Neptune1973
Trust man - 36 jaar
Blog / Tags / Politiek
Blogberichten met de tag 'Politiek':
-
EU-project heeft haar wortels in de nazi-ideologie
Terwijl de roep om een sociaal Europa weergalmt in de straten van de meeste EU-lidstaten en referenda inzake het Verdrag van Lissabon door meer dan 20 van de 27 regeringen gemeden of “wettelijk” omzeild werden, blijkt dat het EU-project haar wortels heeft in de voor- maar ook naoorlogse nazi-ideologie.
The Red House Report
Toen fictieschrijver Adam Lebor materiaal verzamelde voor zijn nieuw boek viel zijn oog op een verontrustend document dat aantoont in welke mate het EU-concept haar wortels had in het nazi-gedachtegoed. Rapport EW-Pa 128, ook bekend als “The Red House Report” beschrijft een samenkomst in 1944 van top-nazi’s die plaatsvond in het Maison Rouge Hotel in Straatsburg.
Volgens Lebor werden, aangezien Duitsland militair verslagen was, plannen gesmeed om een vierde Reich, een economische eerder dan militair imperium, in het leven te roepen. Daar werd de blauwdruk besproken voor een pan-Europees imperium steunend op een Europese gemeenschappelijke economie.
“Top-nazi industriëlen werden door SS Obergruppenführer Dr. Scheid bevolen bedrijven in het buitenland op te zetten en zich voor te doen als democraten om zo economische penetratie te bereiken en de fundamenten te leggen voor de herrijzenis van de nazi-ideologie. Machtige bankiers, industriëlen en ambtenaren, als democraten herboren, werkten aan een nieuwe doelstelling: Europese economische en politieke integratie”, aldus Lebor
Alfried Krupp van de Krupp Industrieën en Friedrich Flick, evenals bedrijven zoals BMW, Siemens en Volkswagen werkten aan een nieuw pan-Europees bedrijfsimperium. Volgens Dr. Michael Pinto-Duschinsky, adviseur van toenmalige Joodse slavenarbeiders “werd Europa, voor vele belangrijke industriële actoren vanwege hun nauwe banden met het nazi-regime, een dekmantel voor het nastreven van Duitse nationale belangen na de nederlaag van Hitler…. De continuïteit van de Duitse en naoorlogse Europese economieën is verbluffend. Enkele van de leidende figuren van de Duitse economie werden belangrijke architecten van de Europese Unie”.
Banktitaan Hermann Abs, die deel uitmaakte van de raad van bestuur van de Deutsche Bank tijdens de groei van het Nazi-regime maakte ook deel uit van de toezichtelijke raad van I.G. Farben, het bedrijf dat het Zyklon B gas produceerde dat gebruikt werd in de concentratiekampen. “Abs werd verantwoordelijk voor het toewijzen van fondsen (die dienden voor de wederopbouw) aan de Duitse industrie. Tegen 1948 beheerde hij effectief het economische herstel van Duitsland,” schrijft Lebor.
“Cruciaal is dat Abs ook een lid van de Europese Liga voor Economische Samenwerking was, een opstelling van een elitair intellectuele pressiegroep uit 1946. De liga wijdde zich aan het tot stand brengen van een Europese gemeenschappelijke markt, de voorloper van de Europese Unie.”
Europäische Wirtschaftsgemeinschaft
Het boek "Europäische Wirtschaftsgemeinschaft" werd uitgegeven door de Berlijnse Industrie & Handelskamer in samenwerking met de Economische Hogeschool in Berlijn (Wirtschafts-Hochschule). In dit boek, zo wordt vermeld, wordt het Duitse nazi-plan voor de Europese economische en monetaire eenwording beschreven. Walther Funk, nazi-minister van Economie en oorlogsmisdadiger, hamert op de noodzaak voor een “Centraal Europese Unie” en een “Europees Economisch gebied” met vaste wisselkoersen. Hij stelde dat “geen enkele natie op zich in Europa het hoogste niveau van economische vrijheid kan bereiken dat compatibel is met alle sociale vereisten... De formatie van grote economische gebieden maakt deel uit van de natuurlijke wet van ontwikkeling... overeenkomsten tussen staten in Europa zullen [economische machten over het algemeen] controleren... Er moet een bereidheid zijn om zijn eigen belangen in bepaalde gevallen aan die van [de EG] ondergeschikt te maken”. Verder bevat het boek essays over een verenigde arbeidsmarkt, een verenigde agrarische markt en algemene principes van Europese samenwerking.
