Neptune1973
Trust man - 36 jaar
Blog / Tags / Maatschappij
Blogberichten met de tag 'Maatschappij':
-
Het CGKR vs. Vrijheid van meningsuiting
Jozef De Witte, directeur van het CGKR (Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding ) liet vorige week in verschillende kranten weten dat antisemitisme dit jaar spectaculair is toegenomen. Dit aan de hand van de binnengekomen meldingen.
"We moeten wel opmerken dat niet aan elke melding effectief een antisemitische daad voorafging, en dat anderzijds niet elk feit gemeld wordt", aldus de CGKR-directeur.
Nochtans dient men, om een realistische balans te kunnen opmaken, rekening te houden met het oorzaak-gevolg principe en in welke mate deze heeft bijgedragen tot het karakter van de melding. Ook kan men zich niet berusten op niet gemelde feiten om de hierboven vernoemde opmerking te rechtvaardigen.
“De daders van de gemelde feiten zijn erg verschillend. Het gaat zowel om moslimgroeperingen als extreemrechtse Belgen.”
In binnen- en buitenland worden memo’s opgesteld, wetsvoorstellen ingediend en goedgekeurd die onze bescherming zouden beogen en dit naar aanleiding van het “steeds groeiend internationaal extremisme & radicalisme”. In de praktijk is dit maar zeer de vraag. We moeten ook stilstaan bij de vraag of we bereid zijn onze vrijheden en rechten op te geven voor meer veiligheid. Een “veiligheid” dat door de geschiedenis heen al te vaak misbruikt werd voor politieke, economische en financiële machtsverschuivingen. Een “veiligheid” die elke burger als “potentiële terrorist” bestempelt.
Het centrum stuurde een offerte uit naar verschillende universiteiten met de vraag voor een wetenschappelijke studie over het socio-politieke effect dat oorlogen heeft op racisme in België. Dit om te “onderzoeken hoe we racisme en antisemitisme bij de wortel kunnen aanpakken, zodat de vrijheid van meningsuiting in België niet langer leidt tot uitwassen zoals aanslagen tegen Joodse mensen of eigendommen."
Maar ligt de vrijheid van meningsuiting werkelijk aan de basis van deze wandaden? De vrijheid van meningsuiting, één van de fundamentele inhoudelijke beginselen van een democratische samenleving (1), is niet absoluut en dient inderdaad onderworpen te worden aan bepaalde formaliteiten, voorwaarden, beperkingen of sancties welke bij wet worden vastgesteld (2). Anderzijds ligt een historisch gevaar op de loer. Een gevaar dat, onder het mom van het beschermingsprincipe (maar ook bvb. de “War on Terror” (3) of beperkingen inzake internet (4)), het recht op vrije meningsuiting en andere burgerrechten uitholt.
Of ligt het aan de oorlogen en het socio-politieke effect dat deze hebben op racisme in België? Deze studie zal alleen maar aantonen dat het communautarisme lang niet verdwenen is en dat deze voortleeft in elke cultuur, godsdienst en achterbuurt. Een historisch gegeven dat de mensheid met zich meedraagt en waaraan (politieke en economische) machthebbers wereldwijd, en zeker in België, een vette kluif hebben.
Het CGKR wil, in het begin van 2010, met haar conclusies naar de beleidsmakers en de maatschappelijke partners stappen en vragen om concrete maatregelen. Maatregelen die het “beschermingsprincipe” nog maar eens zullen hanteren als excuus voor het ondergraven van een fundamenteel recht: het recht op vrijheid van meningsuiting.
Wil het CGKR waardevol onderzoek en werk leveren dat onze maatschappij ten goede komt, dan zal deze, in plaats van verwaarloosde enkelingen processen aan te wrijven, zich in de eerste plaats beter bezig houden met de uitwassen inzake gelijke kansen en racismebestrijding die zich binnen de regering voordoen. Zoals bij de vis start het rottingsproces in een maatschappij altijd met het hoofd...
(1) Europees Hof voor de rechten van de mens, 7 december 1976, Handyside, A 24; zie ook Arbitragehof, 12 juli 1996, nr. 45/96 (Belgisch Staatsblad van 27 juli 1996).
(2) Dit volgt uit artikel 19 van de Grondwet in samenhang met artikel 10, § 2, van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en artikel 19, § 3, van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten.
(3) http://www.indymedia.be/nl/node/27655
http://www.indymedia.be/nl/node/27672
(4) http://www.foxnews.com/politics/2009/04/21/pro... -
Het Westen verdraait de economische geschiedenis.
Artikel & Interview: Marc-Antoon De Schryver
GENT – Ha-Joon Chang schreef met 'Kicking Away The Ladder' en 'Bad Samaritans' twee kleine bestsellers over kapitalistische ontwikkeling. De ondertitel van het laatste boek vat de boodschap enigszins samen: 'The Myth of Free Trade and The Secret History of Capitalism'. Het Westen is rijk geworden dank zij protectionisme. Begin november was Ha-Joon Chang in Gent voor een gastcollege over globalisering.
“Er zijn veel mensen die echt in de mythe van de vrijhandel geloven. Ze geloven dat alle rijke landen – van het achttiende eeuwse Engeland tot het twintigste eeuwse Zuid-Korea – zich hebben ontwikkeld door vrijhandel en de vrije markt. Ze promoten dit 'voorbeeld' nu bij de arme landen in de oprechte veronderstelling dat ze hen daarmee helpen. Helaas is dat niet het geval.”
