DanieleZeffirelli
Trust man - 26 jaar, Mechelen, België
Blog 18
-
Deel 1 van een langdurig fictieverhaal
Langzaam werd hij wakker, maar hij leek niet echt bij vol bewustzijn te raken. Een roes van onduidelijkheid en verwarring bleef rond zijn hoofd spoken. Hij hoorde veel geroezemoes rond zich, geroezemoes dat vanalles door elkaar leek te zijn. Sirenes, stemmen, paniekerige kreten en geschreeuw her en der. Het was koud… immens koud. De wind gierde door zijn kleren als waren het messen die door vers vlees sneden. Koning Winter deed netjes wat van hem verwacht wordt. Maar wind kon toch zo koud niet zijn?
Tussen al dat veraf klinkende geroezemoes door hoorde hij zachte stemmen. Die klonken een pak duidelijk en een pak dichterbij dan al de rest. Nochtans kon hij niet onmiddellijk plaatsen vanwaar die stemmen nu juist kwamen. Terstond vergat hij de ijzige kou die immense pijn door zijn beenderen joeg. Het waren niet alleen zachte stemmen, maar ook verwarmende en zelfs sexy klinkende stemmen. Hij probeerde zijn aandacht te verzamelen om uit te dokteren vanuit welke richting dat warme kwam. Hij kon ze niet verstaan, maar de stemmen klonken steeds dichter en dichter. In een razendsnel tempo leken de stem op hem af te komen. En hoe dichter ze kwamen hoe heftiger de stemmen werden. Hoe negatiever de stemmen klonken. Hoe gewelddadiger de stemmen op hem afkwamen. En hoe benauwder hij zich weer begon te voelen.
Hij probeerde te vluchten voor de steeds angstaanjagender wordende stemmen, maar wanneer hij zich wou wegdraaien duwde een heftige pijnscheut hem weer in de harde realiteit. De stemmen maakten plaats voor helse pijnen. Het geroezemoes klink nu veel realistischer, minder als in een droom. Meer nog, het klonk nu zelfs vlak naast hem. “Voorzichtig! De minste verkeerde beweging kan de wagen helemaal kraken!” Paniek welde in hem op. Wat bedoelden ze daar nu weer mee? Had dat betrekking op hem? Zat hij in die wagen? Zat hij wel in een wagen?
De geur van verbrand katoen en rubber bereikte plots zijn reukorgaan. Die geur was zo doordringend dat zijn maag begon tegen te werken. Zijn laatste avondmaal was al een tijd niet meer rustig aan het verteren, maar de recente opstand was de druppel. Zonder zich te bewegen om nog meer helse pijnen te veroorzaken, braakte hij alles uit. Hij voelde het schaamrood op zijn wangen komen. Nog steeds kreeg hij zijn ogen niet geopend.
Krakend metaal klonk oorverdovend in zijn oren. Hij schrok plots terug wakker. Pijn begon zijn lichaam weer innig te omhelzen. Had hij weer geslapen? Of was hij flauw gevallen? Hij verlangde onmiddellijk weer naar dat onbewustzijn. Zonder pijn. Zonder helse pijn. Hij probeerde voor het eerst zijn ogen open te doen. Zijn rechteroog stribbelde tegen. Door zijn linkeroog zag hij ook niet al te veel. Een donkere waas leek voor zijn oog te hangen. Na wat knipperen met zijn oog (pijnlijk, pijnlijk) begon hij wat meer zicht te krijgen. Ver voor hem zag hij een helder stralend iets met een donkere gloed rond. Hij probeerde zich te focussen om te zien wat het juist was. Maar hoe meer hij zijn best deed, hoe meer de verschijning leek te verdwijnen. Hij begon te beseffen dat het een waanbeeld leek te zijn, daar de realiteit zich steeds meer inwerkte op zijn systeem. De ijzige kou sprong ook weer op het voorplan.
