DanieleZeffirelli

• Delen

woensdag, 11 maart 2009 om 08:11

Langzaam werd hij wakker, maar hij leek niet echt bij vol bewustzijn te raken. Een roes van onduidelijkheid en verwarring bleef rond zijn hoofd spoken. Hij hoorde veel geroezemoes rond zich, geroezemoes dat vanalles door elkaar leek te zijn. Sirenes, stemmen, paniekerige kreten en geschreeuw her en der. Het was koud… immens koud. De wind gierde door zijn kleren als waren het messen die door vers vlees sneden. Koning Winter deed netjes wat van hem verwacht wordt. Maar wind kon toch zo koud niet zijn?

Tussen al dat veraf klinkende geroezemoes door hoorde hij zachte stemmen. Die klonken een pak duidelijk en een pak dichterbij dan al de rest. Nochtans kon hij niet onmiddellijk plaatsen vanwaar die stemmen nu juist kwamen. Terstond vergat hij de ijzige kou die immense pijn door zijn beenderen joeg. Het waren niet alleen zachte stemmen, maar ook verwarmende en zelfs sexy klinkende stemmen. Hij probeerde zijn aandacht te verzamelen om uit te dokteren vanuit welke richting dat warme kwam. Hij kon ze niet verstaan, maar de stemmen klonken steeds dichter en dichter. In een razendsnel tempo leken de stem op hem af te komen. En hoe dichter ze kwamen hoe heftiger de stemmen werden. Hoe negatiever de stemmen klonken. Hoe gewelddadiger de stemmen op hem afkwamen. En hoe benauwder hij zich weer begon te voelen.

Hij probeerde te vluchten voor de steeds angstaanjagender wordende stemmen, maar wanneer hij zich wou wegdraaien duwde een heftige pijnscheut hem weer in de harde realiteit. De stemmen maakten plaats voor helse pijnen. Het geroezemoes klink nu veel realistischer, minder als in een droom. Meer nog, het klonk nu zelfs vlak naast hem. “Voorzichtig! De minste verkeerde beweging kan de wagen helemaal kraken!” Paniek welde in hem op. Wat bedoelden ze daar nu weer mee? Had dat betrekking op hem? Zat hij in die wagen? Zat hij wel in een wagen?

De geur van verbrand katoen en rubber bereikte plots zijn reukorgaan. Die geur was zo doordringend dat zijn maag begon tegen te werken. Zijn laatste avondmaal was al een tijd niet meer rustig aan het verteren, maar de recente opstand was de druppel. Zonder zich te bewegen om nog meer helse pijnen te veroorzaken, braakte hij alles uit. Hij voelde het schaamrood op zijn wangen komen. Nog steeds kreeg hij zijn ogen niet geopend.

Krakend metaal klonk oorverdovend in zijn oren. Hij schrok plots terug wakker. Pijn begon zijn lichaam weer innig te omhelzen. Had hij weer geslapen? Of was hij flauw gevallen? Hij verlangde onmiddellijk weer naar dat onbewustzijn. Zonder pijn. Zonder helse pijn. Hij probeerde voor het eerst zijn ogen open te doen. Zijn rechteroog stribbelde tegen. Door zijn linkeroog zag hij ook niet al te veel. Een donkere waas leek voor zijn oog te hangen. Na wat knipperen met zijn oog (pijnlijk, pijnlijk) begon hij wat meer zicht te krijgen. Ver voor hem zag hij een helder stralend iets met een donkere gloed rond. Hij probeerde zich te focussen om te zien wat het juist was. Maar hoe meer hij zijn best deed, hoe meer de verschijning leek te verdwijnen. Hij begon te beseffen dat het een waanbeeld leek te zijn, daar de realiteit zich steeds meer inwerkte op zijn systeem. De ijzige kou sprong ook weer op het voorplan.

Nu hij weer bij volle bewustzijn was, probeerde hij zijn situatie in te schatten. Zijn hoofd lag blijkbaar ongemakkelijk op een harde plaat. Overal rond hem zag hij (nog steeds enkel met zijn linkeroog) glinsteringen, als was het van glas. Voor de rest kon hij de rest van zijn lichaam niet bewegen, zelfs niet eens voelen. Maar wilde hij dat wel? Voorspelden de helse pijnen niet dat gaan voelen een heel slecht idee zou kunnen zijn? Hij begon het ergste te vrezen. Waar was hij nu juist? Wat was er allemaal gebeurd? Zijn lichaam was misschien in volle (ongewilde staking, maar zijn fantasievermogen leek des te beter te werken. De beelden die hij zich in het hoofd haalden, zorgden voor een nieuwe vlaag van misselijkheid. Net voor hij weer helemaal weg dreigde te draaien, hoorde hij nog één ding…

“Jezus, wat heeft deze kerel meegemaakt?”

Dit en meer op http://danielezeffirelli.wordpress.com

Tags: fictie