaal al klaar.”
“Ook in België zien we al vanaf het eind van de jaren negentig een geheel van hervormingen ontstaan, zoals de wet van 1998 die het pro-actieve onderzoek legaliseert, of de wet op de criminele organisaties (die in feite een voorloper is van de antiterrorismewet van 2003), of het invoeren van de éénheidspolitie (die alle macht aan de vroegere Rijkswacht geeft). Ook de creatie van het federaal parket is een hervorming die dateert van het eind van de jaren 90, lang voor de aanslagen van 2001 dus,” legt hij uit.
Maar 11 september heeft de zaken wel versneld?
Jean-Claude Paye: “Ja natuurlijk. Sommige dingen zaten vast. Neem nu het Amerikaanse 'Carnivore'-systeem, dat moest toelaten om het geheel van emails in real time te lezen. Dat probeerden ze er al jaren door te duwen, zonder succes. Met de aanslagen van 11 september is dat gepasseerd comme une lettre à la poste... De aanslagen zorgden dus tegelijk voor een versnelling van het proces én voor een legitimering ervan: we weten nu waarom onze vrijheden worden opgeheven, het is om ons te beschermen tegen het terrorisme.”
Maar als niet het terrorisme de aanleiding is, wat dan wel?
“Wat je in deze affaire moet zien is een transformatie van de staatsvorm: het einde van de rechtstaat, die aan haar burgers een geheel van fundamentele individuele en collectieve vrijheden garandeerde. De strijd tegen het terrorisme is de procedure waarmee men die transformatie doorvoert.”
“Wat het terrorisme daarvoor zo interessant maakt, is dat het toelaat om een permanente uitzonderingstoestand in te voeren. De strijd tegen het terrorisme is immers ongedefinieerd: niet afgebakend in de tijd, en zonder duidelijke vijand – de vijand is veelvorming en telkens nieuw. Dat laat toe om telkens weer uitzonderingstoestanden te creëeren, die dan in de wet binnendringen, waarna je weer een nieuwe uitzonderingstoestand creëert, en zo maar door... Zo is er in de VS in 2006 een heel belangrijke wet gestemd, de Military Commission Act. Die wet legaliseert de speciale rechtbanken die na de aanslagen van 2001 gecreëerd zijn per presidentieel decreet. Daar zaten we in een uitzonderingstoestand, een noodtoestand: er was een aanval geweest, dus men creëert speciale rechtbanken die door die noodtoestand worden gelegitimeerd. Maar in 2006 kruipt die noodtoestand dus de wet binnen... Op dat moment zitten we niet meer in een noodtoestand, maar treden we de permanentie binnen. Die extreem liberticide speciale rechtbanken worden de basis waarop zich een nieuwe rechtsorde construeert.”
“Dat verhaal van die militaire commissies is min of meer bekend, maar er is nog een ander element in die wet dat in feite veel belangrijker is. De Military Commission Act geeft aan de Amerikaanse president de macht om om het even welke persoon, waar ook ter wereld, tot 'illegale vijandelijke strijder' (illegal enemy combatant) te verklaren. Iedereen: ook burgers van landen waarmee de VS niet in oorlog zijn, ook Amerikaanse burgers zelf... Iedereen kan worden aangeduid als 'illegale vijandelijke strijder', dwz. als iemand die niet alleen een vijand is van de VS, maar die bovendien 'illegaal' is. Dat is iemand die geen enkel recht heeft, want omdat de strijder een 'vijand' is, is het strafrecht niet van toepassing, maar omdat de strijder 'illegaal' is, zijn ook de beschermingen van de Conventie van Genève niet van toepassing. Elke juridische bescherming, hetzij van penale, hetzij van internationale aard, valt weg. Men kan dus doen wat men wil: je eindeloos gevangen houden, je voor militaire rechtbanken brengen waar het recht op verdediging onbestaande is...”
“Dat is de situatie van 2006: de VS eigenen zich het recht toe om om het even wie ter wereld als 'vijand' aan te duiden, én het recht om die persoon te vangen, te ontvoeren en over te brengen naar de VS. De volgende stap is de optie dat de VS zich die personen gewoon laat uitleveren door de betrokken landen. Dat is de inzet van de recente Belgische en Franse processen tegen de zgn. netwerken van kamikazes voor Irak: de integratie, via de rechtspraak, van de Amerikaanse notie 'illegale vijandelijke strijder' in onze Europese rechtsorde.”
