LovelyLiezzzje
Trust vrouw - 26 jaar, Zou ge wel graag wille wete :), België
Blog 15
Blog van lovelylies
-
Het regent, het regent...
... de pannekes worden nat. Heel nat vandaag. 't Plenst en giet en zeikt water. Stom dat dat weer juist in t weekend moet vallen. Van de week was het ook nogal wa kwakkel-weer. Maar was al bij al nog redelijk goed. Zolang als t maar ni giet als ik naar mn werk moet stappen. Of terug. Ondertussen heeft Matías er weer een liedje bijgeleerd he. Dat van die boerinnekes op hun gat. Liedjes zijn leuk, liedjes zijn lollig. Voor degene die het zich afvraagt, hij is ondertussen weer heeeelemaal de oude
Neh, da was ff een kort intermezzo -
Ocharme..
Matías is vandaag niet helemaal in zijn goede doen. Is ni zo leuk voor mammie en pappie. En vooral ni voor onze kleine prins. Op de creche zeiden ze dat hij maar een kwart van zn fruitpapje had gegeten, het smaakte hem niet. En hij was erg moe maar raakte toch maar niet in slaap. In de auto heeft hij dan toch nog een klein dutje kunnen doen. Thuis nog wa stilletjes bij papa op schoot gezeten en wa gelachen, maar toch ni zoals normaal. We hebben hem dan maar wat vroeger zn granen-flesje gegeven en op tijd in bedje gestoken. Hij heeft niet eens tegengeprutteld. Hopelijk is hij rap in dromenland en voelt hij zich morgen weer het lachebekje van ervoor. Maar dat zal wel, het is een stevige kerel
-
De eerste volledige week in de creche..
Onze snoes heeft er net zn eerste volledige week creche opzitten. En stoefen dat ze doen. Dat hij braaf is, dat hij veel lacht, dat hij goed eet, dat hij goed speelt, dat hij weinig weent. En mama trots natuurlijk. De eerste dagen kwamen er veel natte kleertjes mee trug: ze wisten niet dat hij boert zoals een volwassen man (ja inderdaad, zo luid kraken
) en omdat er zoveel kracht achter zit, komt er dus wat mee terug. Maar ze zijn gewaarschuwd nu. Ook zij zitten nu na zijn eten klaar met een doek om het projectiel op te vangen.
Niet dat ik veel problemen verwachtte, hij is altijd wel best een content kereltje geweest dat lekker veel lacht. Voor moeder was de eerste dag wel wat moeilijk maar 's avonds bleek al dat hij er niet veel van maakte. Andere plek, ander speelgoed zal hij gedacht hebbe
En dus was k ook lekker gerust.
Maandag naar de pediater voor de weging en meting. 68cm en 7.9kg. Tandjes heeft hij ook al. Eentje die al lekker scherp in mn vinger bijt, en eentje die maar ni uit t tandvlees wil komen. Ook wel best vroeg, zei de pediater. Lekker sterk, mooi en blij. Wat wil je nog meer he.
Vandaag is er trouwens een mini-mijlpaaltje bereikt: hij is van zn rugje naar zn buik gerold, heeeeeelemaal alleen. K had t spijtig genoeg ni gezien maar krijg vast en zeker nog wel een kans van t weekend. Volgende stap zal trugrollen zijn. Op zijn buik doet hij alleszins al rare zwem/kruip/schuifel-bewegingen om tot aan zn rammelaar te komen die ik -heel strategisch- net iets te ver had gelegd. Leuk om te zien. Alleen moet t op tijd stoppen, want hij wordt boos als t ni lukt
Nu lekker een weekend genieten en spelen met onze kleine spruit se! -
Verslagje van de bevalling
Even een verslagje posten van hoe de bevalling gegaan is, kwestie van da zeker ni te vergeten hihi..
Eindelijk! De bevalling. Onze kleine spruit liet toch wel een hele tijd op zich wachten.
Op de uitgerekende datum zijn we naar onze afspraak bij de "monitores" geweest. Daar gebeurt eigenlijk niet zo veel. Je wordt een halfuurtje aan de monitor gelegd, en daarna mag je bij de gynaecoloog langs voor nog eens een echo en een onderzoekje. De gynaecoloog wist me te vertellen dat ik al 2 a 3 cm ontsluiting had, en dat ik al weeen had. Hij zei dat de baby ongeveer een 3kg zou wegen. En dat we een afspraak hadden de week daarop, maar dat hij dacht dat we die waarschijnlijk wel niet zouden halen... Niet dus..