Maar Georg Friedrich List – de economoon die het concept 'de ladder wegtrappen' bedacht – doorprikte die mythe al in de negentiende eeuw!
Ha-Joon Chang: “Sommige mensen, welk bewijsmateriaal je ook aanreikt, weigeren hun ideologische geloofspunten te herzien. Het dient de belangen van de machthebbers niet, dus wordt het handig (conveniently) vergeten. Dat is een mix van hypocrisie en amnesie. Op een onderliggend niveau is er ook de systematische neiging om dit soort historisch onderzoek te weren. Mainstream economen zeggen: 'Ach, die Chang is niet eens een echte economoon, want hij gebruikt geen wiskundige modellen. Hij is een historicus, neem hem maar niet serieus.” Er zijn dus allerlei vormen van druk – sommige bewust, andere onbewust – om de echte geschiedenis van onze economische ontwikkeling stil te houden en de mythe van de vrijhandel te propageren.”
Speelt daarin ook het verlangen van het Westen mee om haar toegang tot de grondstoffen van de Derde Wereld te behouden?
Ha-Joon Chang: “De rijke landen hebben er natuurlijk belang bij om te voorkomen dat de landen van de Derde Wereld via protectionisme, zoals ze vroeger zelf hebben gedaan, hun eigen verwerkende industrieën ontwikkelen. De rijke landen verwerken die ruwe materialen liever zelf, om zelf de toegevoede waarde op te strijken in de plaats van Chili of Zambia. Maar die natuurlijke grondstoffen zijn maar één deel van het verhaal, want de rijke landen willen ook de markten van het Zuiden voor hun eigen industrie. Ze willen hun auto's verkopen aan de ontwikkelingslanden, liever dan dat die landen hun eigen auto's beginnen produceren.”
U beschrijft in uw boeken dat de economsiche strategieën van de ontwikkelingslanden in de jaren zestig en zeventig vrij succesvol waren – toch in vergelijking met wat gebeurde nadat ze de liberale orthodoxie aanvaardden. Wat dreef hen tot die aanvaarding?
Ha-Joon Chang: “Er waren twee redenen. Hoewel dat beleid superieur was aan wat er daarna onder de neoliberale hegemonie gebeurde, waren er wel degelijk problemen mee. Ze schonken onvoldoende aandacht aan export, vooral in Latijns-Amerika. Ze beschermden de interne markt, groeiden vanbinnen, maar ontwikkelden geen exportindustrieën, waardoor ze onvoldoende buitenlandse deviezen verdienden. Dat is wat hen uiteindelijk in de schuldencrisis heeft gedreven. Dit in contrast met Oost-Azië, waar wél veel nadruk werd gelegd op export. Dus ook al had Zuid-Korea na Brazilië, Argentinië en Mexico de vierde grootste buitenlandse schuld van de wereld, toch kon het de crisis overleven, omdat het veel kon exporteren en zo de schulden kon terugbetalen.”
“Maar ten tweede, zoals ik probeer te illustreren met het historische voorbeeld van de vete tussen Thomas Jefferson en Alexander Hamilton: het is niet zo dat iedereen in een welbepaald land dezelfde economische belangen heeft. Er waren in de ontwikkelingslanden heel wat mensen die voorstander waren van dit nieuwe, neoliberale beleid. Als je een financier bent, waarom zou je dan iets geven om de industrie? Dan heb je liever dat je regering een strak macroeconomisch beleid voert, de intrestvoeten optrekt tot 20 procent, en je een gigantisch financieel dividend bezorgt, eerder dan dat ze probeert de industrie te ontwikkelen, begrotingsdeficieten aanvaardt, en de ontwikkeling van een hoge inflatie tolereert die de waarde van je financiële investeringen wegveegt. Het was een combinatie van beide: de beperkingen van het voorgaande beleid, en de interne krachten die een ander, i.e. neoliberaal, beleid wilden.”
Waar kwam die enorme buitenlandse schuld vandaan?
Ha-Joon Chang: “De schuldencrisis was in grote mate het gevolg van de monetaire politiek van de VS onder Ronald Reagan (1980-1988). De toenmalige voorzitter van de US Federal Board, Paul Volcker, verhoogde de intrestvoeten tot 28 procent. Aangezien veel van de buitenlandse schulden van het Zuiden waren aangegeaan tegen variabele intrestvoeten, zagen die landen hun terugbetalingen de hoogte inschieten. Ze konden niet meer volgen. Het is moeilijk te zeggen hoezeer die Amerikaanse beslissing was ingegeven door een verlangen om die landen van de Derde Wereld te vernietigen. Ik betwijfel dat dat de belangrijkste drijfveer was. De belangrijkste drijfveer was om het binnenlandse machtsevenwicht te reorganiseren: het financiewezen vertserken, de industrie onderdrukken, de vakbonden vernietigen. De schuldencrisis van de Derde Wereld was in zekere zin “collateral dammage” van dat proces.”
Maar de schuldencrisis werd door instellingen als de Wereldbank en het IMF wel aangegrepen om de neoliberale agenda op te leggen?
