Neptune1973
Trust man - 36 jaar
Blog / Tags / Europa
Blogberichten met de tag 'Europa':
-
Guy Verhofstadt: Europa is de weg uit de crisis
Verkondigt ex-premier Verhofstadt “wijze stellingen” of wordt hier een spelletje “liar’s poker” gespeeld?
Liar's poker is a bar game that combines statistical reasoning with bluffing.
Wie op de hoogte is van de manier waarop de Europese Commissie en Raad haar agenda oplegt aan het Europees parlement en de bevolkingen van de Europese lidstaten, zal niet wakker liggen van de pogingen die Verhofstadt onderneemt om de Europese Unie, aan de hand van een “liar’s poker” strategie, aan de man te brengen. Laten we niet vergeten dat het Verhofstadt was die verklaarde dat de “vrije markt niet in crisis” is...
Verhofstadt werd juist dit jaar uitgenodigd op de Bilderberg-vergadering die vorig weekend van start ging in Griekenland - volgens Etienne D’Avignon (Belgische voorzitter van de groep) van grote hulp bij het verwezenlijken van Europese doelstellingen en het scheppen van de euro. Een vergadering op z’n minst even belangrijk als de G8 maar dat kon rekenen op complete mainstream mediastilte.
Zijn nieuw boek “De uitweg uit de crisis. Hoe Europa de wereld kan redden” dient alleen academici en politiekers die het pro-gevoel willen versterken met “wijze” stellingen. De internationale economische crisis blijkt het gedroomde “probleem” om een Europese Unie te rechtvaardigen. Onterecht natuurlijk! Zoals vooraf feitelijk gesteld is het EU-project corrupt en kan deze alleen maar leiden tot een totalitair imperium dat de soevereniteit van al haar lidstaten als ondergeschikt beschouwd.
In de aanloop naar de Europese parlementsverkiezingen van 7 juni en een opgedrongen tweede referendum in Ierland inzake het Verdrag van Lissabon in december kan men zich beter behoeden voor zulke uitspraken.
Bron: http://www.indymedia.be/nl/node/33288 -
EU-project heeft haar wortels in de nazi-ideologie
Terwijl de roep om een sociaal Europa weergalmt in de straten van de meeste EU-lidstaten en referenda inzake het Verdrag van Lissabon door meer dan 20 van de 27 regeringen gemeden of “wettelijk” omzeild werden, blijkt dat het EU-project haar wortels heeft in de voor- maar ook naoorlogse nazi-ideologie.
The Red House Report
Toen fictieschrijver Adam Lebor materiaal verzamelde voor zijn nieuw boek viel zijn oog op een verontrustend document dat aantoont in welke mate het EU-concept haar wortels had in het nazi-gedachtegoed. Rapport EW-Pa 128, ook bekend als “The Red House Report” beschrijft een samenkomst in 1944 van top-nazi’s die plaatsvond in het Maison Rouge Hotel in Straatsburg.
Volgens Lebor werden, aangezien Duitsland militair verslagen was, plannen gesmeed om een vierde Reich, een economische eerder dan militair imperium, in het leven te roepen. Daar werd de blauwdruk besproken voor een pan-Europees imperium steunend op een Europese gemeenschappelijke economie.
“Top-nazi industriëlen werden door SS Obergruppenführer Dr. Scheid bevolen bedrijven in het buitenland op te zetten en zich voor te doen als democraten om zo economische penetratie te bereiken en de fundamenten te leggen voor de herrijzenis van de nazi-ideologie. Machtige bankiers, industriëlen en ambtenaren, als democraten herboren, werkten aan een nieuwe doelstelling: Europese economische en politieke integratie”, aldus Lebor
Alfried Krupp van de Krupp Industrieën en Friedrich Flick, evenals bedrijven zoals BMW, Siemens en Volkswagen werkten aan een nieuw pan-Europees bedrijfsimperium. Volgens Dr. Michael Pinto-Duschinsky, adviseur van toenmalige Joodse slavenarbeiders “werd Europa, voor vele belangrijke industriële actoren vanwege hun nauwe banden met het nazi-regime, een dekmantel voor het nastreven van Duitse nationale belangen na de nederlaag van Hitler…. De continuïteit van de Duitse en naoorlogse Europese economieën is verbluffend. Enkele van de leidende figuren van de Duitse economie werden belangrijke architecten van de Europese Unie”.
Banktitaan Hermann Abs, die deel uitmaakte van de raad van bestuur van de Deutsche Bank tijdens de groei van het Nazi-regime maakte ook deel uit van de toezichtelijke raad van I.G. Farben, het bedrijf dat het Zyklon B gas produceerde dat gebruikt werd in de concentratiekampen. “Abs werd verantwoordelijk voor het toewijzen van fondsen (die dienden voor de wederopbouw) aan de Duitse industrie. Tegen 1948 beheerde hij effectief het economische herstel van Duitsland,” schrijft Lebor.
“Cruciaal is dat Abs ook een lid van de Europese Liga voor Economische Samenwerking was, een opstelling van een elitair intellectuele pressiegroep uit 1946. De liga wijdde zich aan het tot stand brengen van een Europese gemeenschappelijke markt, de voorloper van de Europese Unie.”