De vrijdag daarop maar weer naar de monitores. Weer een andere gynaecoloog dit keer.. Die wist me te vertellen... Rara.. Dat ik ongeveer 3 cm ontsluiting had en weeen had. Deze keer vroegen ze wat ze me vorige week vertelden over het gewicht enzo, maar kreeg geen nieuwe informatie.. Op de echo-monitor meten ze een aantal dingen. Op een bepaald moment zag ik 113mm staan. Diameter buikje misschien dacht ik. Hoopte ik... Ik mocht zondag in de loop van de dag binnen komen.. Als ik dat al zou halen, want hij dacht van niet... Niet dus..
Zondagavond na het eten gingen we op t gemakje binnen. Eerst nog even aan de monitor en naar de gynaecoloog. Jaja - ontsluiting en weeen.. Dat wist ik nu al wel. Ze besloten van het nog wat aan te zien en als het de dag erna niet spontaan gekomen was zouden ze het in gang zetten. Maar de gynaecoloog dacht wel van niet.. Niet dus..
De dag erna mocht ik dus om negen uur naar beneden na een lavementje en wat bloedonderzoek. Slecht geslapen, niet gegeten.. De spanning was te snijden.. Leuke spanning wel hoor, maar toch.. Na het breken van de vliezen en het plaatsen van het infuus lieten de ergere weeen niet lang op zich wachten. Maar nog allemaal heel goed draaglijk. Tot ik naar toilet moest. Na mijn toiletbezoekje werden de weeen sterker, veel sterker.. En ze volgden elkaar meteen op. Geen adempauze tussenin meer.. En ondertussen kwamen ze dat infuus maar steeds verder open zetten. Op een halfuurtje had ik ineens 4cm ontsluiting bij gekregen. En pijnlijk.. Tot de vroedvrouw me in het midden van een wee vroeg of ik een epidurale wou. Ik zweeg.. Want ik wou er eigenlijk geen. Ze keek zo van "Wel?". "Sí" zei ik dan maar.
De epidurale liet eigenlijk wel een beetje op zich wachten. Toen ik neerzat, wachtend op die vreselijk grote naald, voelde ik me eigenlijk al beter. Waarschijnlijk van het rechtzitten, maarja dat mocht niet. Ik dacht eigenlijk dat ze me al verdoofd hadden, het deed beduidend minder pijn. Maar dus nog niet.. Eens de epidurale verdoving geplaatst was en begon te werken viel echt alle pijn weg. Echt alles. Enkel de druk kon ik nog voelen maar geen pijn meer.. Na de vermoeiende tijd van weeen viel ineens heel wat van me af. Ik was ontspannen en viel zowaar in slaap.. Een uurtje later kwamen ze de kamer binnen om te voelen hoever t stond met de ontsluiting.. En die was volledig.. Hoe, wat? Ik was net wakker..
Eens in de verloskamer aangekomen besefte ik nog niet goed wat er gebeurde. Kon dat niet nog even wachten? Ik wou nog wat slapen, had helemaal geen zin om te duwen. Maar daar hadden ze geen oren naar: "geen snoeten trekken, duwen!!" was de boodschap. En eigenlijk is dat ook goed gegaan, helemaal alleen ook. Wel een beetje ingeknipt maar dat was heel voorzichtig gedaan. Een halfuurtje later was onze kleine spruit er al. Vanaf nu hoorde Matías bij ons gezinnetje. Zijn dikke teen was nog maar goed eruit of hij liet al luidskeels van zich horen. Amai, wat een longen!!
Na de nazorgen, de nageboorte en het toenaaien werden we naar de verkoeverkamer gebracht, waar we mochten genieten van onze grote spruit. Groot, 54cm en zwaar ook, 4.3kg.. Toch een foutje in die prognose. Maar dat kon ons niets schelen. Hij was van ons, hij was groot, sterk, mooi en echt goddellijk om naar te kijken. Vanaf nu hoort hij er ook bij - Welkom Matías!! -
Euh hier eens ff iets neerpenn
of typen..
Heb gewoon goesting om ff guts te spillen..
Sometimes, life just sucks..
Sometimes, life is Heaven..
Wish I could liquify the rainy days,
So I can flush them down the toilet..
Wish I could grab those sunny days,
So I can put them on my shelf and watch it as I wake up..
Please let me hit the fast-forward-button..
I wouldnt even have to know..
Just be myself, do my thing..
And take my time..
Then I would, now I dont..
Life is the little midget inside your head that encourages you after it has kicked you in the face..
When you shut it out of your head.. It can only reach up to your knee.. You will feel it kick your ankles.. But you will never hear its little voice that helps you take away the pain..
Anyways, thats my point of view.. Anyone who doesnt agree.. Let me know I have a guestbook, you know