Ha-Joon Chang: “O ja natuurlijk. Die zagen hun kans schoon om een – in hun ogen - “juiste” politiek op te leggen, door allerlei voorwaarden te koppelen aan hun leningen. Je mag niet vergeten dat er voor de schuldencrisis geen structurele aanpassingsprogramma's (SAP's) bestonden. Voor de crisis waren de voorwaarden die vastzaten aan de leningen van het IMF en de Wereldbank heel specifiek, gelinkt aan het doel waarvoor het geld werd geleend – bijvoorbeeld om een dam te bouwen. Wat nieuw was aan de zogenaamde SAP's was dat ze voorwaarden oplegden over alles en iedereen: niet alleen over waar de machines vandaan moeten komen om je dam te bouwen, maar ook over begrotingstekorten, handelsliberalisering, de onafhankelijkheid van je centrale bank, zelfs over de invoering van democratische verkiezingen. De Wereldbank en het IMF hebben de schuldencrisis gebruikt om hun territorium uit te breiden, zeg maar.”
De wereld is aan het veranderen. Sommige landen in het Zuiden industrialiseren toch. Je ziet een multipolaire wereld verrijzen. Is dat het begin van het einde van het huidige systeem?
Ha-Joon Chang: “De machtsverhoudingen zijn zeker aan het verschuiven, maar wat betekent dat? De Amerikanen kloegen ook al over het feit dat de Britten de ladder wegstampten. Daarna deden ze het zelf. Nu beginnen zelfs de Zuid-Koreanen het te doen. Dat is een vrij deprimerende historische wetmatigheid (regularity).”
“Het goede aan een multipolaire wereld is wel dat er een competitie is tussen verschillende machtscentra. Heel wat Afrikaanse landen hebben daar de afgelopen vijf jaar hun voordeel mee kunnen doen. Ze konden de buitenlandse hulp van Europa of de VS weigeren, aangezien ze nu ook terecht kunnen bij China en Venezuela. Die leggen niet dezelfde voorwaarden op als de Wereldbank, het IMF, de VS of Europa. Die competitie is dus in het voordeel van de arme landen, al kan een multipolaire wereld ook wel nadelen hebben – onstabiliteit bijvoorbeeld. Maar je kan de toekomst niet voorspellen. Als China binnen twintig of dertig jaar de nieuwe hegemoon zou worden, zal ze het dan beter doen dan de Britten of de VS? Misschien wel, misschien niet.”
Wat ik heel interessant vond: U schrijft dat Engeland in hetzelfde stadium van economische ontwikkeling als de huidige ontwikkelingslanden helemaal geen democratie was...
Ha-Joon Chang: “Absoluut.”
Betekent dat dat we de democratie niet moeten promoten?
Ha-Joon Chang: “Dat zeg ik niet. Er zijn twee conclusies die je uit die historische waarneneming moet trekken. Ten eerste dat de rijke landen niet het recht hebben om de ontwikkelingslanden de les te lezen, want in vergelijking hebben de ontwikkelingslanden van vandaag veel hogere standaarden op vlak van arbeidsrecht, politieke democratie, enzovoort. Neem bijvoorbeeld mijn eigen land, Zuid-Korea. Ik heb veel kritiek op Zuid-Korea, maar één ding waar ik toch wel fier op ben is dat het kinderarbeid onder de twaalf jaar heeft uitgeroeid op het moment dat het inkomen per hoofd van de bevolking amper 100 dollar bedroeg. Dat heeft geen enkel rijk land in Europa of Noord-Amerika in die fase van haar economische ontwikkeling gedaan.”
“Maar dat betekent ook dat – hoewel het Westen geen lessen te geven heeft – een land als Tanzania geen vrede moet nemen met wat Zweden had toen het het inkomensniveau had van Tanzania nu.”
Misschien moet de les voor de 'vrienden van de democratie' vooral zijn dat ze moeten stoppen om de economische ontwikkeling van het Zuiden in de weg te staan?
Ha-Joon Chang: “Ja, want all things being equal: hoe rijker een land, hoe waarschijnlijker dat het een democratie wordt.”
U blijft ook pleiten voor 'ontwikkeling'. Dat is iets heel anders dan de Milleniumdoelstellingen, zegt u. Hoezo?
Ha-Joon Chang: “Laat ik je een heel eenvoudig voorbeeld geven om dat te illustreren. Waarom noemen we een land als Brunei niet ontwikkeld? Impliciet zeggen we daarmee: Brunei is rijk, het heeft veel geld, maar het is niet ontwikkeld omdat het haar geld niet heeft verdiend dank zij haar eigen kennis, eigen organisatievermogen, eigen instituties,... Impliciet zeggen we dat ontwikkelde landen landen zijn die hun hoge levensstandaard hebben bereikt door de accumulatie van superieure kennis, de ontwikkeling van superieure organisaties, enzovoort. Dat is ook zo. Als je Duitsland platbombardeert, wordt het op vijftien jaar tijd terug rijk, omdat ze de kennis, de technologie, de organisaties hebben. Als je alle olie wegzuigt uit Brunei, wordt het land weer arm. Echte ontwikkeling krijg je enkel door je productieve capaciteiten te ontwikkelen.”
“De Milleniumdoelstellingen gaan vooral over het voorzien van betere gezondheidszorg, betere huisvesting, beter onderwijs, een betere staus voor vrouwen,... Begrijp me niet verkeerd: ik hou van al die doelstellingen. Ze zijn compleet legitiem en lovenswaardig. Maar het is niet hetzelfde als ontwikkeling. Hoe gezond en hoogopgeleid je bevolking ook is, tenzij je adequate productieve structuren hebt, zullen de mensen werkloos zijn. Om het grof te stellen: wat Duitsland écht van de Fillippijnen onderscheidt zijn niet haar dokters en leraars, maar Mercedes Benz, Volkswagen en Siemens.”