De co-auteurs van het boek waren het met Funk eens. Nazi-academicus Heinrich Hunke schreef dat nationale economieën in de klassieke zin “dood” zijn, dat een Europese economie een gemeenschappelijk doel is die men moet nastreven en dat de uitbreiding van een Europese samenwerking afhangt van een nieuw economisch gemeenschappelijk plan. Gustav Koenig stelde dat “een nieuwe gemeenschappelijke Europese taak voor ons ligt...Ik ben ervan overtuigd dat deze gemeenschapsinspanning de oorlog zal overleven”. Andere top-Nazi’s zoals Ribbentrop, Quisling en Seyss-Inquart spraken over “een nieuw Europa van solidariteit en samenwerking door al haar burgers” die “snel stijgende welvaart zal ervaren zodra de nationale economische grenzen verwijderd worden”. Deze retoriek is ons niet onbekend...
Conclusie
Beweren dat nazi’s de dag van vandaag de Europese Unie leiden is misschien vergezocht. Men kan daarentegen niet ontkennen dat het concept, zoals deze uitgewerkt in de nazi-ideologie en deze uitgewerkt sinds de voltrekking van de EEG, het daarop volgende Verdrag van Maastricht en het ons niet onbekende Verdrag van Lissabon, verontrustende gelijkenissen vertoont. Het concept vertoont dus logischerwijs totalitaire kenmerken en gevaren die terug te koppelen zijn naar het nazi-tijdperk.
Bron:http://www.indymedia.be/nl/node/33290 -
Belgische oppositie gemuilkorfd?
Terwijl sommige kranten uitpakken met het vertrouwen van de Kamer voor regering Van Rompuy I blijkt dat het vertrouwen zoek is voor meer dan een derde van deze Kamer.
Welles-nietes spel
CD&V en Open VLD zouden hebben verklaard dat er nu toch geen parlementaire onderzoekscommissie komt die de aanpak van de bankencrisis moet onderzoeken. Alleen een bijzondere commissie met minder bevoegdheden zou er komen. Voor het onderzoek naar de vermoedelijke schending van de scheiding der machten door de regering Leterme komt er een zogenaamde commissie van experts waarbij de parlementsleden de betrokkenen niet zelf kunnen ondervragen. Een verslag zou opgemaakt worden door "bepaalde" experts en voorgelegd kunnen worden aan de parlementsleden.
Loyaliteit of strategisch opportunisme?
Men hoeft geen politiek analyst te zijn om in te zien dat het witwassen van o.a. een Leterme en Vandeurzen ondersteund wordt door het “loyaal” gedrag en de daarop volgende open brief van een Vervotte. Al heeft deze meerderheid een klap van de molen ontvangen is de (vooropgestelde) witwasoperatie een georchestreerd feit. Dat Vervotte haar loyaliteit benadrukt maakt op zijn minst deel uit van een logische politieke strategie die nu al zijn vruchten afwerpt.
D’Hondt van de premier
Hans D’Hondt, beschouwd als “mastermind” achter het Fortisschandaal zal zich klaarblijkelijk geen zorgen hoeven maken inzake zijn aansprakelijkheid in deze kwestie. Deze gewezen kabinetschef van de afgetreden premier Leterme blijft ook aan de zijde van Herman Van Rompuy en neemt plaats achter de schermen van deze nieuwe regering. En we dachten dat dit soort praktijken alleen maar in de VS konden toegepast worden...
2011?
De speech van de nieuwe premier in de Kamer was er een van vertoon en impasses. Tewerkstelling en milieubeleid werden volgens hem niet aangekaart. Nochtans werden deze juist wel aangekaart door de oppositie. Wat daarentegen noch door Van Rompuy, noch door de meerderheid werd behandeld en één zin van de oppositie verdiende, is de rol van België in de EU en vooral in welke mate de ratificering van het Verdrag van Lissabon er een is die de meest fundamentele democratische waarden van ons land met de voeten betreedt. (http://www.indymedia.be/nl/node/30841)
Van Rompuy sloot zijn betoog af met kwakzalverij van de bovenste plank: “Beoordeel mij niet op intenties, maar op resultaten aan het einde van de rit (nl. 2011). Zoals bij een doofpotoperatie zou men stilzwijgend moeten toekijken tot deze feitelijk onomkeerbaar verklaard wordt en zou men de intentie niet onder de loepe hoeven te nemen. Dat deze onzin op luid applaus van de meerderheid werd getrakteerd zou niemand moeten verbazen.
De oppositie die tijdens de zitting in de Kamer toch enkele keren raak schoot stond erbij en keek ernaar... -
Machthebbers dekken zich in tegen toekomstig verzet
Interview & Artikel: Marc-Antoon De Schrijver
Jean-Claude Paye is een Belgische socioloog die zich al jaren verdiept in de transformaties van de rechtstaat. Volgens Paye zitten we in een historische overgangsfase: er tekenen zich nieuwe eigendomsverhoudingen af en de machthebbers dekken zich met liberticide wetgeving in tegen het toekomstige verzet daartegen. De oorlog tegen het terrorisme is daar slechts een onderdeel van.
