Neptune1973
Trust man - 36 jaar
Blog / Tags / mensenrechten
Blogberichten met de tag 'mensenrechten':
-
Het CGKR vs. Vrijheid van meningsuiting
Jozef De Witte, directeur van het CGKR (Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding ) liet vorige week in verschillende kranten weten dat antisemitisme dit jaar spectaculair is toegenomen. Dit aan de hand van de binnengekomen meldingen.
"We moeten wel opmerken dat niet aan elke melding effectief een antisemitische daad voorafging, en dat anderzijds niet elk feit gemeld wordt", aldus de CGKR-directeur.
Nochtans dient men, om een realistische balans te kunnen opmaken, rekening te houden met het oorzaak-gevolg principe en in welke mate deze heeft bijgedragen tot het karakter van de melding. Ook kan men zich niet berusten op niet gemelde feiten om de hierboven vernoemde opmerking te rechtvaardigen.
“De daders van de gemelde feiten zijn erg verschillend. Het gaat zowel om moslimgroeperingen als extreemrechtse Belgen.”
In binnen- en buitenland worden memo’s opgesteld, wetsvoorstellen ingediend en goedgekeurd die onze bescherming zouden beogen en dit naar aanleiding van het “steeds groeiend internationaal extremisme & radicalisme”. In de praktijk is dit maar zeer de vraag. We moeten ook stilstaan bij de vraag of we bereid zijn onze vrijheden en rechten op te geven voor meer veiligheid. Een “veiligheid” dat door de geschiedenis heen al te vaak misbruikt werd voor politieke, economische en financiële machtsverschuivingen. Een “veiligheid” die elke burger als “potentiële terrorist” bestempelt.
Het centrum stuurde een offerte uit naar verschillende universiteiten met de vraag voor een wetenschappelijke studie over het socio-politieke effect dat oorlogen heeft op racisme in België. Dit om te “onderzoeken hoe we racisme en antisemitisme bij de wortel kunnen aanpakken, zodat de vrijheid van meningsuiting in België niet langer leidt tot uitwassen zoals aanslagen tegen Joodse mensen of eigendommen."
Maar ligt de vrijheid van meningsuiting werkelijk aan de basis van deze wandaden? De vrijheid van meningsuiting, één van de fundamentele inhoudelijke beginselen van een democratische samenleving (1), is niet absoluut en dient inderdaad onderworpen te worden aan bepaalde formaliteiten, voorwaarden, beperkingen of sancties welke bij wet worden vastgesteld (2). Anderzijds ligt een historisch gevaar op de loer. Een gevaar dat, onder het mom van het beschermingsprincipe (maar ook bvb. de “War on Terror” (3) of beperkingen inzake internet (4)), het recht op vrije meningsuiting en andere burgerrechten uitholt.
Of ligt het aan de oorlogen en het socio-politieke effect dat deze hebben op racisme in België? Deze studie zal alleen maar aantonen dat het communautarisme lang niet verdwenen is en dat deze voortleeft in elke cultuur, godsdienst en achterbuurt. Een historisch gegeven dat de mensheid met zich meedraagt en waaraan (politieke en economische) machthebbers wereldwijd, en zeker in België, een vette kluif hebben.
Het CGKR wil, in het begin van 2010, met haar conclusies naar de beleidsmakers en de maatschappelijke partners stappen en vragen om concrete maatregelen. Maatregelen die het “beschermingsprincipe” nog maar eens zullen hanteren als excuus voor het ondergraven van een fundamenteel recht: het recht op vrijheid van meningsuiting.
Wil het CGKR waardevol onderzoek en werk leveren dat onze maatschappij ten goede komt, dan zal deze, in plaats van verwaarloosde enkelingen processen aan te wrijven, zich in de eerste plaats beter bezig houden met de uitwassen inzake gelijke kansen en racismebestrijding die zich binnen de regering voordoen. Zoals bij de vis start het rottingsproces in een maatschappij altijd met het hoofd...
(1) Europees Hof voor de rechten van de mens, 7 december 1976, Handyside, A 24; zie ook Arbitragehof, 12 juli 1996, nr. 45/96 (Belgisch Staatsblad van 27 juli 1996).
(2) Dit volgt uit artikel 19 van de Grondwet in samenhang met artikel 10, § 2, van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en artikel 19, § 3, van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten.
(3) http://www.indymedia.be/nl/node/27655
http://www.indymedia.be/nl/node/27672
(4) http://www.foxnews.com/politics/2009/04/21/pro... -
Eva Brems maakt balans op van 60 jaar mensenrechten
Interview & Artikel: Habib Reffas & Marc-Antoon De Schryver
10 december 1948: de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties neemt de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens aan. Wat blijft er 60 jaar later van die idealen over? Neemt de wereld ze nog au sérieux? En kunnen de mensenrechten de concurrentie van de Oorlog tegen het Terrorisme, Fort Europa en de economische crisis overleven? We vroegen het aan Eva Brems, professor Mensenrechten en Niet-Westers Recht en voorzitster van Amnesty International Vlaanderen.
’Mensenrechten zijn universeel maar niet uniform,’ zegt U. Is dat geen contradictie?
“De meeste mensenrechtenteksten zijn heel algemeen en vaag. Dat moet dus geconcretiseerd worden, wat altijd in concrete contexten gebeurt. Daar onstaat dan sowieso diversiteit. Het voorbeeld dat ik altijd geef is de vrije meningsuiting. Iedereen heeft recht op vrije meningsuiting, maar die vrijheid mag wel beperkt worden in het belang van de rechten van anderen, van de goede zeden, van de veiligheid, enzovoort. In de ene samenleving is men daar gevoeliger aan dan in de andere, en beschouwt men iets als terecht verboden dat in andere samenlevingen onder vrije meningsuiting valt. Eigenlijk is dat een beetje de normale dynamiek van de mensenrechten. Dat komt vooral heel scherp tot uiting in situaties waar mensenrechten met elkaar in conflict komen – wat vaak gebeurt. Bij zoiets als blasfemische cartoons heb je aan de ene kant het recht op respect voor godsdienstige gevoeligheden, en aan de andere kant de vrije meningsuiting. Wat zegt het Internationaal Recht daarover? Dat je de vrije meningsuiting mag laten voorgaan, maar ook het andere recht: beide oplossingen zijn aanvaardbaar.”
“In zulke afwegingen spelen ook culturele verschillen mee. Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens zegt bijvoorbeeld dat als het gaat om de bescherming van het recht op gezinsleven, wij alleen het kerngezin erkennen, niet de ‘extended family’, het ruimere gezin. In Afrika wordt dan weer geargumenteerd dat ook de grootouders en de ooms en tantes erbij horen. Het is dus logisch dat wanneer je mensenrechten beschermt in Afrika, je die extended family wél mee gaat beschermen. Dat zijn kleine verschillen, maar soms kunnen het ook grotere verschillen zijn. De grotere gehechtheid aan negatieve vrijheden in de Verenigde Staten bijvoorbeeld, waar racistische meningsuitingen beschermd worden, terwijl dat bij ons in Europa niet het geval is. Daar speelt de geschiedenise een rol in, maar ook culturele voorkeuren.”
Heeft dat ook impact op hoe Amnesty International werkt? Passen jullie je boodschap aan aan de verschillende landen?
“Die verschillende contextualiseringen hebben meestal weinig te maken met de echt grove schendingen waar Amnesty op focust. Ik denk bijvoorbeeld aan foltering: bij zoiets is er natuurlijk geen ruimte om cultureel te beginnen contextualiseren.”