Bron: http://www.indymedia.be/en/node/31039 -
Belgische oppositie gemuilkorfd?
Terwijl sommige kranten uitpakken met het vertrouwen van de Kamer voor regering Van Rompuy I blijkt dat het vertrouwen zoek is voor meer dan een derde van deze Kamer.
Welles-nietes spel
CD&V en Open VLD zouden hebben verklaard dat er nu toch geen parlementaire onderzoekscommissie komt die de aanpak van de bankencrisis moet onderzoeken. Alleen een bijzondere commissie met minder bevoegdheden zou er komen. Voor het onderzoek naar de vermoedelijke schending van de scheiding der machten door de regering Leterme komt er een zogenaamde commissie van experts waarbij de parlementsleden de betrokkenen niet zelf kunnen ondervragen. Een verslag zou opgemaakt worden door "bepaalde" experts en voorgelegd kunnen worden aan de parlementsleden.
Loyaliteit of strategisch opportunisme?
Men hoeft geen politiek analyst te zijn om in te zien dat het witwassen van o.a. een Leterme en Vandeurzen ondersteund wordt door het “loyaal” gedrag en de daarop volgende open brief van een Vervotte. Al heeft deze meerderheid een klap van de molen ontvangen is de (vooropgestelde) witwasoperatie een georchestreerd feit. Dat Vervotte haar loyaliteit benadrukt maakt op zijn minst deel uit van een logische politieke strategie die nu al zijn vruchten afwerpt.
D’Hondt van de premier
Hans D’Hondt, beschouwd als “mastermind” achter het Fortisschandaal zal zich klaarblijkelijk geen zorgen hoeven maken inzake zijn aansprakelijkheid in deze kwestie. Deze gewezen kabinetschef van de afgetreden premier Leterme blijft ook aan de zijde van Herman Van Rompuy en neemt plaats achter de schermen van deze nieuwe regering. En we dachten dat dit soort praktijken alleen maar in de VS konden toegepast worden...
2011?
De speech van de nieuwe premier in de Kamer was er een van vertoon en impasses. Tewerkstelling en milieubeleid werden volgens hem niet aangekaart. Nochtans werden deze juist wel aangekaart door de oppositie. Wat daarentegen noch door Van Rompuy, noch door de meerderheid werd behandeld en één zin van de oppositie verdiende, is de rol van België in de EU en vooral in welke mate de ratificering van het Verdrag van Lissabon er een is die de meest fundamentele democratische waarden van ons land met de voeten betreedt. (http://www.indymedia.be/nl/node/30841)
Van Rompuy sloot zijn betoog af met kwakzalverij van de bovenste plank: “Beoordeel mij niet op intenties, maar op resultaten aan het einde van de rit (nl. 2011). Zoals bij een doofpotoperatie zou men stilzwijgend moeten toekijken tot deze feitelijk onomkeerbaar verklaard wordt en zou men de intentie niet onder de loepe hoeven te nemen. Dat deze onzin op luid applaus van de meerderheid werd getrakteerd zou niemand moeten verbazen.
De oppositie die tijdens de zitting in de Kamer toch enkele keren raak schoot stond erbij en keek ernaar... -
Vermindering van hulp aan armste naties = Verwoestend
VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon beschouwt dat de wereldwijde financiële crisis een abrupt einde betekent voor een lange periode van economsiche groei. Zou deze crisis niet op een gepaste manier behandeld worden zou deze kunnen resulteren in sociale onrust en politieke instabiliteit.
“Als deze niet behandeld wordt, wordt de hedendaagse financiële crisis de menselijke crisis van morgen. De sociale onrust en de politieke instabiliteit zullen groeien en al de andere problemen verergeren”, aldus Ban Ki-moon
Strevend naar extra financiering voor deze noodsituatie bij het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de centrale banken van de rijkere landen stelde de VN-secretaris-generaal, tijdens de internationale conferentie over financiering voor ontwikkeling, een zes-punten agenda voor om de wereldeconomie te redden.
“Het ultiem gevaar zou een reeks aan crisissen zijn die zich opstapelen met potentieel verwoestende gevolgen voor iedereen.”
Uitweidend over zijn zes-punten agenda stelt Ban Ki-moon dat er een behoefte is om de noden inzake monetaire liquiditeit aan te pakken en dat deze vooral rekening moet houden met ontwikkelingslanden. Verder stelt hij dat de rijkste naties het nodige gedaan hebben om kredieten in eigen landen te verzekeren en dat kredietstromen naar ontwikkelingslanden eveneens dienen verzekerd te worden.
Een van de gemaakte suggesties houdt in dat een verhoging van de toelagen en het verschaffen van leningen op lange termijn door ontwikkelingsbanken een deel van een globaal gecoördineerde benadering zouden moeten vormen. Het verminderen van hulp aan de armste naties in de huidige omstandigheden zou, op termijn, verwoestende gevolgen hebben.
Over de verlichting van de schuld voor armere landen stelt hij dat er inspanningen geleverd moeten worden waarvan deze landen, in de huidige situatie, zouden kunnen genieten. “In het huidig klimaat zal deze last alleen maar zwaarder wegen en investeringen en overheidsuitgaven belemmeren die gebruikt zouden kunnen worden om de economische groei en ontwikkeling van deze naties te ondersteunen.”