“Als je het recht bestudeert zie je dat het al veel vroeger is begonnen dan 11 september 2001,” zegt Jean-Claude Paye. “De Amerikaanse Patriot Act was niet eens een nieuwe wet, maar een verzameling van verschillende projecten die al bestonden. De eerste versie was drie dagen na 11 september al gereed. Dat lag dus allemaal al klaar.”
“Ook in België zien we al vanaf het eind van de jaren negentig een geheel van hervormingen ontstaan, zoals de wet van 1998 die het pro-actieve onderzoek legaliseert, of de wet op de criminele organisaties (die in feite een voorloper is van de antiterrorismewet van 2003), of het invoeren van de éénheidspolitie (die alle macht aan de vroegere Rijkswacht geeft). Ook de creatie van het federaal parket is een hervorming die dateert van het eind van de jaren 90, lang voor de aanslagen van 2001 dus,” legt hij uit.
Maar 11 september heeft de zaken wel versneld?
Jean-Claude Paye: “Ja natuurlijk. Sommige dingen zaten vast. Neem nu het Amerikaanse 'Carnivore'-systeem, dat moest toelaten om het geheel van emails in real time te lezen. Dat probeerden ze er al jaren door te duwen, zonder succes. Met de aanslagen van 11 september is dat gepasseerd comme une lettre à la poste... De aanslagen zorgden dus tegelijk voor een versnelling van het proces én voor een legitimering ervan: we weten nu waarom onze vrijheden worden opgeheven, het is om ons te beschermen tegen het terrorisme.”
Maar als niet het terrorisme de aanleiding is, wat dan wel?
“Wat je in deze affaire moet zien is een transformatie van de staatsvorm: het einde van de rechtstaat, die aan haar burgers een geheel van fundamentele individuele en collectieve vrijheden garandeerde. De strijd tegen het terrorisme is de procedure waarmee men die transformatie doorvoert.”
“Wat het terrorisme daarvoor zo interessant maakt, is dat het toelaat om een permanente uitzonderingstoestand in te voeren. De strijd tegen het terrorisme is immers ongedefinieerd: niet afgebakend in de tijd, en zonder duidelijke vijand – de vijand is veelvorming en telkens nieuw. Dat laat toe om telkens weer uitzonderingstoestanden te creëeren, die dan in de wet binnendringen, waarna je weer een nieuwe uitzonderingstoestand creëert, en zo maar door... Zo is er in de VS in 2006 een heel belangrijke wet gestemd, de Military Commission Act. Die wet legaliseert de speciale rechtbanken die na de aanslagen van 2001 gecreëerd zijn per presidentieel decreet. Daar zaten we in een uitzonderingstoestand, een noodtoestand: er was een aanval geweest, dus men creëert speciale rechtbanken die door die noodtoestand worden gelegitimeerd. Maar in 2006 kruipt die noodtoestand dus de wet binnen... Op dat moment zitten we niet meer in een noodtoestand, maar treden we de permanentie binnen. Die extreem liberticide speciale rechtbanken worden de basis waarop zich een nieuwe rechtsorde construeert.”
“Dat verhaal van die militaire commissies is min of meer bekend, maar er is nog een ander element in die wet dat in feite veel belangrijker is. De Military Commission Act geeft aan de Amerikaanse president de macht om om het even welke persoon, waar ook ter wereld, tot 'illegale vijandelijke strijder' (illegal enemy combatant) te verklaren. Iedereen: ook burgers van landen waarmee de VS niet in oorlog zijn, ook Amerikaanse burgers zelf... Iedereen kan worden aangeduid als 'illegale vijandelijke strijder', dwz. als iemand die niet alleen een vijand is van de VS, maar die bovendien 'illegaal' is. Dat is iemand die geen enkel recht heeft, want omdat de strijder een 'vijand' is, is het strafrecht niet van toepassing, maar omdat de strijder 'illegaal' is, zijn ook de beschermingen van de Conventie van Genève niet van toepassing. Elke juridische bescherming, hetzij van penale, hetzij van internationale aard, valt weg. Men kan dus doen wat men wil: je eindeloos gevangen houden, je voor militaire rechtbanken brengen waar het recht op verdediging onbestaande is...”
“Dat is de situatie van 2006: de VS eigenen zich het recht toe om om het even wie ter wereld als 'vijand' aan te duiden, én het recht om die persoon te vangen, te ontvoeren en over te brengen naar de VS. De volgende stap is de optie dat de VS zich die personen gewoon laat uitleveren door de betrokken landen. Dat is de inzet van de recente Belgische en Franse processen tegen de zgn. netwerken van kamikazes voor Irak: de integratie, via de rechtspraak, van de Amerikaanse notie 'illegale vijandelijke strijder' in onze Europese rechtsorde.”
Via die processen voor de Belgische en Franse rechtbanken?