“Maar strategisch speelt het wel soms een rol. Toen Amnesty begon te werken rond holebirechten, botste dat in secties in het Zuiden in het begin op grote bezwaren. Een voorstel om het thema expliciet in de statuten op te nemen is niet doorgegaan. De secties in het Zuiden zeiden: ‘Wij zullen moeite hebben om als Amnesty te groeien als dit in de statuten staat, maar we gaan er wel rond werken.’ Niet-dominante groepen emanciperen vraagt altijd culturele verandering: tegen de mainstream ingaan, aan sensibilisering doen,... Dat is riskant. En we moeten eerlijk zijn: dikwijls pikken Westerse mensenrechtenorganisaties zulke thema’s ook pas op als die culturele verandering in het Westen al gebeurd is. Wij begonnen vijftig jaar geleden ook niet over homorechten, maar pas nu bij ons die culturele verandering gebeurd is.”
Hoe zit het met de kritiek dat mensenrechten iets Westers zijn en niet thuishoren in bvb. een hindoeïstische context?
“Die kritiek hoor je in het Zuiden eigenlijk bijna nooit. Radicaal culttuurrelativisme is vooral iets Westers, bedacht door antropologen. De American Anthropoligical Association heeft dat geformuleerd op het moment dat de Universele Verklaring van de Mensenrechten werd geschreven, eind jaren veertig. Met goede bedoelingen natuurlijk, vanuit de bevinding van culturele diversiteit, kwamen ze tot de conclusie: 'éénzelfde norm voor heel de wereld kan niet', en dus verwierpen ze fundamenteel het idee van mensenrechten.”
“Maar de meeste concrete kritieken vanuit de niet-Westerse wereld gaan niet zo ver. Die gaan eerder over andere prioriteiten, andere interpretaties. Dat zegt veel over hoe dominant het discours geworden is, maar ook over hoe iedereen er blijkbaar het nut en de zin van inziet. Mensenrechten worden ingeroepen door inheemse volkeren, door vakbonden, door vrouwenorganisaties, door allerlei activisten in het Zuiden. Ook de regeringen van niet-Westerse landen hebben voor een stuk ingezien dat het nuttig is om er in te stappen, omdat ze op grond daarvan ook zelf anderen kunnen bekritiseren. Zo zag je onder het vorige beleid in de VS dat er een probleem ontstond van credibiliteit om nog een mensenrechtenagenda in de wereld te gaan verdedigen, omdat ze zelf zulke grove schendingen begaan.”
Is men de Westerse hypocrisie een beetje beu?
“Als de afkeer van het Westen die in een deel van de wereld toch leeft zich soms ook op de mensenrechten richt, dan heeft dat inderdaad vooral te maken met de dubbele standaarden die gehanteerd worden in het politieke gebruik van de mensenrechten. Die kritiek is terecht, dat kan je niet betwisten. Daar zijn de mensenrechtenorganisaties het trouwens ook niet mee eens.”
Amnesty is vooral bekend van briefschrijfacties. Krijgen jullie eigenlijk veel gevangenen vrij?
“Zo is Amnesty begonnen, met een heel beperkt mandaat: werken rond gewetensgevangenen. Ondertussen is er wel een evolutie geweest naar werken rond àlle mensenrechten, en ook naar een grote verruiming van het aantal actietechnieken. Brieven schrijven blijft tot het palet behoren, maar er wordt ook heel veel lobbywerk gedaan en andere vormen van actie. Maar wat betreft het vrijschrijven van mensen: dat is heel moeilijk in te schatten. Er zijn altijd verschillende factoren die een rol spelen. Maar de techniek blijft behouden, voor een stuk omdat het heel mobiliserend werkt, voor een stuk ook omdat het zijn efficientie toch wel bewezen heeft. Niet alle dagen maar toch heel regelmatig komen mensen waarvoor actie is gevoerd effectief vrij.”
Spannen jullie ook soms rechtzaken aan?
“Amnesty doet dat eigenlijk heel weinig. Wanneer het gebeurt is dat niet vanuit de secties maar vanuit het internationaal secretariaat. Echt aanspannen is het niet, maar wel wat ze in het Engels systeem “Amicus curiae” noemen: als er een zaak hangende is, dan kan een derde partij, bijvoorbeeld een ngo, ook een memorie, een tekst, insturen. Dat heeft Amnesty wel al geregeld gedaan, bijvoorbeeld in de Pinochet-zaak in het Verenigd Koninkrijk.
U zegt ook ergens: ‘een rapport van Amnesty heeft ook meer effect dan een rechtzaak’...
“Als je kijkt naar het globale plaatje van hoe mensenrechten worden afgedwongen, dan heb je aan de ene kant de officiële mechnismen. In feite bestaan daar maar in beperkte mate rechtbanken: een Internationale mensenrechtenrechtbank zoals je er in Europa één hebt bestaat niet. Daarnaast heb je dan andere strategieën – de 'politieke' strategieën in ruime zin - die zeker even efficiënt zijn. Dat is dan wat ngo’s als Amnesty doen: naming and shaming. Je brengt zaken aan het licht, mobiliseert daarrond, en probeert politieke druk uit te oefenen via de media enzovoort. Als je gaat kijken hoe sommige van die officiële mechanismen werken, zie je dat dat eigenlijk ook via zo’n mechanisme is. Staten vinden het erg om te kijk te worden gezet, zo van ‘kijk, het Europees Hof of een VN-comité heeft een schending gevonden.’ Maar als je als grote organisatie zoals Amnesty International of Human Rights Watch zo’n danig gezag en geloofwaardigheid kan opbouwen dat je rechtstreeks die druk kan uitoefenen, dan heb je die officiële instanties dikwijls niet nodig.”
Jullie willen nu àlle mensenrechten verdedigen, omdat ze ‘ondeelbaar’ zijn. Daarom hebben jullie nu ook de economische en sociale mensenrechten aan boord getild. Waarom heeft dat eigenlijk zo lang geduurd?
“Ter verontschuldiging kan ik misschien zeggen dat dat niet alleen geldt voor Amnesty. Het is een wereldwijd fenomeen. Zowel bij ngo’s als bij regeringen zijn een deel van de mensenrechten - de economische, sociale en culturele mensenrechten - jarenlang minder prominent geweest. Historisch heeft dat te maken met het feit dat ze in de Koude Oorlog in twee aparte instrumenten zijn terecht gekomen, waarvan de burgelijke en politieke mensenrechten krachtigere toezichtsmechanismen hebben gekregen. En het is het Westen dat zich in die context het meest op mensenrechten heeft geprofileerd, waarbij dan de eigen stokpaardjes naar voor zijn geschoven. Eigenlijk gewoon de machtsverhoudingen op internationaal vlak. Je hebt zelfs heel lang een discours gehad waarbij de economische en sociale mensenrechten niet als volwaardige mensenrechten werden beschouwd. Ik heb zelf nog les gehad over economoische en sociale mensenrechten van een prof die zei dat het heel betwijfelbaar was of die wel afdwingbaar waren voor rechtbanken, dat het eerder programma-rechten zijn.”
“In feite is het vanuit het Zuiden dat is aangetoond dat dat niet klopt. Bij het Indisch Grondwettelijk Hof en het Zuid-Afrikaans Grondwettelijk Hof enzovoort kan je net zo goed een zaak voorbrengen over het recht op huisvesting of het recht op gezondheid als over het recht op vrije meningsuiting. Zij tonen aan dat het wél kan, dat het gewoon een kwestie is van niet willen.”
“En ook op VN-vlak is er heel goed werk geleverd door het Comité dat toezicht houdt op het Verdrag over Economische en Sociale Rechten. Het heeft die rechten veel meer uitgewerkt, gedetailleerd gemaakt, zodanig dat het argument dat ze te vaag zijn om af te dwingen geen steek meer houdt.”