Bron / lees meer: www.indymedia.be -
Vakbondsrechten wereldwijd in het gedrang
Het jaarlijkse rapport van de Wereldvakbond (IVV) over de schending van vakbondsrechten kleurt weer bloedrood. Antisyndicale wetten, bedreigingen en geweldplegingen hebben in 2007 het leven gekost aan 91 syndicalisten, gewoon omdat ze opkomen voor de rechten van de werkende mens.
Het rapport kaart een verontrustende ontwikkeling aan: regeringen en werkgevers spannen samen om werknemers te beroven van hun wettelijke rechten op syndicaal lidmaatschap en vakbondsvertegenwoordiging. Dat gebeurt 'op alle continenten'.
Grootste vijand van de vakbonden is zoals elk jaar Colombia, waar in 2007 maar liefst 39 syndicalisten werden vermoord. Op de tweede en derde plaats staan Guinée en Guatemala.
Maar ook andere landen, waaronder België, krijgen een veeg uit de pan.
Stakingsrecht gecriminaliseerd
Over België merkt het rapport op dat “werkgevers sinds een aantal jaren via de rechtbanken proberen om bepaalde stakingsvormen (waaronder het picket) te verbieden”, hoewel die onder het stakingsrecht vallen. Al te vaak volgt de rechtbank die logica. “Veelal gaan de aanvallen samen met de vraag aan de rechter om een dwangsom op te leggen, wat neerkomt op een zeer zware bestraffing van de vakbonden die zouden beslissen om hun recht toch uit te oefenen.” Het rapport wijst er op dat deze praktijk in strijd is met het 'Herenakkoord' dat de sociale partners afsloten in maart 2002.
Europa & vakbondsrechten
Volgens het rapport duiden de ontwikkelingen van 2007 erop dat in Europa zoals overal ter wereld, vakbondsrechten verre van gewaarborgd worden en dat dit evengoed in ontwikkelingslanden als in geïndustrialiseerde landen het geval is. De huidige tendens in Europa is er een die poogt juridische en/of praktische hinderpalen te ontwikkelen die vakbondsrechten inperken. Deze antisyndicale trend werd in talrijke Europese landen bevestigt. Zwarte lijsten, ontslagen, psychologische drukkingsmiddelen en fysieke bedreigingen zijn maar enkele van de toegepaste middelen om vakbondsvertegenwoordigers het zwijgen op te leggen.
Guy Ryder aan het woord
“Repression of legitimate trade union activities, which are guaranteed under ILO Conventions, continued unabated in every continent. Murder, violence and torture, along with harassment, dismissal and imprisonment, were all used to stop working people organizing unions and bargaining collectively for decent pay and working conditions. Several governments were only too ready to openly or covertly support unscrupulous employers who deny fundamental rights to their employees. Governments have failed to do enough to protect workers’ rights, either at home or in their international diplomatic, economic and trade relations”.
Jaarlijks Rapport 2008: http://survey08.ituc-csi.org/survey.php?IDCont... -
Hoofddoek: Triestige polemiek rond vrijheid van klederdracht
Er waren eens twee schoolvrienden. De ene was half algerijns/half belgisch en hield van alles wat met hip hop te maken had. De andere was een Belg die hield van gescheurde broeken, combatshoes, hanekammen, leren jekkers en zware punkmuziek. Ze waren alletwee wat rebels van aard en vlogen daarom ook vaak samen bij de directeur. Sprekend was de manier waarop deze zich luidruchtig afreageerde op de jonge "punk" en nooit op zijn makker.
"Je bent een schande voor deze school. Je vodden passen helemaal bij je, jij skinhead, fascist, VMO'er..."
Tijdens dat de directeur zijn tirade voortzette, keken de twee schoolvrienden geamuseerd toe. De twee hadden namelijk iets gemeen dat deze directeur nooit zou begrijpen. Ze ervaarden multiculturaliteit als een begrip dat eenheid brengt en niet als een begrip dat verdeelt. Ze hadden namelijk een eigen bewustzijn, kennis van "de norm" en de hypocrisie die met die normen gepaard gaat. De klederdracht van de jonge punk maakte van hem een te verwerpen symbool, geen individu met een eigen kijk op onze maatschappij...
Wat heeft dat ermee te maken zullen sommigen denken. Dit heeft niets te maken met het hoofddoek...
De vrijheid van klederdracht is van even groot belang als de vrijheid van meningsuiting en sluit daar inhoudelijk volledig bij aan. Dat dit nu kenbaar maakt dat men moslim, katholiek, hip-hopper of punk is. M.a.w. moet de garantie bestaan dat men het recht heeft iets te dragen of het juist niet te dragen.
Multiculturaliteit is een begrip dat men terecht of ten onrechte kan gebruiken. Deze past in het kader van een opinie. We kiezen ervoor ofwel verdeeldheid ofwel eenheid te zien, te bespreken en te ervaren. Daarbuiten aanvaarden mensen elkaar zoals ze zijn of juist niet en dit naargelang de aspiraties.
Het hoofddoek heeft niet één historische waarde (de onderdrukking van de vrouw) maar verschillende symbolische waarden overal ter wereld. Zou men kunnen beweren dat de swastika enkel en alleen maar symbool staat voor de nazi-ideologie?