“Wat is er in Frankrijk en België gebeurt? Men veroordeelt mensen omdat ze zijn gaan vechten in Irak, of omdat ze deel uitmaken van een groep waarvan àndere leden zijn gaan vechten in Irak... Dat wil zeggen dat die rechtbanken zich de universele competentie toeëgenen om te oordelen wat goed en slecht is in Irak. Bijvoorbeeld dat het Irakese regime, geïnstalleerd door de VS, een legitiem regime is. Of dat er in in 2005 geen oorlog meer was, ook al zaten er 150.000 Amerikaanse soldaten en 120.000 huurlingen. Gewoon omdat de VS hebben verklaard dat de oorlog voorbij was. Zo worden de mensen die zich verzetten tegen de Amerikaanse bezetting automatisch terroristen. Het is exact dezelfde redenering die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ontwikkeld door de Duitse bezetter: aangezien België en Frankrijk hadden gecapituleerd, werd elke verzetdaad een daad van terrorisme. Dus ondanks het feit dat de VS ten oorlog zijn getrokken op een totaal illegale manier – dat verhaal is bekend –, krijg je Belgische en Franse rechtbanken die mensen veroordelen omdat ze het Irakese verzet steunen. Dat is dus de introductie van de notie 'vijandige strijder' (als iemand die zich verzet tegen de Amerikaanse agressie) in de Belgische en Franse rechtsorde.”
“Maar sinds 2003 hebben we ook uitleveringsakkoorden met de VS. Daarin staat niets dat de uitlevering van Europese burgers aan de VS nog in de weg staat. Dat wil zeggen dat in een latere fase de Amerikanen zullen kunnen vragen om die Belgische en Franse burgers uit te leveren aan de VS, waar ze als 'illegale vijandige strijder' kunnen behandeld worden. Dat is de inzet van dit proces. Dat is enorm. De VS geven zichzelf met de Military Commission Act een jurisdictie over het geheel van de wereldbevolking, en eerder dan zich tegen deze imperiale daad te verzetten, passen landen zoals België en Frankrijk zich aan, via de weg van de jurisprudentie.”
Waarom doet men dat eigenlijk, de klassieke rechtstaat uithollen?
“In overgangsfases, waarin men de installatie voorbereid van nieuwe eigendomsverhoudingen, zien we wel vaker dat het strafrecht dominant wordt. Bestaande vrijheden worden opgeschort en het strafrecht begint het geheel van relaties tussen de burgers en de macht te regelen. Nieuw is dat het nu om een internationaal strafrecht gaat, een imperiaal strafrecht waarin de VS de regels bepalen en de andere landen, Europa op kop, zich vrijwillig integreren. Maar op zich is de centraliteit van het strafrecht historisch gezien niet nieuw."
"Ook bij het begin van het kapitalisme werden de vrijheden opgeschort. Het probleem in Engeland in de 18de eeuw en op het continent in de 19de eeuw was immers dat de mensen niet erg happig waren om hun 'vrijheid' om te gaan werken te gebruiken. Wat heeft men gedaan? In Engeland heeft men de Work Houses opgericht, werkgevangenissen om landlopers in op te sluiten en verplicht aan het werk te zetten. Ook op het continent kreeg je een heleboel wetten tegen de landloperij. Ook die hadden tot doel om de vrije circulatie van mensen tegen te gaan en hen aan het werk te zetten. In die periode, die verschillende decennia duurde, was het strafrecht dat de organische compositie van de samenleving regelde."
"Ook nu zitten we in een overgangsfase waarin zich nieuwe eigendomsverhoudingen aan het aftekenen zijn. Daarom accumuleert de bestaande macht wapens om zich te verdedigen tegen de mogelijke vormen van verzet die zich daartegen zouden kunnen voordoen. Het is dus een anticipatie van de machthebbers op toekomstige sociale strijd.”
Bron: www.indymedia.be -
Militaire “aanwezigheid” als oplossing voor misdaad?
Gewapende militairen patrouilleren sinds gisteren in de straten van Italië. Aangezien illegale immigranten de oorzaak zouden zijn van de rijzende misdaad in het land lijkt het logisch dat de Italiaanse regering met een “gepaste” oplossing op de proppen komt...
Gisteren, zeven uur ’s morgens. Zo’n 3000 militairen, uit iedere afdeling binnen het militair apparaat, nemen plaats nabij treinstations, metrostations en bij gesloten asielcentra. Zo’n 1000 militairen patrouilleren in Rome. De rest zitten in Milaan, Palermo, Florence, Napels en Turijn.
Minister van Binnenlandse Zaken Roberto Maroni en zijn collega Minister van Defensie Ignazio La Russa dringen erop aan dat deze maatregel nodig is en de rijzende misdaad in het land zal helpen verminderen. Illegale immigratie (en vooral de Roma’s) worden in Italië aanzien als voornaamste oorzaak voor dit probleem.