Nu hij weer bij volle bewustzijn was, probeerde hij zijn situatie in te schatten. Zijn hoofd lag blijkbaar ongemakkelijk op een harde plaat. Overal rond hem zag hij (nog steeds enkel met zijn linkeroog) glinsteringen, als was het van glas. Voor de rest kon hij de rest van zijn lichaam niet bewegen, zelfs niet eens voelen. Maar wilde hij dat wel? Voorspelden de helse pijnen niet dat gaan voelen een heel slecht idee zou kunnen zijn? Hij begon het ergste te vrezen. Waar was hij nu juist? Wat was er allemaal gebeurd? Zijn lichaam was misschien in volle (ongewilde
staking, maar zijn fantasievermogen leek des te beter te werken. De beelden die hij zich in het hoofd haalden, zorgden voor een nieuwe vlaag van misselijkheid. Net voor hij weer helemaal weg dreigde te draaien, hoorde hij nog één ding…
“Jezus, wat heeft deze kerel meegemaakt?”
Dit en meer op http://danielezeffirelli.wordpress.com -
Aujourd'hui... l'épiphanie!!
In het rijtje van bijna verloren en vergeten katholieke en traditionele feestdagen op onze Belgische kalender staat Driekoningen toch vrij hoog op het lijstje me dunkt. Maar toch kunnen we er niet onderuit… het is vandaag 6 januari en dat betekent Driekoningen. Wie niet echt goed weet wat Driekoningen eigenlijk is (en dat zou best wel eens kunnen in deze volgens de Katholieke Kerk toch wel zeer heidense tijden), ik verwijs u graag naar de uitleg op Wikipedia.
Ik vraag me eigenlijk af of deze feestdag, dat in feite de officieuze afsluiter is van de feestdagen en waarop nogal vaak de Kerstboom de straat op wordt gezwierd, nog wel ergens gevierd wordt. Ik zag vorige zondag een tweetal kindjes verkleed rondlopen met een grote smile op hun gezicht, maar ik kan me niet echt goed inbeelden dat er veel mensen zijn die wat voorzien hadden voor de twee arme stakkertjes. In mijn jeugd hoorde ik nog vaak verhalen van medeklasgenootjes die Driekoningen gingen zingen. Ik moet zelf toegeven dat ik me nooit heb ingelaten met zulke zangmisbruiken.
Deze en andere feestdagen (waaronder ook enkele grote zoals dag op dag een maand geleden Sinterklaas) beginnen stilletjesaan van hun fiere pluimen te verliezen. Als ze in dit nieuwe millennium al niet half kaal waren. En eigenlijk is dat ook maar niet meer dan logisch. Ik kan me best inbeelden dat vroeger (en dan spreek ik over minstens 150 driekoningenjaar geleden) zo’n feestdagen nodig waren om het arme uitgemergelde publiek tevreden te houden. Armoede en depressiviteit waren toen heel anders van aard en veel dichter bij huis dan nu. Daarbij komt nog dat tegenwoordig het leven zo gejaagd voorbij vliegt dat mensen gewoonweg geen tijd meer hebben stil te staan bij de kleine en simpele dingetjes als een Driekoningen.
Maar ondanks het feit dat ikzelf nooit echt veel aandacht heb besteed aan de zesde januari, toch is het de laatste jaren meer en meer een dag geworden vanaf wanneer ik kan uitkijken naar die andere en iets meer volkse feestdag: Verloren Maandag. Tientallen jaren wist ik niet eens van het bestaan van Verloren Maandag af. Totdat mijn vriendin me inwijdde in de heerlijke gebruiken; appelbollen en worstenbroodjes eten. Ja, u leest het goed… eten. Niet toevallig een grote hobby van me, waarin ik me in al die levensjaren goed heb kunnen specialiseren. Nog zes daagjes wachten vooraleer ik me weer kan verdiepen in deze vooral Antwerpse gewoonte.