De moraalridders die (alleen met het woord en natuurlijk de pen) aansluiten bij het argument dat musulmaanse vrouwen niet voor zichzelf kunnen opkomen en zelf kunnen beslissen of ze al dan niet een hoofddoek willen dragen, zou ik aanraden van niet te veralgemenen en in te zien dat dit soort argumenten musulmaanse vrouwen zeker niet helpen. Integendeel! -
Onderzoek 9/11: Geweldloze betoging op 7 September 2008
De United For Truth Betoging wordt gesteund door David Ray Griffin, Giulietto Chiesa en Pierre Galand.
BRUSSEL - Honderden mensen zullen zich bij de tweede editie van de Europese United for Truth betoging aansluiten, waarin geijverd wordt voor een internationaal onafhankelijk onderzoek van de aanslagen van 11 september 2001. De betoging vindt plaats op zondag 7 september 2008, om 14u aan het Schuman Rondpunt in Brussel. Dr. David Ray Griffin (Schrijver & Professor in de Theologie - USA.), Giulietto Chiesa (Italiaans euro-parlementslid) en Pierre Galand (voormalige Belgische Senator) steunen nu het protest.
Meer informatie vindt u op de website http://www.unitedfortruth.org
.Voorts wordt het platform ook onderschreven door diverse niet-gouvernementele organisaties zoals het Comité voor de Afschaffing van de Derde Wereld Schuld (CATMD), CODIP, ReOpen911, ATTAC Brussel en We Are Change Belgium.
Dit platform staat voor: "Uit solidariteit met het Amerikaanse volk, eisen we een nieuw onafhankelijk onderzoek naar de aanslagen van 11 september 2001, die een voorwendsel bleken te zijn voor te veel oorlog en leugens, en een serieuze afname van jouw en onze burgerrechten (anti-terreurwetten, Amerikaans Patriot act, enz). We willen een Europese wet die Net Neutraliteit bekrachtigt en uitdrukkelijk het chippen van mensen verbiedt, samen met andere elektronische bedreigingen op onze vrijheid. We willen dat alle Europese militairen zich terugtrekken uit de gewapende conflicten die ontstonden als gevolg van de aanslagen van 11 september (Afghanistan en Irak). We willen democratische controle op alle belangrijke internationale financiÎle instituten (FMI, WB, enz), maar boven alles willen we dat we ons leven terugkrijgen."
United For Truth maakte zijn eerste openbare verschijning in september 2007. Zij organiseerden het eerste Europese protest in Brussel dat oproept de meerderheid van de Amerikaanse burgers, die een nieuw onderzoek van de 9/11 aanslagen willen, te steunen. Deze betoging wordt gecoördineerd door twee Belgische artiesten; een 25-jarige Nederlandstalige producent en een 41-jarige Franstalige percussionist. Zij worden gesteund door 20 individuen vanuit verschillende landen in heel Europa.
United For Truth verzoekt alle symphatisanten om zich te verenigen en actief mee te werken door aanplakborden in de straten te zetten en om mensen te informeren door flyers te verdelen.
Als u zich geroepen voelt ons een handje toe te steken met organiseren of als u nog vragen heeft, vraagt de organisatie contact met hen op te nemen
Engels & Nederlands: Julez Edward, +32 479 936 236
Franse & Spaans: Olivier Galand, +32 477 257 255
Duits: Jens Wagner, +49 177 829 35 77
http://www.unitedfortruth.org
http://www.myspace.com/wearechangebelgium -
EU-immigratiebeleid als excuus voor schending mensenrechten?
Tijdens dat families nodeloos uit elkaar gerukt worden past de dienst Vreemdelingenzaken het EU-immigratiebeleid “alleen maar” toe. Dat dit beleid en vooral de manier waarop deze toegepast wordt in strijd is met het internationaal recht en de rechten van de mens behoort nog altijd niet tot de orde van de dag.
Terwijl een Tsjetsjeense alleenstaande moeder van zes kinderen in het ziekenhuis ligt worden haar twee oudste dochters het land uitgezet. De directeur van het asielcentrum in Sint-Truiden is woedend. Waarom?
"De alleenstaande moeder heeft een 'uiterst traumatische ervaring' gehad met andere Tsjetsjenen in Polen, het eerste land waar het gezin asiel had aangevraagd. Omdat de daders dreigden dat haar dochters hetzelfde zouden meemaken, is ze naar ons land gevlucht," aldus directeur Meers van het asielcentrum in Sint-Truiden.
De EU-afspraak stelt dat de eerste lidstaat waar een vluchteling zich aanmeldt, het asielland moet blijven. Vreemdelingenzaken besloot dus “logischerwijze” dat de alleenstaande moeder en haar zes kinderen terug moesten naar Polen. Toen haar twee oudste dochters in Brussel hun situatie wilden gaan uitleggen werden ze opgepakt en het land uitgezet...
“De moeder heeft nog vier minderjarige kinderen hier, maar kan er niet voor zorgen. Dat deden de oudste dochters. En wie garandeert hun veiligheid in Polen? Menselijk is dit een grote flater van Vreemdelingenzaken.”
Maw, een feitelijk voorbeeld van schending van mensenrechten, schending van kinderrechten en schending van familierechten in Europa. Deze situatie toont aan in welke mate EU-immigratiebeleid kan rekenen op een nauwe opvolging van “de regels” en terzelfdertijd de meest fundamentele rechten van de mens als onbestaand ervaart.