“Maar we moeten toegeven dat de grote ngo’s hier geen voorstrekkersrol hebben gespeeld, maar eerder gevolgd zijn, omdat ze met hun neus op de feiten werden gedrukt: 'kijk, je ontloopt je verantwoordelijkheid en je bent méé verantwoordelijk voor het feit dat die mensenrechten niet meer au sérieux zijn genomen.' En Amnesty specifiek beweegt ook zo traag omdat we een ledenorganisatie zijn. We zijn een democratische organisatie die op een internationale Algemene Vergadering iedereen moet meekrijgen. Dat gaat echt met kleine stapjes, in fasen. Amnesty Vlaanderen is bijvoorbeeld één van de secties die dwars heeft gelegen. Onze leden waren heel gehecht aan onze traditionele werkterreinen en zagen die verruiming niet zitten. Dat is nu tien jaar geleden.”
Die bredere visie biedt wel een heel nieuw perspectief op de wereld...
“Eigenlijk een heel oud perspectief, want zestig jaar geleden zaten de economische en sociale rechten er ook al in...”
Betekent die selectieve blindheid dat de mensenrechten al die jaren eigenlijk gewoon een instrument zijn geweest van de Westerse machtspolitiek? Het Westen koos enkel wat in haar kraam paste...
“In machtspolitiek wordt altijd alles gebruikt. Je kan dat trouwens ook doen met de economische en sociale mensenrechten. Het is niet dat die immuun zijn voor machtspolitiek: je kan die net zo goed manipuleren. Wat voor een stuk ook meespeelt is dat in de mensenrechten-verdragen in feite ook staat dat de rijke landen mee verantwoordelijk zijn voor de economische en sociale mensenrechten in de armere delen van de wereld. Daar verwachten we wel nog veel weerstand tegen. Een van de agendapunten van Amnesty is om dat echt afdwingbaar te proberen maken. Dat moet kunnen, maar het is wel tamelijk revolutionair.”
Mogen we zeggen dat Amnesty nu een andersglobalistische organisatie is geworden?
“Wij willen vooral de nadruk leggen op de punten die we gemeenschappelijk hebben met tal van andere bewegingen: de anderslglobalistische beweging, de ontwikkelingsorganisaties, de armoede-organisaties,... We zijn bezig een nieuw Internationaal Plan uit te schrijven, waarin heel fel de nadruk wordt gelegd op partnerschappen: elkaar versterken in hetgeen we gemeenschappelijk hebben. Voor een stuk is dat ook het opgeven van het idee dat we 'marktleider' moeten zijn: het idee dat er overal in het Zuiden kleine Amnestietjes moeten komen. Voor een stuk omdat dat niet gelukt is, maar ook omdat we aan bezinning doen: wat zijn eigenlijk onze doelstellingen? Dat de mensenrechten bevorderd worden. Als je dat beter kunt in partnerschap met wat er op het terrein al bestaat aan civil society, waarom zouden het dan allemaal Amnesty-vlagjes moeten zijn?”
Is die verschuiving ook het gevolg van het feit dat de economisch-sociale mensenrechten voor mensen in het Zuiden minstens even prangend zijn als de politieke mensenrechten?
“Binnen Amnesty komt dat inderdaad voor een stuk daaruit. Maar ze hangen vooral samen. Je hebt politieke vrijheden nodig om actie te kunnen voeren voor je economische en sociale rechten. In het verleden kreeg je op het terrein zeer artificiële situaties. Als er ergens landloze boeren een stuk land waren gaan bezetten en er werd tegen hun manifestatie door de politie opgetreden, gingen we actie voeren voor hun recht op manifestatie maar niet voor hun onderliggend recht op grond - wat natuurlijk absurd was. Nu wordt de situatie in zijn geheel benaderd. Holistisch is het woord.”
Amnesty en andere mensenrechtenorganisaties krijgen vaak kritiek...
“Dat is goed! Het zou erg zijn als je te mainstream wordt...”
... bijvoorbeeld over Israël en Irak: het gebruik van “disproportioneel geweld” wordt wel veroordeeld, maar niet de bezetting zelf.
“Amnesty investeert heel veel in politieke onpartijdigheid en neutraliteit, omdat we er ons fel van bewust zijn dat heel onze geloofwaardigheid en onze slagkracht daarvan afhankelijk zijn. Dat maakt inderdaad - en dat is intern zeker niet onbetwist - dat het recht op zelfbeschikking van volkeren een recht is waar we totaal niet rond werken. Maar de gevolgen van de bezetting worden wel aangekaart... Dat doen we in elk conflict: het heel hard aarzelen om uitspraken te doen over wie er gelijk heeft. Dat is strategisch eigenlijk.”
Maar de bezettingen van Irak en Palestina zijn toch illegaal?
“Uiteindelijk is dat niet meer het recht van de mensenrechten, strikt genomen. Is Irak legitiem of illegitiem binnengevallen? Dat is eigenlijk een vraag voor een andere rechtstak: het internationaal recht in verband met gewapende conflicten. Dat is iets anders dan het recht van de mensenrechten, waar wij ons aan houden. Nu kan je zeggen: ‘dat is gemakkelijk’. Maar het is niét gemakkelijk: er is daarrond intern iedere keer geweldige discussie.”
En is het omdat er intern geen consensus is dat Amnesty geen positie inneemt?
“Het heeft echt vooral met die onpartijdigheid te maken, met het risico om slagkracht te verliezen als een deel van de wereld ons ziet als partijdig. Wat trouwens sowieso het geval is, want pas op: er bestaat een hele Israëlische lobby tegen Amnesty.”
Wat betreft de toekomst van de mensenrechten: ze zijn nu 60 jaar oud, maar het is nog steeds niet in kannen en kruiken?
“Nee, de situatie is eigenlijk niet geweldig. Toch gebeurt er vanalles. Je ziet dat het een heel sterk discours is, en dat de mechanismen altijd maar uitgebouwd worden. Er is vorig jaar een regionaal mechanisme gecreëerd in de Arabische wereld. Ook binnen A.S.E.A.N. wordt gewerkt aan een mechanisme. Mechanismen worden maar bijgecreëerd op allerlei niveaus. Ook de civil society groeit geweldig en is overal ter wereld zeer actief. Het is natuurlijk moeilijk om te meten hoeveel schendingen er niet gebeuren omdat dat allemaal bestaat. Maar wat je moet vaststellen is dat massaal en overal ter wereld alle mensenrechten geschonden worden, en dat het dus heel hard nodig blijft om daarrond te werken. Wij geloven dat het mensenrechtendiscours de juiste invalshoek blijft: het samengaan van emancipatie, empowerment, met het streven naar rechtvaardigheid en gelijkheid. Dat heeft niets aan kracht en relevantie verloren.”
Maar er zijn wel concurrerende discours. Kunnen de mensenrechten de oorlog tegen terrorisme overleven?
“Dat heeft inderdaad een enorme impact gehad. Het was altijd makkelijk scoren met het mensenrechtenargument. Toen is er inderdaad het concurrerend veiligheidsdiscours gekomen, dat redelijk ver gaat en heel veel misbruikt is geweest om repressief op te treden op diverse vlakken. Nog steeds trouwens, maar we hebben er toch ook een sterke reactie op gezien, op nationaal zowel als op internationaal vlak, zij het met een aantal jaar vertraging.”
“Die mechanismen werken dikwijls traag, maar in Amerikaanse en Britse rechtbanken zijn bepaalde maatregelen teruggefloten. Ook op politiek vlak komt er een reactie. Guantanamo zal gesloten worden. Het is dus niet allemaal puur in het defensief.”