Europäische Wirtschaftsgemeinschaft
Het boek "Europäische Wirtschaftsgemeinschaft" werd uitgegeven door de Berlijnse Industrie & Handelskamer in samenwerking met de Economische Hogeschool in Berlijn (Wirtschafts-Hochschule). In dit boek, zo wordt vermeld, wordt het Duitse nazi-plan voor de Europese economische en monetaire eenwording beschreven. Walther Funk, nazi-minister van Economie en oorlogsmisdadiger, hamert op de noodzaak voor een “Centraal Europese Unie” en een “Europees Economisch gebied” met vaste wisselkoersen. Hij stelde dat “geen enkele natie op zich in Europa het hoogste niveau van economische vrijheid kan bereiken dat compatibel is met alle sociale vereisten... De formatie van grote economische gebieden maakt deel uit van de natuurlijke wet van ontwikkeling... overeenkomsten tussen staten in Europa zullen [economische machten over het algemeen] controleren... Er moet een bereidheid zijn om zijn eigen belangen in bepaalde gevallen aan die van [de EG] ondergeschikt te maken”. Verder bevat het boek essays over een verenigde arbeidsmarkt, een verenigde agrarische markt en algemene principes van Europese samenwerking.
De co-auteurs van het boek waren het met Funk eens. Nazi-academicus Heinrich Hunke schreef dat nationale economieën in de klassieke zin “dood” zijn, dat een Europese economie een gemeenschappelijk doel is die men moet nastreven en dat de uitbreiding van een Europese samenwerking afhangt van een nieuw economisch gemeenschappelijk plan. Gustav Koenig stelde dat “een nieuwe gemeenschappelijke Europese taak voor ons ligt...Ik ben ervan overtuigd dat deze gemeenschapsinspanning de oorlog zal overleven”. Andere top-Nazi’s zoals Ribbentrop, Quisling en Seyss-Inquart spraken over “een nieuw Europa van solidariteit en samenwerking door al haar burgers” die “snel stijgende welvaart zal ervaren zodra de nationale economische grenzen verwijderd worden”. Deze retoriek is ons niet onbekend...
Conclusie
Beweren dat nazi’s de dag van vandaag de Europese Unie leiden is misschien vergezocht. Men kan daarentegen niet ontkennen dat het concept, zoals deze uitgewerkt in de nazi-ideologie en deze uitgewerkt sinds de voltrekking van de EEG, het daarop volgende Verdrag van Maastricht en het ons niet onbekende Verdrag van Lissabon, verontrustende gelijkenissen vertoont. Het concept vertoont dus logischerwijs totalitaire kenmerken en gevaren die terug te koppelen zijn naar het nazi-tijdperk.
Bron:http://www.indymedia.be/nl/node/33290 -
Europese Unie verspeelt geloofwaardigheid in Gaza
Hoe de Europese Unie haar geloofwaardigheid verspeelde in het Israëlisch-Palestijnse conflict
Door Bilal Benyaich
Bilal Benyaich is politoloog en schrijft een boek over het Europese buitenlandse beleid ten opzichte van het Israëlisch-Palestijnse conflict sinds 1948. Dit stuk verscheen eerder De Morgen, 2/1/2009.
De Israëlische oorlog tegen de Palestijnen in de Gazastrook heeft weinig reactie, laat staan actie, uitgelokt in Europese beleidskringen. Op een oproep van Sarkozy tot een wapenstilstand van 48 uur na. Nochtans is de EU de grootste handelspartner van Israël en veruit de grootste donor van de Palestijnse Autoriteit. Wat zijn de wortels van onze bijna afwezigheid in het Israëlisch-Palestijnse conflict?
De Europese Gemeenschap erkent sinds de Verklaring van Venetië van 13 juni 1980 het Palestijnse recht op zelfbeschikking, maar is altijd blijven zitten met een politiek deficit in de regio. Hier zijn drie oorzaken voor. Ten eerste is dit te wijten aan de dominante Amerikaanse rol in de regio. Ten tweede kampt de EU met institutionele onvolmaaktheden waardoor ze op cruciale momenten niet met één stem kan spreken. Ten derde is er een kloof tussen de mogelijkheden die de EU voorhanden heeft en de bedroevende afwezigheid van de wil om deze ook consequent te benutten. Laten we ons beperken tot dat laatste.
Het sterkste wapen waar de EU over beschikt - wat haar onderscheidt van andere internationale actoren - is haar economische macht. Binnen het Euromediterraan Partnerschap waar Israël en de Palestijnse Autoriteit deel van uitmaken, hanteert de EU in theorie een zogenaamd politiek conditionaliteitsbeleid. Dit houdt in dat op voorwaarde van het respecteren van de mensenrechten, democratie en de rechtsstaat de EU een economische en politieke associatie aangaat, of behoudt, met de oeverstaten van de Middellandse Zee. De associatieakkoorden kunnen bij het schenden van dit mensenrechtenprincipe (artikel 2) of in geval van special urgency (artikel 79) geschorst worden. Deze contractuele relaties vormen met andere woorden een belangrijke wortel en stok - beloning en straf - van de EU in haar betrekkingen met de mediterrane landen.
Naar aanleiding van de bloedige invallen van Sharon in de bezette Palestijnse gebieden, én de illegale export van producten vervaardigd in de bezette gebieden onder Israëlisch oorsprongscertificaat, riep het Europees Parlement in 2002 de Europese Raad op om het associatieakkoord met Israël op te schorten. Een primeur. Toenmalig voorzitter van de Europese Commissie, Romano Prodi, schaarde zich achter de oproep, maar de Europese Raad van regeringsleiders reageerde in verdeelde slagorde, volgens de eigen nationale belangen en overtuigingen. Israël kwam er zonder kleerscheuren van af, wat feitelijk neerkwam op... een pro-Israëlische bias.
Deze pro-Israëlische houding werd vervolgens met de komst van het Europees Nabuurschapsbeleid wel erg uitgesproken. Het EU-Israël-actieplan dat in december 2004 in Brussel opgesteld werd, bevatte geen enkele oproep tot het beëindigen van de bezetting en het buitensporige geweld. Israël was erin geslaagd om de economische van de politieke relaties te scheiden. Het actieplan met de Palestijnse Autoriteit daarentegen bevatte een duidelijke opdracht om "the fight against and prevention of terrorism" onverwijld te vervullen.
