Interview van Brahim
- Over mezelf
-
Evolution - “A process in which something passes by degrees to a
different stage (especially a more advanced or mature stage)”
Brahim heeft op zijn vierentwintigste al een heel verleden achter de rug. Een verleden dat zich in belangrijke mate voor de camera’s heeft afgespeeld.
Bekend van Idool. Opvallende verschijning op Eurosong.
Dat zijn geen dingen waar hij spijt van heeft. Meer nog: ze hebben ervoor gezorgd dat we u vandaag niet meer hoeven uit te leggen wie Brahim is, hoezeer zijn charisma een zaal kan vullen en met welke
drive hij op een podium staat.
Alleen: op de duur ontstond zo links en rechts de indruk dat Brahim vooral van zich liet horen als er op televisie een talentenjacht werd georganiseerd.
Maar dat was toen.
En toen is voorbij.
Op zijn derde cd laat Brahim een volwassener, internationaler geluid horen. De jongen van vroeger is een man geworden. Iemand met nieuwe doelen en andere verwachtingen. “Vroeger liet ik me te vaak door
anderen leiden” zegt hij. “En ik deed wat me gezegd werd omdat ik dacht dat dat zo moest. Nu weet ik dat ik geen gimmicks, geen circus nodig heb om te kunnen zijn wie ik ben.”
En inderdaad: wie Evolution beluistert hoort iemand die inmiddels over genoeg zelfvertrouwen beschikt om zonder complexen de koers te varen die hij voor zichzelf heeft uitgestippeld. En die leidt resoluut naar soul en r&b, genres waar hij van kindsbeen af al een zwak voor had. Dat de legendarische Marvin Gaye nog op een boogscheut van zijn thuis in Torhout heeft gewoond is daar uiteraard niet vreemd aan, en ook de invloed van die andere grote meester -Stevie Wonder -hangt als een stralend blauwe hemel over de plaat.
Dat Brahim hier een aanstekelijke versie van Wonder’s ‘Do Like You’ naar zijn hand zet onderstreept welke weg hij op een paar jaar heeft afgelegd.
En je kan er niet omheen: de soulman uit Torhout is een echte zanger geworden die zijn zijdezachte stem losjes over de zwoele melodieën van ‘Take You Home’ en het jazzy ‘Won’t You Stay’ laat glijden alsof
hij nooit iets anders heeft gedaan.
Wat in zekere zin nog waar is ook, want als kind van vijf speelde Brahim al gitaar, en hij was amper twaalf toen een clipje van Lenny Kravitz hem deed inzien dat muziek de rest van zijn leven zou bepalen. En dit keer drukt Brahim met hetzelfde gemak zijn stempel als componist, tekstschrijver en muzikant.
‘What I Like About You’ -een hit zoals die in België nog niet veel gemaakt zijn- laat Brahim horen als een man die goed in zijn vel zit, en met veel plezier flaneert langs de dames die hem in hun web willen
vangen.
Want laat ons er niet omheen draaien: op zijn nieuwe songs viert Brahim de liefde. Vaak - zoals in de speelse Motown-pop van ‘Sweet Charity Case’ en het door radiogenieke funkbeats voortgestuwde
‘Dance All Night’- laat die zich van haar meest zorgeloze kant zien.
Dan wordt er een boogie gedanst, en straalt de muziek een soort joie de vivre uit van iemand die net vernomen heeft de vrouw van zijn leven hem eveneens het einde vindt. Alleen gaat ook het pad van een
popster niet altijd over rozen. In ‘Never’ schrijft Brahim de ontgoocheling van een stukgeklopen relatie van zich af. “Dat nummer is in een opwelling opgenomen, en het was nooit de bedoeling om het echt uit te brengen. Maar iedereen die het hoorde was er wild van, en nu ben ik blij dat we het toch op de plaat hebben gezet. Omdat dat nummer recht uit mijn hart komt.”
Ook ‘My Last Goodbye’ gaat over het scheiden van de wegen, maar met de boodschap dat zelfs aan het eind van de donkerste tunnel toch weer een nieuw begin lonkt.
Eén van de opvallendste gasten op Evolution is componist Alan Glass, met wie Brahim liefst zes nummers samen heeft gemaakt. Glass is een begrip voor wie graag de kleine lettertjes op platenhoezen
uitpluist. Hij verdiende zijn sporen bij Earth, Wind & Fire, werkte samen met souliconen als Aretha Franklin en Luther Vandross, en schreef in het recente verleden hits voor ondermeer Mis-Teeq en
Liberty X. Producer Yannick Fonderie -nog zo’n man met flink wat ervaring op de teller- zorgde er op zijn beurt voor dat het resultaat de stoutste verwachtingen overtreft.
Om kort te gaan: met Evolution heeft Brahim een cd gemaakt die zonder gène naast de klinkende namen uit het buitenland mag staan. Een feel good-plaat, dat zeker. Wie de zanger ooit ontmoet heeft weet dat er weinig mensen rondlopen die met zo’n uitgesproken positieve visie in het leven staan.
Maar wel een feel good-plaat met inhoud. Want wie voor iets wil staan moet ook wat te vertellen hebben.