Via die processen voor de Belgische en Franse rechtbanken?
“Wat is er in Frankrijk en België gebeurt? Men veroordeelt mensen omdat ze zijn gaan vechten in Irak, of omdat ze deel uitmaken van een groep waarvan àndere leden zijn gaan vechten in Irak... Dat wil zeggen dat die rechtbanken zich de universele competentie toeëgenen om te oordelen wat goed en slecht is in Irak. Bijvoorbeeld dat het Irakese regime, geïnstalleerd door de VS, een legitiem regime is. Of dat er in in 2005 geen oorlog meer was, ook al zaten er 150.000 Amerikaanse soldaten en 120.000 huurlingen. Gewoon omdat de VS hebben verklaard dat de oorlog voorbij was. Zo worden de mensen die zich verzetten tegen de Amerikaanse bezetting automatisch terroristen. Het is exact dezelfde redenering die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ontwikkeld door de Duitse bezetter: aangezien België en Frankrijk hadden gecapituleerd, werd elke verzetdaad een daad van terrorisme. Dus ondanks het feit dat de VS ten oorlog zijn getrokken op een totaal illegale manier – dat verhaal is bekend –, krijg je Belgische en Franse rechtbanken die mensen veroordelen omdat ze het Irakese verzet steunen. Dat is dus de introductie van de notie 'vijandige strijder' (als iemand die zich verzet tegen de Amerikaanse agressie) in de Belgische en Franse rechtsorde.”
“Maar sinds 2003 hebben we ook uitleveringsakkoorden met de VS. Daarin staat niets dat de uitlevering van Europese burgers aan de VS nog in de weg staat. Dat wil zeggen dat in een latere fase de Amerikanen zullen kunnen vragen om die Belgische en Franse burgers uit te leveren aan de VS, waar ze als 'illegale vijandige strijder' kunnen behandeld worden. Dat is de inzet van dit proces. Dat is enorm. De VS geven zichzelf met de Military Commission Act een jurisdictie over het geheel van de wereldbevolking, en eerder dan zich tegen deze imperiale daad te verzetten, passen landen zoals België en Frankrijk zich aan, via de weg van de jurisprudentie.”
Waarom doet men dat eigenlijk, de klassieke rechtstaat uithollen?
“In overgangsfases, waarin men de installatie voorbereid van nieuwe eigendomsverhoudingen, zien we wel vaker dat het strafrecht dominant wordt. Bestaande vrijheden worden opgeschort en het strafrecht begint het geheel van relaties tussen de burgers en de macht te regelen. Nieuw is dat het nu om een internationaal strafrecht gaat, een imperiaal strafrecht waarin de VS de regels bepalen en de andere landen, Europa op kop, zich vrijwillig integreren. Maar op zich is de centraliteit van het strafrecht historisch gezien niet nieuw."
"Ook bij het begin van het kapitalisme werden de vrijheden opgeschort. Het probleem in Engeland in de 18de eeuw en op het continent in de 19de eeuw was immers dat de mensen niet erg happig waren om hun 'vrijheid' om te gaan werken te gebruiken. Wat heeft men gedaan? In Engeland heeft men de Work Houses opgericht, werkgevangenissen om landlopers in op te sluiten en verplicht aan het werk te zetten. Ook op het continent kreeg je een heleboel wetten tegen de landloperij. Ook die hadden tot doel om de vrije circulatie van mensen tegen te gaan en hen aan het werk te zetten. In die periode, die verschillende decennia duurde, was het strafrecht dat de organische compositie van de samenleving regelde."
"Ook nu zitten we in een overgangsfase waarin zich nieuwe eigendomsverhoudingen aan het aftekenen zijn. Daarom accumuleert de bestaande macht wapens om zich te verdedigen tegen de mogelijke vormen van verzet die zich daartegen zouden kunnen voordoen. Het is dus een anticipatie van de machthebbers op toekomstige sociale strijd.”
Bron: www.indymedia.be -
VS-president benadrukt westerse hypocrisie inzake Birma...
VS-president Bush vernieuwde, dinsdag 29 juli 2008, een verbod op invoer vanuit Myanmar en ondertekende ook een nieuwe wet die poogt edelstenen vanuit Myanmar van VS-markten te houden. Dit omdat de Bush-administratie gelooft in democratie en vrijheid...