Politiek failliet
Op 21 januari 2006 zou Hamas een klinkende verkiezingsoverwinning behalen. Niet omdat de politieke islam de harten van de Palestijnen had veroverd, maar dankzij het unilateralisme van Israël en het opportunisme en de corruptie van Fatah. De afwijzende Europese reactie op deze electorale overwinning van Hamas zou het politieke deficit in een politiek failliet transformeren. In samenspraak met Israël en de VS schotelden de Europeanen Hamas de drie alombekende voorwaarden voor (erkenning van Israël, respect voor de door de PLO aangegane akkoorden en het afzweren van geweld). Het was te nemen of te laten.
Alsof de erkenning van (een) Israël niet eerder de uitkomst zou moeten zijn van een vredesproces eerder dan een voorwaarde ervoor. Het land heeft immers geen internationaal erkende grenzen. Bovendien had menig jurist en politoloog gesteld dat Hamas Israël impliciet had erkend door aan Palestijnse verkiezingen deel te nemen. Deze grepen immers plaats binnen de door het Osloproces uitgetekende gebieden en erkenden dus de facto het Israël van voor 1967.
Ondertussen had Fatah geweigerd om in een eenheidsregering te stappen. Hamas stelde op 29 maart 2006 de nieuwe Palestijnse regering voor: 18 van de 24 regeringsleden waren Hamaspartizanen, 6 waren (onafhankelijke) technocraten, waaronder één christen. "The Palestinian people have opted for this government, so they will have to bear the consequences", aldus een dreigende Ben Bot. Niet veel later zou het Kwartet (VS, EU, VN en Rusland) een totale boycot afkondigen van de Palestijnse gebieden en de democratisch verkozen regering. Benita Ferrero Waldner, Eurocommissaris voor Externe Betrekkingen en het Europees Nabuurschapsbeleid, wond er geen doekjes om: de EU hoopte dat Hamas de schuld zou krijgen voor de dramatische politieke, sociale en economische toestand die resulteerde uit de boycot. Wat niet gebeurde, integendeel.
De boycot stortte de bezette Palestijnse gebieden in de grootste humanitaire crisis sinds 1948. Er werd dan maar besloten een Tijdelijk Internationaal Mechanisme uit te werken om de humanitaire crisis 'af te lijnen'. De verliezer van de verkiezingen, Mahmoud Abbas, werd our man en werd financieel gesteund. Dit polariseerde de twee politieke families en leidde tot een ware burgeroorlog waar het Kwartet de oorzaak van was.
Dankzij bemiddeling van de Saoedi's konden de twee politieke families toch boven zichzelf uitstijgen en werd in maart 2007 het Mekka-akkoord ondertekend. De eenheidsregering die in de steigers stond, werd geboycot door het Kwartet. Dit leidde weerom tot intra-Palestijns geweld en tot de politieke opdeling van de Palestijnse gebieden: Gaza onder Hamasadministratie bleef hermetisch afgesloten van de buitenwereld en het Fatahbewind op de Westelijke Jordaanoever werd voluit gesteund door het Westen.
De normatieve ster van de EU is een vallende, uitdovende ster geworden. Het versterken van het associatieakkoord met Israël op 16 juni 2008, met unanimiteit van stemmen (!), heeft de geloofwaardigheid van de EU sterk aangetast. Hiermee gaf de EU Israël immers carte blanche voor al haar
koloniale en andere avonturen met het argument dat het opschorten van het associatieakkoord de Israëli's helemaal zou verwijderen uit de invloedssfeer van de EU. Dit is een drogreden, als je weet dat Israël de grootste waarde hecht aan dit associatieakkoord omdat de EU haar grootste handelspartner is (de export van Israël naar de EU bedraagt 32%, de import vanuit de EU bedraagt 40%, 2005).
Door de wortel inconsequent en de stok nooit te hanteren jegens een geassocieerd land dat excelleert in schendingen van het internationaal en humanitair recht heeft de EU haar geloofwaardigheid verspeeld. Niet het minst in de ogen van de Israëli's, zij kunnen vandaag oorlogsmisdaden begaan in Gaza (en de Westelijke Jordaanoever) en op beide oren slapen.
Bron: http://www.indymedia.be/en/node/31180 -
Vakbondsrechten wereldwijd in het gedrang
Het jaarlijkse rapport van de Wereldvakbond (IVV) over de schending van vakbondsrechten kleurt weer bloedrood. Antisyndicale wetten, bedreigingen en geweldplegingen hebben in 2007 het leven gekost aan 91 syndicalisten, gewoon omdat ze opkomen voor de rechten van de werkende mens.
Het rapport kaart een verontrustende ontwikkeling aan: regeringen en werkgevers spannen samen om werknemers te beroven van hun wettelijke rechten op syndicaal lidmaatschap en vakbondsvertegenwoordiging. Dat gebeurt 'op alle continenten'.
Grootste vijand van de vakbonden is zoals elk jaar Colombia, waar in 2007 maar liefst 39 syndicalisten werden vermoord. Op de tweede en derde plaats staan Guinée en Guatemala.
Maar ook andere landen, waaronder België, krijgen een veeg uit de pan.