“Ik denk wel dat de mensenrechten het gaan overleven, maar dat neemt niet weg dat ik toch onrustwekkende tendensen blijf zien. Een recent voorbeeld is een uitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. In de dagen na de aanslagen van 11 september was in een Baskische krant een cartoon verschenen met de woorden: “Tout le monde en a rêvé, le Hamas l’a fait.” Ze dachten toen blijkbaar dat Hamas erachter zat... Het was een persiflage op een populaire reclameslogan. Dat is bestraft geweest onder de Franse wetgeving als steun aan terrorisme - een beperking dus van de vrije meningsuiting. Die zaak is een paar maanden geleden in Straatsburg gekomen en het Europees Hof is de Franse rechtbank gevolgd. Dat vind ik echt verschrikkelijk onrustwekkend.”
Een ander heikel punt: kunnen de mensenrechten Fort Europa overleven?
“Ik denk dat het cruciaal is dat Europa, en dan bedoel ik de Europese Unie, beseft waar de wortels liggen van het Europees project na de Tweede Wereldoorlog: “Nooit meer oorlog”. Als je nu ziet hoe de Europese Unie uiteindelijk niemand meer enthousiasmeert, dan is een van de dingen die je moet doen terug naar de wortels gaan van je project, zodat er een veel centralere rol voor de mensenrechten kan komen. En inderdaad: als je gaat kijken wat de grootste schendingen in Europa zijn, dan hebben die te maken met het bewaken van de grenzen, het opsluiten van mensen, enz. Maar ik ben principieel optimistisch in die zaken: ik denk wel dat het kan, al is het alleen al maar omdat het moet. Wat heb je voor Europees project als we alleen maar bezig zijn met de vraag hoe we hier zoveel mogelijk mensen kunnen buiten houden en het ondertussen zo gezellig mogelijk maken voor onszelf?”
Wat U voorstelt is wel een heel ander Europa dan wat nu bestaat?
“Kijk, uiteindelijk zijn mensenrechten maar een minimaal discours. Het is niet dat het mensenrechtendiscours zegt dat je niemand mag terugsturen. Maar waar we in Europa nu mee bezig zijn - de mensen anderhalf jaar vasthouden - dat gaat gewoon een heel eind onder de minimumgrens. Dat vraagt niet de revolutie maar matiging. Europa is redelijk succesvol in druk uitoefenen op kandidaat-lidstaten om mensenrechtensituaties te verbeteren. Op Turkije heeft dat vrij veel impact gehad, door ze in de wachtkamer te houden. De Koerden hebben ondertussen toch wat meer rechten gekregen, er is opgetreden tegen foltering, enz. Maar eens je erbij bent is er nauwelijks wederzijdse controle. Als je ziet wat de Italiaanse regering allemaal tegen de Roma heeft kunnen doen zonder dat de EU daar een krachtige reactie op heeft gegeven, dat is echt ongelooflijk en ongehoord. Daar is echt wel werk. Institutioneel is het er eigenlijk allemaal: er is een prachtig Handvest van Grondrechten. Als het Verdrag van Lissabon was goedgekeurd, dan had dat nu rechtskracht gehad.”
“Mensenrechten omvatten geen recht op migratie. Ze zeggen niet: ‘Je moet je grenzen openstellen’. Maar ze zeggen wel dat er niet mag gediscrimineerd worden, dat gezinnen niet van elkaar gescheiden mogen worden, dat je mensen zomaar niet mag opsluiten, dat procedures eerlijk moeten zijn,... Die dingen, dat wordt gewoon echt totaal niet bewaakt.”
“Op zich is uniformiseren een goed idee, want er ontstaat ook veel onrecht door een soort omgekeerde concurrentie: als onze regels de soepelste zijn, dan komen ze naar ons en niet naar de buurlanden. Dus uniformiseren is een goed idee, maar in een Europese context lijkt het mij toch evident dat je de minimale mensenrechten respecteert. Plus dat je toch redelijk moet blijven: we zitten in een stukje van de wereld waar je toch wel ietsje meer dan het minimum kan doen, in plaats van altijd maar naar onder te gaan... De grootste aantallen vluchtelingen zitten nog altijd bínnen arme regio’s. Ik denk dat daar echt een grondige herziening nodig is van onze basisstandpunten: van waaruit vertrekken we? Waar zijn we mee bezig?”
Tot slot: kunnen de mensenrechten de economische crisis overleven?
“Daarover zijn we zeer ongerust. De armste mensen zullen de grootste slachtoffers zijn - zowel in Westerse landen als in het Zuiden. Als je ziet hoeveel er geïnvesteerd wordt om de banken te redden... Ik heb daar geen bezwaren tegen, maar onlangs las ik in een persbericht dat daarvoor al twee maal zoveel is uitgegeven als nodig is om de Milleniumdoelstellingen te halen. Dan denk je toch wel even: ‘Was dat niet een even ernstige crisis, de honger in de wereld en de moedersterfte enzovoort?’. Onze vrees is dat zowel hier als in het Zuiden de eerste bezuinigingen zullen gebeuren op de kap van de mensen die het het meeste nodig hebben. En dan zit je vooral met de economische en sociale mensenrechten natuurlijk. Ik denk dat het bij de mensenrechtenorganisaties zowel als bij de ontwikkelingsorganisaties nu alle hens aan dek is om te proberen om dat te voorkomen. Maar de precedenten van vorige economische crisissen zijn niet goed: die leidden wel degelijk tot minder uitgaven en minder aandacht voor de meest kwetsbaren.”
Bron: http://www.indymedia.be/nl/node/31763 -
Europese Unie verspeelt geloofwaardigheid in Gaza
Hoe de Europese Unie haar geloofwaardigheid verspeelde in het Israëlisch-Palestijnse conflict
Door Bilal Benyaich
Bilal Benyaich is politoloog en schrijft een boek over het Europese buitenlandse beleid ten opzichte van het Israëlisch-Palestijnse conflict sinds 1948. Dit stuk verscheen eerder De Morgen, 2/1/2009.
De Israëlische oorlog tegen de Palestijnen in de Gazastrook heeft weinig reactie, laat staan actie, uitgelokt in Europese beleidskringen. Op een oproep van Sarkozy tot een wapenstilstand van 48 uur na. Nochtans is de EU de grootste handelspartner van Israël en veruit de grootste donor van de Palestijnse Autoriteit. Wat zijn de wortels van onze bijna afwezigheid in het Israëlisch-Palestijnse conflict?
De Europese Gemeenschap erkent sinds de Verklaring van Venetië van 13 juni 1980 het Palestijnse recht op zelfbeschikking, maar is altijd blijven zitten met een politiek deficit in de regio. Hier zijn drie oorzaken voor. Ten eerste is dit te wijten aan de dominante Amerikaanse rol in de regio. Ten tweede kampt de EU met institutionele onvolmaaktheden waardoor ze op cruciale momenten niet met één stem kan spreken. Ten derde is er een kloof tussen de mogelijkheden die de EU voorhanden heeft en de bedroevende afwezigheid van de wil om deze ook consequent te benutten. Laten we ons beperken tot dat laatste.
Het sterkste wapen waar de EU over beschikt - wat haar onderscheidt van andere internationale actoren - is haar economische macht. Binnen het Euromediterraan Partnerschap waar Israël en de Palestijnse Autoriteit deel van uitmaken, hanteert de EU in theorie een zogenaamd politiek conditionaliteitsbeleid. Dit houdt in dat op voorwaarde van het respecteren van de mensenrechten, democratie en de rechtsstaat de EU een economische en politieke associatie aangaat, of behoudt, met de oeverstaten van de Middellandse Zee. De associatieakkoorden kunnen bij het schenden van dit mensenrechtenprincipe (artikel 2) of in geval van special urgency (artikel 79) geschorst worden. Deze contractuele relaties vormen met andere woorden een belangrijke wortel en stok - beloning en straf - van de EU in haar betrekkingen met de mediterrane landen.