Deze maatregel sluit aan bij het beleid dat vorige maand door de regering (via het parlement) werd doordrukt. Deze verklaart dat een noodtoestand (aka Staat van Beleg aka Martial Law) wordt uitgeroepen en verschaft politie en lokale autoriteiten een ruimere wettelijke basis en dus een steeds groeiend aantal bevoegdheden.
Deel uitmakend van hetzelfde beleid is het opzetten van een nieuw gegevensbestand waaraan ook in Frankrijk wordt gewerkt. Deze verzamelt informatie over tal van activisten die betrokkenheid vertonen in politieke kringen, vakbonden, ngo’s, godsdienstige groepen vanaf de leeftijd van 13 (!) jaar. Dit begon met een programma dat zich oorspronkelijk richtte op de Roma’s . Aangezien dit programma, omwille van de xenofobische kenmerken die het vertoont, op Europees niveau bekritiseerd werd, breidt de Italiaanse regering dit programma naar heel haar bevolking uit.
Of hoe men, met andere woorden, een ethisch argument kan misbruiken om wetten met nationaal impact door te drukken... -
Machtronomie: Recept 1-Ambitie op een bedje van megalomanie
Eerste recept in het kader van een ludieke "machtronomische" handleiding.
Recept 1: Ambitie op een bedje van Megalomanie
Ingrediënten:
- Megalomane ambities.
- IQ is van belang maar sluit alleszins EQ uit.
- Aansluiting bij kapitaalkrachtigen en/of grootgrondbezitters met elitaire ambities.
- Verovering van een regeringsambt die je, achter de schermen, de middelen geeft om je lobbykwaliteiten te ontplooien.
- Versterking van je contacten met de hoogste ambtbekleders (Presidentschap/voorzitters, justitie, leger, inlichtingendienst, enz.).
Ga dan als volgt te werk:
1. Sluit contractuele copartnerschappen af in gebieden waar energiebronnen aanwezig zijn. Sluit deze liefst af met bedrijven gelegen in een soevereine staat (democratie of dictatuur) die niet over de capaciteit beschikt om, zonder steun, een degelijk defensieplan op te stellen.
2. Kan je geen contract bereiken of wordt je contract tenietgedaan, maak je geen zorgen. Je kunt dan sneller aanspraak maken op volgende punten.
3. Informeer je over het nationalistische, extreem rechtse en extreem linkse gedachtegoed van dit land en analyseer de ‘culturele, godsdienstige, politieke en etnische verschillen’ die er in dit land aanwezig zijn. Gebruik daarvoor je netwerk en connecties bij de inlichtingendienst.
4. Vraag een korte maar nauwkeurige beschrijving van voorwendsels die rechtvaardiging voor militaire interventie zou kunnen verstrekken.
5. Lobby als een beest en gebruik je connecties om deze rechtvaardiging voor militaire interventie door te drukken.
6. Zet de inlichtingendienst in en voer geheime operaties uit, liefst aan de hand van een goed uitgekiend “valse vlag” strategie.
7. Maak van je inlichtingendienst (en indien nodig huurlingen) ook gebruik voor het financieren van lokale fracties/cellen en breng ze er toe actie te ondernemen. Maak daarbij gebruik van elke culturele, godsdienstige, politieke en etnische ontevredenheid. Motiveer een staatsgreep.
8. Breng de media er toe om de reactie van de regering, de dictatuur van het desbetreffende land en zijn bondgenoten uitgebreid te demoniseren aan de hand van waarheden, halve waarheden en zou het nodig zijn, compleet onjuiste informatie. Zouden sterkere bondgenoten reageren, doe dan alsof je neus bloed maar blijf de “rebellen”, officieus, financieren en ondersteunen.
9. Maak een tussenkomst en “vredesoperatie” aanvaardbaar op de VN- en NAVO-raad.
10. Bij aanvaarding: Militaire alliantie sturen en gelegenheidsgerichte propaganda stimuleren (in naam van vrijheid, democratie, enz.)
Bij gepalaver of verwerping: Binnenlandse crisis stimuleren en versturen van eigen troepen (in naam van veiligheid, strijd tegen het terrorisme,enz.).
11. Zouden er vragen gesteld worden, geef dan aan dat de informatie niet vrijgegeven kan worden in naam van staatsveiligheid.
12. Vergeet vooral niet in de media de collaterale schade als irrelevant af te schilderen en de gestorven soldaten als helden en patriotten op te hemelen.
13. Zet een “democratische” regering of dictatuur, onder respectievelijk een “voogdij” of “toezicht” op. Zou deze in de toekomst een probleem vormen, herneem dan vanaf punt 2.
14. Controle over energiebronnen: Vestig een militaire cel in alliantie met het lokale regeringsleger. Dit omwille van het feit dat controle over de desbetreffende energiebron je garandeert dat je de politieke controle over het gebied zult kunnen uitbreiden.