Stakingsrecht gecriminaliseerd
Over België merkt het rapport op dat “werkgevers sinds een aantal jaren via de rechtbanken proberen om bepaalde stakingsvormen (waaronder het picket) te verbieden”, hoewel die onder het stakingsrecht vallen. Al te vaak volgt de rechtbank die logica. “Veelal gaan de aanvallen samen met de vraag aan de rechter om een dwangsom op te leggen, wat neerkomt op een zeer zware bestraffing van de vakbonden die zouden beslissen om hun recht toch uit te oefenen.” Het rapport wijst er op dat deze praktijk in strijd is met het 'Herenakkoord' dat de sociale partners afsloten in maart 2002.
Europa & vakbondsrechten
Volgens het rapport duiden de ontwikkelingen van 2007 erop dat in Europa zoals overal ter wereld, vakbondsrechten verre van gewaarborgd worden en dat dit evengoed in ontwikkelingslanden als in geïndustrialiseerde landen het geval is. De huidige tendens in Europa is er een die poogt juridische en/of praktische hinderpalen te ontwikkelen die vakbondsrechten inperken. Deze antisyndicale trend werd in talrijke Europese landen bevestigt. Zwarte lijsten, ontslagen, psychologische drukkingsmiddelen en fysieke bedreigingen zijn maar enkele van de toegepaste middelen om vakbondsvertegenwoordigers het zwijgen op te leggen.
Guy Ryder aan het woord
“Repression of legitimate trade union activities, which are guaranteed under ILO Conventions, continued unabated in every continent. Murder, violence and torture, along with harassment, dismissal and imprisonment, were all used to stop working people organizing unions and bargaining collectively for decent pay and working conditions. Several governments were only too ready to openly or covertly support unscrupulous employers who deny fundamental rights to their employees. Governments have failed to do enough to protect workers’ rights, either at home or in their international diplomatic, economic and trade relations”.
Jaarlijks Rapport 2008: http://survey08.ituc-csi.org/survey.php?IDCont... -
EU-immigratiebeleid als excuus voor schending mensenrechten?
Tijdens dat families nodeloos uit elkaar gerukt worden past de dienst Vreemdelingenzaken het EU-immigratiebeleid “alleen maar” toe. Dat dit beleid en vooral de manier waarop deze toegepast wordt in strijd is met het internationaal recht en de rechten van de mens behoort nog altijd niet tot de orde van de dag.
Terwijl een Tsjetsjeense alleenstaande moeder van zes kinderen in het ziekenhuis ligt worden haar twee oudste dochters het land uitgezet. De directeur van het asielcentrum in Sint-Truiden is woedend. Waarom?
"De alleenstaande moeder heeft een 'uiterst traumatische ervaring' gehad met andere Tsjetsjenen in Polen, het eerste land waar het gezin asiel had aangevraagd. Omdat de daders dreigden dat haar dochters hetzelfde zouden meemaken, is ze naar ons land gevlucht," aldus directeur Meers van het asielcentrum in Sint-Truiden.
De EU-afspraak stelt dat de eerste lidstaat waar een vluchteling zich aanmeldt, het asielland moet blijven. Vreemdelingenzaken besloot dus “logischerwijze” dat de alleenstaande moeder en haar zes kinderen terug moesten naar Polen. Toen haar twee oudste dochters in Brussel hun situatie wilden gaan uitleggen werden ze opgepakt en het land uitgezet...
“De moeder heeft nog vier minderjarige kinderen hier, maar kan er niet voor zorgen. Dat deden de oudste dochters. En wie garandeert hun veiligheid in Polen? Menselijk is dit een grote flater van Vreemdelingenzaken.”
Maw, een feitelijk voorbeeld van schending van mensenrechten, schending van kinderrechten en schending van familierechten in Europa. Deze situatie toont aan in welke mate EU-immigratiebeleid kan rekenen op een nauwe opvolging van “de regels” en terzelfdertijd de meest fundamentele rechten van de mens als onbestaand ervaart.
Artikel Belang van Limburg:
http://www.hbvl.be/Limburg/3800/artikel.asp?art={A- 97386F2-3708-4A98-92E3-32F6F037DD7D}
Familierechten:
http://www.hrea.org/index.php?base_id=158 -
Machthebbers dekken zich in tegen toekomstig verzet
Interview & Artikel: Marc-Antoon De Schrijver
Jean-Claude Paye is een Belgische socioloog die zich al jaren verdiept in de transformaties van de rechtstaat. Volgens Paye zitten we in een historische overgangsfase: er tekenen zich nieuwe eigendomsverhoudingen af en de machthebbers dekken zich met liberticide wetgeving in tegen het toekomstige verzet daartegen. De oorlog tegen het terrorisme is daar slechts een onderdeel van.
“Als je het recht bestudeert zie je dat het al veel vroeger is begonnen dan 11 september 2001,” zegt Jean-Claude Paye. “De Amerikaanse Patriot Act was niet eens een nieuwe wet, maar een verzameling van verschillende projecten die al bestonden. De eerste versie was drie dagen na 11 september al gereed. Dat lag dus allemaal al klaar.”
“Ook in België zien we al vanaf het eind van de jaren negentig een geheel van hervormingen ontstaan, zoals de wet van 1998 die het pro-actieve onderzoek legaliseert, of de wet op de criminele organisaties (die in feite een voorloper is van de antiterrorismewet van 2003), of het invoeren van de éénheidspolitie (die alle macht aan de vroegere Rijkswacht geeft). Ook de creatie van het federaal parket is een hervorming die dateert van het eind van de jaren 90, lang voor de aanslagen van 2001 dus,” legt hij uit.
Maar 11 september heeft de zaken wel versneld?