Naar aanleiding van de bloedige invallen van Sharon in de bezette Palestijnse gebieden, én de illegale export van producten vervaardigd in de bezette gebieden onder Israëlisch oorsprongscertificaat, riep het Europees Parlement in 2002 de Europese Raad op om het associatieakkoord met Israël op te schorten. Een primeur. Toenmalig voorzitter van de Europese Commissie, Romano Prodi, schaarde zich achter de oproep, maar de Europese Raad van regeringsleiders reageerde in verdeelde slagorde, volgens de eigen nationale belangen en overtuigingen. Israël kwam er zonder kleerscheuren van af, wat feitelijk neerkwam op... een pro-Israëlische bias.
Deze pro-Israëlische houding werd vervolgens met de komst van het Europees Nabuurschapsbeleid wel erg uitgesproken. Het EU-Israël-actieplan dat in december 2004 in Brussel opgesteld werd, bevatte geen enkele oproep tot het beëindigen van de bezetting en het buitensporige geweld. Israël was erin geslaagd om de economische van de politieke relaties te scheiden. Het actieplan met de Palestijnse Autoriteit daarentegen bevatte een duidelijke opdracht om "the fight against and prevention of terrorism" onverwijld te vervullen.
Politiek failliet
Op 21 januari 2006 zou Hamas een klinkende verkiezingsoverwinning behalen. Niet omdat de politieke islam de harten van de Palestijnen had veroverd, maar dankzij het unilateralisme van Israël en het opportunisme en de corruptie van Fatah. De afwijzende Europese reactie op deze electorale overwinning van Hamas zou het politieke deficit in een politiek failliet transformeren. In samenspraak met Israël en de VS schotelden de Europeanen Hamas de drie alombekende voorwaarden voor (erkenning van Israël, respect voor de door de PLO aangegane akkoorden en het afzweren van geweld). Het was te nemen of te laten.
Alsof de erkenning van (een) Israël niet eerder de uitkomst zou moeten zijn van een vredesproces eerder dan een voorwaarde ervoor. Het land heeft immers geen internationaal erkende grenzen. Bovendien had menig jurist en politoloog gesteld dat Hamas Israël impliciet had erkend door aan Palestijnse verkiezingen deel te nemen. Deze grepen immers plaats binnen de door het Osloproces uitgetekende gebieden en erkenden dus de facto het Israël van voor 1967.
Ondertussen had Fatah geweigerd om in een eenheidsregering te stappen. Hamas stelde op 29 maart 2006 de nieuwe Palestijnse regering voor: 18 van de 24 regeringsleden waren Hamaspartizanen, 6 waren (onafhankelijke) technocraten, waaronder één christen. "The Palestinian people have opted for this government, so they will have to bear the consequences", aldus een dreigende Ben Bot. Niet veel later zou het Kwartet (VS, EU, VN en Rusland) een totale boycot afkondigen van de Palestijnse gebieden en de democratisch verkozen regering. Benita Ferrero Waldner, Eurocommissaris voor Externe Betrekkingen en het Europees Nabuurschapsbeleid, wond er geen doekjes om: de EU hoopte dat Hamas de schuld zou krijgen voor de dramatische politieke, sociale en economische toestand die resulteerde uit de boycot. Wat niet gebeurde, integendeel.
De boycot stortte de bezette Palestijnse gebieden in de grootste humanitaire crisis sinds 1948. Er werd dan maar besloten een Tijdelijk Internationaal Mechanisme uit te werken om de humanitaire crisis 'af te lijnen'. De verliezer van de verkiezingen, Mahmoud Abbas, werd our man en werd financieel gesteund. Dit polariseerde de twee politieke families en leidde tot een ware burgeroorlog waar het Kwartet de oorzaak van was.
Dankzij bemiddeling van de Saoedi's konden de twee politieke families toch boven zichzelf uitstijgen en werd in maart 2007 het Mekka-akkoord ondertekend. De eenheidsregering die in de steigers stond, werd geboycot door het Kwartet. Dit leidde weerom tot intra-Palestijns geweld en tot de politieke opdeling van de Palestijnse gebieden: Gaza onder Hamasadministratie bleef hermetisch afgesloten van de buitenwereld en het Fatahbewind op de Westelijke Jordaanoever werd voluit gesteund door het Westen.
De normatieve ster van de EU is een vallende, uitdovende ster geworden. Het versterken van het associatieakkoord met Israël op 16 juni 2008, met unanimiteit van stemmen (!), heeft de geloofwaardigheid van de EU sterk aangetast. Hiermee gaf de EU Israël immers carte blanche voor al haar
koloniale en andere avonturen met het argument dat het opschorten van het associatieakkoord de Israëli's helemaal zou verwijderen uit de invloedssfeer van de EU. Dit is een drogreden, als je weet dat Israël de grootste waarde hecht aan dit associatieakkoord omdat de EU haar grootste handelspartner is (de export van Israël naar de EU bedraagt 32%, de import vanuit de EU bedraagt 40%, 2005).
Door de wortel inconsequent en de stok nooit te hanteren jegens een geassocieerd land dat excelleert in schendingen van het internationaal en humanitair recht heeft de EU haar geloofwaardigheid verspeeld. Niet het minst in de ogen van de Israëli's, zij kunnen vandaag oorlogsmisdaden begaan in Gaza (en de Westelijke Jordaanoever) en op beide oren slapen.
Bron: http://www.indymedia.be/en/node/31180 -
Vakbondsrechten wereldwijd in het gedrang
Het jaarlijkse rapport van de Wereldvakbond (IVV) over de schending van vakbondsrechten kleurt weer bloedrood. Antisyndicale wetten, bedreigingen en geweldplegingen hebben in 2007 het leven gekost aan 91 syndicalisten, gewoon omdat ze opkomen voor de rechten van de werkende mens.
Het rapport kaart een verontrustende ontwikkeling aan: regeringen en werkgevers spannen samen om werknemers te beroven van hun wettelijke rechten op syndicaal lidmaatschap en vakbondsvertegenwoordiging. Dat gebeurt 'op alle continenten'.
Grootste vijand van de vakbonden is zoals elk jaar Colombia, waar in 2007 maar liefst 39 syndicalisten werden vermoord. Op de tweede en derde plaats staan Guinée en Guatemala.
Maar ook andere landen, waaronder België, krijgen een veeg uit de pan.
Stakingsrecht gecriminaliseerd
Over België merkt het rapport op dat “werkgevers sinds een aantal jaren via de rechtbanken proberen om bepaalde stakingsvormen (waaronder het picket) te verbieden”, hoewel die onder het stakingsrecht vallen. Al te vaak volgt de rechtbank die logica. “Veelal gaan de aanvallen samen met de vraag aan de rechter om een dwangsom op te leggen, wat neerkomt op een zeer zware bestraffing van de vakbonden die zouden beslissen om hun recht toch uit te oefenen.” Het rapport wijst er op dat deze praktijk in strijd is met het 'Herenakkoord' dat de sociale partners afsloten in maart 2002.
Europa & vakbondsrechten
Volgens het rapport duiden de ontwikkelingen van 2007 erop dat in Europa zoals overal ter wereld, vakbondsrechten verre van gewaarborgd worden en dat dit evengoed in ontwikkelingslanden als in geïndustrialiseerde landen het geval is. De huidige tendens in Europa is er een die poogt juridische en/of praktische hinderpalen te ontwikkelen die vakbondsrechten inperken. Deze antisyndicale trend werd in talrijke Europese landen bevestigt. Zwarte lijsten, ontslagen, psychologische drukkingsmiddelen en fysieke bedreigingen zijn maar enkele van de toegepaste middelen om vakbondsvertegenwoordigers het zwijgen op te leggen.