15. Ontkurk een fles champagne en zet je volgende stap in een “bevrijde” wereld.
Tips:
Ben je een hulpkok of keukenhulpje:
- Kijk, luister en zet je volledig in elke keer de chef het van je verwacht.
- Dat je mediageilheid je er sporadisch toe brengt een kritiek te uiten kan hij best begrijpen. Maar trek hem, achter de schermen, nooit in twijfel. Hij weet immers wat goed voor je is.
- Hou de competitiedrift van je collega’s goed in het oog en maak van elke opportuniteit gebruik om de chef aan te tonen dat je zelf kan instaan voor de keuken en dat je “verantwoordelijkheidzin” verder reikt dan de functie waarvoor je aangesteld bent.
© Alle versies van dit PRODUCT zijn beschermd door zowel de Staatsveiligheid en Internationale Geheime Akkoorden, als andere officieuze akkoorden en traktaten. Het unieke eigendomsrecht is in handen van VN, NAVO & EU-topleden. Het PRODUCT mag niet gedistribueerd of gebruikt worden op een manier die de bevolking ertoe brengt zich te informeren en onderzoek te verrichten naar historische en hedendaagse gevolgen die met dit PRODUCT in relatie gebracht kunnen worden.
BEPERKTE GARANTIE / GEEN GARANTIES.
Dit PRODUCT heeft expliciet geen garantie. Het PRODUCT wordt geleverd "zoals het is" zonder garantie van enig soort, met inbegrip van geschiktheid voor een specifiek doel.
HET GEBRUIK VAN HET PRODUCT IS GEHEEL OP EIGEN RISICO.
GEEN AANSPRAKELIJKHEID VOOR SCHADE.
In geen geval zal dit PRODUCT aansprakelijk zijn voor alle speciale, consequente, incidentele of indirecte schade (met inbegrip van schade die leidt tot opbrengstverlies, onderbreken van handel, verlies van geheime informatie, of elk ander financieel verlies) dat het gebruik of het niet kunnen gebruiken van dit product met zich meebrengt, zelfs als de Auteur zich bewust is van de mogelijkheid van dit soort schade en bekende defecten. -
Stem EU-burger is irrelevant
Valerie Giscard d’Estaing, ex-president van Frankrijk en auteur van de voormalige Europese grondwet deelde vorig week aan de media mee dat referenda, zoals deze gehouden in Ierland, simpelweg genegeerd zullen worden. Hij gaf ook toe dat de verwarrende vorm van het Verdrag van Lissabon weloverwogen was.
Een artikel van de London Telegraph detaileert zijn uitlatingen: “Wij evolueren naar meerderheidsstemming. Als wij blijven wachten op unanimiteit zullen wij niets bereiken.” “Het is onmogelijk op unanimiteit van de 27 lidstaten te wachten. Deze keer is het Ierland, volgende keer zal het een andere lidstaat zijn.” “Ierland is maar 1% van de Europese Unie.”
Weloverwogen
Naast het doordrukken van ondemocratische besluitvorming gaat de arrogantie van d’Estaing nog verder. Volgens de Irish Times deelde de architect van de EU-grondwet mee dat na de verwerping van de originele versie van de grondwet door de Nederlandse en Franse burgers, het Verdrag van Lissabon een weloverwogen poging was om de grondwet in een verwarrend formaat te verpakken.
“Iemand die wilde begrijpen hoe de grondwet ineen zat kon dat met de originele grondwet wel, maar niet met deze versie,” aldus Valérie Giscard d’Estaing.
Welk soort beleid negeert de mening van de burgers en maakt gebruik van een strategie die het publiek opzettelijk verwart? Dit om een voorstel door te drukken en zijn eigen wetgeving af te wijzen, zonder dat aansprakelijkheid gevraagd wordt en deze personen verantwoordelijk gesteld of aangeklaagd kunnen worden...?
Plan B nog realistisch?
In eigen land blijven politiek links en sociale bewegingen ijveren voor een plan B, een plan dat streeft naar meer solidariteit en vooral naar een referendum maar... In welke mate is streven naar een democratisch, solidair en sociaal Europees karakter nu nog een realistisch doel?
Iedereen weet ondertussen dat de meeste lidstaten geen ”recht” hebben op een referendum en nu weet iedereen ook dat referenda, voor de Europese topmensen, geen enkele waarde hebben.
De EU-wetgeving is duidelijk. Als één van zijn lidstaten het verdrag weigert, is de EU verplicht het document af te wijzen. Maar de verachting van de EU voor directe democratie zal er de politici waarschijnlijk toe brengen het Iers referendum letterlijk te negeren en het Verdrag van Lissabon alsnog goed te keuren. Dit onderstreept het feit dat de EU niets anders is dan een illegale autocratie die democratische besluitvorming gebruikt zolang het zijn eigen belangen behartigt...