Als afsluiter wou ik jullie deze soms vreemde, soms erg accurate volksspreuken over Driekoningen niet onthouden:
Als Driekoningen is in het land, komt de vorst in’t vaderland.
Als het op Driekoningen vriest, vriest het zes weken lang.
Met Driekoningen lengt de dag zoveel een geitje springen mag.
En deze is wel heel erg vreemd en vergezocht:
Wie water drinkt dat op 6 januari rond middernacht uit een bron is geschept, wordt de komende zeven jaar niet ziek.
Deze en andere blogs te lezen op http://danielezeffirelli.wordpress.com -
House Rules The Nation!
Een tijdje geleden was er op Studio Brussel de house top 100 (The Greatest Switch). Alle baanbrekende nummertjes van weleer aangevuld met de niet te missen tracks van de afgelopen jaren. Een heerlijke top. En nog vrij exclusief ook, als je vergelijkt met de top 2000 van Donna (dat dit jaar zelfs een top 5000 is, zoveel goeie nummers zijn er nog geeneens!).
Ik was zeer verheugd om te zien dat Age Of Love, Jaydee, The Prodigy en Speedy J nog steeds niet vergeten zijn. Allemaal stijlvolle en baanbrekende nummertjes waarvan maar weinigen beseffen hoe belangrijk ze wel niet waren voor de scene. House in al zijn vormen wordt nog al te zeer onderschat. Het is intussen een volwassen muziekstijl geworden die nooit ofte nimmer de aarde zal verlaten.
Maar toch miste ik enkele toppertjes in de lijst. Zo stond Leftfield geen enkele keer genoteerd. Toch opmerkelijk als je weet dat Leftfield het heeft kunnen klaarspelen dat hun sound en naam intussen zelfs een muziekgenre zijn geworden. Maar ook grote namen (voor houseliefhebbers althans) als Mescalinum United, Holy Noise en Praga Khan/Lords of Acid ontbraken op zo’n lijst. En dan nog maar te zwijgen van classics als “Das Model” van Kraftwerk. Dan vind ik eerlijk gezegd Donna Summer zwaar misstaan en had die plaats beter ingenomen geweest door pakweg Mescalinum United.
En dan heb ik het nog niet over de echte oldstyle nummertjes zoals “Unarmed & Dangerous” van Mc Hughie Babe of de typische nineties nummertjes zoals van 2 Unlimited, 2 Brothers On The 4th Floor en dergelijke meer. Als Leila K de top haalt, vind ik het jammer dat zij de top niet halen. Aan de andere kant ben ik wel opgelucht dat mannen als Dj Tiësto de top dan weer niet halen.
Ik ben normaal gezien geen fan van al te grote lijsten zoals die van Donna, maar een uitbreiding van 100 naar pakweg 200 of 250 lijkt me in de wereld van de house muziek misschien wel aangewezen om enkele niet te missen classics niet te vergeten. Al is zo’n lijst ook altijd tijdsgebonden. Tegenwoordig voert electro zowat de moderne top aan, maar ik kan aannemen dat het hiervoor de trance was en daarvoor zelfs de hardere stijl (à la early rave).
Ik was eerst zelf van plan een topje aan te maken om deze blog te verrijken. Maar na een poging van deductie te hebben ondernomen, leek het me te moeilijk om een echte top samen te stellen. Ik kan je wel meegeven dat alle toppertjes terug gevonden moeten worden in de periode tussen 1980 en 1996.
Voor de geïnteresseerden, de volledige Greatest Switch staat hier.
Deze en meer blogs te lezen op http://danielezeffirelli.wordpress.com. -
Wear sunscreen!
Als je zoveel tijd spendeert in de files als ik, heb je ook tijd genoeg om na te denken. En dat er stof genoeg is om over na te denken zal niemand tegenspreken denk ik. Maar in plaats van steeds weer over de politieke, sportieve of culturele gebeurtenissen na te denken, had ik vanmorgen een vlaag van mijmering naar oude tijden.