Guy Ryder aan het woord
“Repression of legitimate trade union activities, which are guaranteed under ILO Conventions, continued unabated in every continent. Murder, violence and torture, along with harassment, dismissal and imprisonment, were all used to stop working people organizing unions and bargaining collectively for decent pay and working conditions. Several governments were only too ready to openly or covertly support unscrupulous employers who deny fundamental rights to their employees. Governments have failed to do enough to protect workers’ rights, either at home or in their international diplomatic, economic and trade relations”.
Jaarlijks Rapport 2008: http://survey08.ituc-csi.org/survey.php?IDCont... -
Hoofddoek: Triestige polemiek rond vrijheid van klederdracht
Er waren eens twee schoolvrienden. De ene was half algerijns/half belgisch en hield van alles wat met hip hop te maken had. De andere was een Belg die hield van gescheurde broeken, combatshoes, hanekammen, leren jekkers en zware punkmuziek. Ze waren alletwee wat rebels van aard en vlogen daarom ook vaak samen bij de directeur. Sprekend was de manier waarop deze zich luidruchtig afreageerde op de jonge "punk" en nooit op zijn makker.
"Je bent een schande voor deze school. Je vodden passen helemaal bij je, jij skinhead, fascist, VMO'er..."
Tijdens dat de directeur zijn tirade voortzette, keken de twee schoolvrienden geamuseerd toe. De twee hadden namelijk iets gemeen dat deze directeur nooit zou begrijpen. Ze ervaarden multiculturaliteit als een begrip dat eenheid brengt en niet als een begrip dat verdeelt. Ze hadden namelijk een eigen bewustzijn, kennis van "de norm" en de hypocrisie die met die normen gepaard gaat. De klederdracht van de jonge punk maakte van hem een te verwerpen symbool, geen individu met een eigen kijk op onze maatschappij...
Wat heeft dat ermee te maken zullen sommigen denken. Dit heeft niets te maken met het hoofddoek...
De vrijheid van klederdracht is van even groot belang als de vrijheid van meningsuiting en sluit daar inhoudelijk volledig bij aan. Dat dit nu kenbaar maakt dat men moslim, katholiek, hip-hopper of punk is. M.a.w. moet de garantie bestaan dat men het recht heeft iets te dragen of het juist niet te dragen.
Multiculturaliteit is een begrip dat men terecht of ten onrechte kan gebruiken. Deze past in het kader van een opinie. We kiezen ervoor ofwel verdeeldheid ofwel eenheid te zien, te bespreken en te ervaren. Daarbuiten aanvaarden mensen elkaar zoals ze zijn of juist niet en dit naargelang de aspiraties.
Het hoofddoek heeft niet één historische waarde (de onderdrukking van de vrouw) maar verschillende symbolische waarden overal ter wereld. Zou men kunnen beweren dat de swastika enkel en alleen maar symbool staat voor de nazi-ideologie?
De moraalridders die (alleen met het woord en natuurlijk de pen) aansluiten bij het argument dat musulmaanse vrouwen niet voor zichzelf kunnen opkomen en zelf kunnen beslissen of ze al dan niet een hoofddoek willen dragen, zou ik aanraden van niet te veralgemenen en in te zien dat dit soort argumenten musulmaanse vrouwen zeker niet helpen. Integendeel! -
EP-lid wil 9/11-tribunaal
De Morgen 7/9/2008
Een Italiaans lid van het Europees parlement wil een internationaal tribunaal om onafhankelijk een onderzoek te voeren naar de aanslagen van 11 september 2001. Parlementslid, La Stampa-journalist en filmmaker Giulietto Chiesa vraagt dat naar aanleiding van de première van zijn documentaire 'Zero', die vraagtekens plaatst achter de officiële Amerikaanse versie van de feiten.
Theorieën
In 'Zero' komen onder anderen schrijver Gore Vidal, tonnelauteur Dario Fo en de Amerikaanse filosofieprofessor met rust David Ray Griffin aan het woord. Allen betwijfelen de officiële samenzweringstheorie, en voelen zich gesteund door kritische uitlatingen ter zake van controleurs van de FAA (Federal Aviation Administration), piloten van de Amerikaanse luchtmacht, militaire bevelhebbers en natuurkundigen. Met zijn film hoopt Chiesa "politiek bewustzijn" te kweken over het "gebrekkige" officiële onderzoek door de 9/11-commissie.
"Sommige mensen in de film zijn voormalige agenten van de FBI en de CIA, mensen die een groot risico hebben genomen door in de film geen blad voor de mond te nemen", aldus de tot de socialistische fractie in het EP behorende Italiaan.
Oorlog tegen terreur
'Zero' is her en der al eens vertoond, ook in België, maar de dococumentaire heeft nog steeds geen Europese verdeler gevonden.
"Tot dusver is het de Amerikaanse regering die het 'informatiegevecht' over 9/11 heeft gewonnen en, helaas, haar doel (de globale oorlog tegen terreur, de invasies van Afghanistan en Irak, nvdr) heeft bereikt", betreurde Chiesa. "Onze taak is het, miljoenen mensen op de hoogte te brengen van de ware toestand".
Ter gelegenheid van de zevende verjaardag van de gebeurtenissen straalt deze week de Russische televisie de film van Chiesa uit. "Dat betekent dat zo'n 30 miljoen Russen de waarheid te weten zullen komen over wat toen is gebeurd". Momenteel vindt alles wat de VS-regering in een kwaad daglicht zet gretig aftrek in Rusland.
Leugens
Aanwezig op de screening in Berlijn was ook de voormalige Duitse minister van technologie Andreas von Buelow, die sinds hij twijfels over 9/11 is beginnen uiten met het predicaat controversieel opgezadeld zit. Het is een van de wezenskenmerken van het leven, stelde de ex-minister in een gesprek met persagentschap Dpa, "dat regeringen, geneigd zijn te liegen om hun agenda's te verwezenlijken". Onder meer over de onbestaande banden tussen Saddam en al-Qaida en het al evenmin bestaande Iraakse programma voor de aanmaak van massavernietigingswapens werd duchtig gelogen, "en de prijs daarvoor is dat meer dan een miljoen mensen (Irakezen) zijn gedood". Von Buelow is er tevens van overtuigd dat niet op een koerswissel in Washington moet worden gerekend - wie er ook de race naar het Witte Huis wint.
Contradicties
Eveneens aanwezig: de Duitse journalist Juergen Elsaesser, auteur van het boek "Terror Target Europe: The Dangerous Double Game of the Secret Services". Hij wees op de enorme contradicties in de officiële 9/11-verklaring. "Critici worden prompt beschuldigd van het vormen van samenzweringstheorieën, maar de grootste samenzweringstheorie is de officiële versie", stelde hij. "Die gaat er van uit dat Osama bin Laden vanuit een grot in Afghanistan en in samenwerking met 19 jongelui er in slaagde de meest verraderlijke aanslag uit de geschiedenis van de mensheid uit te voeren. Dat lijkt mij wel heel straf. Maar de belangrijkste tegenspraak is hoe de luchtafweer van de grootste militaire macht op de planeet er niet in slaagde de aanslagen te voorkomen en dat op geen enkel moment gevechtsvliegtuigen zijn opgestegen of raketafweersystemen ontplooid".
http://www.demorgen.be/dm/nl/990/Buitenland/ar... -
Onderzoek 9/11: Geweldloze betoging op 7 September 2008
De United For Truth Betoging wordt gesteund door David Ray Griffin, Giulietto Chiesa en Pierre Galand.