Jean-Claude Paye: “Ja natuurlijk. Sommige dingen zaten vast. Neem nu het Amerikaanse 'Carnivore'-systeem, dat moest toelaten om het geheel van emails in real time te lezen. Dat probeerden ze er al jaren door te duwen, zonder succes. Met de aanslagen van 11 september is dat gepasseerd comme une lettre à la poste... De aanslagen zorgden dus tegelijk voor een versnelling van het proces én voor een legitimering ervan: we weten nu waarom onze vrijheden worden opgeheven, het is om ons te beschermen tegen het terrorisme.”
Maar als niet het terrorisme de aanleiding is, wat dan wel?
“Wat je in deze affaire moet zien is een transformatie van de staatsvorm: het einde van de rechtstaat, die aan haar burgers een geheel van fundamentele individuele en collectieve vrijheden garandeerde. De strijd tegen het terrorisme is de procedure waarmee men die transformatie doorvoert.”
“Wat het terrorisme daarvoor zo interessant maakt, is dat het toelaat om een permanente uitzonderingstoestand in te voeren. De strijd tegen het terrorisme is immers ongedefinieerd: niet afgebakend in de tijd, en zonder duidelijke vijand – de vijand is veelvorming en telkens nieuw. Dat laat toe om telkens weer uitzonderingstoestanden te creëeren, die dan in de wet binnendringen, waarna je weer een nieuwe uitzonderingstoestand creëert, en zo maar door... Zo is er in de VS in 2006 een heel belangrijke wet gestemd, de Military Commission Act. Die wet legaliseert de speciale rechtbanken die na de aanslagen van 2001 gecreëerd zijn per presidentieel decreet. Daar zaten we in een uitzonderingstoestand, een noodtoestand: er was een aanval geweest, dus men creëert speciale rechtbanken die door die noodtoestand worden gelegitimeerd. Maar in 2006 kruipt die noodtoestand dus de wet binnen... Op dat moment zitten we niet meer in een noodtoestand, maar treden we de permanentie binnen. Die extreem liberticide speciale rechtbanken worden de basis waarop zich een nieuwe rechtsorde construeert.”
“Dat verhaal van die militaire commissies is min of meer bekend, maar er is nog een ander element in die wet dat in feite veel belangrijker is. De Military Commission Act geeft aan de Amerikaanse president de macht om om het even welke persoon, waar ook ter wereld, tot 'illegale vijandelijke strijder' (illegal enemy combatant) te verklaren. Iedereen: ook burgers van landen waarmee de VS niet in oorlog zijn, ook Amerikaanse burgers zelf... Iedereen kan worden aangeduid als 'illegale vijandelijke strijder', dwz. als iemand die niet alleen een vijand is van de VS, maar die bovendien 'illegaal' is. Dat is iemand die geen enkel recht heeft, want omdat de strijder een 'vijand' is, is het strafrecht niet van toepassing, maar omdat de strijder 'illegaal' is, zijn ook de beschermingen van de Conventie van Genève niet van toepassing. Elke juridische bescherming, hetzij van penale, hetzij van internationale aard, valt weg. Men kan dus doen wat men wil: je eindeloos gevangen houden, je voor militaire rechtbanken brengen waar het recht op verdediging onbestaande is...”
“Dat is de situatie van 2006: de VS eigenen zich het recht toe om om het even wie ter wereld als 'vijand' aan te duiden, én het recht om die persoon te vangen, te ontvoeren en over te brengen naar de VS. De volgende stap is de optie dat de VS zich die personen gewoon laat uitleveren door de betrokken landen. Dat is de inzet van de recente Belgische en Franse processen tegen de zgn. netwerken van kamikazes voor Irak: de integratie, via de rechtspraak, van de Amerikaanse notie 'illegale vijandelijke strijder' in onze Europese rechtsorde.”
Via die processen voor de Belgische en Franse rechtbanken?
“Wat is er in Frankrijk en België gebeurt? Men veroordeelt mensen omdat ze zijn gaan vechten in Irak, of omdat ze deel uitmaken van een groep waarvan àndere leden zijn gaan vechten in Irak... Dat wil zeggen dat die rechtbanken zich de universele competentie toeëgenen om te oordelen wat goed en slecht is in Irak. Bijvoorbeeld dat het Irakese regime, geïnstalleerd door de VS, een legitiem regime is. Of dat er in in 2005 geen oorlog meer was, ook al zaten er 150.000 Amerikaanse soldaten en 120.000 huurlingen. Gewoon omdat de VS hebben verklaard dat de oorlog voorbij was. Zo worden de mensen die zich verzetten tegen de Amerikaanse bezetting automatisch terroristen. Het is exact dezelfde redenering die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ontwikkeld door de Duitse bezetter: aangezien België en Frankrijk hadden gecapituleerd, werd elke verzetdaad een daad van terrorisme. Dus ondanks het feit dat de VS ten oorlog zijn getrokken op een totaal illegale manier – dat verhaal is bekend –, krijg je Belgische en Franse rechtbanken die mensen veroordelen omdat ze het Irakese verzet steunen. Dat is dus de introductie van de notie 'vijandige strijder' (als iemand die zich verzet tegen de Amerikaanse agressie) in de Belgische en Franse rechtsorde.”
“Maar sinds 2003 hebben we ook uitleveringsakkoorden met de VS. Daarin staat niets dat de uitlevering van Europese burgers aan de VS nog in de weg staat. Dat wil zeggen dat in een latere fase de Amerikanen zullen kunnen vragen om die Belgische en Franse burgers uit te leveren aan de VS, waar ze als 'illegale vijandige strijder' kunnen behandeld worden. Dat is de inzet van dit proces. Dat is enorm. De VS geven zichzelf met de Military Commission Act een jurisdictie over het geheel van de wereldbevolking, en eerder dan zich tegen deze imperiale daad te verzetten, passen landen zoals België en Frankrijk zich aan, via de weg van de jurisprudentie.”