Als je al zo oud (voor sommigen nog zo jong) bent geworden als ik (al meer dan een kwarteeuw, pfwoeh), denk je vaak met weemoed terug naar de goeie ouwe tijd. Zo verlang ik steeds meer weer naar die onbezorgde schooltijd. Vooral laatste jaren als student waren zeer memorabel te noemen. Iedereen heeft wel die bepaalde momenten waar ze terug naar verlangen.
Je broeken slijten op school en eigenlijk niet echt iets nuttigs doen. Thuiskomen, snel snel je taken afwerken en dan vaak tot in de vroege uurtjes op stap. Iets wat heden ten dage jammer genoeg steeds moeilijker wordt om te doen. Niet alleen omdat de tijd ons vaak ontbreekt, maar ook omdat de fysiek het allemaal niet meer zo goed kan recupereren.
Al die niet te missen reisjes van je vijftiende tot je twintigste, al die ontelbare feestjes, het ontdekken van het leven en de fysische eigenschappen van het tegengeslacht, … alle leuke en toen beschamende maar nu best wel leuke herinneringen stapelen elkaar op waarbij de voormalige WTC niets is.
Maar uiteindelijk moet je dat vergeten en moet je gewoon genieten van het leven zoals het komt. Ga geen uitdaging uit de weg en sla niet zomaar aangeboden kansen en uitnodigingen af. Je creëert alleen maar meer herinneringen om op latere leeftijd weer naar te verlangen. Zo heb ik het afgelopen jaar zelfs nog een heleboel dingen meegemaakt, waar ik nu stiekem toch wel een beetje terug naar verlang.
Ook al vloek je nog zo hard op die momenten, achteraf besef je dat dat misschien onterecht was. Geniet dus gewoon van wat je nu meemaakt, en geniet achteraf nog talloze keren van de vaak verbloemde mijmeringen. En zoals de wijze Baz Luhrmann het in lang vervlogen tijden (1996 was het dacht ik) al eens zei…
Enjoy the power and beauty of your youth, oh nevermind,
you will not understand the power and beauty of your youth until they’ve faded.
But trust me, in 20 years you’ll look back at photos of yourself
and recall in a way you can’t grasp now, how much possibility lay before you
and how fabulous you really looked,
you are not as fat as you imagine.
Don’t worry about the future, or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubblegum.
The real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind, the kind that blindside you at 4pm on some idle Tuesday.
Deze en meer blog op http://danielezeffirelli.wordpress.com -
The snail invasion
Het begon enkele weken geleden met een simpele verkenningstocht langsheen de wanden van het gebouw. Traag maar gestaag onderzocht hij hoe hij het gehele gebouw kon innemen zonder dat iemand er wat van zou merken. Zijn zoektocht naar een eigen koninkrijk was begonnen.
En een paleis voor zijn koninkrijk heeft hij gevonden. Verschillende inlanders merkten zijn aanwezigheid op, maar lieten hem zonder boe of ba begaan. Hij profiteerde van de gelegenheid om de grenzen van het domein te overschrijden. Voor het eerst waagde hij zich binnen de muren van het gebouw. In een recordtempo won hij heel wat terrein.
Op dit moment heeft hij zich de toiletten eigen gemaakt. Al meer dan een week heerst hij vanuit zijn troon op de deur, houdt hij in de gaten wie van zijn faciliteiten gebruik maakt en maakt hij ongetwijfeld zijn plannetje om een grotere aanval uit te voeren. Ook nu laten de inlanders hem zijn gang gaan. Het doet denken aan Duitse praktijken van reeds meer dan 70 jaar geleden.
De onaantastbare koning (keizer bijna) heeft zelfs al een deel van zijn legioen mee. Enkele van zijn manschappen bewaken nu de muren die hij eerst zelf verkende. Maar ook al is hij een alleenheerser, hij laat de inlanders voorlopig nog de vrije toegang tot het gebouw. Ontkennen heeft weliswaar geen zin, de angst kruipt stilaan in de kleren van de inlanders. Er wordt al gesproken van een massale exodus eind dit jaar of begin volgend jaar.