"Our message is: the United States believes in democracy and freedom," aldus Bush op de ceremonie waar hij de twee wetten ondertekende.
De nieuwe sancties streven ernaar de invoer van edelstenen, waaronder jade en robijn, naar de VS-markten stop te zetten en ook edelstenen, afkomstig uit Myanmar, maar ingevoerd via andere landen (zoals Thailand, China, Taiwan, Malaysia en Singapore) een halt toe te roepen.
De Bush-administratie stelt dat de edelstenen een zeer belangrijke bron van inkomsten zijn voor het militair regime.
Sancties, opgelegd sinds 2003 en samengevat in de ‘Burmese Freedom and Democracy Act’ zijn volgens het document ook te wijten aan de verwijdering van oppositieleidster Aung San Suu Kyi en haar beweging voor mensenrechten en democratie in Myanmar (Birma).
Waar niet over wordt gesproken is in welke mate westerse multinationals het militair regime financieel ondersteunen. Zijn onze westerse regeringen en bedrijven niet op de hoogte dat slavernij en kinderarbeid worden ingezet om juist hun belangen te behartigen? Zijn deze niet op de hoogte dat weigeraars gemarteld worden, vrouwen verkracht worden en dorpen vernield worden?
Wir haben es nicht gewusst?
De “Dirty list” is een voortreffelijk voorbeeld van economische belangenbehartiging. De top drie investeerders en dus financiële ondersteuners van het militair regime zijn namelijk niemand anders dan de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk...
Duidelijk is dat protesteren tegen het militair regime, in eigen land, onze westerse regeringen er alleen toe aanzet nieuwe sancties goed te keuren die de lokale bevolking niet ten goede komen. Zouden sancties opgelegd aan de westerse multinationals voor het ondersteunen van slavernij, kinderarbeid en alles wat er bij te pas komt geen beter resultaat boeken? In welke mate deze sancties dus iets te maken hebben met democratie of vrijheid, laat ik aan de lezer over om te onderzoeken. -
Machtronomie: Recept 1-Ambitie op een bedje van megalomanie
Eerste recept in het kader van een ludieke "machtronomische" handleiding.
Recept 1: Ambitie op een bedje van Megalomanie
Ingrediënten:
- Megalomane ambities.
- IQ is van belang maar sluit alleszins EQ uit.
- Aansluiting bij kapitaalkrachtigen en/of grootgrondbezitters met elitaire ambities.
- Verovering van een regeringsambt die je, achter de schermen, de middelen geeft om je lobbykwaliteiten te ontplooien.
- Versterking van je contacten met de hoogste ambtbekleders (Presidentschap/voorzitters, justitie, leger, inlichtingendienst, enz.).
Ga dan als volgt te werk:
1. Sluit contractuele copartnerschappen af in gebieden waar energiebronnen aanwezig zijn. Sluit deze liefst af met bedrijven gelegen in een soevereine staat (democratie of dictatuur) die niet over de capaciteit beschikt om, zonder steun, een degelijk defensieplan op te stellen.
2. Kan je geen contract bereiken of wordt je contract tenietgedaan, maak je geen zorgen. Je kunt dan sneller aanspraak maken op volgende punten.
3. Informeer je over het nationalistische, extreem rechtse en extreem linkse gedachtegoed van dit land en analyseer de ‘culturele, godsdienstige, politieke en etnische verschillen’ die er in dit land aanwezig zijn. Gebruik daarvoor je netwerk en connecties bij de inlichtingendienst.
4. Vraag een korte maar nauwkeurige beschrijving van voorwendsels die rechtvaardiging voor militaire interventie zou kunnen verstrekken.
5. Lobby als een beest en gebruik je connecties om deze rechtvaardiging voor militaire interventie door te drukken.
6. Zet de inlichtingendienst in en voer geheime operaties uit, liefst aan de hand van een goed uitgekiend “valse vlag” strategie.
7. Maak van je inlichtingendienst (en indien nodig huurlingen) ook gebruik voor het financieren van lokale fracties/cellen en breng ze er toe actie te ondernemen. Maak daarbij gebruik van elke culturele, godsdienstige, politieke en etnische ontevredenheid. Motiveer een staatsgreep.