BRUSSEL - Honderden mensen zullen zich bij de tweede editie van de Europese United for Truth betoging aansluiten, waarin geijverd wordt voor een internationaal onafhankelijk onderzoek van de aanslagen van 11 september 2001. De betoging vindt plaats op zondag 7 september 2008, om 14u aan het Schuman Rondpunt in Brussel. Dr. David Ray Griffin (Schrijver & Professor in de Theologie - USA.), Giulietto Chiesa (Italiaans euro-parlementslid) en Pierre Galand (voormalige Belgische Senator) steunen nu het protest.
Meer informatie vindt u op de website http://www.unitedfortruth.org
.Voorts wordt het platform ook onderschreven door diverse niet-gouvernementele organisaties zoals het Comité voor de Afschaffing van de Derde Wereld Schuld (CATMD), CODIP, ReOpen911, ATTAC Brussel en We Are Change Belgium.
Dit platform staat voor: "Uit solidariteit met het Amerikaanse volk, eisen we een nieuw onafhankelijk onderzoek naar de aanslagen van 11 september 2001, die een voorwendsel bleken te zijn voor te veel oorlog en leugens, en een serieuze afname van jouw en onze burgerrechten (anti-terreurwetten, Amerikaans Patriot act, enz). We willen een Europese wet die Net Neutraliteit bekrachtigt en uitdrukkelijk het chippen van mensen verbiedt, samen met andere elektronische bedreigingen op onze vrijheid. We willen dat alle Europese militairen zich terugtrekken uit de gewapende conflicten die ontstonden als gevolg van de aanslagen van 11 september (Afghanistan en Irak). We willen democratische controle op alle belangrijke internationale financiÎle instituten (FMI, WB, enz), maar boven alles willen we dat we ons leven terugkrijgen."
United For Truth maakte zijn eerste openbare verschijning in september 2007. Zij organiseerden het eerste Europese protest in Brussel dat oproept de meerderheid van de Amerikaanse burgers, die een nieuw onderzoek van de 9/11 aanslagen willen, te steunen. Deze betoging wordt gecoördineerd door twee Belgische artiesten; een 25-jarige Nederlandstalige producent en een 41-jarige Franstalige percussionist. Zij worden gesteund door 20 individuen vanuit verschillende landen in heel Europa.
United For Truth verzoekt alle symphatisanten om zich te verenigen en actief mee te werken door aanplakborden in de straten te zetten en om mensen te informeren door flyers te verdelen.
Als u zich geroepen voelt ons een handje toe te steken met organiseren of als u nog vragen heeft, vraagt de organisatie contact met hen op te nemen
Engels & Nederlands: Julez Edward, +32 479 936 236
Franse & Spaans: Olivier Galand, +32 477 257 255
Duits: Jens Wagner, +49 177 829 35 77
http://www.unitedfortruth.org
http://www.myspace.com/wearechangebelgium -
EU-immigratiebeleid als excuus voor schending mensenrechten?
Tijdens dat families nodeloos uit elkaar gerukt worden past de dienst Vreemdelingenzaken het EU-immigratiebeleid “alleen maar” toe. Dat dit beleid en vooral de manier waarop deze toegepast wordt in strijd is met het internationaal recht en de rechten van de mens behoort nog altijd niet tot de orde van de dag.
Terwijl een Tsjetsjeense alleenstaande moeder van zes kinderen in het ziekenhuis ligt worden haar twee oudste dochters het land uitgezet. De directeur van het asielcentrum in Sint-Truiden is woedend. Waarom?
"De alleenstaande moeder heeft een 'uiterst traumatische ervaring' gehad met andere Tsjetsjenen in Polen, het eerste land waar het gezin asiel had aangevraagd. Omdat de daders dreigden dat haar dochters hetzelfde zouden meemaken, is ze naar ons land gevlucht," aldus directeur Meers van het asielcentrum in Sint-Truiden.
De EU-afspraak stelt dat de eerste lidstaat waar een vluchteling zich aanmeldt, het asielland moet blijven. Vreemdelingenzaken besloot dus “logischerwijze” dat de alleenstaande moeder en haar zes kinderen terug moesten naar Polen. Toen haar twee oudste dochters in Brussel hun situatie wilden gaan uitleggen werden ze opgepakt en het land uitgezet...
“De moeder heeft nog vier minderjarige kinderen hier, maar kan er niet voor zorgen. Dat deden de oudste dochters. En wie garandeert hun veiligheid in Polen? Menselijk is dit een grote flater van Vreemdelingenzaken.”
Maw, een feitelijk voorbeeld van schending van mensenrechten, schending van kinderrechten en schending van familierechten in Europa. Deze situatie toont aan in welke mate EU-immigratiebeleid kan rekenen op een nauwe opvolging van “de regels” en terzelfdertijd de meest fundamentele rechten van de mens als onbestaand ervaart.
Artikel Belang van Limburg:
http://www.hbvl.be/Limburg/3800/artikel.asp?art={A- 97386F2-3708-4A98-92E3-32F6F037DD7D}
Familierechten:
http://www.hrea.org/index.php?base_id=158 -
Machthebbers dekken zich in tegen toekomstig verzet
Interview & Artikel: Marc-Antoon De Schrijver
Jean-Claude Paye is een Belgische socioloog die zich al jaren verdiept in de transformaties van de rechtstaat. Volgens Paye zitten we in een historische overgangsfase: er tekenen zich nieuwe eigendomsverhoudingen af en de machthebbers dekken zich met liberticide wetgeving in tegen het toekomstige verzet daartegen. De oorlog tegen het terrorisme is daar slechts een onderdeel van.
“Als je het recht bestudeert zie je dat het al veel vroeger is begonnen dan 11 september 2001,” zegt Jean-Claude Paye. “De Amerikaanse Patriot Act was niet eens een nieuwe wet, maar een verzameling van verschillende projecten die al bestonden. De eerste versie was drie dagen na 11 september al gereed. Dat lag dus allemaal al klaar.”
“Ook in België zien we al vanaf het eind van de jaren negentig een geheel van hervormingen ontstaan, zoals de wet van 1998 die het pro-actieve onderzoek legaliseert, of de wet op de criminele organisaties (die in feite een voorloper is van de antiterrorismewet van 2003), of het invoeren van de éénheidspolitie (die alle macht aan de vroegere Rijkswacht geeft). Ook de creatie van het federaal parket is een hervorming die dateert van het eind van de jaren 90, lang voor de aanslagen van 2001 dus,” legt hij uit.
Maar 11 september heeft de zaken wel versneld?
Jean-Claude Paye: “Ja natuurlijk. Sommige dingen zaten vast. Neem nu het Amerikaanse 'Carnivore'-systeem, dat moest toelaten om het geheel van emails in real time te lezen. Dat probeerden ze er al jaren door te duwen, zonder succes. Met de aanslagen van 11 september is dat gepasseerd comme une lettre à la poste... De aanslagen zorgden dus tegelijk voor een versnelling van het proces én voor een legitimering ervan: we weten nu waarom onze vrijheden worden opgeheven, het is om ons te beschermen tegen het terrorisme.”
Maar als niet het terrorisme de aanleiding is, wat dan wel?
“Wat je in deze affaire moet zien is een transformatie van de staatsvorm: het einde van de rechtstaat, die aan haar burgers een geheel van fundamentele individuele en collectieve vrijheden garandeerde. De strijd tegen het terrorisme is de procedure waarmee men die transformatie doorvoert.”