Artikel Belang van Limburg:
http://www.hbvl.be/Limburg/3800/artikel.asp?art={A- 97386F2-3708-4A98-92E3-32F6F037DD7D}
Familierechten:
http://www.hrea.org/index.php?base_id=158 -
Machthebbers dekken zich in tegen toekomstig verzet
Interview & Artikel: Marc-Antoon De Schrijver
Jean-Claude Paye is een Belgische socioloog die zich al jaren verdiept in de transformaties van de rechtstaat. Volgens Paye zitten we in een historische overgangsfase: er tekenen zich nieuwe eigendomsverhoudingen af en de machthebbers dekken zich met liberticide wetgeving in tegen het toekomstige verzet daartegen. De oorlog tegen het terrorisme is daar slechts een onderdeel van.
“Als je het recht bestudeert zie je dat het al veel vroeger is begonnen dan 11 september 2001,” zegt Jean-Claude Paye. “De Amerikaanse Patriot Act was niet eens een nieuwe wet, maar een verzameling van verschillende projecten die al bestonden. De eerste versie was drie dagen na 11 september al gereed. Dat lag dus allemaal al klaar.”
“Ook in België zien we al vanaf het eind van de jaren negentig een geheel van hervormingen ontstaan, zoals de wet van 1998 die het pro-actieve onderzoek legaliseert, of de wet op de criminele organisaties (die in feite een voorloper is van de antiterrorismewet van 2003), of het invoeren van de éénheidspolitie (die alle macht aan de vroegere Rijkswacht geeft). Ook de creatie van het federaal parket is een hervorming die dateert van het eind van de jaren 90, lang voor de aanslagen van 2001 dus,” legt hij uit.
Maar 11 september heeft de zaken wel versneld?
Jean-Claude Paye: “Ja natuurlijk. Sommige dingen zaten vast. Neem nu het Amerikaanse 'Carnivore'-systeem, dat moest toelaten om het geheel van emails in real time te lezen. Dat probeerden ze er al jaren door te duwen, zonder succes. Met de aanslagen van 11 september is dat gepasseerd comme une lettre à la poste... De aanslagen zorgden dus tegelijk voor een versnelling van het proces én voor een legitimering ervan: we weten nu waarom onze vrijheden worden opgeheven, het is om ons te beschermen tegen het terrorisme.”
Maar als niet het terrorisme de aanleiding is, wat dan wel?
“Wat je in deze affaire moet zien is een transformatie van de staatsvorm: het einde van de rechtstaat, die aan haar burgers een geheel van fundamentele individuele en collectieve vrijheden garandeerde. De strijd tegen het terrorisme is de procedure waarmee men die transformatie doorvoert.”
“Wat het terrorisme daarvoor zo interessant maakt, is dat het toelaat om een permanente uitzonderingstoestand in te voeren. De strijd tegen het terrorisme is immers ongedefinieerd: niet afgebakend in de tijd, en zonder duidelijke vijand – de vijand is veelvorming en telkens nieuw. Dat laat toe om telkens weer uitzonderingstoestanden te creëeren, die dan in de wet binnendringen, waarna je weer een nieuwe uitzonderingstoestand creëert, en zo maar door... Zo is er in de VS in 2006 een heel belangrijke wet gestemd, de Military Commission Act. Die wet legaliseert de speciale rechtbanken die na de aanslagen van 2001 gecreëerd zijn per presidentieel decreet. Daar zaten we in een uitzonderingstoestand, een noodtoestand: er was een aanval geweest, dus men creëert speciale rechtbanken die door die noodtoestand worden gelegitimeerd. Maar in 2006 kruipt die noodtoestand dus de wet binnen... Op dat moment zitten we niet meer in een noodtoestand, maar treden we de permanentie binnen. Die extreem liberticide speciale rechtbanken worden de basis waarop zich een nieuwe rechtsorde construeert.”
“Dat verhaal van die militaire commissies is min of meer bekend, maar er is nog een ander element in die wet dat in feite veel belangrijker is. De Military Commission Act geeft aan de Amerikaanse president de macht om om het even welke persoon, waar ook ter wereld, tot 'illegale vijandelijke strijder' (illegal enemy combatant) te verklaren. Iedereen: ook burgers van landen waarmee de VS niet in oorlog zijn, ook Amerikaanse burgers zelf... Iedereen kan worden aangeduid als 'illegale vijandelijke strijder', dwz. als iemand die niet alleen een vijand is van de VS, maar die bovendien 'illegaal' is. Dat is iemand die geen enkel recht heeft, want omdat de strijder een 'vijand' is, is het strafrecht niet van toepassing, maar omdat de strijder 'illegaal' is, zijn ook de beschermingen van de Conventie van Genève niet van toepassing. Elke juridische bescherming, hetzij van penale, hetzij van internationale aard, valt weg. Men kan dus doen wat men wil: je eindeloos gevangen houden, je voor militaire rechtbanken brengen waar het recht op verdediging onbestaande is...”
“Dat is de situatie van 2006: de VS eigenen zich het recht toe om om het even wie ter wereld als 'vijand' aan te duiden, én het recht om die persoon te vangen, te ontvoeren en over te brengen naar de VS. De volgende stap is de optie dat de VS zich die personen gewoon laat uitleveren door de betrokken landen. Dat is de inzet van de recente Belgische en Franse processen tegen de zgn. netwerken van kamikazes voor Irak: de integratie, via de rechtspraak, van de Amerikaanse notie 'illegale vijandelijke strijder' in onze Europese rechtsorde.”