8. Breng de media er toe om de reactie van de regering, de dictatuur van het desbetreffende land en zijn bondgenoten uitgebreid te demoniseren aan de hand van waarheden, halve waarheden en zou het nodig zijn, compleet onjuiste informatie. Zouden sterkere bondgenoten reageren, doe dan alsof je neus bloed maar blijf de “rebellen”, officieus, financieren en ondersteunen.
9. Maak een tussenkomst en “vredesoperatie” aanvaardbaar op de VN- en NAVO-raad.
10. Bij aanvaarding: Militaire alliantie sturen en gelegenheidsgerichte propaganda stimuleren (in naam van vrijheid, democratie, enz.)
Bij gepalaver of verwerping: Binnenlandse crisis stimuleren en versturen van eigen troepen (in naam van veiligheid, strijd tegen het terrorisme,enz.).
11. Zouden er vragen gesteld worden, geef dan aan dat de informatie niet vrijgegeven kan worden in naam van staatsveiligheid.
12. Vergeet vooral niet in de media de collaterale schade als irrelevant af te schilderen en de gestorven soldaten als helden en patriotten op te hemelen.
13. Zet een “democratische” regering of dictatuur, onder respectievelijk een “voogdij” of “toezicht” op. Zou deze in de toekomst een probleem vormen, herneem dan vanaf punt 2.
14. Controle over energiebronnen: Vestig een militaire cel in alliantie met het lokale regeringsleger. Dit omwille van het feit dat controle over de desbetreffende energiebron je garandeert dat je de politieke controle over het gebied zult kunnen uitbreiden.
15. Ontkurk een fles champagne en zet je volgende stap in een “bevrijde” wereld.
Tips:
Ben je een hulpkok of keukenhulpje:
- Kijk, luister en zet je volledig in elke keer de chef het van je verwacht.
- Dat je mediageilheid je er sporadisch toe brengt een kritiek te uiten kan hij best begrijpen. Maar trek hem, achter de schermen, nooit in twijfel. Hij weet immers wat goed voor je is.
- Hou de competitiedrift van je collega’s goed in het oog en maak van elke opportuniteit gebruik om de chef aan te tonen dat je zelf kan instaan voor de keuken en dat je “verantwoordelijkheidzin” verder reikt dan de functie waarvoor je aangesteld bent.
© Alle versies van dit PRODUCT zijn beschermd door zowel de Staatsveiligheid en Internationale Geheime Akkoorden, als andere officieuze akkoorden en traktaten. Het unieke eigendomsrecht is in handen van VN, NAVO & EU-topleden. Het PRODUCT mag niet gedistribueerd of gebruikt worden op een manier die de bevolking ertoe brengt zich te informeren en onderzoek te verrichten naar historische en hedendaagse gevolgen die met dit PRODUCT in relatie gebracht kunnen worden.
BEPERKTE GARANTIE / GEEN GARANTIES.
Dit PRODUCT heeft expliciet geen garantie. Het PRODUCT wordt geleverd "zoals het is" zonder garantie van enig soort, met inbegrip van geschiktheid voor een specifiek doel.
HET GEBRUIK VAN HET PRODUCT IS GEHEEL OP EIGEN RISICO.
GEEN AANSPRAKELIJKHEID VOOR SCHADE.
In geen geval zal dit PRODUCT aansprakelijk zijn voor alle speciale, consequente, incidentele of indirecte schade (met inbegrip van schade die leidt tot opbrengstverlies, onderbreken van handel, verlies van geheime informatie, of elk ander financieel verlies) dat het gebruik of het niet kunnen gebruiken van dit product met zich meebrengt, zelfs als de Auteur zich bewust is van de mogelijkheid van dit soort schade en bekende defecten. -
Stem EU-burger is irrelevant
Valerie Giscard d’Estaing, ex-president van Frankrijk en auteur van de voormalige Europese grondwet deelde vorig week aan de media mee dat referenda, zoals deze gehouden in Ierland, simpelweg genegeerd zullen worden. Hij gaf ook toe dat de verwarrende vorm van het Verdrag van Lissabon weloverwogen was.
Een artikel van de London Telegraph detaileert zijn uitlatingen: “Wij evolueren naar meerderheidsstemming. Als wij blijven wachten op unanimiteit zullen wij niets bereiken.” “Het is onmogelijk op unanimiteit van de 27 lidstaten te wachten. Deze keer is het Ierland, volgende keer zal het een andere lidstaat zijn.” “Ierland is maar 1% van de Europese Unie.”