In 2001 stemde Ierland tegen het Verdrag van Nice en werd ze, een jaar later, gevraagd opnieuw te stemmen. In 1992 stemde Denemarken tegen het Vedrag van Maastricht en stemde een jaar later voor. De Fransen en Nederlanders verwierpen de EU-grondwet in 2005 en de EU-architecten ontwierpen dan maar het Verdrag van Lissabon ter vervanging...
Maar deze keer gaat de EU-elite een stapje verder. Ze negeert simpelweg de beslissing van niet alleen de Ierse bevolking maar alle Europese burgers. Het debat dat gevoerd zou moeten worden rond om het even welk hedendaags en/of toekomstig verschil van mening over het Verdrag van Lissabon wordt irrelevant verklaard en stevent af naar een typisch Europees taboe. -
Patriot Act: Burgers als doelwit?
De Patriot Act verschaft, al zeven jaar, de wettelijke basis om zonder rechterlijke goedkeuring onderzoek te verrichten, elk privébezit in beslag te nemen en dit zonder dat er effectief een misdaad wordt begaan. Onder het voorwendsel dat elke misdaad verhindert moet worden, worden grondwettelijk gewaarborgde vrijheden opgeschort en de meest fundamentele principes, opgenomen in de Amerikaanse grondwet, geschonden.
De Amerikaanse grondwet telt 27 amendementen. De tien eerste amendementen vormen de Bill of Rights. Deze waakt over het principe van burgerlijke vrijheid.
De Patriot Act decimeert de Bill of Rights. De schending van volgende amendementen maken het eerste amendement, dat vrijheid van meningsuiting waarborgt, compleet irrelevant.
Het vierde amendement stelt dat de veiligheid van personen, hun woning, hun documenten en effecten gewaarborgd wordt. De Patriot Act verschaft de wettelijke middelen om zonder redelijke oorzaak woningen en privébezit te onderzoeken zonder bevelschrift tot huiszoeking en zonder toestemming of medeweten:“Sneak and Peak” spionage, inbraak, verzamelen van computerdossiers en boekenlijsten, verzamelen van video- en tijdschriftenverzamelingen, vernietiging van recht op privébezit.
Verschillende bepalingen in de Patriot Act, zoals de “Sneak and Peak” voorziening staan toe dat “wethandhavers” in het geheim om het even welke woning mogen binnendringen, heimelijk computerbestanden, leesmateriaal en elke andere mogelijke informatie over die persoon mogen verzamelen, en dit aan de hand van een illegaal geleid onderzoek van hun woning en privébezit.
De Patriot Act vereist dat bibliothecarissen boekenlijsten met informatie over de uitgeleende boeken en de klant, zonder bevelschrift en op vraag van de FBI, vrijgeven. De samenwerking is verplicht en de bibliothecaris mag het bestaan van het verzoek van de FBI niet openbaar maken, zoniet riskeert hij een gevangenisstraf.
Het vijfde amendement stelt dat geen enkele persoon van het leven, vrijheid of bezit zal worden beroofd zonder dat bij wet bepaalde procedures opgevolgd worden. De Patriot Act legaliseert het om iemand, onbeperkt in tijd, op te sluiten zonder het recht op een advocaat, zonder het recht om te weten wie hem beschuldigt, zonder toegang tot de rechtbank en de rechters en zonder een gepast proces.
Dit schendt het zesde amendement, dat voor eender wie het recht op een snelle en openbare rechtszaak waarborgt, alsook het achtste amendement, tegen wrede en ongebruikelijke straffen. Is het geen ongeoorloofde straf wanneer een burger één, twee of tien jaar opgesloten kan worden zonder aanspraak te kunnen maken op voornoemde rechten? Dit schendt het dertiende amendement dat stelt dat niemand gestraft zal worden zonder eerst behoorlijk veroordeeld te worden.
Het is algemeen geweten dat geen enkele van de 435 vertegenwoordigers van de ‘US House of Representatives’ de USA Patriot Act heeft gelezen alvorens deze te ondertekenen en er zo een wettelijk bindend document van te maken. De originele versie van de Patriot Act werd goedgekeurd door zowel Republikeinen als Democraten, zowel in het Parlement als in de Senaat. Maar op het allerlaatste moment werd de originele versie vervangen door de versie voorbereid door de advocaten van de uitvoerende macht.
De vraag is: zijn de Amerikaanse vertegenwoordigers unaniem verantwoordelijk voor de schending van hun eedaflegging door blindelings het driehonderd pagina’s tellende wetsvoorstel te ondertekenen? Een versie die ze nooit eerder hadden gezien, laat staan gelezen.