Hoe snel zal hij volledige dominantie over zijn koninkrijk hebben? Hoe lang zal het duren eer er paniek uitbreekt? Zullen er slachtoffers vallen? We kunnen niet meer doen dan nog even afwachten. Afwachten en hopen dat er zich geen herhaling voordoet van the big WWII. Stiekem is dit een oproep: Kameraden aller landen, verenigt u!
Deze en andere blogs te vinden op http://danielezeffirelli.wordpress.com -
Een avond om nooit te vergeten!
15u55. Over enkele minuutjes heb ik mijn laatste interview van de dag en daarna kan ik eindelijk huiswaarts keren. Het was een zeer drukke dag, vol interviews, teksten, nieuwsbrieven, nog meer teksten, vertalingen en – hoe kan het ook anders – teksten. Vanavond lekker relaxen voor de televisie. Misschien een potje voetbal bekijken. Liefst Standard-Everton, maar dat zenden de Vlaamse zenders niet uit denk ik.
16u21. Hmm. Hij is er nog steeds niet. Nuja, hij had al gezegd dat hij tussen 16u en 16u30 zou langskomen. Misschien toch maar even bellen of hij het niet vergeten is en daarna de vragen nog even overlopen.
Damn, hij neemt al verschillende keren niet op. Het is nu toch al bijna halfzes. Ik stuur ‘em dan maar een mailtje om de afspraak te verzetten naar morgen. Hop, naar huis dan. Maar ik vind m’n wagen nergens? Ik had hem toch hier achtergelaten? Plots merk ik dat er bordjes staan. Ow, blijkbaar mocht ik hier vandaag niet staan. Deze bordjes heb ik vanmorgen toch niet gezien hoor. Even checken bij die agent daar.
“Ja, uw wagen is getakeld. U kan hem gaan oppikken in de rue du Patinage. Da’s in Ukkel vlak naast het gemeentehuis”. Shit, het is dus zover… Parkeerproblemen in Brussel. Achja, liever dat dan dat m’n wagen gepikt is. Ff zoeken naar dat gemeentehuis. Maar blijkbaar kent niemand hier de rue du Patinage.
Na een halfuurtje zoeken (en intussen doorweekt), vind ik dan eindelijk dat verrekte gemeentehuis. Maar geen commissariaat te zien? Damn. Na wat navraag in het gemeentehuis, blijkt dat al jaren verhuisd te zijn. Nog even ploeteren in de regen dus. Eindelijk vind ik dan het juiste gebouw. Het einde is eindelijk in zicht. Binnen word ik vrij snel op vriendelijke manier geholpen. Maar wat blijkt? Mijn wagen staat niet in Ukkel, maar in Vorst… “Da’s zo’n 8 à 9 kilometer van hier”. Ja dag, dat ga ik niet te voet afleggen in deze weersomstandigheden. “We zullen een taxi voor je bellen”. De politie, uw vriend. Maar ze hadden dan wel m’n taxi mogen betalen ook.
40 minuutjes later kom ik dan eindelijk aan in de rue du Patinage… in Vorst (dankjewel politieagent nummer één, het was dus niet in Ukkel. Daarom kende niemand die straat). Dat politiekantoor is al een pak ouderwetser. Het lijkt alsof ik terug ben gekatapulteerd naar de jaren ’70. Na zo’n halfuurtje is het dan eindelijk mijn beurt. De vriendelijke dame achter de balie helpt me gedienstig uit de nood. Ook al lijkt ze de eega te zijn van de nabijgezeten en vrij omvangrijke typische sjampetter.