Weloverwogen
Naast het doordrukken van ondemocratische besluitvorming gaat de arrogantie van d’Estaing nog verder. Volgens de Irish Times deelde de architect van de EU-grondwet mee dat na de verwerping van de originele versie van de grondwet door de Nederlandse en Franse burgers, het Verdrag van Lissabon een weloverwogen poging was om de grondwet in een verwarrend formaat te verpakken.
“Iemand die wilde begrijpen hoe de grondwet ineen zat kon dat met de originele grondwet wel, maar niet met deze versie,” aldus Valérie Giscard d’Estaing.
Welk soort beleid negeert de mening van de burgers en maakt gebruik van een strategie die het publiek opzettelijk verwart? Dit om een voorstel door te drukken en zijn eigen wetgeving af te wijzen, zonder dat aansprakelijkheid gevraagd wordt en deze personen verantwoordelijk gesteld of aangeklaagd kunnen worden...?
Plan B nog realistisch?
In eigen land blijven politiek links en sociale bewegingen ijveren voor een plan B, een plan dat streeft naar meer solidariteit en vooral naar een referendum maar... In welke mate is streven naar een democratisch, solidair en sociaal Europees karakter nu nog een realistisch doel?
Iedereen weet ondertussen dat de meeste lidstaten geen ”recht” hebben op een referendum en nu weet iedereen ook dat referenda, voor de Europese topmensen, geen enkele waarde hebben.
De EU-wetgeving is duidelijk. Als één van zijn lidstaten het verdrag weigert, is de EU verplicht het document af te wijzen. Maar de verachting van de EU voor directe democratie zal er de politici waarschijnlijk toe brengen het Iers referendum letterlijk te negeren en het Verdrag van Lissabon alsnog goed te keuren. Dit onderstreept het feit dat de EU niets anders is dan een illegale autocratie die democratische besluitvorming gebruikt zolang het zijn eigen belangen behartigt...
In 2001 stemde Ierland tegen het Verdrag van Nice en werd ze, een jaar later, gevraagd opnieuw te stemmen. In 1992 stemde Denemarken tegen het Vedrag van Maastricht en stemde een jaar later voor. De Fransen en Nederlanders verwierpen de EU-grondwet in 2005 en de EU-architecten ontwierpen dan maar het Verdrag van Lissabon ter vervanging...
Maar deze keer gaat de EU-elite een stapje verder. Ze negeert simpelweg de beslissing van niet alleen de Ierse bevolking maar alle Europese burgers. Het debat dat gevoerd zou moeten worden rond om het even welk hedendaags en/of toekomstig verschil van mening over het Verdrag van Lissabon wordt irrelevant verklaard en stevent af naar een typisch Europees taboe. -
Patriot Act: Burgers als doelwit?
De Patriot Act verschaft, al zeven jaar, de wettelijke basis om zonder rechterlijke goedkeuring onderzoek te verrichten, elk privébezit in beslag te nemen en dit zonder dat er effectief een misdaad wordt begaan. Onder het voorwendsel dat elke misdaad verhindert moet worden, worden grondwettelijk gewaarborgde vrijheden opgeschort en de meest fundamentele principes, opgenomen in de Amerikaanse grondwet, geschonden.
De Amerikaanse grondwet telt 27 amendementen. De tien eerste amendementen vormen de Bill of Rights. Deze waakt over het principe van burgerlijke vrijheid.
De Patriot Act decimeert de Bill of Rights. De schending van volgende amendementen maken het eerste amendement, dat vrijheid van meningsuiting waarborgt, compleet irrelevant.
Het vierde amendement stelt dat de veiligheid van personen, hun woning, hun documenten en effecten gewaarborgd wordt. De Patriot Act verschaft de wettelijke middelen om zonder redelijke oorzaak woningen en privébezit te onderzoeken zonder bevelschrift tot huiszoeking en zonder toestemming of medeweten:“Sneak and Peak” spionage, inbraak, verzamelen van computerdossiers en boekenlijsten, verzamelen van video- en tijdschriftenverzamelingen, vernietiging van recht op privébezit.
Verschillende bepalingen in de Patriot Act, zoals de “Sneak and Peak” voorziening staan toe dat “wethandhavers” in het geheim om het even welke woning mogen binnendringen, heimelijk computerbestanden, leesmateriaal en elke andere mogelijke informatie over die persoon mogen verzamelen, en dit aan de hand van een illegaal geleid onderzoek van hun woning en privébezit.