Waarom doet men dat eigenlijk, de klassieke rechtstaat uithollen?
“In overgangsfases, waarin men de installatie voorbereid van nieuwe eigendomsverhoudingen, zien we wel vaker dat het strafrecht dominant wordt. Bestaande vrijheden worden opgeschort en het strafrecht begint het geheel van relaties tussen de burgers en de macht te regelen. Nieuw is dat het nu om een internationaal strafrecht gaat, een imperiaal strafrecht waarin de VS de regels bepalen en de andere landen, Europa op kop, zich vrijwillig integreren. Maar op zich is de centraliteit van het strafrecht historisch gezien niet nieuw."
"Ook bij het begin van het kapitalisme werden de vrijheden opgeschort. Het probleem in Engeland in de 18de eeuw en op het continent in de 19de eeuw was immers dat de mensen niet erg happig waren om hun 'vrijheid' om te gaan werken te gebruiken. Wat heeft men gedaan? In Engeland heeft men de Work Houses opgericht, werkgevangenissen om landlopers in op te sluiten en verplicht aan het werk te zetten. Ook op het continent kreeg je een heleboel wetten tegen de landloperij. Ook die hadden tot doel om de vrije circulatie van mensen tegen te gaan en hen aan het werk te zetten. In die periode, die verschillende decennia duurde, was het strafrecht dat de organische compositie van de samenleving regelde."
"Ook nu zitten we in een overgangsfase waarin zich nieuwe eigendomsverhoudingen aan het aftekenen zijn. Daarom accumuleert de bestaande macht wapens om zich te verdedigen tegen de mogelijke vormen van verzet die zich daartegen zouden kunnen voordoen. Het is dus een anticipatie van de machthebbers op toekomstige sociale strijd.”
Bron: www.indymedia.be -
Militaire “aanwezigheid” als oplossing voor misdaad?
Gewapende militairen patrouilleren sinds gisteren in de straten van Italië. Aangezien illegale immigranten de oorzaak zouden zijn van de rijzende misdaad in het land lijkt het logisch dat de Italiaanse regering met een “gepaste” oplossing op de proppen komt...
Gisteren, zeven uur ’s morgens. Zo’n 3000 militairen, uit iedere afdeling binnen het militair apparaat, nemen plaats nabij treinstations, metrostations en bij gesloten asielcentra. Zo’n 1000 militairen patrouilleren in Rome. De rest zitten in Milaan, Palermo, Florence, Napels en Turijn.
Minister van Binnenlandse Zaken Roberto Maroni en zijn collega Minister van Defensie Ignazio La Russa dringen erop aan dat deze maatregel nodig is en de rijzende misdaad in het land zal helpen verminderen. Illegale immigratie (en vooral de Roma’s) worden in Italië aanzien als voornaamste oorzaak voor dit probleem.
Deze maatregel sluit aan bij het beleid dat vorige maand door de regering (via het parlement) werd doordrukt. Deze verklaart dat een noodtoestand (aka Staat van Beleg aka Martial Law) wordt uitgeroepen en verschaft politie en lokale autoriteiten een ruimere wettelijke basis en dus een steeds groeiend aantal bevoegdheden.
Deel uitmakend van hetzelfde beleid is het opzetten van een nieuw gegevensbestand waaraan ook in Frankrijk wordt gewerkt. Deze verzamelt informatie over tal van activisten die betrokkenheid vertonen in politieke kringen, vakbonden, ngo’s, godsdienstige groepen vanaf de leeftijd van 13 (!) jaar. Dit begon met een programma dat zich oorspronkelijk richtte op de Roma’s . Aangezien dit programma, omwille van de xenofobische kenmerken die het vertoont, op Europees niveau bekritiseerd werd, breidt de Italiaanse regering dit programma naar heel haar bevolking uit.
Of hoe men, met andere woorden, een ethisch argument kan misbruiken om wetten met nationaal impact door te drukken... -
Verdrag Van Lissabon : De Europese illusie
De signalen zijn meer dan zorgwekkend. Het verdrag centraliseert macht als geen ander en sluit, op termijn, democratische besluitvorming in zijn geheel uit. Het verdrag vertoont dus logischerwijs totalitaire kenmerken. Hieronder een beknopt overzicht van een aantal anekdotes & knelpunten.
Het verschil tussen de twee verdragen
Nicolas Sarkozy, toen nog Franse presidentskandidaat, vroeg, na de verwerping van het Verdrag van Nice, aan de architecten van de EU-grondwet om een mini-verdrag op te stellen. Het afgeslankt verdrag zou enkel de institutionele problemen van de Europese Unie regelen.
Guy Verhofstadt, toen premier, vond een mini-verdrag ter vervanging van het Europees grondwettelijk verdrag onaanvaardbaar en stelde dat het ontwerp juist net versterkt moest worden. Volgens hem moest, voor België, deze versterking gebeuren op drie vlakken: meer beslissingen met gekwalificeerde meerderheid, meer socio-economisch bestuur en meer Europese defensie.
De grote oplossing: Volgens verschillende Europarlementariërs werd de Raad gevraagd om een ander lettertype te gebruiken zodat de ruimte tussen de zinnen van het verdrag kleiner zou worden. Op deze manier verkregen ze een document versterkt met 8500 woorden en verlicht van 62 pagina’s. Dit is de manier waarop ze een mini-verdrag verkregen...
Wie heeft het verdrag gelezen?