“Joa, ge muu da zoe einvuulle meske.” “Lot moa toch ne kie duun seg.” “Ziede na uu da die maa alted pest?” Ja madam, ik zie het. Goh, kan ik nu eindelijk mijn wagen gaan halen? Waar is dat complex eigenlijk ergens? “Joa, da’s ier in da stroot.” Bleek de straat wel enkele kilometers lang te zijn. Nog even op de tanden bijten, Kristof. Je bent er bijna vanaf.
Alle papieren afhandelen, kosten betalen en dan eindelijk wegwezen. Eindelijk naar huis. Even een kleine bemerking. Is het niet vreemd dat mijn wagen los stond? Zijn hier vriendelijke takelmensen aan het werk geweest die in een vorig leven nog dief waren? Bon, ik trek er me niets van aan. Ik kan eindelijk vertrekken. Even GPS opzetten en wegwezen.
Maar als je dacht dat daarmee de kous af was, ben je toch goed fout hoor. Vlotjes rij ik tot op de ring rond Brussel, maar de oprit van de E19 zit aardig vol en zo ook het eerste stuk van die E19. Blijkbaar vonden de wegenwerkers het nodig om tijdens het einde van de avondspits al wegenwerken uit te voeren. Nog eens een halfuurtje retard dus. Het zit me ook niet mee vandaag.
En dan eindelijk… de klok slaat 21u… Ik ben thuis! Eindelijk, thuis, eindelijk rust, eindelijk wat eten. Gelukkig eindigde mijn dag nog mooi, met twee Belgische overwinningen in de UEFA-cup. Waar een mens zich tegenwoordig allemaal niet aan moet optrekken.
Deze en meer blogs ook te vinden op http://danielezeffirelli.wordpress.com. -
Chill out... it's Barramundo time!
Eindelijk weer Barramundo-tijd. Het was alweer veel te lang geleden. Nu de kille temperaturen er weer aankomen (zijn ze eigenlijk echt weg geweest
, wordt het weer tijd voor de overheerlijke koffie Barramundo. Een prachtige opener van relax avondje in de hipste tent van Mechelen.
Lees verder op http://danielezeffirelli.wordpress.com. -
Een echte vriend...
Iedereen heeft zijn eigen mening over hoe vriendschap exact in elkaar moet zitten. Ik kan er zelf niet echt een definitie op kleven. Maar uiteindelijk hoeft die term ook geen definitie te hebben. Terwijl je je leven beleeft, kom je honderden en duizenden mensen tegen. 98% daarvan verdwijnt weer even snel uit je leven. En dat is de normaalste zaak van de wereld. Familie kan je niet kiezen, maar je vrienden wel. En als je die bepaalde vriendschap gevonden hebt, doe er dan ook alles aan om die niet kwijt te spelen.
Het maakt ook allemaal niet uit of je dicht bij elkaar woont of niet (al maakt dat het soms wel iets makkelijker), of hoeveel leeftijdsverschil er soms tussen zit. Wat wel uitmaakt is hoe je met alles omgaat. Het maakt niet uit hoe vaak je elkaar ziet of spreekt. Maar wel hoe goed je op elkaar kan rekenen.
Ik ken zelf immens veel mensen. Het gros van die mensen zijn vooral mensen waar ik professioneel of slechts af en toe contact mee heb. Sommigen zouden zelfs vrienden genoemd kunnen worden, al zou ik ze zelf eerder de noemer “kennis” geven. Je hebt er wel contact mee en je houdt van dat contact, maar je zou niet door een vuur gaan voor die persoon.
De mensen waarvoor je wel voor een vuur zou gaan, zijn die mensen die een waar vriend genoemd kunnen worden. En zoals gezegd, hoef je elkaar daarvoor niet dagelijks te zien. Daar kunnen zelfs een aantal jaren tussen zitten, waarbij je een beetje een jojo-effect meemaakt. Maar als puntje bij paaltje komt en de nood het hoogst is (leuk he, die spreekwoorden), staat hij of zij er gewoon voor je en omgekeerd.