De Patriot Act vereist dat bibliothecarissen boekenlijsten met informatie over de uitgeleende boeken en de klant, zonder bevelschrift en op vraag van de FBI, vrijgeven. De samenwerking is verplicht en de bibliothecaris mag het bestaan van het verzoek van de FBI niet openbaar maken, zoniet riskeert hij een gevangenisstraf.
Het vijfde amendement stelt dat geen enkele persoon van het leven, vrijheid of bezit zal worden beroofd zonder dat bij wet bepaalde procedures opgevolgd worden. De Patriot Act legaliseert het om iemand, onbeperkt in tijd, op te sluiten zonder het recht op een advocaat, zonder het recht om te weten wie hem beschuldigt, zonder toegang tot de rechtbank en de rechters en zonder een gepast proces.
Dit schendt het zesde amendement, dat voor eender wie het recht op een snelle en openbare rechtszaak waarborgt, alsook het achtste amendement, tegen wrede en ongebruikelijke straffen. Is het geen ongeoorloofde straf wanneer een burger één, twee of tien jaar opgesloten kan worden zonder aanspraak te kunnen maken op voornoemde rechten? Dit schendt het dertiende amendement dat stelt dat niemand gestraft zal worden zonder eerst behoorlijk veroordeeld te worden.
Het is algemeen geweten dat geen enkele van de 435 vertegenwoordigers van de ‘US House of Representatives’ de USA Patriot Act heeft gelezen alvorens deze te ondertekenen en er zo een wettelijk bindend document van te maken. De originele versie van de Patriot Act werd goedgekeurd door zowel Republikeinen als Democraten, zowel in het Parlement als in de Senaat. Maar op het allerlaatste moment werd de originele versie vervangen door de versie voorbereid door de advocaten van de uitvoerende macht.
De vraag is: zijn de Amerikaanse vertegenwoordigers unaniem verantwoordelijk voor de schending van hun eedaflegging door blindelings het driehonderd pagina’s tellende wetsvoorstel te ondertekenen? Een versie die ze nooit eerder hadden gezien, laat staan gelezen.
In de zomer van 2005 hebben het Parlement en de Senaat gestemd voor de uitbreiding van de Patriot Act, het verbreden van zijn reikwijdte en het permanent maken van zijn provisies. Er waren slechts 262 Republikeinen en 77 Democraten nodig om de Bill of Rights te decimeren.
Zoals we kunnen zien zijn er wetten die het voor de VS volkomen mogelijk maken om burgerrechten op te schorten. Nochtans zijn deze burgerrechten volgens de Onafhankelijkheidsverklaring van 1776 (de basis van de Amerikaanse grondwet) onvervreemdbaar en onbetwistbaar, kunnen ze niet verbeurd worden en zijn ze een geboorterecht.
Duidelijk is dat deze burgerrechten en –vrijheden, gewaarborgd door de grondwet, in het niets verdwijnen en, aan de hand van wetteksten zoals de Patriot Act, plaats maken voor een ondemocratisch en unilateraal beleid dat het “veiligheid-over-vrijheid” argument als voorwendsel misbruikt om burgerrechten in te perken.
http://en.wikipedia.org/wiki/USA_PATRIOT_Act
http://action.aclu.org/reformthepatriotact/ -
In de boeien voor een te luide blijdschap!
Zeven studenten werden, zo wordt vermeld in een artikel van The Associated Press, gearresteerd en in hechtenis geplaatst voor het te hard toejuichen van afgestudeerden tijdens hun diploma-uitreiking.
“We vinden het belangrijk dat de naam van elke afgestudeerde gehoord wordt en dat elke persoon aanwezig op de uitreiking deze student over de scene kan zien stappen. Dit is de reden waarom we storende genodigden laten verwijderen”, aldus het hoofd van de Fort Mill High School Dee Christopher.
Zes studenten van Fort Mill High School en een zevende van de York Comprehensive High School in South Carolina (VS) zijn aangeklaagd voor het verstoren van de openbare orde tijdens de ceremonie. Zes van deze studenten riskeren een opsluiting van 30 dagen plus een boete van 1000 dollar. De zevende student wordt aangeklaagd voor dezelfde redenen plus het zich verzetten tegen zijn arrestatie.