Via die processen voor de Belgische en Franse rechtbanken?
“Wat is er in Frankrijk en België gebeurt? Men veroordeelt mensen omdat ze zijn gaan vechten in Irak, of omdat ze deel uitmaken van een groep waarvan àndere leden zijn gaan vechten in Irak... Dat wil zeggen dat die rechtbanken zich de universele competentie toeëgenen om te oordelen wat goed en slecht is in Irak. Bijvoorbeeld dat het Irakese regime, geïnstalleerd door de VS, een legitiem regime is. Of dat er in in 2005 geen oorlog meer was, ook al zaten er 150.000 Amerikaanse soldaten en 120.000 huurlingen. Gewoon omdat de VS hebben verklaard dat de oorlog voorbij was. Zo worden de mensen die zich verzetten tegen de Amerikaanse bezetting automatisch terroristen. Het is exact dezelfde redenering die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ontwikkeld door de Duitse bezetter: aangezien België en Frankrijk hadden gecapituleerd, werd elke verzetdaad een daad van terrorisme. Dus ondanks het feit dat de VS ten oorlog zijn getrokken op een totaal illegale manier – dat verhaal is bekend –, krijg je Belgische en Franse rechtbanken die mensen veroordelen omdat ze het Irakese verzet steunen. Dat is dus de introductie van de notie 'vijandige strijder' (als iemand die zich verzet tegen de Amerikaanse agressie) in de Belgische en Franse rechtsorde.”
“Maar sinds 2003 hebben we ook uitleveringsakkoorden met de VS. Daarin staat niets dat de uitlevering van Europese burgers aan de VS nog in de weg staat. Dat wil zeggen dat in een latere fase de Amerikanen zullen kunnen vragen om die Belgische en Franse burgers uit te leveren aan de VS, waar ze als 'illegale vijandige strijder' kunnen behandeld worden. Dat is de inzet van dit proces. Dat is enorm. De VS geven zichzelf met de Military Commission Act een jurisdictie over het geheel van de wereldbevolking, en eerder dan zich tegen deze imperiale daad te verzetten, passen landen zoals België en Frankrijk zich aan, via de weg van de jurisprudentie.”
Waarom doet men dat eigenlijk, de klassieke rechtstaat uithollen?
“In overgangsfases, waarin men de installatie voorbereid van nieuwe eigendomsverhoudingen, zien we wel vaker dat het strafrecht dominant wordt. Bestaande vrijheden worden opgeschort en het strafrecht begint het geheel van relaties tussen de burgers en de macht te regelen. Nieuw is dat het nu om een internationaal strafrecht gaat, een imperiaal strafrecht waarin de VS de regels bepalen en de andere landen, Europa op kop, zich vrijwillig integreren. Maar op zich is de centraliteit van het strafrecht historisch gezien niet nieuw."
"Ook bij het begin van het kapitalisme werden de vrijheden opgeschort. Het probleem in Engeland in de 18de eeuw en op het continent in de 19de eeuw was immers dat de mensen niet erg happig waren om hun 'vrijheid' om te gaan werken te gebruiken. Wat heeft men gedaan? In Engeland heeft men de Work Houses opgericht, werkgevangenissen om landlopers in op te sluiten en verplicht aan het werk te zetten. Ook op het continent kreeg je een heleboel wetten tegen de landloperij. Ook die hadden tot doel om de vrije circulatie van mensen tegen te gaan en hen aan het werk te zetten. In die periode, die verschillende decennia duurde, was het strafrecht dat de organische compositie van de samenleving regelde."
"Ook nu zitten we in een overgangsfase waarin zich nieuwe eigendomsverhoudingen aan het aftekenen zijn. Daarom accumuleert de bestaande macht wapens om zich te verdedigen tegen de mogelijke vormen van verzet die zich daartegen zouden kunnen voordoen. Het is dus een anticipatie van de machthebbers op toekomstige sociale strijd.”
Bron: www.indymedia.be -
Omstreden “Taser” maakt zijn intrede in Nederland
Volgens een artikel verspreidt door het nieuwsagentschap Belga bevestigde een woordvoerder van het Nederlandse Ministerie van Binnenlandse Zaken dat, rond de jaarwisseling, het wapen tot de uitrusting van Nederlandse arrestatieteams zal behoren.
Het stroomstootwapen wordt als een “less-lethal” wapen omschreven en zou arrestatieteams een nieuw middel bij lastige arrestaties verschaffen. Nochtans beschrijft niemand minder dan het VN-Comité Tegen Marteling het gebruik van dit wapen als een volwaardige vorm van marteling. Volgens Amnesty International overschrijdt in de VS het gebruik van het wapen de 290 doden sinds juni 2001 en zijn voorbeelden van misbruik door ordehandhavers niet meer bij te houden.
"Daarom is er uitvoerig onderzoek gedaan en wordt nu eerst een proef gehouden", aldus woordvoerder Jelle Egas van de Raad van Hoofdcommissarissen...
Naast de feitelijke doden en het martelgehalte van dit wapen verschijnt een ander fenomeen. Namelijk het gebruik van het wapen door ordehandhavers als middel om iemand het zwijgen op te leggen bij onderbreking en/of het uiten van verbale kritiek...
Binnenkort ook in België?
http://www.amnestyusa.org/Domestic_Human_Right...
.
http://www.news.com.au/dailytelegraph/story/0,...
.
http://en.wikipedia.org/wiki/Taser#Incidents