De vrienden waarmee ik zo’n band heb, kan ik (jammer genoeg of gelukkig, you decide) op de vingers van één hand tellen. En ik denk dat ze zelf wel goed genoeg weten dat ik net hen daarmee bedoel. Aan hen wil ik het volgende zeggen. Bedankt dat je er steeds voor me bent geweest en weet dat ik er ook altijd voor jou zal zijn. Hoe moeilijk je het ook hebt tegenwoordig, ik ben 24/7 beschikbaar voor jou.
Het hoeft niet altijd gezegd te worden, een echte vriendschap voel je gewoon… -
Uit het leven gegrepen: de ochtendspits
Ik ben nog niet helemaal wakker wanneer ik de trap afloop richting pc. Even snel mailtjes checken, wat tabak gebruiken en dan mijn logge lijf richting douche slepen. Het is weer een typische ochtend vol met gedachten als “nog maar woensdag?” en “ik wil slapen!”. Ook na de iet of wat verkwikkende douche blijven deze gedachten me door het hoofd spoken.
Ik grabbel mijn eten en drinken bij elkaar en kijk snel op de klok. Shit, nu al halfacht… ik moet voortmaken. Nog steeds halfslapend kruip ik achter het stuur. “Als dit maar goed afloopt”, denk ik bij mezelf. Maar onmiddellijk daarna volgt een “ik ben een goeie chauffeur ik ben een goeie chauffeur ik ben een goeie chauffeur”. Gelukkig ben ik niet alleen. Ook Thomas en Linde zitten bij me in de wagen, met altijd gezellige babbeltjes en geregeld toch leuke deuntjes.
Hmm… de file begint vandaag al voor m’n deur. Dat wordt dus weer een gezellige rit. Gelukkig zijn de Vlaamse autobestuurders nog vrij galant. Ik vervoeg me in de lange rij richting E19. Maar daar aangekomen, lijkt er niet veel beterschap in te komen. Voor een keertje eens geen vlot verkeer op de autosnelweg, dat pikt. De galantheid van de medemensen verdwijnt geleidelijkaan samen met de slaap. In de plaats komen gefrustreerde mensen en de vermoeidheid van het wagenrijden.
“Door een ongeval is er op de E19 richting Brussel file van Rumst tot Peulis”, klinkt het via Linde. Dank je wel, jammer dat ik er in Mechelen-Noord al op moet. Dan maar een tweede privé tabak momentje. Je moet toch wat in de file he?
Ronkende motoren, nog een beetje de ochtendschemering (die steeds maar langer blijft duren nu de winter in aantocht is) en overal rode achter- en stoplichten. Een ritueel waar je van moet houden. Ondergetekende moet er nog steeds aan wennen. Ik hou van rondrijden, maar ik heb het liever wat afwisselender.
Goh, Linde had gelijk. Eens Peulis voorbij gaat het ineens veel vlotter. We worden terug een beetje meer wakker. Op richting Brusselse ring en Brussel centrum. Nu kan ik mijn zuiderse hartje eindelijk ophalen. Zoef zoef voorbij alle mensen die denken nog steeds in de file te staan. Linkerrijvak, rechterrijvak, voorsorteervak,… Ik berijd ze alsof ze wilde hindes zijn.
Maar aan de Reyerstunnel stopt de fun. Weer prut prut tot voorbij de Wetstraat. Elke morgen opnieuw weer dezelfde kunstjes bovenhalen om het snelste rijvak eruit te kiezen en jou en je wagen toch maar tussen al die andere wagens te wringen. Gelukkig valt het bumperkleven nogal mee. Hop Wetstraat uit, tunnel in, tunnel uit, straatje in, straatje uit. Nog heel even…
…en dan. Dan kan ik mezelf weer gaan frustreren in het vinden van een parkeerplaats. Maar eerst nog enkele fietsers ontwijken, geagiteerde buschauffeurs toch maar hun voorrang geven en braafjes knappe en minder knappe wandelaars de straat overlaten. Wat ben ik toch een ware gentleman.