In de zomer van 2005 hebben het Parlement en de Senaat gestemd voor de uitbreiding van de Patriot Act, het verbreden van zijn reikwijdte en het permanent maken van zijn provisies. Er waren slechts 262 Republikeinen en 77 Democraten nodig om de Bill of Rights te decimeren.
Zoals we kunnen zien zijn er wetten die het voor de VS volkomen mogelijk maken om burgerrechten op te schorten. Nochtans zijn deze burgerrechten volgens de Onafhankelijkheidsverklaring van 1776 (de basis van de Amerikaanse grondwet) onvervreemdbaar en onbetwistbaar, kunnen ze niet verbeurd worden en zijn ze een geboorterecht.
Duidelijk is dat deze burgerrechten en –vrijheden, gewaarborgd door de grondwet, in het niets verdwijnen en, aan de hand van wetteksten zoals de Patriot Act, plaats maken voor een ondemocratisch en unilateraal beleid dat het “veiligheid-over-vrijheid” argument als voorwendsel misbruikt om burgerrechten in te perken.
http://en.wikipedia.org/wiki/USA_PATRIOT_Act
http://action.aclu.org/reformthepatriotact/ -
(Recensie) Humanitaire Interventies - Jean Bricmont
In zijn nieuw boek schetst Jean Bricmont, professor theoretische fysica aan de universiteit van Louvain-La-Neuve, een verhelderend beeld van de ideologische verwarring die er bestaat over mensenrechten, de militaire inmenging van het Westen in de rest van de wereld en de daarmee gepaard gaande propaganda.
Bricmont analyseert in zijn boek de voornaamste historische gebeurtenissen, politieke strategieën en hun wereldwijde uitvoering met de nadruk op oorlogen die werden (en nog altijd worden) gevoerd uit humanitaire overwegingen.
Aan de hand van deze gebeurtenissen en een scherpe analyse wordt duidelijk in welke mate de maatschappelijke kenmerken, het politiek discours en onze media de Westerse burger ertoe drijven oorlog en oorlogsmisdaden als aanvaardbaar te ervaren.
De terminologische basis (humanitaire interventies) verschaft onze Westerse regeringen het politiek argument voor inmenging in buitenlandse kwesties en rechtvaardigt de daaruit voortvloeiende conflicten, martelingen, gijzelingen, moorden.
“Het boek van Jean Bricmont draagt een titel die de wenkbrauwen doet fronsen: humanitaire militaire interventies is een ‘contradictio in terminis’, zoiets als ‘warmhartige wreedheid’ of ‘verheffende onderwerping’. Het humanitaire harnas rond de militaire interventie heeft ervoor gezorgd dat deze contradictie als een vanzelfsprekendheid het internationale politieke discours is binnengeslopen,” aldus Ludo De Brabander en Pol De Vos in het nawoord van het boek.
Kunnen politiek links en mensenrechtenorganisaties medeverantwoordelijk gesteld worden voor de uitvoering van een beleid dat, aan de hand van het humanitair argument, oorlogen overal ter wereld start en/of ondersteunt? Is het argument, dat interventie nodig is daar waar mensenrechten worden geschonden, een realistische benadering van het probleem?
Wie beslist waar een interventie nodig is? Onder welke voorwaarden en met welke bedoelingen worden deze oorlogen gestart? Het blijft allemaal onduidelijk en dit dankzij het NAVO-beleid, de VN-raad, het concept staatsveiligheid en de hypocrisie waarmee regeringen de Westerse publieke opinie voorliegen.
Wat wel duidelijk is, is dat degenen die machtsverhoudingen en indien nodig oorlogen uit belangenbehartiging willen doordrukken, met het ‘humanitair interventie’ argument het gedroomd excuus op een zilveren plaat voorgeschoteld krijgen. We zien onze Westerse wereld als de bakermat van democratische waarden en mensenrechten. Maar in welke mate is onze Westerse maatschappij, intern en extern, zelf verantwoordelijk voor schendingen van mensenrechten en oorlogsmisdaden?
In dit boek wordt duidelijk hoe goede (maar spijtig genoeg ook naïeve) bedoelingen gekaapt kunnen worden en als stokpaard kunnen dienen voor het starten of ondersteunen van illegale oorlogen. Humanitaire kenmerken en schendingen van mensenrechten worden inderdaad misbruikt als excuus voor het voeren van oorlog en het excuus wordt inderdaad afgeschilderd als een politiek correct argument “die men alleen maar kan ondersteunen”.
Een waar paard van Troje...
Jean Bricmont’s boek is een ‘must read’ voor iedereen geïnteresseerd in de historische achtergrond alsook de hedendaagse aspecten van het internationaal politiek discours, de strategische doelstellingen en het daaruit vloeiend Westers beleid.
Bricmont, Jean (2008). "Humanitaire Interventies - Mensenrechten als excuus voor oorlog", 246 blz, Uitgeverij EPO