“Wat het terrorisme daarvoor zo interessant maakt, is dat het toelaat om een permanente uitzonderingstoestand in te voeren. De strijd tegen het terrorisme is immers ongedefinieerd: niet afgebakend in de tijd, en zonder duidelijke vijand – de vijand is veelvorming en telkens nieuw. Dat laat toe om telkens weer uitzonderingstoestanden te creëeren, die dan in de wet binnendringen, waarna je weer een nieuwe uitzonderingstoestand creëert, en zo maar door... Zo is er in de VS in 2006 een heel belangrijke wet gestemd, de Military Commission Act. Die wet legaliseert de speciale rechtbanken die na de aanslagen van 2001 gecreëerd zijn per presidentieel decreet. Daar zaten we in een uitzonderingstoestand, een noodtoestand: er was een aanval geweest, dus men creëert speciale rechtbanken die door die noodtoestand worden gelegitimeerd. Maar in 2006 kruipt die noodtoestand dus de wet binnen... Op dat moment zitten we niet meer in een noodtoestand, maar treden we de permanentie binnen. Die extreem liberticide speciale rechtbanken worden de basis waarop zich een nieuwe rechtsorde construeert.”
“Dat verhaal van die militaire commissies is min of meer bekend, maar er is nog een ander element in die wet dat in feite veel belangrijker is. De Military Commission Act geeft aan de Amerikaanse president de macht om om het even welke persoon, waar ook ter wereld, tot 'illegale vijandelijke strijder' (illegal enemy combatant) te verklaren. Iedereen: ook burgers van landen waarmee de VS niet in oorlog zijn, ook Amerikaanse burgers zelf... Iedereen kan worden aangeduid als 'illegale vijandelijke strijder', dwz. als iemand die niet alleen een vijand is van de VS, maar die bovendien 'illegaal' is. Dat is iemand die geen enkel recht heeft, want omdat de strijder een 'vijand' is, is het strafrecht niet van toepassing, maar omdat de strijder 'illegaal' is, zijn ook de beschermingen van de Conventie van Genève niet van toepassing. Elke juridische bescherming, hetzij van penale, hetzij van internationale aard, valt weg. Men kan dus doen wat men wil: je eindeloos gevangen houden, je voor militaire rechtbanken brengen waar het recht op verdediging onbestaande is...”
“Dat is de situatie van 2006: de VS eigenen zich het recht toe om om het even wie ter wereld als 'vijand' aan te duiden, én het recht om die persoon te vangen, te ontvoeren en over te brengen naar de VS. De volgende stap is de optie dat de VS zich die personen gewoon laat uitleveren door de betrokken landen. Dat is de inzet van de recente Belgische en Franse processen tegen de zgn. netwerken van kamikazes voor Irak: de integratie, via de rechtspraak, van de Amerikaanse notie 'illegale vijandelijke strijder' in onze Europese rechtsorde.”
Via die processen voor de Belgische en Franse rechtbanken?
“Wat is er in Frankrijk en België gebeurt? Men veroordeelt mensen omdat ze zijn gaan vechten in Irak, of omdat ze deel uitmaken van een groep waarvan àndere leden zijn gaan vechten in Irak... Dat wil zeggen dat die rechtbanken zich de universele competentie toeëgenen om te oordelen wat goed en slecht is in Irak. Bijvoorbeeld dat het Irakese regime, geïnstalleerd door de VS, een legitiem regime is. Of dat er in in 2005 geen oorlog meer was, ook al zaten er 150.000 Amerikaanse soldaten en 120.000 huurlingen. Gewoon omdat de VS hebben verklaard dat de oorlog voorbij was. Zo worden de mensen die zich verzetten tegen de Amerikaanse bezetting automatisch terroristen. Het is exact dezelfde redenering die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ontwikkeld door de Duitse bezetter: aangezien België en Frankrijk hadden gecapituleerd, werd elke verzetdaad een daad van terrorisme. Dus ondanks het feit dat de VS ten oorlog zijn getrokken op een totaal illegale manier – dat verhaal is bekend –, krijg je Belgische en Franse rechtbanken die mensen veroordelen omdat ze het Irakese verzet steunen. Dat is dus de introductie van de notie 'vijandige strijder' (als iemand die zich verzet tegen de Amerikaanse agressie) in de Belgische en Franse rechtsorde.”
“Maar sinds 2003 hebben we ook uitleveringsakkoorden met de VS. Daarin staat niets dat de uitlevering van Europese burgers aan de VS nog in de weg staat. Dat wil zeggen dat in een latere fase de Amerikanen zullen kunnen vragen om die Belgische en Franse burgers uit te leveren aan de VS, waar ze als 'illegale vijandige strijder' kunnen behandeld worden. Dat is de inzet van dit proces. Dat is enorm. De VS geven zichzelf met de Military Commission Act een jurisdictie over het geheel van de wereldbevolking, en eerder dan zich tegen deze imperiale daad te verzetten, passen landen zoals België en Frankrijk zich aan, via de weg van de jurisprudentie.”
Waarom doet men dat eigenlijk, de klassieke rechtstaat uithollen?
“In overgangsfases, waarin men de installatie voorbereid van nieuwe eigendomsverhoudingen, zien we wel vaker dat het strafrecht dominant wordt. Bestaande vrijheden worden opgeschort en het strafrecht begint het geheel van relaties tussen de burgers en de macht te regelen. Nieuw is dat het nu om een internationaal strafrecht gaat, een imperiaal strafrecht waarin de VS de regels bepalen en de andere landen, Europa op kop, zich vrijwillig integreren. Maar op zich is de centraliteit van het strafrecht historisch gezien niet nieuw."
"Ook bij het begin van het kapitalisme werden de vrijheden opgeschort. Het probleem in Engeland in de 18de eeuw en op het continent in de 19de eeuw was immers dat de mensen niet erg happig waren om hun 'vrijheid' om te gaan werken te gebruiken. Wat heeft men gedaan? In Engeland heeft men de Work Houses opgericht, werkgevangenissen om landlopers in op te sluiten en verplicht aan het werk te zetten. Ook op het continent kreeg je een heleboel wetten tegen de landloperij. Ook die hadden tot doel om de vrije circulatie van mensen tegen te gaan en hen aan het werk te zetten. In die periode, die verschillende decennia duurde, was het strafrecht dat de organische compositie van de samenleving regelde."
"Ook nu zitten we in een overgangsfase waarin zich nieuwe eigendomsverhoudingen aan het aftekenen zijn. Daarom accumuleert de bestaande macht wapens om zich te verdedigen tegen de mogelijke vormen van verzet die zich daartegen zouden kunnen voordoen. Het is dus een anticipatie van de machthebbers op toekomstige sociale strijd.”
Bron: www.indymedia.be -
Omstreden “Taser” maakt zijn intrede in Nederland
Volgens een artikel verspreidt door het nieuwsagentschap Belga bevestigde een woordvoerder van het Nederlandse Ministerie van Binnenlandse Zaken dat, rond de jaarwisseling, het wapen tot de uitrusting van Nederlandse arrestatieteams zal behoren.
Het stroomstootwapen wordt als een “less-lethal” wapen omschreven en zou arrestatieteams een nieuw middel bij lastige arrestaties verschaffen. Nochtans beschrijft niemand minder dan het VN-Comité Tegen Marteling het gebruik van dit wapen als een volwaardige vorm van marteling. Volgens Amnesty International overschrijdt in de VS het gebruik van het wapen de 290 doden sinds juni 2001 en zijn voorbeelden van misbruik door ordehandhavers niet meer bij te houden.
"Daarom is er uitvoerig onderzoek gedaan en wordt nu eerst een proef gehouden", aldus woordvoerder Jelle Egas van de Raad van Hoofdcommissarissen...
Naast de feitelijke doden en het martelgehalte van dit wapen verschijnt een ander fenomeen. Namelijk het gebruik van het wapen door ordehandhavers als middel om iemand het zwijgen op te leggen bij onderbreking en/of het uiten van verbale kritiek...
Binnenkort ook in België?
http://www.amnestyusa.org/Domestic_Human_Right...
.
http://www.news.com.au/dailytelegraph/story/0,...
.
http://en.wikipedia.org/wiki/Taser#Incidents