Radio wegsteken, derde peukje uit het raam kiepen en sleutel uit het contact. Ik ben er. Alweer een doordeweekse morgenrit overleefd. Ik kijk al uit naar de avondrit in de omgekeerde richting. -
"diedzjeej is een iezi weej toe kget leejd"
Sinds Walter Winchell als eerste het woord « disc-jockey » in de mond nam, zijn dj’s gegeerd wild. Of toch niet? De heer Winchell startte de trend in 1935 en kort daarop volgden de eerste echte disc-jockeys. De eerste 20 jaar nog voornamelijk als platenboer op de radio (in de stijl van heuj-ik-leg-een-plaat-op-ik-praat-wat-en-ik-leg-ee- n-nieuwe-plaat-op) en sinds de jaren 50 ook op feesten en in discotheken (wist je trouwens dat de eerste discotheek ooit in Frankrijk werd geopend vlak na WO II
.
Het duurde tot eind jaren 60 eer men doorhad dat liedjes ook daadwerkelijk in elkaar gemixt konden worden (wonder boven wonder). Rond die tijd kwamen ook de eerste echt professionele spullen op de markt. Een nieuwe muziekwereld was (eindelijk) geboren. Maar de commercialisatie liet toch nog even op zich wachten. Het was allemaal nog te nieuw en te duur om het grote publiek mee in het verhaal te betrekken.
Maar de grote muziekrevolutie in de jaren 70 zette alles op z’n kop. Meer en meer staken synthesizer- en computergeluiden de kop op. Hip-Hop en disco introduceerden de simpele 4 bij 4 beats. En in de jaren 80 werd alles nog gekker. De housemuziek zette zijn eerste stapjes. Dj’s waren steeds minder platenboeren op de radio en meer en meer dj’s zoals we ze nu kennen.
Het grote publiek hinkelde pas in de jaren 90 de dj-meute bij. De lonen stegen, de economie ging vooruit en het gros van de dj-spullen verlaagden hun prijzen tot aan het betaalbare. Een nieuwe hype ontstond… die van de amateur- aka “ik-weet-het-toch-beter”-dj. Of je nu hardstyle, hardcore, electro, techno, hip-hop, reggaeton of zelfs metal draait, voor elke muziekstijl zijn er intussen al wel speciale hebbedingetjes die het plaatjes mixen leuker, interessanter en makkelijker maken.
Positief is dat veel onbenutte talenten nu meer kans hebben om zich te ontplooien als rasechte dj. Keerzijde van de medaille is wel dat er nu zodanig veel amateurs zijn dat je 1. het kaf van het koren bijna niet meer kan scheiden en 2. genoegen moet nemen met immens veel slecht en half afgewerkte producten die het daglicht beter niet zien. Maar laten we ons daar niets van aantrekken. Onder het mom van “if we don’t like it, we’ll ignore it” genieten we stiekem wel van al de kwaliteitsvolle dingen.
Ondergetekende is ook al jaren gefascineerd in het milieu van de records & vinyls en sinds een jaar of twee zelfs enorm hard gebeten door de dj-microbe. Ik heb voorlopig nog maar simpele turntables en een simpele mixer, maar stilletjes aan pimpt mijn dj-booth toch de keet uit. Nieuwe luidsprekers (of beter gezegd: monitoren), geregeld nieuwe platen en binnenkort zelfs een eerste kennismaking met een eigen cdj.
Bericht aan iedereen: zet je schrap voor een hele hoop online mixen van ondergetekende (al moet ik het opnemen/uploaden nog even exact uitdokteren, maw een opnametoestelletje aanschaffen). Ik besluit met de woorden dat house leeft en de rest beeft, maar…. Hardstyle is for life!
PS: collega-dj's of fans van het eerste uur mogen altijd links naar setjes (maakt niet uit welk genre) en tips achterlaten.