Het Verdrag van Lissabon, dat eigenlijk geen verdrag is, telt 300 pagina’s aan amendementen opgesteld uit 3000 pagina’s van andere verdragen. Het verdrag kan alleen gelezen worden door elk amendement op te zoeken in de bestaande verdragen en deze tussen de amendementen, opgenomen in het Verdrag van Lissabon, te plaatsen. Alsof dit niet genoeg is blijkt dat, in het nieuw verdrag, delen van een zelfde onderwerp op verschillende plaatsen terug te vinden zijn.
Naast de theoretische verwarring zijn er ook de verhelderende uitspraken van Valérie Giscard d’Estaing, architect van de EU-grondwet, en Minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht:
Giscard d'Estaing: “De inhoud blijft nagenoeg hetzelfde, ze is slechts een beetje anders gepresenteerd. [...] De rede hiervan is dat de nieuwe tekst niet teveel op het grondwettelijke verdrag moest lijken. De Europese regeringen zijn tot overeenstemming gekomen over deze oppervlakkige veranderingen aan de grondwet, opdat deze makkelijker door het volk geslikt zou worden.”
Karel De Gucht: “Het doel van het grondwettelijk verdrag was om leesbaarder te zijn. (…) Het doel van dit verdrag is om onleesbaar te zijn. (….) De grondwet bedoelde duidelijk te zijn, dit verdrag bedoelt onduidelijk te zijn. Dat is een succes.”
Mijn koninkrijk voor een leesbare versie...
De Europese Raad besliste dat geen enkele institutie in de EU de toestemming zou krijgen om een geconsolideerde versie te printen die gemakkelijk leesbaar is vóór deze door de 27 lidstaten wordt goedgekeurd...
“In the European Parliament, we agreed unanimously in the Constitutional Affairs Committee that we wanted a reader friendly edition, a consolidated version which could be read unanimously.
We will not have it because higher powers decided we cannot have it. This is some instruction from some prime ministers that do not want the text to be read. The order is… SIGN!”
Jens-Peter Bonde (Danish MEP)
Werkgelegenheid in het gedrang
Bedrijven in landen waar de lonen lager liggen, vooral onder het minimum uurloon (€ 8,24 voor eenieder ouder dan 23 jaar in eigen land), vormen een regelrechte bedreiging voor werknemers in landen waar het uurloon hoger ligt.
Het is nu wettelijk voor buitenlandse bedrijven om in alle EU-lidstaten met buitenlandse werknemers te gaan werken en hen het uurloon te betalen die ze in eigen land uitrekenen. Zou het uurloon van deze werknemers lager liggen dan het minimum uurloon van het land waar ze tewerkgesteld worden,kan deze herleid worden naar het minimum uurloon.
Dit brengt twee belangrijke gevolgen met zich mee:
1 ) Buitenlandse bedrijven en hun werknemers zullen sneller gecontracteerd worden dan binnenlandse werknemers omdat deze simpelweg goedkoper zijn.
2 ) Een werknemer die zijn job zal willen behouden kan verplicht worden een verlaging van zijn uurloon (tot zelfs het minimum uurloon) te aanvaarden.
Beslissingsmacht & Wetten
De kern in het Verdrag van Lissabon is besluitvorming en beslissingsmacht, op een lager niveau, van de stemgerechtigden naar de “volksvertegenwoordigers” (zie ratificatie)te verschuiven en, tegen dat het verdrag in werking treedt, besluitvorming en beslissingsmacht van de kleinere lidstaten te verschuiven naar de grotere lidstaten waardoor de EU-Raad uiteindelijk beslissingsrecht & -macht verkrijgt over het hele Europese grondgebied.
Het Verdrag van Lissabon maakt het voor de EU-top mogelijk om wetten op te stellen in 50 nieuwe gebieden waar ze nog geen wetten voor hebben kunnen bekrachtigen. Enkele voorbeelden zijn criminaliteit & justitie, politiewerk, immigratie, volksgezondheid, openbare diensten,enz.
Minstens 80% van alle wetten worden opgemaakt door ambtenaren in Brussel. Deze ambtenaren maken deel uit van 300 geheime “werkgroepen” die werken voor de Raad. De wetten worden voorbereid door meer dan 3000 geheime “werkgroepen” die werken voor de Commissie. Een Europarlementariër heeft geen toegang tot de documenten en ook geen toegang tot de doelstellingen van deze werkgroepen. Zelfs de identiteiten van deze ambtenaren zouden geheim gehouden worden...
De Ministerraad: De Raad maakt de wetten op en baseert zich op de voorstellen voorgelegd door de commissieleden. Op nationaal gebied verliest het parlement zijn macht. Op deze manier stelt de EU-ministerraad wetten voor 500 miljoen mensen op. Van een centralisatie van macht gesproken...
De Commissie: Leden worden gekozen door de nationale regeringen maar onder het nieuw verdrag zullen ze gekozen worden door de Commissie... Een regering kan namen suggeren maar het zal de Commissie zijn die de uiteindelijke beslissing neemt. Dit versterkt dus hun individuele macht ten koste van democratische besluitvorming.
Het Europees Parlement: De 27 leden van de Commissie hebben het monopolie om al de EU-wetten voor te leggen. M.a.w. werkt het Europees parlement niet als een echt parlement die wetten voorstelt. Het enige dat Europarlementariërs (MEP’s) kunnen doen is amendementen indienen. Als een lid van de Commissie oordeelt dat deze een goed amendement is, krijgt deze een kans. Als deze meent dat het geen goed amendement is maakt deze geen kans. M.a.w. beslist de niet democratisch verkozen vertegenwoordiger of onze democratie er een goede is...
Gekwalificeerde meerderheidsstemming of QMV (Qualified Majority Voting)
Gekwalificeerde meerderheidsstemming zal gebruikt worden in de Ministerraad. Het verdrag van Lissabon decimeert de nationale (soevereine) macht en zet de controle over Europa in de handen van enkele grote “staten”.
