de schepping herzien en verder

Dark_Times_Indeed — Fri, 16 May 2008 19:38:47 UT

God en zijn engelen hadden op een gegeven moment zin in een partijtje voetbal. Dus creëerde God een bol. Na een hoop plezier voor de engelen en veel afzien voor de Almachtige, stond de stand op 25-0 voor de engelen. Plots begon er zich leven te ontwikkelen op de bol, bergen verezen, meren liepen vol, planten bloeiden open en dieren ontwaakten. De engelen waren allen verrukt over dit hemelse wonder en weigerden nog verder te voetballen om het leven op de bol te sparen.
“Ach wat,” mompelde God, “ik kon er toch geen bal van.” De engelen doopten de bol Terra of Aarde. Na verloop van tijd smeekten de planten en vooral de dieren om een ras van wezens die hen en elkaar zouden kunnen: verzorgen, liefde geven, opjagen doodslagen, veroveren, verbranden opeten en meer van dat soort leuk tijdverdrijf. En dus werd de mensheid op algemeen verzoek gemaakt door de Almachtige. Om de mens een lijf te geven nam God verschillende onderdelen uit 3 verschillende engelen. Jammer genoeg voor hen waren het net die vitale onderdelen die engelen over het algemeen nodig hebben om te kunnen leven.
“Ach wat,” mompelde God tijdens de begrafenis. “ Ze kenden de risico's van het vak en daarbij, ze stonden toch alleen maar in de weg dus er is eigenlijk niets verloren.”
En dus was de mensheid een feit, de menselijke beschaving groeide en bloeide, moordde en plunderde en evolueerde tot op het huidige niveau. Toen begon de mensheid te smeken om licht, een soort zon, want altijd die kaarsen dat was toch maar niks vonden ze.
En dus schiep de Almachtige het licht en hij zag prompt dat zijn schepping niet goed was. Dus deed hij het licht terug uit en sloot meteen de electriciteit af.
“Ach wat,” mompelde God, “Electrabel was toch veel te duur.”
En zo verstreken de jaren, de jaren werden eeuwen en na verloop van tijd wou de Almachtige toch eens weten hoe het met zijn bol gesteld was. Dus nam hij een menselijke gedaante aan en vertrok naar de aarde. Daar aangekomen wandelde hij het eerste beste gebouw binnen dat hij tegenkwam. Het toeval wou dat dit een kerk was. Nieuwsgierig keek hij rond.
Maar wat zag hij daar? Beelden van vrouwen in lange gewaden met baby's op de arm, mannen in oude gewaden en allemaal de mannen, de vrouwen, tot zelfs de baby's toe hadden ze een gouden kringetje boven hun hoofd. Verbaasd over deze toch wel vreemde beelden liep hij verder de kerk in in de richting van een grote tafel die helemaal vooraan stond. Toen hij voor de tafel stond keek hij omhoog en kreeg hij de schrik van zijn eeuwige leven. Immers boven de tafel hing zijn zoon! Opgehangen aan een soort sadistisch lattenwerk bengeld aan vastgenagelde armen en benen met een blik vol afschuw en pijn. Toen hij naar voren snelde om zijn zoon eraf te halen merkte hij dat ook dit slechts een beeld was. Verbaasd hierover keek hij rond opzoek naar iemand die hem uitleg kon verschaffen. De enige andere persoon in de kerk was een oudere man in een lang zwart kleed. De Almachtige snelde ijlings naar de man en vroeg hem: “beste man welk een vreemde plek is dit?”
“Dit mijn zoon, dit is het huis van God.” sprak de priester. Hier bidden alle mensen samen tot God onze vader in de hoop dat hij onze gebeden verhoord. Doch de laatste tijd komen er bijna geen mensen meer naar de kerk.” zei de priester vol droefenis.
“Hoe zou dat nu komen?” vroeg God licht vertoornd.
“Wel mijn zoon,” zei de priester terwijl ze naar de deur van de kerk liepen, “ziet u die man daarbuiten op dat bankje? Wel hij denkt dat hij God is! En zo zijn ze allemaal, of ze zijn hoogmoedig of ze geloven niet meer! Het is het werk van de Duivel meneer!”
“Hij denkt dus dat hij God is?” vroeg de Almachtige.
“Inderdaad.” zei de priester.
Na die woorden liep God naar buiten en vleide zich naast de man op het bankje in de zon en sprak: “Goedendag collega...”

Blog van Sebastiaan Vanbesien

de schepping herzien en verder