Er zijn twee delen bij gekwalificeerde meerderheidsstemming, nl. een wet bekrachtigen en een wet blokkeren. Deze methode werd zo opgemaakt dat het de concentratie van macht nog een stap verder brengt. Een belangrijke factor ivm deze methode is dat deze zich zal baseren op het aantal inwoners per staat. De staat die een groter aantal inwoners heeft zal automatisch meer macht verwerven. Die macht zit in handen van de vertegenwoordiger(s), wat wil zeggen dat ze op dat niveau hun stem kunnen gebruiken zoals ze willen, zelfs als dit in tegenstelling is met wat de bevolking van hun staat verlangt...
De feitelijke agenda
"Imagine a system under which an unelected body is itself in a position to extend the limits of its power. Imagine that each extension process is irreversible. Imagine that the laws enacted by this central huge non elected power gradually replace all your previous laws. Imagine that this terrific process is undermined by intense propaganda. The propaganda states that it is for your own good and in the name of peace… Welcome to the European Union!"
Christophe Beaudouin (Expert in EU-wetgeving)
De grootste verandering, met het nieuw verdrag, is dat de EU een constitutionele staat wordt. Met andere woorden zal de EU de wettelijke werktuigen verkrijgen om verdragen te ondertekenen met andere staten. Met het nieuw verdrag zal de EU, appart van zijn lidstaten, een eigen wettelijke persoonlijkheid verkrijgen. Dit brengt met zich mee dat op wereldvlak de EU-top de absolute autoriteit vertegenwoordigt voor de EU zonder zich te moeten verantwoorden jegens de EU-lidstaten en dit omwille van zijn wettelijke autonomie. Kan het gevaar voor misbruik nog groter zijn?
“They try to undo the democratic legacy of the French Revolution, the right of people and nations to self-determination. Countries can no longer decide their own policies, people can no longer decide. This is an anti-democratic treaty. “
Anthony Coughlan (Secretary of the National Platform EU Research & Information)
Dit artikel werd opgemaakt aan de hand van uitspraken gemaakt door diverse Europarlementariërs in volgende documentaire: End Of Nations - EU Takeover & the Lisbon Treaty -
Activisten als doelwit...
De Franse regering werkt aan een nieuw politiegegevensbestand (Edvige) die informatie over tal van activisten verzamelt die betrokkenheid vertonen in politieke kringen, vakbonden, ngo’s, godsdienstige groepen en dit vanaf de leeftijd van 13 (!) jaar...
Het decreet nummer 2008-632 van 27 juni 2008 wilt werk maken van een nieuw gegevensbestand. Dit gegevensbestand wordt zoals zoveel beslissingen van “hogerhand” doorgedrukt zonder discussie over de wettelijkheid van zulk een programma, laat staan een publiek debat. Dit “initiatief” gaat zelfs verder dan de US Partiot Act wat betreft het verzamelen van informatie over “mogelijke terroristen”.
Berlusconi is van plan een gelijkaardig programma in werking te stellen voor ALLE Italiaanse burgers. Dit begon met een programma rond de Roma’s. Aangezien dit op Europees niveau onwettig verklaard zou worden, greep hij de kans om populaire emoties (antiracisme) te misbruiken, een begrenzing van burgervrijheden (het “goede” doel) voor alle Italianen voor te stellen en zal hij deze uitbreiden naar EU-kanalen om dan over te gaan naar een trans-Europese wet.
De contaminatie van een beleid dat totalitaire kenmerken vertoont kan aanvaard worden als wettelijk bindend bestuur op Europees niveau. Laten we daarom niet vergeten dat Frankrijk (Sarkozy) momenteel voorzitter is van de EU en dat andere leden van de Ministerraad de “macht” hebben om dit soort beleid goed te keuren...
Bron:: http://www.legifrance.gouv.fr/affichTexte.do;j... -
Biofuels aan de basis van de internationale voedselcrisis?
Naast het kapen van voedselvoorraden en beursspeculatie zouden biofuels de voornaamste oorzaak vormen voor de internationale voedselcrisis. Dit blijkt uit een uitgelekt rapport van de Wereldbank dat, volgens verschillende bronnen, al sinds april 2008 klaar lag, maar zijn weg naar het publiek bijster raakte.
Volgens het departement Landbouw van de VS-regering zou de wereldproductie van biofuels in al zijn vormen bijgedragen hebben tot 3% van de internationale prijsstijging van voedsel. Volgens het uitgelekt rapport daarentegen, gedetailleerd in een artikel van de Britse krant The Guardian wordt gesteld dat deze aan de basis liggen van bijna 75% van de stijging van internationale voedselprijzen.
De Wereldbank stelt, nog altijd volgens het Brits artikel, dat de stijgende voedselprijzen bijna 100 miljoen wereldburgers meer onder de armoedegrens brachten. Volgens het rapport zouden zelfs de enorme droogtes in Afrika minder invloed hebben gehad op de voedselprijzen dan de Europese & Amerikaanse doordrukking en aanlegging van voorraden voor biofuelproductie.
Bovendien estimeert de Wereldbank dat de helft van de Europese plantaardige olie en een derde van de Amerikaanse graanproductie dient voor het produceren van biofuels.
De Guardian citeert Robert Bailey, beleidsadviseur bij Oxfam:
“Political leaders seem intent on suppressing and ignoring the strong evidence that biofuels are a major factor in recent food price rises.”
“It is imperative that we have the full picture. While politicians concentrate on keeping industry lobbies happy, people in poor countries cannot afford enough to eat.”
